ΜΑΡΟΥΛΛΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ κ.α. ν. ΙΩΑΝΝΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ κ.α., Αρ. Αγωγής 2734/15, 18/11/2015

(1)Αρ. Εγγραφής 0/7385, Τοποθεσία Λεμεσός, Παλόδεια, Συμεός, Τμήμα 0, Φύλλο 53, Σχέδιο 24, Τεμάχιο 549, οικόπεδο αρ. 4, Χωράφι, 39521 Τετραγωνικά μέτρα.

(2)Αρ. Εγγραφής 0/7385, Τοποθεσία Λεμεσός, Παλόδεια, Συμεός, Τμήμα 0, Φύλλο 53, Σχέδιο 24, Τεμάχιο 549, οικόπεδο αρ. 3, Χωράφι, 39521 Τετραγωνικά μέτρα.

(3)Αρ. Εγγραφής 0/7385, Τοποθεσία Λεμεσός, Παλόδεια, Συμεός, Τμήμα 0, Φύλλο 53, Σχέδιο 24, Τεμάχιο 549, οικόπεδο αρ. 31, Χωράφι, 39521 Τετραγωνικά μέτρα.

(4)Αρ. Εγγραφής 0/7385, Τοποθεσία Λεμεσός, Παλόδεια, Συμεός, Τμήμα 0, Φύλλο 53, Σχέδιο 24, Τεμάχιο 549, οικόπεδο αρ. 1, Χωράφι, 39521 Τετραγωνικά μέτρα.

(5)Αρ. Εγγραφής 0/7385, Τοποθεσία Λεμεσός, Παλόδεια, Συμεός, Τμήμα 0, Φύλλο 53, Σχέδιο 24, Τεμάχιο 549, οικόπεδο αρ. 37, Χωράφι, 39521 Τετραγωνικά μέτρα.

(6)Αρ. Εγγραφής 0/7385, Τοποθεσία Λεμεσός, Παλόδεια, Συμεός, Τμήμα 0, Φύλλο 53, Σχέδιο 24, Τεμάχιο 549, οικόπεδο αρ. 38, Χωράφι, 39521 Τετραγωνικά μέτρα.

(7)Αρ. Εγγραφής 0/7385, Τοποθεσία Λεμεσός, Παλόδεια, Συμεός, Τμήμα 0, Φύλλο 53, Σχέδιο 24, Τεμάχιο 549, οικόπεδο αρ. 2, Χωράφι, 39521 Τετραγωνικά μέτρα." Με την υπό κρίση Αίτηση ζητείτο αρχικά και άλλο διάταγμα το οποίο ενώ διατάχθηκε η επίδοση του αποσύρθηκε τελικά στις 18.9.

1. Η Αίτηση βασίζεται επί του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60), επί των άρθρων 4, 5 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6, επί των άρθρων 1, 2, 3 και 4 του Κεφ.224, επί της Δ.28 θ.θ.1-6 και Δ.48 θ.θ.1-4, 7 και 9 των περί Πολιτικής Δικονομίας θεσμών, επί της νομολογίας, των γενικών αρχών και των συμφυών εξουσιών και πρακτικής του Δικαστηρίου. Η Αίτηση συνοδεύεται από τις ένορκες δηλώσεις των εναγόντων και οι δυο ημερομηνίας 3.7.
2. Στη δική του ένορκη δήλωση ο ενάγοντας 2 παραθέτει το ιστορικό της υπόθεσης, όπως αυτό προκύπτει από την Αναφορά της Αστυνομίας ημερομηνίας 26.3.2015 που καταθέτει ως Τεκμ.1 στην ένορκη του δήλωση. Αναφέρει επίσης ότι μαζί με την ενάγουσα 1, που είναι η αδελφή του, προσήλθαν στο Κτηματολόγιο Λεμεσού για να πληροφορηθούν κατά πόσο είχαν εκδοθεί ξεχωριστοί τίτλοι για τα υπό διαχωρισμό οικόπεδα του με αριθμό 1, 31 και 37 στο τεμάχιο 549, φ/Σχ. 53/24, όπου με έκπληξη περιήλθε σε γνώση τους ότι για τα οικόπεδα του είχαν κατατεθεί αγοραπωλητήρια συμβόλαια για σκοπούς ειδικής εκτέλεσης. Ως αποτέλεσμα και οι δύο ενάγοντες προέβησαν σε καταγγελία της υπόθεσης στην Αστυνομία γιατί ούτε ο ίδιος, ούτε η αδελφή του πώλησαν ποτέ οποιοδήποτε από τα οικόπεδα τους. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του στις 16.11.2006 είχε δώσει Γενικό Πληρεξούσιο έγγραφο στο σύζυγο της ενάγουσας 1, Νεόφυτο Χαραλάμπους, για να προχωρήσει στη διαδικασία του διαχωρισμού και της έκδοσης ξεχωριστών τίτλων των οικοπέδων και ο εναγόμενος 1 πλαστογραφώντας την υπογραφή του πατέρα του προχώρησε στον καταρτισμό ειδικού πληρεξουσίου εγγράφου, όπου φερόταν ότι ο πατέρας του καθιστούσε πληρεξούσιον αντιπρόσωπο τον γιο του για να μεταβιβάσει και/ή να πωλήσει τα οικόπεδα του ενάγοντα
3. Στη συνέχεια ο εναγόμενος 2 κατέθεσε στο Κτηματολόγιο το αγοραπωλητήριο έγγραφο αρ. 106/2014 για το οικόπεδο του ενάγοντα 2 αρ.31 στο οποίο φαίνεται ότι ο εναγόμενος 1 ενεργούσε ως πληρεξούσιος αντιπρόσωπος του ενάγοντα 2 στη βάση πλαστογραφημένου πληρεξουσίου εγγράφου, ημερ. 5.2.
4. Επίσης ο εναγόμενος 4 κατέθεσε στο Κτηματολόγιο το αγοραπωλητήριο έγγραφο με αριθμό 1013/13 που αφορούσε στο οικόπεδο του ενάγοντα 2 με αριθμό 1 στη βάση πάλι ειδικού πλαστογραφημένου πληρεξουσίου εγγράφου, ημερομηνίας 12.12.
5. Ο εναγόμενος 3 κατέθεσε στο Κτηματολόγιο το αγοραπωλητήριο έγγραφο με αριθμό 105/2014 που αφορούσε στο οικόπεδο του ενάγοντα 2 με αριθμό 37, στη βάση πάλι εδικού πλαστογραφημένου πληρεξουσίου εγγράφου ημερομηνίας 31.1.
6. Το γεγονός της παρανομίας και απάτης καθώς και της συνωμοσίας των εναγομένων σε βάρος των εναγόντων αποδεικνύεται, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του ενάγοντα 2, και από το τίμημα πώλησης των οικοπέδων τα οποία ενώ έχουν εκτιμηθεί σε ποσό άνω των €120.000,00 το καθένα πωλήθηκαν εν τέλει στην εξευτελιστική τιμή κάτω των €50.000,
7. Το πόρισμα της Αστυνομίας αποκαλύπτει ως τον υπαίτιο της πλαστογραφίας στα ειδικά πληρεξούσια έγγραφα τον εναγόμενο
8. Η προσπάθεια των εναγόντων να επικοινωνήσουν με τον εναγόμενο 1 έπεσε στο κενό, εφόσον δεν έχει εντοπιστεί και εξ όσων έχουν πληροφορηθεί βρίσκεται εκτός των εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τα οικόπεδα εξακολουθούν να βρίσκονται στην κατοχή των εναγόντων, αλλ' όμως η κατάθεση των αγοραπωλητηρίων εγγράφων στο Κτηματολόγιο από τους αγοραστές καθιστά δυνατή την μεταβίβαση τους επ' ονόματι των εναγομένων ανά πάσα στιγμή. Στην ένορκη του δήλωση ο ενάγοντας 2 επισυνάπτει επίσης και την επιστολή του Ανώτερου Επαρχιακού Κτηματολογικού Λειτουργού Λεμεσού (Τεκμ.8 της ένορκης δήλωσης του) με την οποία τους πληροφορεί ότι μόνο με την προσκόμιση δικαστικού διατάγματος θα αποτραπεί η μεταβίβαση των οικοπέδων. Από πληροφορίες που έχει συλλέξει ο ενάγοντας 2, οι εναγόμενοι 2 - 5 προβαίνουν σε διαβήματα πώλησης των οικοπέδων σε τρίτους, εκτός και αν εμποδιστούν από το Δικαστήριο. Είναι εισήγηση του τέλος ότι ο ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της έκδοσης των διαταγμάτων, εφόσον οι ενάγοντες έχουν αποδείξει ότι συντρέχουν όλες οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 για έκδοση τους. Στην ένορκη της δήλωση η ενάγουσα 1 υιοθετεί και επαναλαμβάνει το ιστορικό της υπόθεσης όπως καταγράφεται στην ένορκη δήλωση του αδελφού της-ενάγοντα
9. Συμπληρωματικά αναφέρει ότι η ίδια είναι ιδιοκτήτρια των υπό διαχωρισμό οικοπέδων με αριθμούς 2, 4, 3, 38, τα οποία ο εναγόμενος 1 πλαστογραφώντας την υπογραφή της με την χρήση ειδικών πληρεξουσίων εγγράφων ημερομηνίας 7.12.2013, 26.11.2013 και 6.11.2013 πώλησε τα μεν οικόπεδα με αριθμούς 2, 4 και 38 στον εναγόμενο 3 και το οικόπεδο με αριθμό 3 στον εναγόμενο
10. Τα πωλητήρια έγγραφα οι αγοραστές κατέθεσαν στο Κτηματολόγιο για σκοπούς ειδικής εκτέλεσης. Το γεγονός της πλαστογραφημένης υπογραφής της στα ειδικά πληρεξούσια έγγραφα με τα οποία επιτεύχθηκε ο καταρτισμός των πωλητηρίων εγγράφων και η κατάθεση τους στο Κτηματολόγιο, επιβεβαιώνεται από την Έκθεση της Αστυνομίας. Η αίτηση προσέκρουσε στην ένσταση των εναγομένων 2, 3, 4 και
11. Σ' όσον αφορά τον εναγόμενο 1 δεν κατέστη δυνατή η επίδοση της αίτησης και του προσωρινού διατάγματος, που εκδόθηκε μονομερώς, σ' αυτόν μέχρι την ημέρα της ακρόασης, γι' αυτό και η αίτηση αποσύρθηκε άνευ βλάβης εναντίον του και απορρίφθηκε στη συνέχεια με δικαίωμα επαναφοράς της. Σημειώνεται ότι οι ενάγοντες εξασφάλισαν στις 16.10.2015 διάταγμα για επίδοση του κλητηρίου εντάλματος και της αίτησης στο εξωτερικό, στη διεύθυνση του εναγόμενου 1, αλλ' όμως δεν είχε καταστεί δυνατή η επίδοση μέχρι την 13.11.
12. Η ένσταση των εναγομένων 3, 4 και 5 που αντιπροσωπεύονται στη διαδικασία της αίτησης από τον ίδιο δικηγόρο, συνοδεύεται από τις ένορκες δηλώσεις των ιδίων ημερομηνίας 7.9.2015 και η ένσταση του εναγόμενου 2 από την ένορκη δήλωση του ημερομηνίας 11.9.
13. Η νομική βάση των δυο ενστάσεων είναι περίπου η ίδια με εκείνη της αίτησης. Οι λόγοι ένστασης των εναγομένων 3, 4 και 5 είναι οι εξής: «(α) Με το αιτητικό της παραγράφου Α της αίτησης επιζητείται ακριβώς η ίδια θεραπεία με την παράγραφο Β του παρακλητικού του Κλητηρίου Εντάλματος. (β) Το εκδοθέν μονομερώς διάταγμα ημερομηνία 6/7/2015 θα πρέπει να ακυρωθεί επί τω ότι οι Αιτητές δεν προέβηκαν σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων της υπόθεσης κατά παράβαση της υψίστης πίστεως υποχρέωσης της ενώ περαιτέρω παρουσίασαν κάποια άλλα ουσιώδη γεγονότα κατά τρόπο παραπλανητικό και ψευδή. (γ) Το εκδοθέν μονομερώς διάταγμα ημερομηνίας 6/7/2015 θα πρέπει να ακυρωθεί για το λόγο ότι οι Αιτητές απέτυχαν να θέσουν το αναγκαίο υπόβαθρο γεγονότων που να δεικνύει το κατεπείγον ζήτημα για το οποίο θα μπορούσε να εκδοθεί αυτό χωρίς την παραχώρηση προς την άλλη πλευρά του δικαιώματος να εμφανιστεί και να προβάλει τη δική της εκδοχή επί των επιδίκων θεμάτων. (δ) Οι Αιτητές στην ένορκη δήλωση του κ. Μιχαλάκη Ιωάννου Χριστοδούλου, η οποία συνοδεύει την αίτηση τους δεν αποκαλύπτουν την πηγή της πληροφόρησης τους αναφορικά με ουσιώδεις ισχυρισμούς που προβάλλονται εκεί ως γεγονότα, με αποτέλεσμα να κλονίζεται εκ βάθρων το όλο υπόβαθρο στο οποίο στηρίχτηκε το Δικαστήριο για την έκδοση και μάλιστα μονομερώς του προσωρινού διατάγματος ημερομηνίας 6/7/
14. (ε) Δεν πληρούνται και οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου για την έκδοση προσωρινού απαγορευτικού διατάγματος. Οι λόγοι ένστασης του εναγόμενου 2 δεν καταγράφονται στην ένσταση, αλλά εξάγονται από τα γεγονότα της επισυνημμένης ένορκης δήλωσης του εναγόμενου 2, και είναι περίπου οι ίδιοι με εκείνους των υπολοίπων καθ' ων η αίτηση. Ο εναγόμενος 3 στην ένορκη του δήλωση ουσιαστικά επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης παραθέτοντας περισσότερα στοιχεία. Τονίζει ότι δεν έλαβε μέρος σε καμιά συνωμοσία σε βάρος των εναγόντων και δηλώνει άγνοια της πλαστογραφίας των ειδικών πληρεξουσίων εγγράφων που χρησιμοποιήθηκαν για τις επίδικες αγοραπωλησίες. Όπως εξηγά, ο ίδιος διατηρούσε για πολλά χρόνια οικογενειακή φιλία με τον εναγόμενο 1 και την μητέρα του-ενάγουσα 1 και λόγω ακριβώς της σχέσης τους αυτής, κατά τον Οκτώβρη του 2013 ο εναγόμενος 1 επικοινώνησε μαζί του και τον ρώτησε αν ενδιαφερόταν να αγοράσει τα υπό διαχωρισμό οικόπεδα, εφόσον γνώριζε ότι ασχολείτο με αγοραπωλησίες ακινήτων. Του ανέφερε ότι τα οικόπεδα με αριθμό 38 και 2, για τα οποία επέδειξε ενδιαφέρον, ήταν ακόμα εγγεγραμμένα επ' ονόματι της μητέρας του, αλλά το οικόπεδο με αριθμό 38 του ανήκε. Αρχικά ο εναγόμενος 1 του ζήτησε το ποσό των €70.000,00, ως τίμημα πώλησης, αλλά κατέληξαν στο ποσό των €50.000,00 έκαστο. Στις 6.11.2013 προέβησαν στον καταρτισμό του αγοραπωλητηρίου εγγράφου για το οικόπεδο αρ. 38 αφού ο εναγόμενος 1 του προσκόμισε ειδικό πληρεξούσιο έγγραφο ημερομηνίας 6.11.2013 και στις 26.11.2013 στον καταρτισμό του αγοραπωλητηρίου εγγράφου για το οικόπεδο με αριθμό
15. Κατά την υπογραφή των δυο πωλητηρίων εγγράφων ο εναγόμενος 3 πλήρωσε στον εναγόμενο 1 το ποσό των £49.500,00 για το κάθε οικόπεδο αφού οι μεταξύ τους συμφωνίες προνοούσαν την πληρωμή του τιμήματος πώλησης προκαταβολικά. Αρχές Δεκεμβρίου του 2013 επικοινώνησε εκ νέου μαζί του ο εναγόμενος 1 πληροφορώντας τον ότι ήταν διατεθειμένος με την μητέρα του να του πωλήσουν άλλα δύο οικόπεδα για το ποσό των €50.000,00 έκαστο και τον ρώτησε επιπρόσθετα αν γνώριζε και άλλους που ενδιαφέροντο να αγοράσουν οικόπεδα. Στις 7.12.2013 καταρτίστηκε το αγοραπωλητήριο έγγραφο για το οικόπεδο με αριθμό 4, το τίμημα πώλησης του οποίου, εκ €49.5000,00, είχεν ήδη καταβληθεί σταδιακά. Στις 31.1.2014 καταρτίστηκε το αγοραπωλητήριο έγγραφο για το οικόπεδο με αριθμό 37 το τίμημα πώλησης του οποίου επίσης εκ €49.500,00 είχε καταβληθεί σταδιακά. Ο εναγόμενος 3 προβάλλει ως θέμα την μη αποκάλυψη από πλευράς αιτητών ουσιωδών γεγονότων της υπόθεσης, όπως ότι η ενάγουσα 1 γνώριζε όλες τις δοσοληψίες του γιού της και ότι τον Φεβρουάριο του 2014 επικοινώνησε τηλεφωνικά μαζί του και τον πληροφόρησε ότι τα πληρεξούσια έγγραφα ήταν πλαστογραφημένα, προτείνοντας του να τους επιστρέψει τα οικόπεδα με αριθμούς 37 και 38 και να κρατήσει εκείνα με αριθμός 2 και 4, γιατί το τίμημα πώλησης που πληρώθηκε ήταν η αξία μόνο των δύο οικοπέδων. Ο ίδιος της ζήτησε το ποσό των €198.000,00 που είχε πληρώσει για την αγορά των τεσσάρων οικοπέδων και εκείνη του ζήτησε χρόνο για να βρει τα χρήματα. Απεκρύβη επίσης ότι του ζήτησαν να μην προχωρήσει σε αγωγές εναντίον του εναγόμενου 1 γιατί προσπαθούσαν να βρουν τα χρήματα για να του τα επιστρέψουν. Απέκρυψαν επίσης ότι τον Μάϊο του 2014 ο εναγόμενος 3 κλήθηκε από την Αστυνομία να δώσει κατάθεση για την καταγγελία και ότι οι ενάγοντες ανέφεραν στον ανακριτή της υπόθεσης ότι προσπαθούσαν να βρουν χρήματα για να του τα επιστρέψουν. Προβάλλει περαιτέρω ως στοιχείο απόκρυψης ότι η αξία των πωληθέντων οικοπέδων που καθορίζει η εκτίμηση αφορά σε τιμές του 2015 και όχι του 2013 που ήταν χαμηλότερες. Καταλήγοντας εισηγείται την ακύρωση του διατάγματος που εκδόθηκε μονομερώς λόγω του ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του Νόμου για έκδοση του. Τα ίδια περίπου αναφέρει στην ένορκη του δήλωση και ο εναγόμενος 4 με τη διαφοροποίηση σ' όσον αφορά το οικόπεδο που αγόρασε ο ίδιος. Προσθέτει ότι τον Δεκέμβρη του 2013 ο εναγόμενος 3 τον ρώτησε αν ενδιαφερόταν να αγοράσει οικόπεδο στο χωριό Παλόδεια δίνοντας του το τηλέφωνο του εναγόμενου
16. Στη συνέχεια συμφώνησε να αγοράσει το υπό διαχωρισμό οικόπεδο αριθμός 1 έναντι του ποσού των €50.000,
17. Τα ίδια περίπου αναφέρει στην ένορκη του δήλωση και ο εναγόμενος 5, ο οποίος, με τον ίδιο τρόπο όπως και ο εναγόμενος 4, αγόρασε το υπό διαχωρισμό οικόπεδο με αριθμό 3 έναντι του ποσού των €50.000,
18. Ο εναγόμενος 2 στην ένορκη του δήλωση αρνείται όλους τους ισχυρισμούς των εναγόντων. Τονίζει την εγκυρότητα του πωλητηρίου εγγράφου που αφορά στην πώληση στον ίδιο του υπό διαχωρισμό οικοπέδου με αριθμό 31, αφού ο εναγόμενος 1 του παρουσίασε όλα τα σχετικά έγγραφα τα οποία έκρινε ως νόμιμα. Σε καμιά περίπτωση ο ίδιος γνώριζε ότι το πληρεξούσιο έγγραφο με το οποίο επιτεύχθηκε ο καταρτισμός της συμφωνίας ήταν πλαστογραφημένο, επιμένοντας ότι ο ίδιος αγόρασε το οικόπεδο καλή τη πίστη καταβάλλοντας το ανάλογο αντάλλαγμα. Οι δικηγόροι των διαδίκων στις γραπτές αγορεύσεις τους υποστήριξαν τις θέσεις τους παραπέμποντας γενικά σε νομολογία. Ο μεν δικηγόρος των αιτητών εισηγήθηκε την οριστικοποίηση του διατάγματος που εκδόθηκε μονομερώς, εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Νόμου 14/
19. Από την άλλη ο δικηγόρος των εναγομένων 3, 4 και 5-καθ' ων η αίτηση ζήτησε την ακύρωση του διατάγματος και απόρριψη της Αίτησης, κυρίως γιατί υπήρξε από πλευράς αιτητών απόκρυψη γεγονότων και γιατί δεν ικανοποιούντο οι προϋποθέσεις του Νόμου και νομολογίας. Ο δικηγόρος του εναγόμενου 2-καθ' ου η αίτηση δεν καταχώρησε γραπτή αγόρευση αλλά υιοθέτησε την αγόρευση του δικηγόρου των υπόλοιπων καθ' ων η αίτηση. Αν και η αίτηση βασίζεται και επί των άρθρων 4, 5 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, εντούτοις στην γραπτή αγόρευση του ο δικηγόρος των Αιτητών περιορίστηκε στο άρθρο 32 του Νόμου 14/
20. Οι προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για να εκδοθεί παρεμπίπτον διάταγμα σύμφωνα με το άρθρο 32 έχουν καθοριστεί σε πληθώρα αποφάσεων και εκφράστηκαν με σαφήνεια και περιεκτικότητα στην υπόθεση Odysseos v. Α. Pieries Estates Ltd & Others

(1982)1 A.A.Δ 557 και είναι οι ακόλουθες τρεις:

1. Να υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση κατά τη δίκη,
2. να υπάρχει ορατή πιθανότητα ο ενάγων να δικαιούται σε θεραπεία, και
3. να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν εκδοθεί το διάταγμα. Πέρα από αυτές τις προϋποθέσεις θα πρέπει το Δικαστήριο να σταθμίσει τελικά αν είναι εύλογο και δίκαιο υπό τις περιστάσεις να εκδοθεί τέτοιο διάταγμα. Άλλα σχετικά στοιχεία είναι να ληφθεί υπόψη η διατήρηση του status quo. (Βλ. Π.Ε. 286/10 P & MA Restaurant Ltd v. Eric JohnWakeham, ημερ. 22.2.2013). Η προϋπόθεση για ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση κατά τη δίκη επεξηγήθηκε ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μια συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα δικόγραφα. Η προϋπόθεση ύπαρξης πιθανότητας ο ενάγων να δικαιούται σε θεραπεία, επεξηγήθηκε ότι αναφέρεται σε κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι ο βαθμός απόδειξης που απαιτείται σε πολιτικές υποθέσεις. Η τρίτη προϋπόθεση εξετάζεται υπό το φως του ερωτήματος κατά πόσο η απονομή αποζημιώσεων θα είναι επαρκής θεραπεία κάτω από τα γεγονότα κάθε υπόθεσης. Στην υπόθεση Παναγίδης ν. Παναγίδη

(2001)1 (Α) ΑΑΔ 397, αναφέρθηκε ότι πλήρης δικαιοσύνη σημαίνει την απόδοση στους ενάγοντες των θεραπειών που δικαιούνται σύμφωνα με το Νόμο. Επίσης στην Κυρίσαββας κ.α. ν. Χάρη Κίζη

(2001)1(Β) Α.Α.Δ 1245 διευκρινίστηκε ότι ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη. Στην υπόθεση Papapetrou Bros Ltd v. Παπαπέτρου

(2003)1 Α.Α.Δ. 741 αναφέρθηκαν τα εξής: «Είναι γεγονός ότι η νομολογία μας όσον αφορά την έννοια της ανεπανόρθωτης βλάβης, προϋπόθεση που θέτει το άρθρο 32, περιλαμβάνει όχι μόνο τη δυνατότητα πλήρους αποζημίωσης μετά τη δίκη. Όπως λέχθηκε στην πρόσφατη απόφαση Κώστα Ε. Κυρίσαββα κ.ά. ν. Χάρη Γ. Κύζη

(2001)1 Α.Α.Δ. 1245 «η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη.» (Βλέπε επίσης: Παπαστράτης ν. Πιερίδης

(1979)1 C.L.R. 231).» Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Τσιολάκκης & άλλη ν. Στυλιανίδη

(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 782 στη σελίδα 785, που αφορούσε επίσης σε αίτηση για παρεμπίπτον διάταγμα, εκείνο που απαιτείται με την τρίτη προϋπόθεση είναι «η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία θέλει εκδοθεί υπέρ του ενάγοντος.» Σχετική επίσης με την τρίτη προϋπόθεση είναι και η υπόθεση Παπαμιχαήλ ν. Παμπόρης Εργοληπτική Εταιρεία Λτδ

(2006)1(Α) Α.Α.Δ. 665 στην οποία αποφασίστηκε ότι η αναφορά στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση ότι χωρίς την έκδοση του ζητούμενου διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο ήταν επαρκής μαρτυρία που ικανοποιούσε και την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Νόμου 14/60. Στην υπόθεση C. Phasarias (Automotive Centre) Limited v. Σκυροποιεία «Λεωνίκ» Λίμιτεδ

(2001)1 Α.Α.Δ. αναφέρθηκε ότι δεν είναι αναγκαία η προσαγωγή μαρτυρίας για πράγματι πρόθεση του εναγόμενου για αποξένωση ή επιβάρυνση. Εκείνο που μετρά είναι ο κίνδυνος να μην ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση, που ενδεχομένως θα εκδοθεί, αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία. Το Δικαστήριο στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας εξετάζει τη μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το διάταγμα αποφεύγοντας να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης. (Βλ. Επίσημος Παραλήπτης κ.α. ν. Nicantony Trading Co. Ltd

(1998)1 A.A.Δ 1653). Eξέταση των θέσεων και εισηγήσεων που προβάλλονται από τους αιτητές θα ισοδυναμούσε με εξέταση και διατύπωση κρίσης ως προς την ύπαρξη των ουσιαστικών δικαιωμάτων ενώ αυτό που χρειάζεται είναι σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης τους. Θα προχωρήσω στη συνέχεια να εξετάσω κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις για οριστικοποίηση του διατάγματος, αποφεύγοντας την εξέταση αμφισβητούμενων ζητημάτων, που θα πρέπει να αφήνονται να ακουστούν κατά την εκδίκαση της ουσίας και την εξαγωγή συμπερασμάτων που δυνατόν να αποβούν βλαπτικά για τα δικαιώματα των διαδίκων. Έχω ανατρέξει στο μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιον μου με τις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση και ενστάσεις, όπου αναμφίβολα καταδεικνύεται ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση κατά την ακρόαση. Οι ενάγοντες έθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία από τα οποία καταδεικνύεται μια συζητήσιμη υπόθεση, οπότε ικανοποιείται η πρώτη προϋπόθεση του άρθρου

1. Συγκεκριμένα οι ενάγοντες έχουν παρουσιάσει μαρτυρία ότι στη βάση πλαστογραφημένων ειδικών πληρεξουσίων εγγράφων καταρτίστηκαν μεταξύ του εναγόμενου 1 και των εναγομένων 2 - 5 αγοραπωλητήρια έγγραφα με τα οποία πωλούντο στους εναγόμενους 2 - 5 τα ακίνητα των εναγόντων, των οποίων ζητείται η δέσμευση, εν αγνοία και χωρίς τη συγκατάθεση τους. Έχει καταδειχθεί επίσης η πληρωμή του τιμήματος πώλησης των οικοπέδων στον εναγόμενο 1, το οποίο τίμημα οι ενάγοντες κρίνουν ως πολύ χαμηλό και ως στοιχείο που καταδεικνύει την κακοπιστία από πλευράς εναγομένων 2-5, στη βάση της Έκθεσης Εκτίμησης που επισυνάπτεται ως Τεκμ.6 στην ένορκη δήλωση του ενάγοντα 2, που συνοδεύει την αίτηση. Σημειώνεται ότι οι εναγόμενοι 2, 3, 4 και 5 αμφισβητούν την Έκθεση Εκτίμησης που επισυνάπτεται στις ένορκες δηλώσεις των αιτητών ότι λήφθηκαν υπόψη για την ετοιμασία της οι σημερινές τιμές των οικοπέδων και όχι εκείνες που ίσχυαν το
2. Δεν διαφεύγει του Δικαστηρίου ότι στο παρόν στάδιο δεν μπορεί να προβεί σε αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρίας μέσω των ενόρκων δηλώσεων. Επιπλέον στη βάση του μαρτυρικού υλικού που τέθηκε με τις ενόρκους δηλώσεις των εναγόντων-αιτητών ικανοποιείται και η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου
3. Δηλαδή οι αιτητές έχουν καταδείξει ότι υπάρχει πιθανότητα να δικαιούνται στις αιτούμενες θεραπείες. Οι ενάγοντες αναφέρονται σε συνομωσία σε βάρος τους, όπου με τη χρήση πλαστογραφημένων ειδικών πληρεξουσίων εγγράφων αποσκοπείται από πλευράς εναγομένων η παράνομη απόσπαση περιουσίας τους για ίδιον όφελος. Σ' αυτή την παράνομη συμπεριφορά στηρίζονται οι αξιώσεις τους. Το Δικαστήριο ασφαλώς κρίνει και αποφασίζει πάνω στην ολότητα του μαρτυρικού υλικού που τίθεται ενώπιον του έχοντας κατά νουν ότι σε ενδιάμεσες αιτήσεις, όπως η παρούσα, πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης, έργο το οποίο εναπόκειται στην κρίση του Δικαστηρίου κατά την ακρόαση της ουσίας της αγωγής. Σε σχέση με την τρίτη προϋπόθεση από τη μαρτυρία ενώπιον μου διαφαίνεται ότι έχουν ήδη καταχωρηθεί τα αγοραπωλητήρια έγγραφα από μέρους των εναγομένων 2, 3, 4 και 5 στο Κτηματολόγιο, για σκοπούς ειδικής εκτέλεσης. Οπότε ανά πάσα στιγμή μπορεί να επιτευχθεί η μεταβίβαση είτε επ' ονόματι των αγοραστών δηλαδή των εναγομένων 2 - 5 ή σε τρίτα πρόσωπα με αποτέλεσμα η απόφαση που ήθελε εκδοθεί υπέρ των εναγόντων επί των αξιώσεων τους να μη μπορεί να ικανοποιηθεί μελλοντικά. Από την άλλη δεν έχουν παρατεθεί οποιαδήποτε στοιχεία ότι οι καθ' ων η αίτηση θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά σε περίπτωση οριστικοποίησης του διατάγματος. Το κατά πόσο ο κίνδυνος αποξένωσης ή μη ικανοποίησης ενός ενάγοντα μπορεί να κριθεί υπαρκτός συνάγεται από τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία. Δεν αναδύεται ως ανάγκη η προσαγωγή μαρτυρίας για πραγματική πρόθεση του καθ' ου η αίτηση για αποξένωση (βλ. C Phasarias (Automotive Centre) Ltd ν. Σκυροποιία «Λεωνίκ» Λτδ

(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 785). Συνεπώς κρίνω ότι η μαρτυρία που έχει προσκομιστεί είναι επαρκής για σκοπούς ικανοποίησης της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου 32. Παρέμεινε τέλος να εξεταστεί το θέμα του ισοζυγίου της ευχέρειας που με βάση όλα τα δεδομένα ενώπιον μου είναι κατάληξη μου ότι αυτό ευνοεί τους ενάγοντες-αιτητές. Εκείνο που επιζητείται στην ουσία με την αίτηση είναι η διατήρηση του status quo. Ισχύουν στην παρούσα περίπτωση όσα αναφέρθηκαν στην υπόθεση Films Rover International Limited v. Cannon Film Sales Limited

(1987)1 W.L.R. 670 ότι αποτελεί θεμελιώδη αρχή όπως το Δικαστήριο υιοθετήσει εκείνη την πορεία που φαίνεται να ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας, αν ήθελε φανεί ότι η απόφαση του να χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο ο οποίος αποτυγχάνει τελικά να αποδείξει τα δικαιώματα του κατά τη δίκη ή το αντίθετο ήταν «εσφαλμένη». Γι' αυτό κρίνω ότι με την οριστικοποίηση του διατάγματος διασφαλίζεται η παρούσα έννομη κατάσταση πραγμάτων. Συνεπώς με τα διαθέσιμα ενώπιον μου στοιχεία έχει καταδειχθεί ότι πράγματι είναι δίκαιο και πρόσφορο να οριστικοποιηθεί το διάταγμα. Ένας από τους λόγους ένστασης αφορά στο θέμα του κατεπείγοντος ότι δηλαδή δεν ικανοποιείται στην παρούσα περίπτωση για έκδοση του διατάγματος μονομερώς. Κρίνω ότι το κριτήριο αυτό ικανοποιείται στη βάση των δεδομένων που παρουσίασαν οι αιτητές. Συγκεκριμένα από την ένορκη δήλωση των εναγόντων και την έκθεση της Αστυνομίας διαφαίνεται ότι μόλις στις 26.3.2015 πληροφορήθηκαν οι ενάγοντες ότι υπεύθυνος για τη πλαστογραφία ήταν ο εναγόμενος 1 με τον οποίο η ενάγουσα 1 και ο σύζυγος της προσπάθησαν να έλθουν σε επαφή, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Επίσης με την επιστολή του ημερομηνίας 30.3.2015 το Κτηματολόγιο Λεμεσού πληροφορούσε τους ενάγοντες ότι μόνο ένα δικαστικό διάταγμα θα τους απέτρεπε στη μεταβίβαση. Συνεπώς ο χρόνος που διέρρευσε μέχρι την καταχώρηση της αίτησης, δηλαδή 3 μήνες περίπου, ήταν μικρός για να θεωρηθεί ότι υπήρξε αδικαιολόγητη καθυστέρηση. Στην πρόσφατη Αίτηση Commerzbank Auslandsbanken Holding A.G. κ.ά, Π.Ε. Ε6/2014, ημερομηνίας 27.2.2015 αναφέρθηκαν τα εξής σε σχέση με το κατεπείγον: «Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση στο θέμα του κατεπείγοντος. Όπου εκδίδεται μονομερώς ένα διάταγμα και στη συνέχεια, αφού ακουστεί και ο εναγόμενος, τεθεί θέμα ότι το διάταγμα δεν θα έπρεπε να είχε εκδοθεί μονομερώς, το δικαστήριο θα πρέπει με φειδώ να προχωρεί σε ακύρωση του παρεμπίπτοντος διατάγματος, ιδιαίτερα όταν ο ενάγων δεν συνέβαλε και ούτε απέκρυψε οποιαδήποτε στοιχεία ώστε να θεωρηθεί ότι παραπλάνησε το δικαστήριο για να δεχθεί να εξετάσει την αίτηση στην απουσία της άλλης πλευράς. Όπως νομολογήθηκε πρόσφατα από το Ανώτατο Δικαστήριο στην Κούππα ν. Πουλλά Τσαδιώτη Λίμιτεδ κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ. 312/10, ημερ. 17.7.2014, όταν εγερθεί θέμα κατεπείγοντος μετά που ακουστεί ο εναγόμενος, το θέμα δεν «θα πρέπει να αφήνεται να καταστρατηγεί το ζητούμενο .. και να αποπροσανατολίζει από τον στόχο, αλλά να εκλαμβάνεται εξ αρχής ως καθήκον του Δικαστηρίου να εξετάζει με προσοχή το υλικό που τίθεται ενώπιον του ..». Σχετικές είναι επίσης και οι υποθέσεις Κασπαρή ν. Ανδρέου

(2004)1Β ΑΑΔ 784 και Αποστόλου ν. Ιωάννου

(2012)1Α ΑΑΔ 604, στις οποίες εκφράστηκαν επιφυλάξεις ως προς την προηγούμενη νομολογία επί του θέματος.» Σ' όσον αφορά το θέμα περί απόκρυψης γεγονότων, που είναι και ένας από τους λόγους ένστασης, υπήρξε επίσης αντικείμενο εξέτασης στην αμέσως πιο πάνω πρόσφατη υπόθεση, όπου τονίστηκαν τα εξής: «Η υποχρέωση κάθε διαδίκου που ζητά μονομερώς διάταγμα να προβαίνει σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη, είναι δεδομένη. Σχετική είναι η νομολογία που προκύπτει μεταξύ άλλων και από τις υποθέσεις Global Cruises SA κ.α. ν. Metro Shipping & Travel Ltd

(1989)1 ΑΑΔ 607, 616-8, Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου

(1995)1 ΑΑΔ 248, 264-267, Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου

(1998)1 ΑΑΔ 598 και Χαραλάμπους ν. Petros Michael Exclusif Ltd κ.α.

(2004)1Γ ΑΑΔ 1953, 1956. Όπως αναφέρεται, σε μονομερείς αιτήσεις ο αιτητής υποχρεούται να προβεί σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη και να ενεργήσει με καλή πίστη. Αυτό ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις που ζητείται θεραπεία του δικαίου της επιείκειας, οπότε ο Αιτητής έχει υποχρέωση να προσέλθει με «καθαρά χέρια». Η μη αποκάλυψη είτε αθώα, είτε εσκεμμένη, θεωρείται είδος εξαπάτησης γι' αυτό και προκαλεί τόσο σοβαρές συνέπειες, όπως την ακύρωση του διατάγματος, χωρίς την περαιτέρω εξέταση της ουσίας της αίτησης. Η υποχρέωση αποκάλυψης εκτείνεται σε όλα τα ουσιώδη γεγονότα τα οποία ήταν γνωστά ή τα οποία θα μπορούσαν να γίνουν γνωστά μετά από εύλογη έρευνα και τα οποία ενδεχομένως θα μπορούσαν να επηρεάσουν την κρίση του δικαστηρίου. Όσο πιο δραστικό είναι το διάταγμα που ζητείται, τόσο μεγαλύτερη είναι η υποχρέωση πλήρους και ειλικρινούς αποκάλυψης. Η υποχρέωση αποκάλυψης δεν περιορίζεται μόνο σε γεγονότα, αλλά εκτείνεται και στο νόμο και νομικές αρχές, καθώς και σε σημεία τα οποία ενδεχομένως να μην είναι υπέρ των Αιτητών (βλ. Swift Fortune Ltd (The Capaz Duckling) v. Magnifica Marine SA [2008] 1 Lloyd´s Rep. 54). Επίσης, περιλαμβάνει και την αποκάλυψη άνευ βλάβης αλληλογραφίας (βλ. Linsen International Ltd v. Humpuss Sea Transport Pte Ltd

(2010)EWHC 303 (Comm)). Αυτό υποβοηθά το δικαστήριο στο να αντιληφθεί όλα τα σχετικά σημεία, προτού αποφασίσει. Σχετικές είναι οι Siporex Trade S.A. v. Comdel Commodities Ltd [1986] 2 Lloyd´s Rep 428 QBD και Global Cruises S.A. κ.α. v. Metro Shipping & Travel Ltd, ανωτέρω. Κριτής του τι είναι ουσιώδες, είναι ο δικαστής ο οποίος έχει ευρεία διακριτική ευχέρεια και δεν διστάζει να ακυρώσει το ήδη εκδοθέν μονομερές διάταγμα, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις που διαπιστώνει κακοπιστία και πρόθεση απόκρυψης ή παραπλάνησης του δικαστηρίου. Οδηγός είναι πάντοτε τα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης στο πλαίσιο της αντιδικίας των διαδίκων.» Ερχόμενη στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης δεν τέθηκε κανένα συγκλονιστικό στοιχείο ώστε να θεωρηθεί ότι υπήρξε απόκρυψη στοιχείων. Από ενδελεχή μελέτη των δύο ενόρκων δηλώσεων που συνοδεύουν την αίτηση διαπιστώνεται ο ακριβοδίκαιος τρόπος παράθεσης των γεγονότων τα οποία τέθηκαν με την αναγκαία πληρότητα και ειλικρίνεια. Ειδικότερα οι ενάγοντες στις ένορκες δηλώσεις τους αποκαλύπτουν ότι τον Μάιο του 2014 προέβησαν σε καταγγελία στην Αστυνομία, αφού είχαν συμβουλευθεί δικηγόρο ως προς το χειρισμό της κατάστασης, ο οποίος και απέστειλε επιστολές στους εναγόμενους 2 - 5 (Τεκμ.2 στην ένορκη δήλωση του ενάγοντα 1) καλώντας τους σε ακύρωση των συμβολαίων και της κατάθεσης τους στο Κτηματολόγιο. Επιπρόσθετα η ενάγουσα 1 αποκαλύπτει ότι προσπάθησε να επικοινωνήσει με το γιο της, ο οποίος αγνοείται, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Αποκαλύπτει επίσης ότι παρά τις προσπάθειες των εναγόντων τις οποίες εξήντλησαν μέχρι και την τελευταία στιγμή, για να μη κινηθούν Αγωγές εναντίον των εναγομένων-καθ' ων η αίτηση αυτές απέβησαν άκαρπες. Συνεπώς δεν μπορούν οι εναγόμενοι-καθ' ων η αίτηση να παραπονούνται για απόκρυψη κυρίως της επικοινωνίας των εναγόντων μαζί τους για εξεύρεση εξωδικαστηριακής λύσης του προβλήματος που ανέκυψε, ενόψει των πλαστογραφημένων πληρεξουσίων. Επίσης το γεγονός ότι δεν αναφέρεται ρητά στην Έκθεση Εκτίμησης ότι λήφθηκαν υπόψη οι τιμές που ίσχυαν το 2015 για τον υπολογισμό της αγοραίας αξίας των οικοπέδων, δεν συνιστά απόκρυψη εφόσον ο χρόνος εξάγεται από την ημερομηνία που τα οικόπεδα επιθεωρήθηκαν για σκοπούς εκτίμησης, δηλαδή στις 8.4.2015, στο τέλος της έκθεσης. Συνεπώς ούτε ο λόγος αυτός ένστασης μπορεί να πετύχει. Καταλήγοντας στη βάση όλων των πιο πάνω έχω ικανοποιηθεί ότι συντρέχουν όλες οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Νόμου 14/60 και είναι ορθό, δίκαιο και πρόσφορο όπως το διάταγμα που εκδόθηκε μονομερώς εναντίον των εναγομένων 2 - 5 οριστικοποιηθεί όπως και οριστικοποιείται. Τα έξοδα της αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, επιδικάζονται υπέρ των εναγόντων-αιτητών και σε βάρος των εναγομένων 2 μέχρι 5-καθ' ων η αίτηση και είναι πληρωτέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.) ............. Α. Πούγιουρου, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΞΠ Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: Συντηρητικό διάταγμα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο