Γεωργία Θεοχάρη Δημητρίου ν. Ευανθία Χρίστου Περικλέους, Έφεση/Αίτηση αρ. 300/15, 16/10/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2015:A287 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Έφεση/Αίτηση αρ. 300/15 Αναφορικά με τον περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμο, Κεφ. 224 και τους Τροποποιητικούς Νόμους 3/60 μέχρι 55(Ι)2013, άρθρα 50, 58, 80, 85. Μεταξύ: Γεωργία Θεοχάρη Δημητρίου, από Λεμεσό Εφεσείουσας/Αιτήτριας Και Ευανθία Χρίστου Περικλέους, από Λεμεσό Εφεσίβλητης/Καθ' ης η αίτηση --------------------- Μονομερής αίτηση ημερομηνίας 09.07.2015 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 16.10.2015 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Εφεσείουσα-Αιτήτρια: κα Σ. Τόκα ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την κυρίως αίτηση της η εφεσείουσα-αιτήτρια στη συγκεκριμένη περίπτωση εξαιτείται διάταγμα και/ή απόφαση του Δικαστηρίου με το οποίο να κηρύσσεται άκυρη και/ή παράνομη και/ή στερημένη αποτελέσματος συγκεκριμένη απόφαση του Διευθυντή του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λεμεσού με βάση την οποία ο Διευθυντής καθόρισε το εγγεγραμμένο σύνορο μεταξύ των κτημάτων των διαδίκων. Η επίδικη αίτηση καταχωρήθηκε στις 09.07.2015 και με αυτή η αιτήτρια-εφεσείουσα ζητά διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει τον Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας και/ή τον Επαρχιακό Κτηματολογικό Λειτουργό Λεμεσού να επιτρέψει στην αιτήτρια και/ή στους δικηγόρους και/ή στους εμπειρογνώμονες μάρτυρες αυτής να επιθεωρήσουν και να λάβουν πιστά αντίγραφα συγκεκριμένων εγγράφων τα οποία καταγράφονται στην αίτηση. Η αίτηση βασίζεται στα άρθρα 50, 58, 80 και 85 του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου Κεφ. 224 όπως αυτός τροποποιήθηκε από το Νόμο 3/60 έως 48
(1)/2011, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, άρθρο 29, στους περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμούς του 1956, ως τροποποιήθηκαν, Κανονισμοί 3, 4, 5, 6, 7, 14, 15, 16 και 17, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και στις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης. Την αίτηση υποστηρίζει ένορκη δήλωση της εφεσείουσας-αιτήτριας το περιεχόμενο της οποίας δεν κρίνω σκόπιμο να αναφέρω για σκοπούς της παρούσας απόφασης. Παρεμβάλλω εδώ, για να υπάρχει μια ολοκληρωμένη εικόνα, ότι εν τω μεταξύ η εφεσίβλητη-καθ' ης η αίτηση στην συγκεκριμένη υπόθεση, έχει καταχωρήσει ένσταση στην κυρίως αίτηση της εφεσείουσας προβάλλοντας σειρά λόγων. Στο σημείο αυτό αναφέρω ότι η επίδικη αίτηση είναι μονομερής και ήταν ορισμένη για πρώτη φορά ενώπιον Δικαστηρίου στις 23.09.
- Το Δικαστήριο, όμως, μελετώντας την δεν εξέδωσε το αιτούμενο διάταγμα μονομερώς και ζήτησε από τη συνήγορο να αγορεύσει αναφορικά με την αίτηση και για το κατά πόσο θα μπορούσε το Δικαστήριο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα έχοντας υπόψη τη νομική βάση στην οποία στηρίζεται η αίτηση. Το Δικαστήριο υπέδειξε συγκεκριμένα πως δεν προκύπτει από τη νομική βάση εξουσία του Δικαστηρίου να εκδώσει το διάταγμα. Η αίτηση ορίστηκε για ακρόαση στις 07.10.2015 οπότε η συνήγορος της εφεσείουσας παρουσίασε στο Δικαστήριο τη γραπτή της αγόρευση. Στην αγόρευση της η ευπαίδευτη συνήγορος της αιτήτριας-εφεσείουσας αναφέρει τα εξής: Πρώτον, είναι γεγονός ότι στη νομική βάση της αίτησης παρόλο που γίνεται αναφορά στους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας ως μέρος της νομικής βάσης εν τούτοις δεν υπάρχει εξειδικευμένη αναφορά στους Θεσμούς που η αίτηση αφορά οι οποίοι δεν είναι άλλοι, όπως αναφέρει, από τη Δ.28 θ.θ. 1-11 και Δ.48 θ.θ.1-4, 8 και
- Δεύτερον, για τους λόγους που εξηγεί το Δικαστήριο θα πρέπει να εκδώσει διάταγμα για άρση της παρατυπίας η οποία παρατηρείται, ως εκ της μη αναφοράς δηλαδή της ακριβούς νομικής βάσης που αφορά η αίτηση. Τρίτον, στην ουσία η διάταξη η οποία αφορά τη συγκεκριμένη περίπτωση είναι η Δ.28 θ.11 με βάση την οποία, όπως αναφέρει, όταν διάδικος γνωρίζει ότι άλλος διάδικος ή και άλλο πρόσωπο που δεν είναι διάδικος έχει στην κατοχή του ουσιώδη για την υπόθεση έγγραφα τότε μπορεί να ζητήσει όπως αυτά αποκαλυφθούν ή παρουσιαστούν προς επιθεώρηση και λήψη εγγράφων. Τέταρτον, για τους λόγους που επίσης εξηγεί το Δικαστήριο θα πρέπει να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Έχω μελετήσει πολύ προσεκτικά την αγόρευση της ευπαίδευτης συνηγόρου της εφεσείουσας-αιτήτριας ως επίσης τις αποφάσεις οι οποίες επισυνάπτονται στην αγόρευση της. Στην ουσία, στην προκειμένη περίπτωση, δύο είναι τα θέματα που εγείρονται: Πρώτον, αν πρόκειται για κατάλληλη περίπτωση το Δικαστήριο να προχωρήσει με άρση της παρατυπίας η οποία ομολογουμένως υπάρχει και στην οποία γίνεται αναφορά πιο πάνω και δεύτερον, αν το Δικαστήριο έχει εξουσία με βάση τη Δ.28 θ. 11 να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα και να διατάξει τον Διευθυντή του Κτηματολογίου, ο οποίος αναφέρω δεν είναι διάδικο μέρος στην υπόθεση, να επιτρέψει την αναφερόμενη επιθεώρηση. Για τους λόγους που θα γίνουν κατανοητοί αμέσως πιο κάτω θα ξεκινήσω από το δεύτερο θέμα. Η Δ.28 θ. 11 έχει ως εξής: "The Court or a Judge may, on the application of any party to a cause or matter at any time, and whether an affidavit of documents shall or shall not have already been ordered or made, make an order requiring any other party to state by affidavit whether any particular document or documents or any class or classes of documents specified or indicated in the application, is or are, or has or have at any time been, in his possession, custody or power; and, if not then in his possession, custody or power, when he parted with the same and what has become thereof. Such application shall be made on an affidavit stating that in the belief of the deponent the party against whom the application is made has, or has at some time had in his possession, custody or power, the particular document or documents or the class or classes of documents specified or indicated in the application, and that they relate to the matters in question in the cause or matter, or to some or one of them". (Η υπογράμμιση είναι του Δικαστηρίου). Είναι προφανές ότι η συγκεκριμένη διάταξη δεν αφορά μη διάδικο μέρος. Η ερμηνεία της Δ.28 θ.11 από την ευπαίδευτο συνήγορο με την αγόρευση της και η αναφορά της ότι εφαρμόζεται όταν διάδικος γνωρίζει ότι «άλλος διάδικος ή άλλο πρόσωπο που δεν είναι διάδικος» είναι, με σεβασμό λέω, λανθασμένη. Κατ' επέκταση δεν συμφωνώ ούτε με την σχετική αναφορά του αδελφού μου Δικαστή στην υπόθεση 1598/11 που επισυνάπτεται στην αγόρευση η οποία, εν πάση περιπτώσει, αναφέρεται ότι πραγματεύτηκε άλλο θέμα εντελώς άσχετο με αυτό που εξετάζουμε εδώ. Σε κάθε περίπτωση το Δικαστήριο αυτό δεν δεσμεύεται από τις απόψεις άλλων αδελφών Επαρχιακών Δικαστηρίων. Περαιτέρω, όμως, αναφέρω ότι και αν ακόμα το Δικαστήριο μπορούσε να διατάξει μη διάδικο μέρος με βάση τη Δ.28 θ.11 η αίτηση και πάλι δεν μπορεί να εγκριθεί. Η εν λόγω διάταξη δεν αφορά διαταγή για επιθεώρηση εγγράφων. Με αυτήν διατάσσεται ο καθ' ου η αίτηση να δηλώσει με ένορκη δήλωση κατά πόσο συγκεκριμένο έγγραφο είναι ή ήταν σε οποιοδήποτε χρόνο στην κατοχή, φύλαξη ή έλεγχό του και αν όχι να πει τι απέγινε. Πιο συγκεκριμένα για το σκοπό της Δ.28 θ.11 σχετικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση TBF (Cyprus) Ltd κ.ά. ν. Εμπορικής Μελετών Σχεδιασμού και Επιχειρηματικού Κεφαλαίου Ανώνυμης Εταιρείας κ.ά.
(2001)1 Α.Α.Δ.153 όπου λέει τα εξής: «Ο δικαστής είπε στο προκείμενο ότι είναι άλλοι οι στόχοι της Δ.28, θ.11. Η άποψη του, με λίγα λόγια, είναι ότι ο θ.11 χρησιμοποιείται εφόσο η προηγηθείσα διαταγή για γενική αποκάλυψη δεν απέληξε στην αποκάλυψη και συγκεκριμένων εγγράφων που, με έρεισμα πλέον το θ.11, μπορεί ο διάδικος να ζητήσει για να ολοκληρωθεί η διαδικασία. Επικροτούμε αυτή την προσέγγιση. Η Δ.28, θ.11 ταυτίζεται με την αγγλική Δ.19 Α
(3).». Θεωρώ πως το πιο πάνω απόσπασμα είναι ενδεικτικό και επιβεβαιώνει και τα δύο πιο πάνω σημεία στα οποία αναφέρθηκε το Δικαστήριο. Ότι δηλαδή η διάταξη δεν μπορεί να αφορά τρίτους εκτός από τους διαδίκους ενώ περαιτέρω δεν αφορά επιθεώρηση εγγράφων ενώ επιπρόσθετα σχετίζεται με προηγούμενη αποκάλυψη που έχει γίνει μεταξύ των διαδίκων. Με αυτά υπόψη και λέγοντας ότι η νομολογία στην οποία αναφέρεται η συνήγορος δεν υποστηρίζει το αίτημα της κρίνω ότι με βάση τη Δ.28 θ.11 δεν προσδίδεται εξουσία στο Δικαστήριο να επιληφθεί της αίτησης και να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Γενικότερα όμως αναφέρω ότι η Δ.28 και η διαδικασία αποκάλυψης δεν βοηθά την αιτήτρια. Αυτό είναι ξεκάθαρο αν ανατρέξει κάποιος στο Σύγγραμμα Odgers on Pleadings and Practice, 2η έκδοση, σελ. 227 και 228 όπου ας σημειωθεί γίνεται αναφορά και στις επιλογές που έχει κάποιος διάδικος ο οποίος θέλει πληροφορίες ή έγγραφα από τρίτο μη διάδικο μέρος. Με αυτά υπόψη είναι αντιληπτό πλέον γιατί το Δικαστήριο πρώτα εξέτασε το πιο πάνω θέμα. Θεωρώ ότι θα ήταν άσκοπη η εξέταση του κατά πόσο η περίπτωση είναι κατάλληλη για άρση της παρατυπίας η οποία ομολογουμένως υπήρχε με παραδοχή και της συνηγόρου της εφεσείουσας θεωρώντας ουσιαστικά ότι η αίτηση στηρίζεται στη Δ.28 θ. 11 ή και στη Δ.28 όταν οι διατάξεις αυτές δεν παρέχουν στο Δικαστήριο την εξουσία να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Για τον ίδιο λόγο κρίνεται και άσκοπο από το Δικαστήριο να δοθούν οποιεσδήποτε οδηγίες για επίδοση της αίτησης στο Διευθυντή του Κτηματολογίου. Συναφώς η αίτηση απορρίπτεται χωρίς έξοδα. (Υπ.) ............ Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής /ΤΑ Subject: Civil/Other Actions /Interim Αναφορά: Πολιτική - Αίτηση για επιθεώρηση εγγράφων. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο