ΕΛΕΝΑ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ν. ΝΙΚΟΛΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, Αρ. Αγωγής: 2399/2014, 9/10/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2015:A274 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Χατζηγεωργίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2399/2014 Μεταξύ: ΕΛΕΝΑ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, από την Λεμεσό Ενάγουσα /Αιτήτρια - και - ΝΙΚΟΛΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, οδός Ικονίου 6, Γερμασόγεια - Λεμεσός Εναγομένου/ Καθ' ου η Αίτηση ------------------- Ημερομηνία: 09/10/2015 Αίτηση ημερ. 24.7.15 για έκδοση Προσωρινών Απαγορευτικών Διαταγμάτων ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ Για Ενάγουσα /Αιτήτρια: κος Λαμπριανίδης για κ.κ. Γιώργο Χαραλαμπίδη & Σια Δ.Ε.Π.Ε. Για Εναγόμενο/ Καθ' ου η Αίτηση: κα Χριστοδούλου για κ.κ. Πανίκο Λεωνίδου & Σια --------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η Ενάγουσα, με ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο το οποίο καταχωρήθηκε στις 23.5.14, αξιώνει εναντίον του Εναγόμενου €85.694.- ως ποσό οφειλόμενο δυνάμει δανείου, πλέον τόκους και έξοδα. Ο Εναγόμενος καταχώρησε σημείωμα εμφάνισης στην Αγωγή καθώς και Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση. Μετά την συμπλήρωση των δικογράφων η Ενάγουσα καταχώρησε Αίτηση Ορισμού της Αγωγής στις 28.5.
- Με την υπό κρίση Αίτηση, η Ενάγουσα/Αιτήτρια αποτάθηκε στο Δικαστήριο ζητώντας την μονομερή έκδοση προσωρινών απαγορευτικών Διαταγμάτων εναντίον του Εναγόμενου/Καθ ου η Αίτηση, σύμφωνα με τα παρακλητικά Α1 και 2 της Αίτησης. Στις 27.7.15 εκδόθηκε από το Δικαστήριο ενδιάμεσο Διάταγμα ως το παρακλητικό Α1 της Αίτησης και διατάχθηκε η επίδοση της Αίτησης στον Καθ ου η αίτηση αναφορικά με το παρακλητικό Α2 της Αίτησης. Ο Καθ' ου η Αίτηση, αφού έλαβε γνώση του εκδοθέντος Διατάγματος και της Αίτησης, εμφανίστηκε στην διαδικασία και στις 22/09/2015 καταχώρησε Ειδοποίηση Ένστασης στην Αίτηση. Η ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΙ Η ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ Η Αίτηση βασίζεται στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 Άρθρο 32, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, άρθρα 4,5,7,9,29,31 και 32, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48 Θ. 2-4, Δ.39 Θ.2, επί της πρακτικής και γενικών εξουσιών του Δικαστηρίου. Η Αίτηση συνοδεύεται από την ένορκο δήλωση της Αιτήτριας, εις την οποία όπως μπορώ συνοπτικά να καταγράψω, περιγράφει την αξίωση της σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης και αναφέρει ότι σύμφωνα με το Τεκμήριο 3 ο Καθ ου η αίτηση εξέθεσε στο διαδίκτυο διάφορα προσωπικά του αντικείμενα προς πώληση. Πρόσφατα η Αιτήτρια πληροφορήθηκε από γνωστό της πρόσωπο τον Άνθιμο Χ''Γεωργίου (στο εξής καλούμενος ως ο Άνθιμος), ότι στις 8.7.15 ότι ο Καθ ου η Αίτηση συνομίλησε με το πιο πάνω πρόσωπο στον οποίο ανέφερε ότι ενδιαφέρεται να πωλήσει το διαμέρισμα του στην Πάφο. Η Αιτήτρια επισύναψε ως Τεκμήριο 4 αντίγραφα ηλεκτρονικής αλληλογραφίας η οποία ανταλλάχθηκε μεταξύ του Άνθιμου και του Καθ ου η Αίτηση, αναφορικά με την προτειθέμενη πώληση του διαμερίσματος. Στις 18.7.15 έγινε συνάντηση μεταξύ του Καθ ου η αίτηση και του Άνθιμου όπου υποδείχθηκε το διαμέρισμα προς πώληση στον Άνθιμο από τον Καθ ου η αίτηση. Σύμφωνα με την ενόρκως δηλούσα, επειδή ελλοχεύει ο κίνδυνος άμεσης αποξένωσης της αναφερομένης περιουσίας, δηλαδή του διαμερίσματος, θα μείνει χωρίς εξασφάλιση σε σχέση με την απαίτησης της σε περίπτωση επιτυχίας της Αγωγής. Τέλος, αναφέρεται στις προυποθέσεις οι οποίες πρέπει να ικανοποιηθούν για την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος και ισχυρίζεται ότι αυτές πληρούνται. Η ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ Ο Καθ ου η Αίτηση στην ένσταση του εκθέτει τους λόγους για τους οποίους το εκδοθέν διάταγμα θα πρέπει να ακυρωθεί ενώ όπως παρατηρώ δεν γίνεται ρητή αναφορά εν σχέση με το παρακλητικό Α2 της Αίτησης. Στην ένσταση προβάλλονται 14 λόγοι για τους οποίους το Δικαστήριο θα πρέπει να ακυρώσει το πιο πάνω διάταγμα, κάποιοι από τους οποίους επαναλαμβάνονται. Οι λόγοι ένστασης είναι εμφανείς από το σώμα της ένστασης και δεν χρειάζεται να επαναληφθούν. Ουσιαστικά αυτοί επικεντρώνονται στην θέση του Καθ ου η Αίτηση ότι η μαρτυρία η οποία στηρίζει την Αίτηση και το εκδοθέν Διάταγμα, λήφθηκε κατά παράβαση προνοιών του Συντάγματος και αυτή λήφθηκε με παράνομα μέσα καθώς αντιβαίνει των Νομοθετικών Προνοιών οι οποίες αναφέρονται στους λόγους ένστασης υπ' αριθμό
- Πέραν των πιο πάνω με την ένσταση προβάλλεται ότι η Αιτήτρια απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα, λειτούργησε με τρόπο κακόπιστο και παράνομο. Επικαλείται επίσης ως λόγο ένστασης ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Ν. 14/60 για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και στις υπόλοιπες αρχές που έχουν καθιερωθεί από την νομολογία. Δεν χρειάζεται να κάνω λεπτομερή καταγραφεί εκάστου από τους εν λόγω λόγους ένστασης στα πλαίσια της παρούσας απόφασης. Θα απαντηθούν όλοι κατωτέρω κατά την εξέταση της ουσίας της αίτησης. Η Ένσταση συνοδεύετε και υποστηρίζετε από την ένορκη δήλωση του Καθ ου η Αίτηση, στην οποία, όπως μπορώ να καταγράψω συνοπτικά ο Καθ ου η αίτηση ισχυρίζεται ότι η ηλεκτρονική αλληλογραφία την οποία παρουσίασε η Αιτήτρια για να εξασφαλίσει το εκδοθέν Διάταγμα εξασφαλίστηκε κατόπιν δόλου και/ή απάτης μεταξύ της Αιτήτριας και του προτιθέμενου αγοραστή και ως εκ τούτου δεν αποκαλύφθηκαν τα πραγματικά γεγονότα από την Αιτήτρια. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι ο τρόπος με τον οποίο λήφθηκε η μαρτυρία παραβιάζει τα προσωπικά του δεδομένα και η μαρτυρία εξασφαλίστηκε παράνομα. Ο ίδιος του συνέβαλλε στα οικονομικά της κοινής συμβίωσης του με την Αιτήτρια και επισύναψε προς τούτου ως Τεκμήριο Α αποδείξεις πληρωμών προς την Αιτήτρια. Αρνείται ότι προέβηκε σε οποιαδήποτε ενέργεια για την πώληση του διαμερίσματος ούτε υπογράφηκε προς τούτο συμφωνητικό έγγραφο. Τέλος, αναφέρει ότι η Αιτήτρια δεν απέδειξε ότι έχει ορατές πιθανότητες επιτυχίας και ότι θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά σε περίπτωση μη έκδοσης του Διατάγματος, ενώ το στοιχείο του κατεπείγοντος στηρίζεται σε παράνομη μαρτυρία και σε μαρτυρία η οποία λήφθηκε με παράνομο τρόπο. Η νομική βάση της Ένστασης είναι εμφανής από το σώμα της Ένστασης και δεν χρειάζεται να επαναληφθεί. Κατά την Ακρόαση της Αίτησης η πλευρά της Αιτήτριας αγόρευσε προφορικά ενώπιον του Δικαστηρίου και η πλευρά του Καθ ου η Αίτηση κατέθεσε γραπτή αγόρευση και καμία πλευρά δεν ζήτησε την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Στη συνέχεια το Δικαστήριο ζήτησε διευκρινήσεις οι οποίες δόθηκαν από τους συνηγόρους. Έλαβα υπόψη μου το περιεχόμενο των αγορεύσεων των συνηγόρων και πιο κάτω θα αναφερθώ σε αυτές όπου κρίνεται αναγκαίο. Σε αυτό το αρχικό στάδιο της Απόφασης κρίνω αναγκαίο να εξετάσω την εισήγηση του συνηγόρου της Αιτήτριας ότι εις ότι αφορά το παρακλητικό Α2 της Αίτησης δεν έχει εγερθεί οποιαδήποτε ένσταση και κάλεσε το Δικαστήριο να οριστικοποιήσει το ενδιάμεσο Διάταγμα ημερ. 27.7.15 αλλά να εκδώσει και Διάταγμα ως το παρακλητικό Α
- Αποτελεί παρατήρηση του Δικαστηρίου ότι στην ένσταση και στην ένορκο δήλωση που την συνοδεύει αλλά και στην αγόρευση του Καθ ου η Αίτηση δεν προβάλλεται οποιοσδήποτε λόγος γιατί να μην εκδοθεί Διάταγμα ως το παρακλητικό Α2 της Αίτησης. Το γεγονός όμως αυτό δεν εξουδετερώνει την υποχρέωση της Αιτήτριας να αποδείξει ότι δικαιούται στην έκδοση του εν λόγω Διατάγματος. Αποτελεί διαπίστωση μου ότι στην ένορκο δήλωση της Αιτήτριας ουδεμία αναφορά γίνεται στο ακίνητο που αφορά το παρακλητικό Α2 και ειδικότερα δεν έχει αναφερθεί και δεν έχει καταδειχθεί οποιοσδήποτε κίνδυνος αποξένωσης του εν λόγω ακινήτου. Αντίθετα στην παρ. 14 της ενόρκου δηλώσεως της Αιτήτριας γίνεται ρητή αναφορά μόνο στην πρόθεση του Καθ ου η αίτηση να αποξενώσει το διαμέρισμα και ότι η εν λόγω αποξένωση θα θέσει σε κίνδυνο την ίδια σε περίπτωση επιτυχίας στην Αγωγή να μην εξασφαλιστεί η απαίτηση της. Επομένως το παρακλητικό Α2 της Αίτησης είναι έκθετο σε απόρριψη από αυτό το στάδιο για τους λόγους οι οποίοι έχουν προαναφερθεί. Ενόψη της πιο πάνω διαπίστωσης μου, τα όσα εξετάζω και αναφέρω πιο κάτω αφορούν μόνο το εκδοθέν Διάταγμα ημερ. 27.7.15 και κατά πόσο δικαιολογείται η οριστικοποίηση του, εκτός εάν αναφέρεται διαφορετικά. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η γενική εξουσία του Δικαστηρίου για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων παρέχεται από το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/
- Οι προϋποθέσεις που θέτει το εν λόγω άρθρο για την έκδοση ενός τέτοιου διατάγματος είναι οι ακόλουθες και οι οποίες πρέπει να ισχύουν σε κάθε περίπτωση σωρευτικά:
- To Δικαστήριο θα πρέπει να ικανοποιηθεί ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση.
- Να υπάρχει πιθανότητα ο αιτών να δικαιούται σε θεραπεία.
- Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το πιο πάνω άρθρο έχει ερμηνευθεί και επεξηγηθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. Odysseos v. Pieris Estates Ltd and another
(1982)1 C.L.R. 557, Aνδρέας Σάββα Κυτάλα v. Άννας Χρυσάνθου
(1996)1 Α.Α.Δ. 253, Κ.Ο.Τ. v. Aλκιβιάδης Θεωρή
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 255, Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α.
(2002)1Γ A.A.Δ. 2015, Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263). Eκείνο που προκύπτει από την νομολογία είναι ότι το Δικαστήριο, εξετάζοντας τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 δεν αποφασίζει επί της απαίτησης του αιτητή και επιμελώς θα πρέπει να αποφεύγει την κρίση της ουσίας της αγωγής. Κατά το στάδιο αυτό το Δικαστήριο πρέπει να αποφεύγει να καταλήξει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης (βλ. Άκης Γρηγορίου κ.α. v. Χριστίνας Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Επίσης, στην Τ.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1Γ Α.Α.Δ. 1802 τονίστηκε πως σε ενδιάμεση διαδικασία για έκδοση προσωρινού διατάγματος, εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. H πρώτη προϋπόθεση του σχετικού άρθρου ικανοποιείται εφόσον αποκαλυφθεί από τον αιτητή συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα όσα φαίνονται στις έγγραφες προτάσεις. Όσον αφορά την δεύτερη προϋπόθεση, δηλαδή την ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής, ικανοποιείται αν καταδειχθεί από τον αιτητή ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από μια απλή δυνατότητα επιτυχίας, δηλαδή να υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας χωρίς να χρειάζεται να το αποδείξει αυτό στο επίπεδο της στάθμισης των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που χρειάζεται για την απόδειξη της αγωγής. Η διακρίβωση αυτή γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας. Η τρίτη προϋπόθεση που θέτει το άρθρο, δηλαδή κατά πόσο θα είναι δύσκολο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, εξαρτάται από τα συγκεκριμένα περιστατικά κάθε υπόθεσης. Πρέπει να αποδειχθεί ότι ο αιτητής δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί σε χρήμα καθότι θα είναι αδύνατος ο υπολογισμός τυχόν αποζημιώσεων που θα δικαιούται. Άλλη περίπτωση είναι εκείνη στην οποία αν και μπορεί να υπολογιστεί ή αποτιμηθεί η ζημιά του αιτητή σε χρήμα εντούτοις δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί λόγω της οικονομικής αδυναμίας του εναγομένου (βλ. Poltava Petroleum Company v. Mexana Oil Limited και άλλοι
(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 1301). Επίσης, ακόμη και εκεί που θα μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα ο αιτητής δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί πλήρως με την καταβολή χρηματικού ποσού (βλ Μ & Ch. Mitsingas Trading Ltd κ.α. v. The Timberland Co
(1997)1 A.A.Δ. 1791). Περαιτέρω, στην
- HIGHGATE PRIMARY SCHOOL LTD κ.α. v.
- Στέλιος Φυλακτίδης κ.α., Πολ. Έφεση Αρ. 216/2006, Ημερομηνίας 24/3/2009 λέχθηκε ότι «Η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σε αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων των αιτητών. Το γεγονός δηλαδή ότι οι εφεσείοντες μπορεί να είναι σε οικονομική κατάσταση που τους επιτρέπει να αποζημιώσουν τους εφεσίβλητους σε περίπτωση επιτυχίας των εφεσίβλητων στην αγωγή, δεν εξυπακούει αυτόματα ότι δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε αδικία στους εφεσίβλητους - ενάγοντες, υπό την ευρύτερη έννοια». Εφόσον το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι πληρούνται οι πιο πάνω προϋποθέσεις δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Το ζήτημα παραμένει πάντοτε στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου το οποίο θα πρέπει να σταθμίσει όλους τους παράγοντες που βρίσκονται ενώπιον του και να εξετάσει το ισοζύγιο της ευχέρειας μεταξύ των διαδίκων. Σχετική είναι η Parico Aluminium Designs Ltd. v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α.
(2002)1Γ Α.Α.Δ. 2015. Οι παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρεια δεν είναι εξαντλητικοί. Περαιτέρω, έχει νομολογηθεί ότι στην περίπτωση που η έκδοση προσωρινού διατάγματος ζητείται μονομερώς, ο αιτητής θα πρέπει να δείξει το κατεπείγον της αίτησης ώστε να δικαιολογείται η μονομερής εξέταση της αίτησης και να παρακαμφθεί ο κανόνας της φυσικής δικαιοσύνης και το δικαίωμα της άλλης πλευράς να ακουστεί πριν την έκδοση του διατάγματος. Το άρθρο 9
(1)του Κεφ. 6 έχει εφαρμογή σε περίπτωση επείγουσας ή άλλης ειδικής περίστασης που να δικαιολογεί την έκδοση του διατάγματος μονομερώς. Απουσία του στοιχείου του κατεπείγοντος στερεί το Δικαστήριο από την ανάληψη σχετικής εξουσίας (βλ. Resola (Cyprus) Ltd v. Xρίστου
(1998)1 Α.Α.Δ. 598, Aναφορικά με την αίτηση της Βαλεντίνας Θεοφάνους, Πολ. Αίτηση Αρ. 27/10, Ημερομηνίας 23/12/2010 και Αναφορικά με την αίτηση του Μάριου Τσιάτταλου, Πολιτική Αίτηση Αρ. 140/2010, Ημερομηνίας 01/03/2011). Περαιτέρω, ο αιτητής όταν επιζητεί από το Δικαστήριο και εξασφαλίζει θεραπεία μονομερώς θα πρέπει να αποκαλύπτει στο Δικαστήριο όλα τα ουσιώδη γεγονότα τα οποία δύναται να προσμετρήσουν στην κρίση του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα που πρέπει να αποκαλύψει δεν περιορίζονται μόνο σε αυτά που γνωρίζει αλλά και σε αυτά που με εύλογη επιμέλεια θα εγνώριζε και μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Η μη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων είναι λόγος για το Δικαστήριο να αρνηθεί την συνέχιση της ισχύς του προσωρινού διατάγματος (βλ. Άκης Γρηγορίου κ.α. v. Xριστίνας Χριστοφόρου κ.α. (ανωτέρω), Χριστιάνα Στυλιανού v. Aνδρέα Στυλιανού
(1992)1 Α.Α.Δ. 583, Ανδρέας Εργατίδης v. 1. G. Giorgalettos Enterprises Ltd κ.α
(2000)1B A.A.Δ. 995, Κατερίνα Τσιερκέζου v. Dragon Tourist Enterprises Ltd,
(2009)1A A.A.Δ. 734 και 1. Ιωάννης Κυριάκου Όξυνου v. Μαρίας Ρολη Λου κ.α., Πολ. Εφεση. Αρ. 310/2008, Ημερομηνίας 17/06/2011). Αυτό που προκύπτει από τα πιο πάνω είναι ότι η αποκάλυψη των πραγματικών και ουσιωδών γεγονότων πρέπει να είναι πλήρης και δίκαιη (full and fair). Δηλαδή, δεν είναι μόνο η περίπτωση που ένας αιτητής παραλείπει εντελώς να αποκαλύψει τα γεγονότα που τυγχάνει εφαρμογής αυτή η αρχή, αλλά επεκτείνεται και στις περιπτώσεις εκείνες που τα γεγονότα εκτίθενται με τέτοιο τρόπο που μπορεί να είναι ελλειπή και/ή παραπλανητικά, ανεξάρτητα αν τούτο γίνεται εσκεμμένα ή όχι. Έχοντας υπόψη τις πιο πάνω νομικές αρχές θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν. 14/60στην υπό κρίση υπόθεση. Προτού όμως γίνει αυτό θα πρέπει να εξεταστούν αρχικά κάποιοι από τους λόγους ένστασης, οι οποίοι σε περίπτωση που ευσταθούν θα έχουν καταλυτικές συνέπειες για την έκβαση και περαιτέρω εξέταση της παρούσας αίτησης. Αρχικά θα πρέπει να εξεταστούν οι λόγοι ένστασης του Καθ' ου η αίτηση υπ' αρ. 1,2,3 και 6 με τους οποίους προβάλλεται ότι η Αιτήτρια παράνομα εξασφάλισε την μαρτυρία την οποία παρουσίασε στο Δικαστήριο. Μελέτησα τις σχετικές Νομοθετικές πρόνοιες οι οποίες αναφέρονται στον λόγο ένστασης υπ αριθμό 2, το άρθρο 17 του Συντάγματος καθώς και τις θέσεις του Καθ ου η αίτηση ως αυτές καταγράφονται στην γραπτή αγόρευση του. Δεν μπορώ όμως να συμφωνήσω με τον Καθ ου η αίτηση επί του προκειμένου σημείου εφόσον πρώτα και κύρια δεν έχει καταδειχθεί η οποιαδήποτε επέμβαση εις τα προσωπικά δεδομένα από την Αιτήτρια και όπως διαπιστώνω από το Τεκμήριο 4 το οποίο επισυνάπτεται στην ένορκο δήλωση της Αιτήτριας σε συνάρτηση με την παρ. 11 της ενόρκου δηλώσεως της Αιτήτριας, η εν λόγω ηλεκτρονική αλληλογραφία μεταξύ Καθ ου η Αίτηση και του Άνθιμου δεν εξασφαλίστηκε από την ίδια την Αιτήτρια αλλά το πρόσωπο το οποίο συμμετείχε στην εν λόγω επικοινωνία, δηλαδή ο Άνθιμος, προέβηκε στην αποκάλυψη της. Ουσιαστικά η θέση του Καθ ου η Αίτηση είναι ότι η μαρτυρία λήφθηκε παράνομα λόγω απάτης, δόλου, συνομωσίας, εξαπάτησης κτλ για τον λόγο ότι η Αιτήτρια οδήγησε τον Καθ ου η Αίτηση στην πώληση του διαμερίσματος. Στηρίζει δε την πιο πάνω θέση του στον ισχυρισμό ότι η Αιτήτρια έδωσε οδηγίες στον Άνθιμο να ενδιαφερθεί για την αγορά του διαμερίσματος με απότερο σκοπό την καταχώρηση της παρούσας Αίτησης. Κάτι τέτοιο όμως δεν τεκμηριώνεται από την ένορκο δήλωση του Καθ ου η Αίτηση αλλά ούτε έχει καταδειχθεί οποιοδήποτε στοιχείο το οποίο να συνηγορεί προς αυτή την εκδοχή, στην απουσία μάλιστα αντεξέτασης της Αιτήτριας. Ο Καθ ου η Αίτηση με την γραπτή αγόρευση του προβαίνει σε εκτενή καταγραφή νομολογίας αναφορικά με παράνομα ληφθείσα μαρτυρία και τις συνέπειες τέτοιας ενέργειας αλλά και παράβαση του άρθρου 17 του Συντάγματος. Η παρούσα όμως περίπτωση διαφέρει κατά πολύ από τις αναφερθείσες υποθέσεις εφόσον σε εκείνες, η παράνομη λήψη μαρτυρίας ήταν δεδομένη και τεκμηριωμένη και διαπιστώνετο επίσης παρέμβαση στα προσωπικά δεδομένα του ατόμου. Όπως έχει προαναφερθεί, στην παρούσα υπόθεση δεν έχει καταδειχθεί η οποιαδήποτε παρέμβαση στα προσωπικά δεδομένα του Καθ ου η αίτηση από την Αιτήτρια, αλλά πρόσωπο το οποίο θα μπορούσε επίσης να επικαλεστεί το προνόμιο των προσωπικών δεδομένων, δηλαδή ο Άνθιμος, από μόνο του προέβηκε σε χρήση της εν λόγω αλληλογραφίας. Όσον αφορά την επίκληση της νομοθεσίας η οποία αναφέρεται στην ένσταση παρατηρώ τα ακόλουθα: Ο Νόμος περί Προστασίας του Απορρήτου της Ιδιωτικής Επικοινωνίας του 1996 αφορά περιπτώσεις όπου παρακολουθούνται συνδιαλέξεις. Ο Νόμος Περί Επεξεργασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (Προστασία του Ατόμου) του 2001 αναφέρει στο πεδίο εφαρμογής του, σύμφωνα με το άρθρο 3
(2): «Οι διατάξεις του παρόντος Νόμου δεν εφαρμόζονται στην επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, η οποία πραγματοποιείται από φυσικό πρόσωπο για την άσκηση δραστηριοτήτων αποκλειστικά προσωπικών ή οικιακών.» Τέλος, ο Περί Ρυθμίσεως Ηλεκτρονικών Επικοινωνιών και Ταχυδρομικών Υπηρεσιών Νόμος του 2004 αφορά τους παροχείς υπηρεσιών επικοινωνιών σε δίκτυα ηλεκτρονικών επικοινωνιών. Επομένως, οι αναφορές στα πιο πάνω Νομοθετήματα ουδεμία σχέση έχουν με τα υπό κρίση γεγονότα, που ας σημειωθεί περαιτέρω ότι τόσο οι πιο πάνω αναφορές όσο και η επίκληση του άρθρου 17 του Συντάγματος γίνεται με τρόπο γενικό και αόριστο με αποτέλεσμα οι θέσεις του Καθ ου η αίτηση επί του προκειμένου να παραμένουν μετέωρες, στην απουσία ταυτόχρονα μαρτυρίας η οποία να καταδεικνύει ότι η Αιτήτρια επενέβηκε με οποιοδήποτε τρόπο στα προσωπικά δεδομένα του Καθ ου η αίτηση. Τέλος, επί του προκειμένου σημείου η πλευρά του Καθ ου η Αίτηση εισηγείται με την γραπτή αγόρευση ότι επεξεργασία προσωπικών δεδομένων επιτρέπεται μόνο όταν υπάρχει συγκατάθεση του υποκειμένου των δεδομένων και στην υπό εξέταση περίπτωση τέτοια εξουσιοδότηση δεν υπήρχε. Δεν μπορώ να συμφωνήσω με την πιο πάνω εισήγηση εφόσον όπως αναφέρεται πιο πάνω αποτελεί διαπίστωση ότι ο Άνθιμος ο οποίος ήταν μέρος της εν λόγω αλληλογραφίας φαίνεται ότι παρέδωσε την εν λόγω αλληλογραφία στην Αιτήτρια. Πέραν των πιο πάνω δεν διαπιστώνω στην εν λόγω αλληλογραφία να περιέχεται οποιοσδήποτε όρος εμπιστευτικότητας ή απαγόρευση αποκάλυψης του περιεχομένου της. Ενόψει των πιο πάνω οι λόγοι ένστασης 1,2, 3 και 6 απορρίπτονται. Με τους λόγους ένστασης υπ' αριθμό 4 και 5 ο Καθ ου η Αίτηση ισχυρίζεται ότι η Αιτήτρια δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και δεν προέβηκε σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη των γεγονότων. Η μόνη αναφορά η οποία γίνεται από τον Καθ ου η Αίτηση σε απόκρυψη γεγονότων είναι η παρ. 5 και 6 της ενόρκου δηλώσεως του. Όσον αφορά την παρ. 5 γίνεται γενική και αόριστη αναφορά στο ότι η Αιτήτρια παρασιωπά ουσιαστικά γεγονότα η αποκάλυψη των οποίων θα είχε ως αποτέλεσμα την μη έκδοση του Διατάγματος ημερ. 27.7.15, χωρίς αναφορά σε συγκεκριμένο γεγονός. Στην παρ. 6 αναφέρει ότι η Αιτήτρια σκόπιμα απέκρυψε ότι ο ίδιος του κατά την επίδικη περίοδο κατέβαλε διάφορά ποσά για τις κοινές τους οικονομικές συναλλαγές σύμφωνα με το Τεκμήριο Α, δέσμη αποδείξεων. Όσον αφορά τις πληρωμές, αν και δεν προωθήθηκε από τον Καθ ου η Αίτηση ως γεγονός το οποίο αποκρύφθηκε, παρατηρώ ότι ο Καθ ου η Αίτηση αναφέρεται σε πληρωμές οι οποίες έγιναν για την κοινή συμβίωση τους, επομένως και αν ακόμα έγιναν οι εν λόγω πληρωμές δεν αφορούν το επίδικο θέμα της παροχής δανείου επομένως δεν είχε υποχρέωση η Αιτήτρια να αποκαλύψει τέτοιες πληρωμές. Από την άλλη η Αιτήτρια προέβηκε σε λεπτομερή καταγραφή των πληρωμών στις οποίες προέβηκε ο Καθ ου η Αίτηση και αφορούν το δάνειο. Όπως προκύπτει από την γραπτή αγόρευση του Καθ ου η Αίτηση αλλά και την απάντηση η οποία δόθηκε σε ερώτηση του Δικαστηρίου ποιο γεγονός απέκρυψε η Αιτήτρια, η εισήγηση για απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων από την Αιτήτρια περιορίστηκε στο γεγονός ότι η Αιτήτρια δεν αποκάλυψε ότι η συνομιλία την οποία εξασφάλισε μεταξύ Καθ ου η Αίτηση και Άνθιμου ήταν αποτέλεσμα δικής της δραστηριότητας. Η πιο πάνω εισήγηση όμως δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή για τους λόγους οι οποίοι αναφέρονται πιο πάνω επί του προκειμένου ζητήματος και κυρίως λόγω της ατεκμηρίωτης θέσης του Καθ ου η Αίτηση ότι η Αιτήτρια προκάλεσε την συνομιλία μεταξύ του ιδίου και του Άνθιμου. Αντίθετα παρατηρώ ότι η Αιτήτρια αποκαλύπτει τόσο τη πηγή της γνώσης της όσο και τις λεπτομέρειες γύρω από την γνώση του Άνθιμου για την πώληση του διαμερίσματος από τον Καθ ου η Αίτηση. Έχω μελετήσει τις θέσεις του Καθ ου η Αίτηση σχετικά με το ζήτημα της απόκρυψης και κυρίως τα όσα προβάλλονται στην ένορκη ομολογία του και θεωρώ ότι η Αιτήτρια δεν απέκρυψε οποιοδήποτε γεγονός από το Δικαστήριο κατά την έκδοση του υπό εξέταση Διατάγματος. Επομένως οι λόγοι ένστασης υπ' αριθμό 4 και 5 απορρίπτονται. Στη συνέχεια θα εξετάσω τον λόγο ένστασης υπ' αριθμό 8 με τον οποίο ο Καθ ου η Αίτηση ισχυρίζεται ότι η Αιτήτρια προέβηκε σε κατάχρηση της διαδικασίας χωρίς να αποκαλύπτει το κατ' επείγον της αίτησης, στηριζόμενη στον ισχυρισμό ότι έχει πληροφορηθεί από γνωστό της πρόσωπο ότι ο Καθ ου η Αίτηση ενδιαφέρεται να πωλήσει το διαμέρισμα. Με βάση τα γεγονότα που παραθέτει η Αιτήτρια στην ένορκη δήλωση της που συνοδεύει την αίτηση, αναφέρει ότι πρόσφατα πληροφορήθηκε από τον γνωστό της Άνθιμο Χ''Γεωργίου ότι ο Καθ ου η Αίτηση ανέφερε στον ίδιο ότι ενδιαφέρεται να πωλήσει το διαμέρισμα του στην Πάφο. Στις 18.7.15 ο Καθ ου η Αίτηση έδειξε το διαμέρισμα στον Άνθιμο. Από το Τεκμήριο 4 επίσης προκύπτει ότι ανταλλάχτηκε ηλεκτρονική αλληλογραφία μεταξύ του Καθ ου η Αίτηση και του Άνθιμου από 9.7.15 μέχρι 11.7.15 με θέμα την πώληση του διαμερίσματος του Καθ ου η Αίτηση αλλά και την πρόθεση του Καθ ου η Αίτηση να πωλήσει το διαμέρισμα. Να σημειωθεί ότι ο Καθ ου η Αίτηση δεν αμφισβήτησε ούτε το περιεχόμενο της αλληλογραφίας, ούτε την συνάντηση του με τον Άνθιμο στις 18.7.
- Παρ' όλα αυτά αρνείται ότι είχε πρόθεση να πωλήσει το διαμέρισμα. Αυτό όμως που προκύπτει από το Τεκμήριο 4 είναι ότι ο Καθ ου η αίτηση εξέφρασε την πρόθεση του να πωλήσει το διαμέρισμα εφόσον μάλιστα αναφέρθηκε στην τιμή που επιθυμεί να το πουλήσει και προς τούτο έστειλε φωτογραφίες του διαμερίσματος. Με βάση τα πιο πάνω θεωρώ ότι δικαιολογείτο το επείγον της αίτησης και υπήρχαν οι εξαιρετικές περιστάσεις που έδιναν εξουσία στο Δικαστήριο να προχωρήσει με την έκδοση του διατάγματος μονομερώς και χωρίς πρώτα να ακουστεί η άλλη πλευρά. Με τα γεγονότα όπως έχουν αναφερθεί δεν παρατηρείται οποιαδήποτε ολιγωρία της Αιτήτριας στην καταχώρηση και προώθηση της παρούσας αίτησης μονομερώς. Αποκάλυψε γεγονότα και περιστάσεις που δικαιολογούσαν την άμεση παρέμβαση του Δικαστηρίου με σκοπό την προστασία των δικαιωμάτων της. Υπό αυτές τις περιστάσεις κρίνω ότι το Δικαστήριο είχε δικαίωμα να αναλάβει εξουσία και να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα μονομερώς. Σύμφωνα με την νομολογία, το κρίσιμο στοιχείο για την εξέταση του κατ' επειγόντως, ή των άλλων ειδικών περιστάσεων, δεν είναι ο χρόνος έγερσης της αιτίας αγωγής, αλλά ο χρόνος πληροφόρησης ενός ενάγοντα για τη δυνατότητα του να επιτύχει την επιδιωκόμενη ενδιάμεση προσωρινή θεραπεία. Κρίνοντας στην προκείμενη περίπτωση το επείγον ή τις ειδικές περιστάσεις, σε σχέση με τον χρόνο καταχώρησης της υπό εξέταση Αίτησης, η Αιτήτρια φαίνεται ότι ενήργησε ευθύς μόλις προέκυψαν οι περιστάσεις που της έδιδαν την δυνατότητα να επιτύχει την αιτούμενη με την παρούσα Αίτηση ενδιάμεση προσωρινή θεραπεία, εφόσον στις 18.7.15 έγινε η συνάντηση για την πώληση του διαμερίσματος σύμφωνα με την ένορκο δήλωση της Αιτήτριας και η ίδια της αποτάθηκε στο Δικαστήριο για την εξασφάλιση Διαταγμάτων στις 24.7.
- Ως εκ τούτου ο λόγος ένστασης υπ' αριθμό 8 απορρίπτεται. Προχωρώντας τώρα να εξετάσω τις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Ν. 14/60, όπου σύμφωνα με τον λόγο ένστασης υπ' αριθμό 7 δεν έχουν ικανοποιηθεί, παρατηρώ ότι το αγώγιμο δικαίωμα της Αιτήτριας στηρίζεται σε ισχυριζόμενη παραχώρηση δανείου από την ίδια προς τον Καθ ου η Αίτηση για ποσό €92.694.- όπου παρέμεινε υπόλοιπο προς πληρωμή το ποσό των €85.694.- Από μελέτη της έκθεσης απαίτησης διαπιστώνω ότι η Αιτήτρια έχει συζητήσιμη υπόθεση εφόσον έχει αποκαλυφθεί το αγώγιμο δικαίωμα της, ως εκ τούτου θεωρώ ότι η πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60 ικανοποιείται. Αναφορικά τώρα με τη δεύτερη προϋπόθεση του εν λόγω άρθρου θα πρέπει να γίνει μια πιο λεπτομερή αναφορά στα γεγονότα όπως έχουν τεθεί με την ένορκη ομολογία της Αιτήτριας. Σημειώνεται και επαναλαμβάνεται ότι στο παρόν στάδιο δεν κρίνεται η αξιοπιστία των θέσεων και ισχυρισμών της Αιτήτριας. Η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι ο Καθ ου η Αίτηση ζήτησε από την ίδια δάνειο και του έδωσε σε διάφορες ημερομηνίες κατά ή περί το 2008 και 2009 σε μετρητά €18.794.- και επιπλέον εξέδωσε προς όφελος του τις επιταγές τις οποίες περιγράφει στην παρ. 3 της ενόρκου δηλώσεως της, αντίγραφα των οποίων επισυνάπτει ως Τεκμήριο
- Συνολικά η Αιτήτρια δάνεισε στον Καθ ου η Αίτηση €92.694.- και σε διάφορες ημερομηνίες πληρώθηκε από τον ίδιο στην Αιτήτρια το ποσό των €7.000.-. Σύμφωνα με την Αιτήτρια οι επιταγές εξαργυρώθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν για εξόφληση υποχρεώσεων του. Ο καθ' ου η αίτηση με την ένορκη του δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, ουσιαστικά αρνείται το γεγονός του δανεισμού και όπως συγκεκριμένα αναφέρει στην παράγραφο 6 της εν λόγω ενόρκου δηλώσεως του, ότι οι εν λόγω επιταγές αφορούσαν κοινές οικονομικές συναλλαγές και ο ίδιος συνέβαλλε οικονομικά στις υποχρεώσεις τους και πλήρωνε δάνειο για την αγορά κτήματος το οποίο εγγράφηκε εις το όνομα της Αιτήτριας. Η κρίση της αξιοπιστίας όμως, των ισχυρισμών του Καθ ου η Αίτηση σε αντιπαραβολή με αυτούς της Αιτήτριας εκφεύγει από τα πλαίσια της παρούσας αίτησης και αυτό θα γίνει κατά το στάδιο της ακρόασης της παρούσας υπόθεσης. Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω αλλά και όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση της Αιτήτριας, κρίνω ότι αυτή έχει αποκαλύψει ορατή πιθανότητα επιτυχίας στην αγωγή της και πληρείται και η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/
- Το Δικαστήριο δεν θα υπεισέλθει στο στάδιο αυτό στην αξιολόγηση των ισχυρισμών είτε της Αιτήτριας είτε του Καθ ου η Αίτηση. Με την μαρτυρία που έχει παρατεθεί από την Αιτήτρια στην ένορκο δήλωση της, η οποία αναφέρεται σε λεπτομέρειες του ισχυριζόμενου δανεισμού προς τον Καθ ου η Αίτηση, προκύπτει ότι η Αιτήτρια έχει ικανοποιήσει το Δικαστήριο στον απαιτούμενο βαθμό για την πιθανότητα επιτυχίας στην αγωγή της. Εξετάζοντας τώρα την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/60, η Αιτήτρια η οποία έχει και το βάρος απόδειξης, θα πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι σε περίπτωση που δεν γίνει απόλυτο το παρόν διάταγμα, θα είναι δύσκολο στο μέλλον να απονεμηθεί δικαιοσύνη. Επί τούτου, η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι σε περίπτωση αποξένωσης της εν λόγω περιουσίας, όπου γίνεται συγκεκριμένη αναφορά στο διαμέρισμα για το οποίο εκδόθηκε ενδιάμεσο Διάταγμα, θα είναι δύσκολο ή και αδύνατο στο μέλλον να εξασφαλίσει το λαβείν της, σε περίπτωση επιτυχίας της Αγωγής. Όπως έχει αναφερθεί και ανωτέρω η έννοια της πλήρους απονομής δικαιοσύνης στο μέλλον δεν συναρτάται μόνο με την επάρκεια και την οικονομική δυνατότητα του Καθ' ου η αίτηση στην εξόφληση μιας πιθανής Απόφασης εναντίον του στην Αγωγή. (βλ.
- HIGHGATE PRIMARY SCHOOL LTD κ.α. v.
- Στέλιος Φυλακτίδης κ.α (ανωτέρω)). Λαμβάνονται υπόψη και άλλοι μεταβλητοί παράγοντες εκτός από τον χρηματικό παράγοντα και αυτοί περιλαμβάνουν και την προστασία των δικαιωμάτων του αιτητή (βλ. Κοσμά v. Χατζηκυπρή
(2000)1 Α.Α.Δ. 169 και Κυρρίσαββα v. Κύζη
(2001)1 Α.Α.Δ. 1245). Στην παρούσα περίπτωση η Αιτήτρια με τα γεγονότα που έχει παραθέσει αποδεικνύει ότι πράγματι ο Καθ ου η αίτηση είχε πρόθεση να πωλήσει το διαμέρισμα στην Πάφο όπως προκύπτει και από το Τεκμήριο 4 το οποίο συνοδεύει την ένορκο δήλωση της Αιτήτριας, εφόσον ο Καθ ου η Αίτηση διεφάνηκε από το πιο πάνω Τεκμήριο να έχει ζητήσει συγκεκριμένο ποσό από τον Άνθιμο και να αναφέρεται στην πρόθεση του να επενδύσει τα έσοδα από την πώληση στην ανάπτυξη της εταιρείας του. Προκύπτει επίσης, από τα πιο πάνω, η πιθανότητα ο Καθ ου η Αίτηση να εξακολουθεί να επιθυμεί την πώληση του διαμερίσματος για σκοπούς επενδύσεως υπό μορφή χρηματοδότησης που όπως αναφέρει στην πρώτη σελίδα του Τεκμηρίου 4 «χρηματοδότησης που δυστυχώς δεν λαμβάνουμε πια από τις τράπεζες..» με αποτέλεσμα σε περίπτωση επιτυχίας της Αιτήτριας στην Αγωγή να είναι αδύνατη η απονομή πλήρους δικαιοσύνης στο μέλλον, εφόσον η πρόθεση αποξένωσης της περιουσίας με βάση τα πιο πάνω καθίσταται δεδομένη και δεν έχει καταδειχθεί το αντίθετο από τον Καθ ου η αίτηση. Υπό αυτές τις περιστάσεις θεωρώ ότι πληρείται και η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/
- Ενόψη των πιο πάνω οι λόγοι ένστασης υπ' αριθμό 7 και 11 απορρίπτονται. Προχωρώντας τώρα να εξετάσω το ισοζύγιο της ευχέρειας (balance of convenience), θα πρέπει να συνυπολογιστεί η δυσχέρεια που θα προκληθεί από την έκδοση του διατάγματος στον Καθ' ου η αίτηση και η δυσχέρεια που θα προκληθεί από τη μη έκδοση του εν λόγω διατάγματος προς την Αιτήτρια. Είναι φανερό ότι σε περίπτωση που δεν οριστικοποιηθεί το εκδοθέν Διάταγμα, υπάρχει ο κίνδυνος αποξένωσης του διαμερίσματος και θα καθιστά την απονομή πλήρους δικαιοσύνης στο μέλλον δύσκολη. Από την άλλη, ο Καθ' ου η αίτηση ισχυρίζεται ότι το εν λόγω Διάταγμα τον εμποδίζει να απολαμβάνει την κινητή και ακίνητη περιουσία του και παραβιάζεται το Συνταγματικό του δικαίωμα. Δεν αποδέχομαι την πιο πάνω θέση του Καθ ου η Αίτηση εφόσον εκτός από γενική και αόριστη, προκύπτει από την πρώτη σελίδα του Τεκμηρίου 4 το οποίο συνοδεύει την Αίτηση, ότι δεν χρησιμοποιεί το εν λόγω διαμέρισμα και θα τον εξυπηρετούσε η πώληση του. Να σημειωθεί ότι το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 4 δεν αμφισβητήθηκε από τον Καθ ου η Αίτηση, παρά μόνο ο τρόπος που αυτό βρέθηκε στην κατοχή της Αιτήτριας. Επομένως δεν έχει καταδειχθεί πως εμποδίζεται από την απόλαυση της περιουσίας του την οποία δεν χρησιμοποιεί. Τα όσα αναφέρει ο Καθ ου η Αίτηση δεν είναι ικανά να καταδείξουν ότι θα προκληθεί μεγαλύτερη δυσχέρεια στον ίδιο από την οριστικοποίηση του εν λόγω διατάγματος παρά στην Αιτήτρια από την μη οριστικοποίηση του. Επομένως οι λόγοι ένστασης υπ' αριθμό 12 και 14 απορρίπτονται. Σταθμίζοντας όλους τους παράγοντες και όλα τα γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση, κρίνω ότι η πλάστιγγα γέρνει προς την μεριά της Αιτήτριας και είναι πρόσφορο να οριστικοποιηθεί το εν λόγω Διάταγμα ημερ. 27.7.
- Όσον αφορά του λόγους ένστασης 9 και 13 επίσης απορρίπτονται εφόσον κρίνω ότι δεν έχει καταδειχθεί η αξία του διαμερίσματος ούτε και πως πλήττονται τα συμφέροντα και δικαιώματα του Καθ ου η Αίτηση με την υπό κρίση Αίτηση. Ο λόγος ένστασης υπ' αριθμό 10 στερείτε νομικού ερείσματος εφόσον δεν προβλέπεται Νομοθετικά οποιαδήποτε υποχρέωση το Διάταγμα να αφορά περιουσία η οποία να αποτελεί αντικείμενο της Αγωγής και επίσης απορρίπτεται. Όπως αναφέρθηκε και στην αρχή της Απόφασης μου αναφορικά με το παρακλητικό Α2 της Αίτησης δεν έχει καταδειχθεί πρόθεση αποξένωσης της εν λόγω οικείας ούτε γίνεται ειδική αναφορά από την Αιτήτρια στο εν λόγω ακίνητο που να δικαιολογεί την έκδοση Διατάγματος ως το παρακλητικό Α2 της Αίτησης. Συνυπολογίζοντας όλα τα ανωτέρω και για τους λόγους τους οποίους προσπάθησα να εξηγήσω καταλήγω ότι είναι ορθό και δίκαιο όπως το εκδοθέν Διάταγμα ημερ. 27.7.15 οριστικοποιηθεί. Ως εκ τούτου το προσωρινό Διάταγμα ημερομηνίας 27.7.15 καθίσταται απόλυτο. Όσον αφορά το παρακλητικό Α2 της Αίτησης για τους λόγους που αναφέρονται πιο πάνω, απορρίπτεται. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον του Καθ' ου η Aίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο κατά το ½ , λόγω μερικής επιτυχίας της Αίτησης και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) Χρ. Χατζηγεωργίου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Subject:Civil/other/interim/2399-14interimorder cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο