Κώστα Καλαιτζή κ.α. ν. Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Δημοσίων Υπαλλήλων Λεμεσού Λτδ, Γενική Αίτηση Αρ: 779 /13, 29/12/2015

(2)του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

1. Η επίδικη απόφαση εκδόθηκε κατά παράβαση των αρχών της Δίκαιης δίκης, των Κανόνων Φυσικής Δικαιοσύνης και των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, δηλαδή: 2.
2. Δεν δόθηκε ποτέ στους αιτητές δικογραφημένη απαίτηση του εν λόγω Συνεργατικού Ταμιευτηρίου ούτε ετέθη ποτέ υπόψη τους με λεπτομέρεια η απαίτηση του και παρόλο που ζητήθηκε κατ' επανάληψη από τον Δικηγόρο των Αιτητών τόσο γραπτώς όσο και προφορικώς. 2.
3. Η απόφαση εκδόθηκε χωρίς καμία ακροαματική διαδικασία όπως προβλέπουν οι Νόμοι και οι Περί Πολιτικής Δικονομίας Κανονισμοί. 2.
4. Δεν τηρήθηκαν καθόλου ή και επαρκή πρακτικά κατά τη διάρκεια της εκδίκασης της υπόθεσης ενώπιον του Διαιτητή. 2.
5. Ο Διαιτητής δεν ήταν αμερόληπτος κριτής της διαφοράς και η διαδικασία έλαβε χώρα στα γραφεία του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου και όχι σε ουδέτερο χώρο. 2.
6. Ο Διαιτητής εξέδωσε παράνομα απόφαση και δολίως και ή σκόπιμα, παραποίησε τα πρακτικά και ή παρέλειψε να καταγράψει τις θέσεις των Αιτητών-Εγγυητών, οι οποίες αποτελούν άρνηση της οφειλής και σε καμία περίπτωση δεν αποτελούσαν παραδοχή του χρέους.
7. Η επίδικη Διαιτητική Απόφαση είναι ελαττωματική καθότι ο Διαιτητής εξέδωσε την εν λόγω απόφαση του και εναντίον των αιτητών για ποσό μεγαλύτερο από εκείνο το οποίο αναφερόταν στην ειδοποίηση για διεξαγωγή της Διαιτησίας την οποία ο Διαιτητής είχε αποστείλει προηγουμένως στους αιτητές χωρίς ο Διαιτητής να αιτιολογεί καθόλου αυτή του την κρίση. Η αίτηση βασίζεται στο άρθρο 52

(4)του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου 22/85 όπως τροποποιήθηκε, στους Περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμούς, Θεσμοί 78 και 79, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς, στο άρθρο 36 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στον Περί Διαιτησίας Νόμο Κεφ. 4, στον Περί Τόκου Νόμο, στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας άρθρο 30.2 και στο άρθρο 6 της Ευρωπαικής Συνθήκης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), στην Αρχή της Ισότητας των Όπλων και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Δώρου Γιασκουρή, εκ των αιτητών, ο οποίος αναφέρει σε αυτήν ότι:

1. Είναι εξουσιοδοτημένος και από τους υπόλοιπους αιτητές να προβεί στην ένορκη δήλωση και γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα, ενώ όσον αφορά τα νομικά ζητήματα έλαβε νομική συμβουλή από τον δικηγόρο του.
2. Οι αιτητές έλαβαν περί τον Μάιο του 2012 ειδοποίηση από τον διαιτητή κ.Λοίζο Σωτηρίου να παραστούν στις 21/06/2012 στα γραφεία του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Δημοσίων Υπαλλήλων Λεμεσού Λτδ για επίλυση διαφοράς που είχαν ως εγγυητές σε σχέση με το δάνειο αρ. λογαριασμού 7217073-0 που έλαβε ο Ανδρέας Παφίτης για το ποσό των €31.217,07.-. Επισυνάπτει την εν λόγω ειδοποίηση ως τεκμήριο
4. Μόλις παρέλαβαν την ειδοποίηση αποτάθηκαν στον δικηγόρο τους ο οποίος τους συμβούλεψε να παρουσιαστούν αυτοπροσώπως στη διαδικασία, ενόψει του ότι δεν μπορούσε να παρευρεθεί ο ίδιος λόγω υποχρεώσεων του στο Δικαστήριο, και να δηλώσουν ότι δεν παραδέχονται και ότι υιοθετούν το περιεχόμενο της επιστολής ημερ.20/06/12 (που επισυνάπτει ως τεκμήριο 2) που ετοίμασε και απέστειλε στο Διαιτητή. Με την επιστολή αυτή ζητούνταν μεταξύ άλλων οδηγίες για καταχώρηση έκθεσης απαίτησης και να ακολουθηθεί η δέουσα διαδικασία για να τους δοθεί το δικαίωμα να προβάλουν την υπεράσπιση τους.
5. Πράγματι παρουσιάστηκαν όλοι κανονικά ενώπιον του Διαιτητή στον οποίο ανέφεραν κατά γράμμα ότι τους συμβούλεψε ο δικηγόρος τους και πρόσεξε ότι ο Διαιτητής είχε ενώπιον του την επιστολή του δικηγόρους τους τεκμήριο
7. Ο Διαιτητής χωρίς να καταγράφει τίποτε προσπαθούσε να τους πείσει να δεχτούν απόφαση και ότι πρόκειται για καθαρή υπόθεση. Οι ίδιοι ήταν ανένδοτοι ζητώντας να ακολουθηθεί η διαδικασία που ανέφερε ο δικηγόρος τους και ο Διαιτητής τους έδιωξε χωρίς να αναφέρει οτιδήποτε. Όπως όμως αποδείχθηκε εκ των υστέρων εν αγνοία τους προχώρησε σε έκδοση απόφασης στις 21/06/2012 (τεκμήριο 3) αναφέροντας μάλιστα ψευδώς σε αυτήν ότι το χρέος είναι παραδεκτό από τους ίδιους πράγμα που δεν ισχύει, άλλωστε υπήρχε και η επιστολή του δικηγόρου τους.
8. Ο Διαιτητής δεν έλαβε υπόψη όσα ανέφερε ο δικηγόρος τους στην επιστολή του και εξέδωσε απόφαση χωρίς να ακολουθηθεί η δέουσα διαδικασία προκειμένου να μπορέσουν να προβάλουν τους νομικούς και πραγματικούς ισχυρισμούς τους και ότι συγκεκριμένα θα πρέπει να απαλλαγούν ως εγγυητές με βάση την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Πολιτική Έφεση αρ.280/2006 ημερ.15/09/2009 (τεκμήριο 4), λαμβάνοντας υπόψη ότι οι αρχές που αποφασίστηκαν εφαρμόζονται απόλυτα στην υπόθεση τους.
9. Στη συνέχεια αναφέρει ότι ως έχουν νομική συμβουλή και με βάση τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα και τα έγγραφα που παρουσίασε προκύπτει ότι η επίδικη απόφαση στερείται αιτιολογίας και εκδόθηκε κατά παράβαση των αρχών της δίκαιης δίκης και των κανόνων της φυσικής δικαιοσύνης, επαναλαμβάνοντας εδώ ουσιαστικά τους λόγους στους οποίους στηρίζεται η αίτηση υπό 1 και 2 (2.1.-2.5.) πιο πάνω.
10. Ως εκ των ανωτέρω ζητείται ο παραμερισμός και ή ακύρωση της απόφασης. Η ΕΝΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΚΑΘ'ΩΝ Η ΑΙΤΗΣΗ Οι καθ' ων η αίτηση αντέδρασαν καταχωρώντας ένσταση στην Αίτηση, εις την οποία προβάλλονται εννέα λόγοι ένστασης. Συγκεκριμένα οι λόγοι αυτοί είναι:
11. Η αίτηση των αιτητών είναι νόμω και ουσία αβάσιμος.
12. Η διαιτητική απόφαση είναι έγκυρη, νόμιμη και κατά την έκδοση της έχουν τηρηθεί όλες οι νόμιμες διαδικασίες.
13. Ο Διαιτητής κατά την έκδοση της απόφασης έλαβε υπόψη όλα τα ενώπιον του στοιχεία.
14. Ο Διαιτητής αποφάσισε επί όλων των θεμάτων που τέθηκαν ενώπιον του κατά την Ακρόαση της Διαιτησίας.
15. Ο Διαιτητής ενήργησε δίκαια και με βάση του Κανόνες Φυσικής δικαιοσύνης.
16. Ο Διαιτητής δεν ήταν προκατειλημμένος.
17. Οι αιτητές γνώριζαν από τις 21/06/2012 την έκδοση της απόφασης εναντίον των αλλά σε ουδεμία ενέργεια προέβηκαν παρά μόνον μετά την επίδοση σε αυτούς πιστού αντιγράφου της απόφασης.
18. Οι αιτητές γνώριζαν και ενημερώθηκαν πλήρως δια την απαίτηση των καθ'ών η αίτηση εναντίον των.
19. Οι αιτητές δια της αιτήσεως των και κατά τη διάρκεια της διαδικασίας διαιτησίας προβάλουν και προέβαλλαν αστήριχτους και ανεδαφικούς ισχυρισμούς. Η ένσταση βασίζεται στον Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο 1985 (22/85) άρθρα 52 και 53, στους Περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμούς 1978 μέχρι 2012 άρθρο 79, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48 Θ.1-4 και 8-13, στον Περί Διαιτησίας Νόμο Κεφ. 4, καθώς και στην ισχύουσα Νομολογία και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και επί της Πρακτικής των Δικαστηρίων. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκες δηλώσεις του Φίλιππου Βακανά, διευθυντή/γραμματέα των καθ'ών η αίτηση, και του Λοίζου Σωτηρίου, διαιτητή κατά την επίδικη διαδικασία διαιτησίας. Ένορκη δήλωση Φίλιππου Βακανά
20. Αναφέρει κατ' αρχήν ότι είναι εξουσιοδοτημένος από τους καθ'ών η αίτηση να προβεί στην ένορκη δήλωση και πως γνωρίζει τα γεγονότα καθότι εκπροσώπησε τους καθ'ών η αίτηση στη διαδικασία διαιτησίας που διεξήχθη στις 21/06/
22. Στις 21/06/2012 κατόπιν αποστολής ειδοποιήσεων διεξαγωγής της διαιτησίας (τεκμ.1) εμφανίστηκαν στη διαδικασία διαιτησίας όλοι οι εγγυητές του δανείου που αφορούσε η διαιτησία δηλαδή οι εδώ αιτητές.
23. Με την έναρξη της ακροάσεως παρουσίασε όλα τα στοιχεία δια απόδειξη της απαίτησης δηλαδή συμφωνία δανείου και τις δηλώσεις εξασφάλισης ανεξάρτητης νομικής συμβουλής και παραλαβής εγγράφων που υπέγραψαν οι αιτητές και ο πρωτοφειλέτης (τεκμήριο 2). Κατά την 21/06/2012 το οφειλόμενο ποσό προς τους καθ'ών η αίτηση ήταν €35.553,89.-.
24. Οι αιτητές παραδέχτηκαν πως έχουν υπογράψει σαν εγγυητές του δανείου και πως οφείλουν δυνάμει της συμφωνίας εγγύησης το ποσό των €35.558,89.- αλληλέγγυα και ή κεχωρισμένα. Περαιτέρω ισχυρίστηκαν πως δεν πρέπει να εκδοθεί απόφαση επικαλούμενοι επιστολή του δικηγόρου τους ημερ.20/06/2012, στην οποία γίνεται αναφορά στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Πολιτική Έφεση 280/
25. Στην απόφαση αυτή αποφασίστηκε απαλλαγή των εγγυητών καθότι υπήρχε παράνομος όρος στη σύμβαση δανείου δηλαδή η αποπληρωμή του δανείου με τη σύνταξη του πρωτοφειλέτη. Επιπρόσθετα στην επιστολή γινόταν αίτημα για ανταλλαγή δικογράφων και προσκόμιση όλων των απαραίτητων εγγράφων εις τα οποία στηρίζεται η απαίτηση των καθ' ων η αίτηση. Αναφορικά με τον πρώτο ισχυρισμό η θέση των καθ' ων η αίτηση μέσω του ιδίου ήταν πως η απόφαση δεν είχε καμία σχέση με τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης. Δεν υπάρχει συμφωνία δια αποκοπή από τη σύνταξη του πρωτοφειλέτη, ενώ περαιτέρω στη συμφωνία δανείου και στη συμφωνία εγγύησης δεν υπάρχει κανένας παράνομος όρος που να καθιστά τη σύμβαση άκυρη. Επιπρόσθετα ούτε τροποποιήθηκε η σύμβαση δανείου και εγγύησης που υπέγραψαν οι αιτητές, ούτε υπογράφηκε νέα σύμβαση με τον πρωτοφειλέτη, ούτε οι καθ'ών η αίτηση προέβηκαν σε οιανδήποτε πράξη και ή παράλειψη που να έχει αποτέλεσμα την απαλλαγή των εγγυητών. Περαιτέρω ούτε οι αιτητές ούτε ο δικηγόρος τους έδωσαν λεπτομέρειες για τους λόγους εις τους οποίους στηρίζουν τον ισχυρισμό πως πρέπει να απαλλαγούν δυνάμει της αναφερθείσας απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Αναφορικά με το αίτημα για ανταλλαγή δικογράφων ήταν η θέση τους πως δεν συμφωνούν και πως θεωρούν ορθότερο η ακρόαση να γίνει προφορικά ως η συνήθης πρακτική. Τέλος, εν σχέση με τα έγγραφα που ζήτησαν οι αιτητές τους δόθηκαν και είχαν χρόνο να τα μελετήσουν.
26. Ο Διαιτητής άκουσε τις δύο πλευρές και αποφάσισε για το αίτημα ανταλλαγής δικογράφων πως δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό καθότι κάτι τέτοιο δεν συμφωνήθηκε μεταξύ των μερών. Εν συνεχεία δε αφού μελέτησε τα ενώπιον του στοιχεία και αφού έλαβε υπόψη όσα αναφέρθηκαν ανέφερε πως θα εκδώσει απόφαση. Περαιτέρω επεξήγησε στους αιτητές πως με βάση όσα αναφέρουν δεν μπορεί να τους απαλλάξει από την ευθύνη τους ως εγγυητές και τους ενημέρωσε πως θα εκδοθεί απόφαση εναντίον τους.
27. Όσα αναφέρει στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ο κ.Δώρος Γιασκούρης ότι ο διαιτητής τους έδιωξε και δεν τους άφησε να μιλήσουν και πως εξέδωσε απόφαση εν αγνοία τους είναι ψευδή και ανυπόστατα. Πως είναι δυνατόν να έγιναν αυτά και να μην έλαβαν κανένα μέτρο όπως για παράδειγμα να στείλουν μια επιστολή διαμαρτυρόμενοι για τη στάση και συμπεριφορά του Διαιτητή.
28. Τελειώνοντας αναφέρει πως ο διαιτητής δεν ήταν προκατειλημμένος και έλαβε απόφαση δίκαια και με βάση τους κανόνες φυσικής δικαιοσύνης, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα ενώπιον του στοιχεία. Συνεπώς η απόφαση του διαιτητή ημερ.21/06/2012 είναι ορθή και ακολουθήθηκε η νόμιμη διαδικασία για την έκδοση της. Ένορκη δήλωση Λοίζου Σωτηρίου
29. Αναφέρει πως είναι νόμιμα διορισμένος διαιτητής από τον Έφορο Συνεργατικών Εταιρειών και εξασκεί τα εν λόγω καθήκοντα αποκλειστικά τα τελευταία 15 χρόνια. Προβαίνει δε στην ένορκη δήλωση αυτή έχοντας πλήρη και προσωπική γνώση των γεγονότων της υπόθεσης.
30. Έχει διαβάσει την αίτηση των αιτητών και διαφωνεί και απορρίπτει το περιεχόμενο της.
31. Έχει διαβάσει επίσης την ένσταση των καθ'ών η αίτηση με το περιεχόμενο της οποία συμφωνεί, το υιοθετεί και το επαναλαμβάνει.
32. Γνωρίζει τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης και τα θυμάται πολύ καλά από προσωπικά πρακτικά που διατηρεί για τις διαιτησίες εις τις οποίες είναι διαιτητής.
33. Η πλειοψηφία των ισχυρισμών που προβάλλουν οι αιτητές στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση τους στην προσπάθεια τους να παραμερίσουν την εκδοθείσα από τον ίδιο απόφαση και να αποδείξουν ότι δεν ήταν αμερόληπτος προβλήθηκαν και κατά την ακρόαση της διαιτησίας.
34. Αναφορικά με το αίτημα για τον τρόπο διεξαγωγής της διαδικασίας ήτοι για ανταλλαγή δικογράφων δεν έγινε αποδεκτό γιατί δεν είχε συμφωνηθεί μεταξύ των δύο πλευρών. Με βάση τους κανονισμούς και τη συνήθη πρακτική η διαιτησία διεξάγεται με προφορική μαρτυρία εκτός αν συμφωνήσουν διαφορετικά τα μέρη. Στην παρούσα διαδικασία τα μέρη δεν συμφωνούσαν επομένως ακολούθησε τη συνήθη διαδικασία.
35. Περαιτέρω οι αιτητές κατά την ακρόαση παραδέχθηκαν πως είχαν υπογράψει εγγύηση και πως δυνάμει αυτής είχαν υποχρέωση να καταβάλουν το οφειλόμενο ποσό, όμως ισχυρίστηκαν πως πρέπει να απαλλαγούν από την ευθύνη τους ως εγγυητές επικαλούμενοι την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Πολιτική Έφεση 280/2006 ημερομηνίας 15/09/
36. Μελέτησε την απόφαση αυτή στην οποία αποφασίστηκε η απαλλαγή των εγγυητών καθότι στη σύμβαση δανείου υπήρχε παράνομος όρος δηλαδή η αποπληρωμή του δανείου με την σύνταξη του πρωτοφειλέτη και γενικότερα έθεσε περιπτώσεις για το πότε μπορεί να απαλλαγεί ένας εγγυητής. Εδώ οι αιτητές και ο δικηγόρος τους δεν έκαναν αναφορά πως η περίπτωση τους σχετίζεται με την ανωτέρω αναφερόμενη απόφαση και για τους λόγους δυνάμει των οποίων πρέπει να απαλλαγούν από εγγυητές. Από τη συμφωνία δανείου και τα υπόλοιπα έγγραφα δεν προκύπτει οτιδήποτε κοινό με την απόφαση πιο πάνω. Πουθενά στη συμφωνία δανείου και εγγύησης δεν γίνεται αναφορά για πληρωμή του δανείου από τη σύνταξη του πρωτοφειλέτη ως ήταν τα γεγονότα την αναφερόμενης έφεσης, ενώ εξετάζοντας όλες τις πιθανότητες δυνάμει των οποίων θα μπορούσαν να απαλλαγούν οι αιτητές από εγγυητές κατέληξε πως δεν προέκυπτε ούτε τροποποίηση της σύμβασης δανείου και εγγύησης, ούτε υπογράφηκε νέα σύμβαση με τον πρωτοφειλέτη αλλά ούτε και οι καθ'ών η αίτηση προέβηκαν σε οιανδήποτε πράξη και ή παράλειψη που να έχει ως αποτέλεσμα την απαλλαγή των εγγυητών, και συνεπώς οι αιτητές δεν μπορούσαν να απαλλαγούν.
37. Όσον αφορά το αίτημα για προσκόμιση όλων των στοιχείων και εγγράφων που αφορούν την απαίτηση αυτά τους δόθηκαν και είχαν την ευκαιρία να τα μελετήσουν αλλά ούτως ή άλλως γνώριζαν το περιεχόμενο των εν λόγω εγγράφων γιατί τα είχαν υπογράψει.
38. Αναφορικά δε με τους ισχυρισμούς ότι έδιωξε τους αιτητές και δεν τους άκουσε, και ότι εξέδωσε απόφαση εν αγνοία τους αυτοί είναι ψευδείς και ανυπόστατοι. Αντίθετα δεν τους έδιωξε και τους άκουσε με προσοχή ενώ μελέτησε με προσοχή και όσα του ανέφερε ο δικηγόρος τους με την επιστολή του. Οι αιτητές δε ενημερώθηκαν ότι θα εξέδιδε απόφαση εναντίον τους και μάλιστα του ζήτησαν να αποφασίσει να πληρώνουν ένα ποσό για να καταβάλλουν μηνιαίως προς εξόφληση του οφειλόμενου ποσού, πλην όμως δεν είχε τη δυνατότητα να αποφασίσει επί του θέματος αυτού το οποίο δεν εμπίπτει στις αρμοδιότητες του.
39. Με βάση τα ανωτέρω η θέση του είναι πως η απόφαση του ημερομηνίας 21/06/2012 είναι ορθή και κατά την έκδοση της ακολούθησε τη νόμιμη διαδικασία. Η ΑΚΡΟΑΣΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ Η ακρόαση της αίτησης έγινε βάσει των ενόρκων δηλώσεων. ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ Οι θέσεις των συνηγόρων των δύο πλευρών περιλαμβάνονται αναφέρω στις γραπτές αγορεύσεις που παρέδωσαν στο Δικαστήριο, οι οποίες σημειώνω έχουν τύχει ενδελεχούς μελέτης. Δεν κρίνω όμως σκόπιμο να παραθέσω ότι οι συνήγοροι αναφέρουν με τις αγορεύσεις τους. Θα αναφερθώ σε συγκεκριμένα σημεία των αγορεύσεων κατωτέρω όπου και εάν αυτό κριθεί αναγκαίο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Οι αιτητές επιδιώκουν ακύρωση της επίδικης διαιτητικής απόφασης ημερ.21/06/
40. Σύμφωνα με το άρθρο 52

(4)του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου (Ν.22/85): « Οποιοσδήποτε θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την απόφαση οποιουδήποτε διαιτητή ή διαιτητών δύναται να υποβάλει Έφεση στο Δικαστήριο εντός 21 ημερών από την ημερομηνία γνωστοποίησης προς αυτόν της απόφασης. » Παρεμβάλλω εδώ ότι η ακύρωση μιας τέτοιας απόφασης μπορεί να γίνει μόνον για τους περιορισμένους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 20

(2)του περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφ. 4, που προνοεί τα εξής: « 20.-

(1)................

(2)Όταv o διαιτητής ή o επιδιαιτητής επέδειξε κακή συμπεριφoρά ή χειρίστηκε κακώς τηv υπόθεση ή όταv η διαιτησία διεξάχθηκε παράτυπα ή η διαιτητική απόφαση εκδόθηκε παράτυπα, τo Δικαστήριo δύvαται vα ακυρώσει τη διαιτητική απόφαση. » Ο όρος «ανάρμοστη/κακή συμπεριφορά» (misconduct) ερμηνεύεται ευρέως. «Περιλαμβάνει κάθε μορφή συμπεριφοράς η οποία τείνει να διασαλεύσει και να καταστρέψει την εμπιστοσύνη την οποίαν διάδικοι ή εκάτερος από αυτούς πρέπει να έχει στους διαιτητές, ότι θα προσέλθουν σε δίκαιη απόφαση» (Τράπεζα Κύπρου Λτδ ν. Dynacon Ltd κ.α.

(1999)1 (Β) Α.Α.Δ. 717, 723). Στην Πολ.Εφ.193/2008, Νεόφυτος Σολωμού v. Laiki Cyprialife Ltd,

(2010)1 Α.Α.Δ. 687, με αναφορά στο εδάφιο 2 του άρθρου 20 του Κεφ.4 πιο πάνω, λέχθηκαν τα εξής: «Ενδιαφέρει εδώ το εδάφιο

(2), εφόσον είχε επιδιωχθεί πρωτοδίκως η ακύρωση ή παραμερισμός της διαιτητικής απόφασης. Στο πρωτότυπο Αγγλικό κείμενο, ο όρος που χρησιμοποιείται στο Αρθρο 23

(1)του Arbitration Act 1950 απ' όπου λήφθηκε το Κεφ. 4, είναι «misconduct», και έχει πλειστάκις ερμηνευτεί να περιλαμβάνει διάφορες κατηγορίες που δυνατόν να αφορούν στη συμπεριφορά του ιδίου του διαιτητή ή τον τρόπο διεξαγωγής της διαιτησίας («.... has misconducted himself or the proceedings ....». Στον Russell on Arbitration 16η έκδ. σελ. 307, θεωρείται λανθασμένη συμπεριφορά η εκ μέρους του διαιτητή ακρόαση μαρτύρων ή εξέταση εγγράφων στην απουσία των διαδίκων, η απόδοση στον εαυτόν του ενός συνολικού ποσού για τα έξοδα του, ώστε να αποκλείει τους διαδίκους από του να ενστούν στις χρεώσεις του, (δέστε την απόφαση K/S Norjarl A/S v. Hyundai Heavy Industries Co. Ltd [1991] 3 W.L.R. 1025, για κατεύθυνση ως προς τον τρόπο χρέωσης αμοιβής από ένα διαιτητή), η εκ μέρους του παράλειψη να εξασκήσει όλες τις εξουσίες του ή η λανθασμένη άσκηση διακριτικής ευχέρειας. Στη δε σελ. 309, αναφέρεται σε σχέση με τη διεξαγωγή της διαιτησίας, ότι οι κύριοι άξονες επί των οποίων μπορεί να υποβληθεί επιτυχώς αίτηση για παραμερισμό, είναι η εκ μέρους του διαιτητή διεξαγωγή της διαιτησίας ex parte χωρίς ουσιώδη λόγο, ο αποκλεισμός ατόμων που έχουν δικαίωμα να είναι παρόντα, η λανθασμένη απόρριψη ή αποδοχή μαρτυρίας και η λανθασμένη μετακύλιση καθηκόντων. Η κλασσική αντιμετώπιση της έννοιας του «misconduct», έχει βέβαια αναφορά στη δωροδοκία του διαιτητή ή στην ύπαρξη εκ μέρους του μυστικού συμφέροντος στην ενώπιον του διαφορά. Επεκτείνεται όμως και σε θέματα πέραν αυτών, ώστε ακόμη και στην απουσία ηθικά ή δεοντολογικά ανάρμοστης συμπεριφοράς, να ελέγχονται και οι περιπτώσεις λανθασμένης λήψης ή αποκλεισμού μαρτυρίας ή η αποδοχή εξωγενούς μαρτυρίας για την ερμηνεία συμβολαίου, (Paniccos Harakis Ltd v. The Official Receiver as administrator of the estate of the bankrupt Takis Vryonides

(1978)1 C.L.R.15, σελ. 23, τις εκεί αναφερόμενες υποθέσεις, καθώς και την πρόσφατη απόφαση στη ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ. ΛΤΔ v. Lakis Georghiou Constructions Ltd

(2010)1 A.A.Δ. 223, ή, η έκδοση απόφασης επί παρανόμου συμφωνίας (David Taylor & Son v. Barnett [1953] 1 W.L.R. 562). Όπως έχει αποφασιστεί και στην A.N. Stasis Estates Co. Ltd v. G.M.P. Katsambas Ltd

(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 2006), (που αφορούσε περίπτωση παραπομπής τεχνικών θεμάτων σε διαιτησία, εν μέσω δικαστικής αγωγής), «Η πλημμελής εκτέλεση των καθηκόντων του διαιτητή συνιστά λόγο ακύρωσης του τελικού του πορίσματος» ενώ «.... παράβαση βασικού δικονομικού κανόνα .... κλονίζει το θεμέλιο της όλης διαδικασίας» (εκεί ο διαιτητής είχε λανθασμένα υιοθετήσει, έξω από τους όρους εντολής του, τη μαρτυρία που είχε προηγηθεί στο Δικαστήριο). » Περαιτέρω στην Πολ.Εφ.304/2010, Παναγιώτης Κλεοβούλου v. Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Επαγγελματικού Κλάδου και Επιχειρηματιών Κύπρου (ΣΤΕΚΕΚ) Λτδ, ημερ.10/07/2015, αναφέρθηκαν τα εξής: « Η παραπομπή διαφοράς σε διαιτησία και η όλη φιλοσοφία του μηχανισμού επίλυσης διαφορών στα πλαίσια διαδικασίας διαιτητικής μορφής, συνίσταται ακριβώς στην ανάγκη για ταχεία και τελεσίδικη επίλυση της διαφοράς. Τα Δικαστήρια είναι κατά κανόνα απρόθυμα να επεμβαίνουν στις διαιτητικές διαδικασίες, εκτός όπου νομοθετικά παρέχεται ειδικά τέτοια δυνατότητα. Οι αποφάσεις των διαιτητών ανατρέπονται δικαστικά στις περιπτώσεις όπου ο διαιτητής υπερέβη τη δικαιοδοσία του ή ενήργησε κατά τρόπο εμφανώς ενάντια στις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης. Όπως εντοπίζεται στην απόφαση Σολωμού ν. Laiki Cyprialife Ltd

(2010)1 ΑΑΔ 687, ο διαιτητής βαρύνεται με την υποχρέωση να ενεργήσει στα πλαίσια των όρων εντολής του και το ζητούμενο είναι η συμμόρφωσή του με τους κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης σε όλη την πορεία της οιονεί δικαστικής αποστολής του. Πέραν της υποχρέωσης αυτής ο διαιτητής είναι δεσμευμένος να συμμορφώνεται και με τις βασικές αρχές του δικαίου. Αλλωστε η διαιτησία διεξάγεται πάντοτε σύμφωνα με τις καθιερωμένες νομικές αρχές και ο κάθε διαιτητής είναι υποχρεωμένος να τηρεί τους δικονομικούς κανόνες που εφαρμόζονται στις δικαστικές διαδικασίες, προκειμένου να εξασφαλίζεται η ισονομία, βασική αρχή του δικαίου. Η πλημμελής εκτέλεση των καθηκόντων του διαιτητή συνιστά λόγο ακύρωσης του τελικού πορίσματός του και η κατάλληλη θεραπεία εξαρτάται από τη φύση της πλημμέλειας και τις περιστάσεις της υπόθεσης (Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, τόμος 2, παράγραφοι 670, 692, 693). » ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ Κατ' αρχήν κρίνω σκόπιμο να αναφέρω πριν από οτιδήποτε άλλο ότι έχοντας υπόψη τους ισχυρισμούς των δυο πλευρών και τα έγγραφα που επισυνάπτονται από τις δύο πλευρές προκύπτουν τα εξής αδιαμφισβήτητα γεγονότα, που αποτελούν και ευρήματα του Δικαστηρίου : (α) Η επίδικη διαδικασία διαιτησίας αφορούσε την συμφωνία δανείου ημερ.07/09/05, με αριθμό λογαριασμού 72117073-0 (βλ.τεκμ.2 στην ένορκη δήλωση του Φίλιππου Βακανά). Η συμφωνία δανείου αυτή αφορούσε πιο συγκεκριμένα παραχώρηση δανείου από τους καθ'ών η αίτηση προς τον Ανδρέα Παφίτη (πρωτοφειλέτη) ποσού €25.629,02.- (Λ.Κ.15.000).-. (β) Οι εδώ αιτητές εγγυήθηκαν γραπτώς όλες τις υποχρεώσεις του Πρωτοφειλέτη αναφορικά με το εν λόγω δάνειο. Πιο συγκεκριμένα οι αιτητές υπέγραψαν στις 07/09/05 τη σύμβαση εγγύησης που αποτελεί επίσης μέρος του τεκμηρίου 2 της ένορκης δήλωσης του Φίλιππου Βακανά. (γ) Οι αιτητές υπέγραψαν επίσης δηλώσεις προς τους καθ'ών η αίτηση αναφορικά με την παραλαβή μεταξύ άλλων της σύμβασης δανείου και της σύμβασης εγγύησης, ως επίσης για την εξασφάλιση ανεξάρτητης νομικής συμβουλής εν σχέση με την υπογραφή της σύμβασης εγγύησης. (δ) Επειδή ο πρωτοφειλέτης του δανείου δεν κατέβαλε για μεγάλο χρονικό διάστημα τις δόσεις του παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις των καθ'ών η αίτηση, οι καθ'ών η αίτηση απέστειλαν ειδοποιήσεις στον πρωτοφειλέτη και τους εγγυητές (εδώ αιτητές) για διεξαγωγή διαδικασίας διαιτησίας με σκοπό την έκδοση απόφασης για το οφειλόμενο ποσό (βλ.παράγραφο 2 ένορκης δήλωσης Φίλιππου Βακανά και το επισυνημμένο σε αυτήν τεκμήριο 1, σε συνδυασμό με παράγραφο 2 της ένορκης δήλωσης Δώρου Γιασκουρή και το εις αυτήν επισυνημμένο τεκμήριο 1). (ε) Σύμφωνα με τις εν λόγω ειδοποιήσεις η ημερομηνία διαιτησίας καθορίστηκε στις 21/06/

1. (στ) Το οφειλόμενο προς τους καθ'ών η αίτηση ποσό στις 21/06/2012 ήταν €35.553,89.- (δεν αμφισβητήθηκε καθ' οιονδήποτε τρόπο από τους αιτητές). (ζ) Ο δικηγόρος των αιτητών απέστειλε στις 20/06/12 προς τον διαιτητή της διαδικασίας Λοίζο Σωτηρίου την επιστολή τεκμήριο 2 στην ένορκη δήλωση του Δώρου Γιασκουρή. (η) Όλοι οι αιτητές εμφανίστηκαν στη διαδικασία διαιτησίας την 21η/06/
2. (θ) Οι αιτητές ανέφεραν κατά την ακρόαση της διαιτησίας την 21/06/2012 ότι δεν πρέπει να εκδοθεί απόφαση εναντίον τους επικαλούμενοι την επιστολή του δικηγόρου τους πιο πάνω και λέγοντας ότι θα πρέπει ουσιαστικά να απαλλαγούν από την ευθύνη τους ως εγγυητές επικαλούμενοι την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Πολιτική Έφεση 280/2006 ημερομηνίας 15/09/2009 και περαιτέρω πως θα πρέπει να γίνει ανταλλαγή δικογράφων και να τους προσκομιστούν όλα τα έγγραφα που σχετίζονται με την απαίτηση των καθ' ων η αίτηση. (ι) Την 21η/06/2012 εξεδόθη η επίδικη διαιτητική απόφαση που επισυνάπτεται ως τεκμήριο 3 στην ένορκη δήλωση του Δώρου Γιασκουρή. Με βάση αυτήν εκδόθηκε απόφαση υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον του πρωτοφειλέτη και των εγγυητών του (εδώ αιτητών) αλληλεγγύως και ή κεχωρισμένως για το ποσό των €35.553,89.- πλέον τόκους προς 9% ετησίως από 21/06/2012 μέχρι εξόφλησης, πλέον έξοδα διαιτησίας €150.-. Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω προχωρώ να πω ότι στην ουσία το παράπονο των αιτητών εδώ αφορά την συμπεριφορά του διαιτητή κατά τη διαδικασία διαιτησίας και αυτή καθ' αυτή τη διαδικασία και τον τρόπο διεξαγωγής της, που όπως ισχυρίζονται οδήγησαν στην έκδοση μιας παράνομης απόφασης. Λέγοντας αυτά έρχεται στο προσκήνιο ένα πολύ σημαντικό ζήτημα κατά την κρίση μου. Αυτό δεν είναι άλλο από το θέμα της τήρησης πρακτικών της διαδικασίας από μέρους του διαιτητή. O ενόρκως δηλών στην αίτηση αναφέρει ότι ο Διαιτητής χωρίς να καταγράφει προσπαθούσε να τους πείσει να δεχτούν απόφαση. Από την άλλη πλευρά ο ίδιος ο Διαιτητής αναφέρει πως θυμάται τα γεγονότα και από προσωπικά πρακτικά τα οποία διατηρεί. Έχει σημασία βέβαια να λεχθεί εδώ ότι η θέση του ενόρκως δηλούντα στην αίτηση δεν είναι ότι ο Διαιτητής δεν τήρησε καθόλου πρακτικά. Εν πάση όμως περιπτώσει δεν έχουν διαφύγει του Δικαστηρίου αναφέρεται οι αντιφατικοί ισχυρισμοί και η μη καθαρή θέση των αιτητών για το θέμα αυτό. Πιο συγκεκριμένα αναφέρεται ότι την ίδια στιγμή που ο ενόρκως δηλών στην αίτηση λέγει ότι δεν κατέγραφε ο Διαιτητής, αναφέρει στην παράγραφο 8.2, σημείο 3, ότι «δεν τηρήθηκαν καθόλου ή και επαρκή πρακτικά», ενώ στο σημείο 5 της ίδιας παραγράφου ότι «δολίως και ή σκόπιμα παραποίησε τα πρακτικά και ή παρέλειψε να καταγράψει τις θέσεις των αιτητών». Είναι βέβαια λογικό ότι εάν δεν τήρησε πρακτικά ο Διαιτητής, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να μιλούμε για μη τήρηση επαρκών πρακτικών ή ακόμη για δόλια παραποίηση τους. Όμως κρίνω εδώ σκόπιμο να επισημάνω επίσης ότι διαζευκτικοί ισχυρισμοί σε ένορκη δήλωση κατ' αυτό τον τρόπο είναι απαράδεκτοι. Δεν είναι αποδεκτό σε ένορκη δήλωση να τίθενται διαζευκτικοί ισχυρισμοί εν σχέση με γεγονότα και για το τι ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα (El Fath Co v. E.D.T. Shipping και άλλος

(1992)1 Α.Α.Δ. 1255, Πατούρης ν. Hellenic Bank

(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ.2118). Η ένορκη δήλωση περιέχει την μαρτυρία του προσώπου που ορκίζεται και η μαρτυρία αυτή θα πρέπει να είναι καθαρή σε ότι αφορά τα γεγονότα. Με δεδομένα τα πιο πάνω, αναφέρεται ότι η θέση του Διαιτητή περί τήρησης πρακτικών δεν αμφισβητήθηκε καθ' οιονδήποτε τρόπο. Παρά το γεγονός ότι τα πρακτικά που αναφέρει ο Διαιτητής δεν έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, η παράλειψη αντεξέτασης του Διαιτητή επί του σημείου αυτού σε συνάρτηση με όσα έχουν αναφερθεί ανωτέρω αφήνει θεωρώ την θέση των αιτητών περί μη τήρησης πρακτικών μετέωρη. Όμως σε κάθε περίπτωση μετέωρη είναι και η θέση περί μη τήρησης επαρκών πρακτικών ή παραποίησης τους αφού ουδέποτε οι αιτητές ζήτησαν να αντεξετάσουν τον Διαιτητή επί του σημείου αυτού και ουδέποτε ζήτησαν με οποιοδήποτε τρόπο να τεθούν τα πρακτικά αυτά ενώπιον του Δικαστηρίου. Αναφορικά τώρα με την θέση των αιτητών ότι δεν τους δόθηκε η δικογραφημένη απαίτηση των καθ' ων η αίτηση και δεν ετέθη ποτέ υπόψη τους η απαίτηση με λεπτομέρεια, αναφέρονται τα εξής. Είναι γεγονός ότι ο δικηγόρος των αιτητών με την επιστολή του ημερ. 20/06/2012 ζήτησε όπως δοθούν οδηγίες για ετοιμασία δικογράφων δηλαδή έκθεσης απαίτησης και εν συνεχεία υπεράσπισης, ενώ το αίτημα αυτό υποβλήθηκε και προφορικά από τους αιτητές ενώπιον του Διαιτητή. Όμως ο Διαιτητής ως αναφέρει δεν έγινε αποδεκτό το αίτημα καθότι κάτι τέτοιο δεν είχε συμφωνηθεί μεταξύ των μερών. Παρεμβάλλω εδώ ότι αφενός δεν υπάρχει ισχυρισμός από μέρους των αιτητών για το αντίθετο, ενώ περαιτέρω η θέση αυτή του διαιτητή που υποστηρίζεται και από την μαρτυρία Βακανά δεν αμφισβητήθηκε. Με αυτό δε υπόψη αναφέρω ότι ούτε ο Νόμος ούτε και οι σχετικοί κανονισμοί προνοούν την ανταλλαγή δικογράφων μεταξύ των μερών σε διαιτησία. Στον Russell on Arbitration 19η έκδοση σελ. 262 εξηγείται ως προς την ανταλλαγή δικογράφων, ότι σε ορισμένες περιπτώσεις είναι επιθυμητό να παραδίνονται δικόγραφα ή τα σημεία της απαίτησης και της υπεράσπισης, ώστε τα μέρη να γνωρίζουν επακριβώς τα θέματα που θα εκδικαστούν. Εναπόκειται στη διακριτική εξουσία του διαιτητή να διατάξει την ανταλλαγή δικογράφων. Αφού ακούσει πρώτα τις απόψεις των μερών, μπορεί να διατάξει κάτι τέτοιο αν κρίνει ότι είναι αναγκαίο για την επίλυση της διαφοράς. Σε κάθε περίπτωση αναφέρεται ότι ούτε ο δικηγόρος των αιτητών με την εν λόγω επιστολή του αλλά ούτε και οι αιτητές είτε στα πλαίσια της ακρόασης της διαιτησίας είτε της παρούσας αίτησης τους έχουν εξηγήσει γιατί η συγκεκριμένη περίπτωση ήταν κατάλληλη για ανταλλαγή δικογράφων. Στο σύγγραμμα Halsbury´s Laws of England 4η εκδ. τόμος 2

(3)σελ. 37 παρα. 43 εξηγείται ότι ο διαιτητής επιλαμβάνεται και αποφασίζει μεταξύ άλλων και όλα τα διαδικαστικά θέματα, όπως κατά πόσο θα ανταλλαγούν δικόγραφα και τη μορφή που θα έχουν, τηρουμένου του δικαιώματος των διαδίκων να συμφωνήσουν σε κάθε θέμα. Η διαιτησία δεν είναι αναγκαίο να ακολουθεί την ίδια διαδικασία που ακολουθείται στις αγωγές, νοουμένου ότι οι απλές διαδικασίες που συνήθως ακολουθούνται στην πράξη δεν θα πρέπει να οδηγούν σε αδικία κάποιο από τα μέρη. Αποφάσεις του διαιτητή επί διαδικαστικών θεμάτων δεν ελέγχονται από το δικαστήριο, όπως ήταν η περίπτωση στην υπόθεση Exormisis v. Oonsoo

(1975)1 Lloyd's Rep. 432 που το δικαστήριο κρίθηκε ότι δεν είχε δικαιοδοσία να διατάξει τον διαιτητή να εγκρίνει την τροποποίηση δικογράφου την οποία είχε αρνηθεί να επιστρέψει. Και ο λόγος γιατί η διαιτησία δεν αποτελεί προστάδιο του δικαστηρίου. Μόνο όπου υπάρχει κακοδικία (miscarriage of justice) ή κακή συμπεριφορά είτε γιατί παραβιάστηκαν οι αρχές της φυσικής δικαιοσύνης, ή γιατί ενώ τα μέρη συμφώνησαν να διεξαχθεί η διαιτησία με συγκεκριμένη αναφορά σε κάποιους κανονισμούς ο διαιτητής δεν τους ακολούθησε, επεμβαίνει το Δικαστήριο (Russel σελ. 233-234). Στην παρούσα υπόθεση ως συνάγεται από τις ειδοποιήσεις που απεστάλησαν για την διεξαγωγή της διαιτησίας (Τεκμ.1 στην ένορκη δήλωση του Φίλιπου Βακανά) ο διαιτητής όρισε την υπόθεση απευθείας για ακρόαση. Τούτο συνάγεται από το λεκτικό κυρίως της παραγράφου 2 ότι αν οι αιτητές δεν παρουσιαστούν στη διαδικασία η απόφαση δυνατόν να εκδοθεί στην απουσία τους. Επίσης οι εν λόγω ειδοποιήσεις είναι αρκετά επεξηγηματικές ως αναφορά το θέμα της διαφοράς. Οι αιτητές εμφανίστηκαν στην ακρόαση της διαιτησίας, χωρίς προηγουμένως να απευθυνθούν στους καθ΄ων η αίτηση και χωρίς να ζητήσουν την συγκατάθεση τους για ανταλλαγή δικογράφων. Οι καθ'ών η αίτηση δεν συγκατατέθηκαν εν πάση περιπτώσει σε ανταλλαγή δικογράφων. Παρεμβάλλω επίσης ότι οι αιτητές είχαν ήδη στην κατοχή τους από της υπογραφής της συμφωνίας εγγύησης τα σχετικά έγγραφα δανείου και εγγύησης, η θέση Βακανά δε ότι δόθηκαν στους αιτητές όλα τα έγγραφα και είχαν τον χρόνο να τα μελετήσουν δεν αμφισβητήθηκε. Συνεπώς έχοντας αυτά υπόψη και με δεδομένα ότι : οι αιτητές δεν ζήτησαν ποτέ αναβολή της ακρόασης, δεν ανέφεραν ποτέ είτε μέσω της επιστολής του δικηγόρου τους είτε στη διαδικασία διαιτησίας ότι δεν αποδέχονται το χρέος και αντίθετα δεν το αμφισβητούν και η θέση τους είναι πως θα πρέπει να απαλλαγούν από την εγγύηση που έδωσαν επικαλούμενοι συγκεκριμένη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, και τέλος, δεν έχουν εξηγήσει ποτέ κατά ποιο τρόπο εφαρμόζεται στην δική τους περίπτωση η εν λόγω απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ενώ το Δικαστήριο διαπιστώνει μελετώντας τις συμφωνίες που τέθηκαν ενώπιον του και όλα τα υπόλοιπα στοιχεία και ισχυρισμούς ότι δεν υπάρχει τίποτε ενώπιον του που να καταδεικνύει ότι η Εφετειακή απόφαση θα μπορούσε να τύχει εφαρμογής στην περίπτωση των αιτητών, δεν είναι αντιληπτό πως έχουν επηρεαστεί οι αιτητές ή έχουν αδικηθεί από την μη ανταλλαγή δικογράφων. Επίσης έχοντας υπόψη όλα τα ανωτέρω αλλά και τις θέσεις Βακανά και του Διαιτητή δεν είναι αποδεκτό από το Δικαστήριο ούτε ότι η απόφαση εξεδόθη χωρίς ακροαματική διαδικασία, η οποία επαναλαμβάνεται δεν χρειάζεται να διεξαχθεί όπως η ακρόαση σε μια αγωγή. Τέθηκαν ενώπιον του Διαιτητή όλα τα στοιχεία και έγγραφα, ο Διαιτητής άκουσε τα μέρη κατά την καθορισθείσα ημερομηνία ακρόασης και αφού έλαβε υπόψη όλα τα δεδομένα και αιτιάσεις από πλευράς των αιτητών προχώρησε στην έκδοση της απόφασης του. Κατ' επέκταση αποτελεί διαπίστωση του Δικαστηρίου ότι ο διαιτητής εξέδωσε κανονικά την απόφαση του. Εν σχέση τώρα με το ποσό για το οποίο εκδόθηκε η απόφαση επαναλαμβάνω ότι οι αιτητές δεν αμφισβήτησαν ποτέ το οφειλόμενο ποσό. Η θέση τους από την αρχή μέσω της επιστολής του δικηγόρου τους ήταν μόνον ότι θα πρέπει να απαλλαγούν από την εγγύηση με βάση συγκεκριμένη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, χωρίς η απόφαση αυτή σημειώνω να έχει σχέση με αμφισβήτηση του οφειλόμενου ποσού. Δεν έχουν αμφισβητήσει ποτέ εν πάση περιπτώσει την θέση Βακανά για το ύψος του ποσού αυτού κατά την 21/06/2012, που ήταν το ποσό για το οποίο εκδόθηκε απόφαση. Είναι γεγονός βέβαια ότι το ποσό της απόφασης είναι διαφορετικό εν σχέση με το ποσό που αναφερόταν στις ειδοποιήσεις που εστάλησαν πλην όμως αυτό δεν αλλάζει τα πράγματα με δεδομένα όσα αναφέρθηκαν ανωτέρω. Θεωρώ μάλιστα ενισχυτικό των πιο πάνω ότι η θέση του Διαιτητή στην παράγραφο 11 της ένορκης του δήλωσης περί υποβολής αιτήματος από πλευράς των αιτητών στο τέλος της διαδικασίας, πριν την έκδοση απόφασης στην οποία τους ενημέρωσε πως θα προχωρούσε, για πρόνοια στην απόφαση μηνιαίας καταβολής του οφειλόμενου ποσού δεν έχει αμφισβητηθεί ποτέ από τους αιτητές. Επίσης ας σημειωθεί εδώ ότι δεν απαιτείται η διαιτητική απόφαση να είναι διατυπωμένη με κάποιο συγκεκριμένο τρόπο. Αρκεί να είναι διατυπωμένη με ξεκάθαρο και σαφή τρόπο. Αυτό προκύπτει και από το σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, Τόμος 2, σελ. 42, παρ. 96, όπου δίνεται περιγραφή μιας απαιτούμενης διαιτητικής απόφασης. Αναφέρεται ότι: «No particular form of words is requisite for the validity of an award; it may be expressed in such language as the arbitrator or umpire thinks fit provided its meaning is clear. An ambiguous or uncertain award is bad and cannot be enforced». Στην προκειμένη περίπτωση διαπιστώνεται ότι η διαιτητική απόφαση ημερ.21/06/2012 (τεκμ.3 στην ένορκη δήλωση των αιτητών) φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά έγκυρης διαιτητικής απόφασης. Η απόφαση είναι διατυπωμένη με ξεκάθαρο και σαφέστατο τρόπο, χωρίς να αφήνει κενά ερμηνείας ή αβεβαιότητας αναφορικά με οτιδήποτε ή για τα πρόσωπα στα οποία απευθύνεται δηλαδή τους Αιτητές και τους καθ' ων η Αίτηση. Με βάση αυτά αποτελεί κατάληξη μου ότι δεν προκύπτει θέμα ούτε εν σχέση με το πώς είναι καταγεγραμμένη η απόφαση. Η αναφορά σε αυτήν από τον Διαιτητή όλων των απαραίτητων στοιχείων, με δεδομένο ότι η διαδικασία διεξήχθη κανονικά ως αναφέρεται ανωτέρω, την καθιστά κατά την κρίση μου επαρκώς αιτιολογημένη. Όμως ανεξάρτητα τούτου, αναφέρεται ότι δεν υπάρχει οιαδήποτε πρόνοια που να επιβάλλει καταγραφή στην απόφαση όλων των σημείων που απεφάσισε ο Διαιτητής, με αποτέλεσμα κατά την κρίση μου η προφορική απόρριψη εδώ των αιτημάτων των αιτητών ή η απόφαση του επί συγκεκριμένων θεμάτων και η καταγραφή στην απόφαση του των απαραίτητων στοιχείων και του αποτελέσματος κατά τρόπο σαφή και ξεκάθαρο να μην επηρεάζει καθ' οιονδήποτε τρόπο την εγκυρότητα της απόφασης (Russell on Arbitration, 19η έκδοση σελ.328 επ.). Τέλος, να επισημάνω ότι η διεξαγωγή της διαδικασίας στο χώρο των γραφείων των καθ' ων η αίτηση, αν και το Δικαστήριο κρίνει πως θα πρέπει να αποφεύγεται, δεν θεωρώ πως αυτό από μόνο του προσδίδει μεροληψία στον Διαιτητή. Δεν υπάρχουν εν πάση περιπτώσει στοιχεία ενώπιον του Δικαστηρίου, εάν ληφθούν μάλιστα υπόψη και όσα απεφάσισε το Δικαστήριο ανωτέρω, ότι η διεξαγωγή της διαδικασίας στον συγκεκριμένο χώρο επηρέασε υπέρ των καθ' ων η αίτηση το αποτέλεσμα. Γενικότερα όμως δεν έχω εντοπίσει οτιδήποτε που θα μπορούσε να συνηγορήσει στο ότι η Διαιτητής δεν ήταν αμερόληπτος. Όπως γίνεται αντιληπτό το αποτέλεσμα της υπόθεσης έχει κριθεί αφού μέσα από όσα έχουν αναφερθεί οι λόγοι για τους οποίους ζητείται ο παραμερισμός της διαιτητικής απόφασης κρίνονται αβάσιμοι. Εκ του περισσού ενδεχομένως αλλά εδώ αναφέρω και το εξής πολύ συνοπτικά. Η κα Καραπατάκη κατά το στάδιο των αγορεύσεων ανέφερε προφορικά ενώπιον του Δικαστηρίου ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί επιπρόσθετα και για το λόγο ότι αυτή δεν στηρίζεται στην Δ.48. Παρά το γεγονός σημειώνεται ότι το θέμα δεν ετέθη ευθέως με την ένσταση ή με την γραπτή αγόρευση των καθ' ων η αίτηση εντούτοις θα μπορούσε να λεχθεί ότι η εισήγηση θα μπορούσε να ενταχθεί στα πλαίσια του 1ου λόγου ένστασης («η αίτηση των αιτητών είναι νόμω και ουσία αβάσιμος»). Στην αίτηση 792/06, Σάββα Ι. Γεωργίου v. Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Κοράκου, ημερ.08/06/07, που αφορούσε σημειωτέον όπως και εδώ αίτηση για ακύρωση απόφασης διαιτητή, ο κ.Γιαπανάς Ε.Δ. (όπως ήταν τότε) ανέφερε μεταξύ άλλων τα εξής με τα οποία συμφωνώ: « Η ακολουθητέα πρακτική και διαδικασία, σύμφωνα με το άρθρο 30 του Κεφ. 4 και της Δευτερογενούς Νομοθεσίας 2ος τόμος σελ. 14 τηρουμένων των αναλογιών είναι οι ισχύοντες Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας. (Τάσου

(2001)1 ΑΑΔ 1372). Το περιεχόμενο συνεπώς των ενόρκων δηλώσεων αποτελεί το μαρτυρικό υλικό επί του οποίου θα στηριχθεί το Δικαστήριο και διέπεται κάτω από τις πρόνοιες της Δ.

1. Η ακρόαση της αίτησης διέπεται από τη Δ.48 Θ.
2. Σύμφωνα με τη διαταγή αυτή δεν προσκομίζεται μαρτυρία, αλλά η ακρόαση γίνεται μέσα από το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων. Αμφισβήτηση ενόρκων δηλώσεων μπορεί να γίνει με αντεξέταση κατόπιν αδείας του δικαστηρίου, είτε με ένορκες δηλώσεις ή με οποιοδήποτε άλλο παραδεκτό τρόπο. (Πατούρης ν.Hellenic Bank Ltd

(2001)1 A.A.Δ. 2118). Παρόλο που με την τροποποίηση της Δ.48 Θ.4 οι νομολογιακές θέσεις που έχουν διατυπωθεί στη Louis Vouiton v. Δέρμοσακ

(1992)1 Α.Α.Δ. 1453 έχουν ατονήσει, (Blue Arrow General Trading Ltd v. Μικρού

(2000)1 Α.Α.Δ. 1427) διατηρείται και υπάρχει, με την άδεια του δικαστηρίου, το δικαίωμα αντεξέτασης. ΄Ετσι η κρίση του δικαστηρίου στην υπό κρίση υπόθεση κατά την εξέταση όλων των εγειρόμενων ζητημάτων θα κριθεί μέσα σε αυτό το πλαίσιο, αφού σε κάθε περίπτωση το βάρος της απόδειξης των ισχυρισμών παραμένει στον αιτητή. » Δεχόμενος συνεπώς ότι πράγματι η Δ.48 εφαρμόζεται, αναφέρω ευθέως ότι δεν θα απέρριπτα την αίτηση εκ του γεγονότος ότι στην νομική βάση της δεν γίνεται αναφορά στην διάταξη αυτή με το σκεπτικό ότι δεν είναι αυτή η διάταξη που προσδίδει δικαιοδοσία στο Δικαστήριο για να επιληφθεί της αίτησης και να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Θεωρώ εν πάση περιπτώσει πως υπό τις περιστάσεις η παράλειψη συμπερίληψης στην αίτηση της εν λόγω διάταξης συνιστά θεραπεύσιμη παρατυπία (βλ.Wunderlich κ.ά. v. Παναγιώτου

(1999)1 Α.Α.Δ. 366). Αυτό γιατί στην αίτηση γίνεται αναφορά στις διατάξεις εκείνες που παρέχουν εξουσία στο Δικαστήριο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα, αλλά και επειδή αποτελεί διαπίστωση μου ότι δεν προκύπτει οποιοσδήποτε δυσμενής επηρεασμός για τους καθ' ών η αίτηση. Συνεπώς θα προχωρούσα με την έκδοση διατάγματος για άρση της παρατυπίας με βάση τη Δ.64. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Ως εκ των ανωτέρω η Γενική Αίτηση (Αίτηση-Έφεση) των αιτητών 1-6 απορρίπτεται, με έξοδα προς όφελος των Καθ΄ων η Αίτηση και εις βάρος των Αιτητών 1-6, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ..................................... Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Final Αναφορά: Αστικές/Αίτηση για ακύρωση διαιτητικής απόφασης. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο