A.C. DEMETRIOU DEVELOPERS LTD ν. ΙΣΑΒΕΛΛΑΣ ΓΙΑΝΝΗ ΣΑΒΒΑ, Αρ. Αγωγής: 3969/2013, 19/11/2015

(2)του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κύπρου, στη νομολογία του Αγγλικού Εφετείου και ή της Κοινοπολιτείας, στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στο δίκαιο της επιείκειας, επί των συμφυών εξουσιών του Σεβαστού Δικαστηρίου, στη διακριτική ευχέρεια, πρακτική του Δικαστηρίου και στη σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου. Το πραγματικό της υπόβαθρο συναντάται στην ένορκη δήλωση της αιτήτριας ημερ.2.4.

1. Στην ένορκη αυτή δήλωση, η αιτήτρια αναγνωρίζει μεν ότι εκδόθηκε εναντίον της η πιο πάνω απόφαση, αλλά ισχυρίζεται αφενός ότι δεν είχε πληροφορηθεί για τη δρομολογηθείσα εναντίον της αγωγή και αφετέρου ότι έχει καλή υπεράσπιση επί της ουσίας της υπόθεσης. Πιο συγκεκριμένα είναι η θέση της, ότι, κατά τον χρόνο καταχώρησης της αγωγής και για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα είχε μεταβεί για προσωπικούς λόγους στην Πάφο. Η αγωγή ουδέποτε της επιδόθηκε προσωπικά και η μόνη εξήγηση που μπορεί να δώσει είναι ότι το κλητήριο ένταλμα επιδόθηκε στον τότε σύντροφο και συγκάτοικο της στη Λεμεσό κ. Νίκο Δινακόπουλο, ο οποίος όμως, λόγω προστριβών που είχαν την τότε εποχή, ουδέποτε την είχε ενημερώσει. Όσον αφορά τα γεγονότα, είναι η θέση της, ότι, την επίμαχη κατοικία αρχικά συμφώνησε να την αγοράσει έναντι ποσού €264.500 και προς το σκοπό αυτό κατέβαλε ως προκαταβολή στην καθ' ης η αίτηση, ποσό €30.000, ήτοι €20.000 με επιταγή κάποιου οικογενειακού της φίλου, ονόματι Κωστάκη Δημοσθένους και €10.000 σε μετρητά. Για τα χρήματα αυτά ουδέποτε έλαβε απόδειξη. Στην πορεία του χρόνου, τα μέρη αποφάσισαν να ακυρώσουν τη συμφωνία πώλησης και επειδή η καθ' ης η αίτηση δεν ήταν σε θέση να επιστρέψει την προκαταβολή των €30.000, συμφώνησαν όπως συνταχθεί ενοικιαστήριο έγγραφο (ημερ. 6.10.2011) βάσει του οποίου, θα ενοικίαζε την εν λόγω κατοικία. Η περίοδος ενοικίασης άρχιζε την 1.7.2010 και το ενοίκιο καθορίστηκε στα €650 μηνιαίως. Το ενοίκιο των €650 θα αποκόπτετο από την προκαταβολή των €30.
2. Δηλαδή το ποσό αυτό θα κάλυπτε τα ενοίκια από 1.7.2010 μέχρι και την 1.5.
3. Ενώ ήταν σε ισχύ η πιο πάνω συμφωνία, η καθ' ης η αίτηση απροειδοποίητα και αδικαιολόγητα, της απέστειλε τον Ιανουάριο του 2013, προειδοποιητική επιστολή. Απευθύνθηκε αμέσως στον διευθυντή της καθ' ης η αίτηση, ο οποίος την καθησύχασε, λέγοντας της ότι επρόκειτο περί παρεξήγησης και να αγνοήσει την επιστολή. Το ίδιο συνέβη και στις 16.2.2014 όταν της επιδόθηκε η απόφαση/διάταγμα της παρούσας αγωγής. Εξεπλάγη και προέβη σε παραστάσεις προς την καθ' ης η αίτηση, η οποία, μέσω του διευθυντή της και πάλι, τη διαβεβαίωσε ότι πρόκειται για τυπικό έγγραφο και να το αγνοήσει. Πείστηκε από τη διαβεβαίωση μέχρι που στις 28.3.2014, ειδοποιήθηκε από δικαστικό επιδότη ότι θα προχωρούσε αμέσως στην έξωση της, καθότι είχε εκδοθεί ένταλμα ανάκτησης κατοχής της κατοικίας. Τούτο βέβαια ήταν σε πλήρη αντίθεση με το γεγονός ότι είχε δικαίωμα να διαμένει στην κατοικία με πληρωμένο το ενοίκιο μέχρι και την 1.5.
4. Πέραν των πιο πάνω, διατείνεται, ότι, έχει υπεράσπιση αφού δεν υπήρξε νομότυπος τερματισμός της συμφωνίας ενοικίασης. Ακόμα δε και αν υπήρξε, αυτή, κατέστη θέσμιος ενοικιαστής, με αποτέλεσμα να είναι το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων που έχει δικαιοδοσία εκδίκασης της υπόθεσης και όχι το Επαρχιακό Δικαστήριο. Παράλληλα, προκύπτουν διάφορα νομικά ζητήματα που άπτονται της εγκυρότητας του διατάγματος ανάκτησης κατοχής, στοιχείο που συνηγορεί υπέρ του δικαιώματος της για παραμερισμό της απόφασης και υποβολής υπεράσπισης στα πλαίσια μίας κανονικής ακροαματικής διαδικασίας. Επί τούτου, επισημαίνει, ότι, σε καμία περίπτωση δεν επέδειξε αδιαφορία ούτε και έχει καταφρονήσει τη δικαστική διαδικασία. Η όποια καθυστέρηση παρατηρήθηκε, οφείλεται στις παραστάσεις και διαβεβαιώσεις του διευθυντή της καθ' ης η αίτηση. Για τους λόγους αυτούς ζητά όπως εγκριθεί η Αίτηση της. Στον αντίποδα η καθ' ης η αίτηση με την Ειδοποίηση Περί Πρόθεσης Ένστασης, ημερ. 20.6.2014, (εφεξής η Ένσταση), αντιτίθεται στην Αίτηση, προβάλλοντας τους εξής ειδικούς λόγους ένστασης:
5. Η παρούσα αίτηση είναι νομικά αβάσιμη, παράτυπη και αδικαιολόγητη.
6. Τα αναφερόμενα γεγονότα δεν δικαιολογούν την αίτηση.
7. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για ακύρωση του διατάγματος για έκδοση εντάλματος κατοχής.
8. Η τυχόν έγκριση της αίτησης θα προκαλέσει στην Ενάγουσα ανεπανόρθωτη οικονομική ζημιά και θα εδραιώσει την παράνομη επέμβαση.
9. Η εκτέλεση του Εντάλματος είναι απαραίτητη προς αποκατάσταση της νομιμότητας.
10. Η αίτηση επιδιώκει την καθυστέρηση.
11. Το διάταγμα ανάκτησης κατοχής έχει εκδοθεί ορθά και το σαφές διατακτικό της τελικής απόφασης εμπεριέχει διαταγή για παράδοση χωρίς καθυστέρηση ήτοι άμεση εκτέλεση με την ίδια την έκδοση της απόφασης.
12. Η παρούσα αίτηση επιδιώκει ουσιαστικά να στερήσει στους Ενάγοντες αυτά που δικαιούνται δυνάμει της απόφασης ημερ. 14/03/
14. Το αιτούμενο διάταγμα έχει ζητηθεί με αναιτιολόγητη καθυστέρηση. H Ένσταση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.5, Δ.16, Θ.7, Δ.17 Θ.1, 2, 9, 10, Δ.26 Θ.1, 7, 8, Δ.34 Θ.4, 5, Δ.39, Δ.40, Δ.43Α, Δ.43Β, Δ.44 Θ.11, 48 Θ.1, 2, 3, 4, 8, 9, Δ.64 Θ.1, 2, στη Νομολογία των Επαρχιακών Δικαστηρίων, του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στις γενικές και συμφυείς εξουσίες και τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Από πλευράς πραγματικής θεμελίωσης, συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Χριστάκη Δημητρίου, εκ των διευθυντών της καθ' ης η αίτηση. Είναι η θέση του ενόρκως δηλούντος σε ότι αφορά την ουσία της υπόθεσης, ότι, δεν είναι €30.000 που καταβλήθηκαν αλλά €20.
15. Οι περί του αντιθέτου ισχυρισμοί της αιτήτριας αποτελούν κακόβουλο ψέμα. Αυτό το ποσό - για το οποίο δόθηκε απόδειξη (τεκμήριο Β) - κάλυπτε τα ενοίκια για διαμονή στην επίδικη κατοικία από 1.7.2010 μέχρι 31.1.
16. Συνεπώς και ενόψει της επικείμενης λήξης της ενοικιαστικής περιόδου, απεστάλη στην αιτήτρια η επιστολή ημερ. 25.1.2013, με την οποία καλείτο να παραδώσει την επίδικη κατοικία προς αποφυγή λήψης δικαστικών μέτρων (Τεκμήριο Δ). Η επιστολή παραλήφθηκε από την αιτήτρια την 1.2.2013 αλλά αυτή, για δικούς της λόγους, επέλεξε να την αγνοήσει. Στο πλαίσιο αυτό τονίζεται ότι καμία απολύτως παράσταση ή διαβεβαίωση δεν έγινε στην αιτήτρια, ως ψευδώς ισχυρίζεται. Στη συνέχεια, καταχωρήθηκε η παρούσα αγωγή στις 16.9.2013, επιδόθηκε στο σύζυγο και συγκάτοικο της αιτήτριας στις 19.9.2013, αλλά αυτή επέλεξε και πάλι να αγνοήσει το διάβημα και να μην καταχωρήσει σημείωμα εμφάνισης. Έτσι, στις 18.10.2013 εξασφαλίστηκε απόφαση/διάταγμα εναντίον της αιτήτριας, η οποία της επιδόθηκε στις 16.2.
17. Και πάλι η αιτήτρια αδιαφόρησε, μέχρι που ειδοποιήθηκε από τον δικαστικό επιδότη περί τα τέλη Μαρτίου 2014 ότι επίκειτο η έξωση της. Τότε, καταχώρησε την παρούσα Αίτηση, η οποία - ειρήσθω εν παρόδω - είναι πλέον και άνευ αντικειμένου, αφού πέραν το ότι η αιτήτρια δεν έχει καμία υπεράσπιση, το ένταλμα ανάκτησης κατοχής έχει ήδη εκτελεστεί και η αιτήτρια έχει απομακρυνθεί από την επίδικη κατοικία. Για τους πιο πάνω λόγους η Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Κατά την ακροαματική διαδικασία δεν κλήθηκαν οι ενόρκως δηλούντες για αντεξέταση με αποτέλεσμα οι εμφανισθέντες δικηγόροι να καταθέσουν και να υιοθετήσουν εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις, στις οποίες αναπτύσσονται οι εκατέρωθεν θέσεις των μερών. Τις αγορεύσεις αυτές, τις μελέτησα με ενδελέχεια και προσοχή, λαμβάνοντας υπόψη μου κάθε τι που καταγράφεται σ' αυτές. Αναφορά δε σε επιμέρους ισχυρισμούς, στον βαθμό που απαιτείται για επίλυση της επίδικης διαφοράς, θα γίνει εκεί και όπου χρειάζεται. Πρώτα όμως το θεωρώ χρήσιμο να προβώ σε μια σκιαγράφηση των εφαρμοστέων νομικών αρχών. Η ερήμην απόφαση στην παρούσα υπόθεση, λήφθηκε δυνάμει των προνοιών της Διαταγής 17 Θ.1 - 3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ελλείψει δηλαδή καταχώρισης εμφάνισης από μέρους της αιτήτριας. Απόφαση που λαμβάνεται κατ' αυτόν τον τρόπο δύναται να παραμεριστεί βάσει της Διαταγής 17 Θ.
18. Στηριζόμενο, κατά βάση, στη θεμελιακή επί του θέματος αγγλική υπόθεση Evans v. Bartlam [1937] 2 All E.R. 646, το Ανώτατο Δικαστήριο έχει σε μεγάλο αριθμό αποφάσεων του, καθορίσει με σαφήνεια τις αρχές που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη από τα Δικαστήρια κατά την ενάσκηση της διακριτικής τους ευχέρειας για τον παραμερισμό δικαστικής απόφασης. Ακολουθεί ενδεικτική αναφορά σε μερικές εξ αυτών. Στην Πατούρης v. Hellenic Bank Ltd

(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 2118, αναφέρθηκαν τα εξής: "Καθιερωμένες μπορεί να θεωρηθούν οι αρχές που διέπουν και προσμετρούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου σ'αυτό το πεδίο. Απαραίτητη είναι η επεξήγηση των λόγων για τη μη εμφάνιση του εναγομένου και η αποκάλυψη συζητήσιμης ή εκ πρώτης όψεως βάσιμης υπεράσπισης." Στην Bush κ.α. ν. Γιαννή

(2001)1 Α.Α.Δ. 1342 αναφέρονται, στις σελ. 1345-1346, τα ακόλουθα: "Κατά την άσκηση της διακριτικής εξουσίας για επαναφορά, την οποία παρέχει στο Δικαστήριο η Δ.17, θ.10, εξουσίας η οποία, όπως υποδείχθηκε στην Evans v Bartlam [1937] 2 All E.R. 646, δεν εντάσσεται σε οποιαδήποτε στεγανά, το Δικαστήριο κατευθύνει την προσοχή του σε δύο κυρίως παράγοντες. Ο ένας αφορά το κατά πόσο έχει εξηγηθεί η καθυστέρηση στην καταχώριση εμφάνισης και στην υποβολή της αίτησης για παραμερισμό, με τρόπο ώστε να φαίνεται ότι η επαναφορά δεν αντιστρατεύεται την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Σε αυτό λαμβάνεται υπόψη τόσο η στάση του αιτητή όσο και η αναγκαιότητα οριστικής λήξης της αντιδικίας αφού interest republicae us sit finis litium. Ο άλλος παράγοντας αναφέρεται στο κατά πόσο καταδείχθηκε εκ πρώτης όψεως ή συζητήσιμη υπεράσπιση στην απαίτηση." Σε σχέση ειδικά με τη δικαιολόγηση της μη εμφάνισης, σχετική είναι η Milouca Motor Trading Ltd v. Κούρτη

(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 941 όπου λέχθηκε ότι αίτηση παραμερισμού δύναται να απορριφθεί παρά την αποκάλυψη συζητήσιμης υπεράσπισης, εφόσον ο εναγόμενος επέδειξε αδιαφορία στην αγωγή, η οποία να ισοδυναμεί με τη μορφή καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας (βλ. επίσης Mine & Quarry Services Ltd v. Ανδρέα Γεωργίου (Μαύρου)

(1993)1 Α.Α.Δ 26 Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ v. Ιακώβου κ.α., Πολιτική Έφεση 10552 ημερ. 11.4.2000, Γιωργαλλίδης v. Ταπελλογραφείο Κώστας Παύλου & Σία Λτδ

(2000)1 Α.Α.Δ. 1101 και Πεγιώτης ν. Κωμοδρόμου

(2003)1 Α.Α.Δ. 1601). Σε σχέση ειδικά με το θέμα της υπεράσπισης αναφέρθηκαν στη Mine & Quarry Services Ltd v. Ανδρέα Γεωργίου (Μαύρου) (ανωτέρω), τα ακόλουθα: "Η γενική αρχή του Δικαίου είναι ότι για να ανοίξει εκ νέου υπόθεση, μετά την λήψη της απόφασης, ο αιτητής οφείλει να πείσει πως έχει εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση στην προβαλλόμενη εναντίον του απαίτηση. Όπως εξήγησε ο Δικαστής Sir Robert Megarry στην Land Securities P.L.C. (ανωτέρω), πρέπει να προκύπτει εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση χωρίς να προχωρεί κανείς σε αξιολόγηση οιασδήποτε μαρτυρίας που προσάγεται για σκοπούς αντίκρουσης." Στις ίδιες γραμμές κινήθηκε και η Χρυσάνθου v. Mariala Construction Ltd

(1996)1 (A) Α.Α.Δ 1129, όπου τονίστηκε, ότι, το Δικαστήριο εξετάζει τα στοιχεία που υπάρχουν ενώπιον του για να διαγνώσει αν δημιουργείται εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση ή συζητήσιμο σημείο, χωρίς να υπεισέρχεται στην ουσία της υπεράσπισης (βλ. Πατούρης (ανωτέρω)). Στην υπόθεση K.C.P. Commission Agents & Importers Ltd v. Ανδρέα Μιχαήλ

(1993)1 Α.Α.Δ. 415, υποδείχθηκε ότι «είναι ασφαλώς καθήκον του αιτούμενου τον παραμερισμό δικαστικής απόφασης να προσκομίσει αποδεικτικά στοιχεία που να δείχνουν εκ πρώτης όψεως τουλάχιστον πως έχει υπεράσπιση στην αξίωση.» Ομοίως στην υπόθεση Καλλής v. Alpha Bank Ltd

(2002)1 B A.A.Δ. 793, το Ανώτατο Δικαστήριο επικρότησε τη θέση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, βάσει της οποίας:− «η αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης προϋποθέτει αλλά και εξυπακούει κάτι περισσότερο από την απλή παράθεση από τον αιτητή μιας εκδοχής, διαφορετικής από εκείνης του ενάγοντα. Θα πρέπει να προσκομιστούν στο Δικαστήριο κάποια αποδεικτικά στοιχεία τα οποία εξυπακούεται πως θα πρέπει να εμπεριέχουν κάποιο βαθμό πειστικότητας που θα καθορίζεται και θα καταδεικνύεται μέσα από τους ίδιους τους προβαλλόμενους ισχυρισμούς, ώστε η διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου να μην ασκείται επί ματαίω.....» και ότι, «αποδοχή ισχυρισμών χωρίς ίχνος υποστηρικτικού υλικού που να προσδίδει σ' αυτούς κάποια βαρύτητα, θα ισοδυναμούσε με κλονισμό της βεβαιότητας που πρέπει να υπάρχει, τόσο για την τελεσιδικία των δικαστικών αποφάσεων, όσο και για τα δικαιώματα των πολιτών. Θα ήταν εύκολο κάθε φορά να προβάλλεται ένας αστήρικτος ισχυρισμός και να παραμερίζονται νομότυπα ληφθείσες αποφάσεις. Το βάρος αποδείξεως ήταν στον αιτητή και δεν το έχει αποσείσει.» Με τις αρχές αυτές κατά νου, επανέρχομαι στα ειδικά γεγονότα της παρούσας Αίτησης, κάνοντας αρχή από την ανυπαρξία σημειώματος εμφάνισης εκ μέρους της αιτήτριας. Επί του θέματος αυτού, σπεύδω να επισημάνω, ότι η αιτήτρια, όχι απλώς καθυστέρησε να αντιδράσει, αλλά η όλη συμπεριφορά της από την αρχή μέχρι το τέλος, αποτελεί κλασσική περίπτωση καταφρόνησης της δρομολογούμενης δικαστικής διαδικασίας εναντίον της. Κατ' ακρίβεια η αδιαφορία και η από μέρους της καταφρόνηση ξεκίνησε νωρίτερα και συγκεκριμένα από τη λήψη την 1.2.2013, της προειδοποιητικής επιστολής της καθ' ης η αίτηση ημερ.25.1.2013 (τεκμήριο Δ στην Ένσταση). Η επιστολή αυτή φαίνεται να της επιδόθηκε προσωπικά και μάλιστα από δικαστικό επιδότη. Η προειδοποιητική δε φύση της επιστολής είναι διάχυτη από το περιεχόμενο της και οι ισχυρισμοί της αιτήτριας περί καθησυχασμού από τον διευθυντή της καθ' ης η αίτηση, ούτε τεκμηριώνονται ούτε και αντέχουν στη λογική. Στην πραγματικότητα υπήρξε αδιαφορία και αγνόηση της επιστολής. Ακολούθως και ως εκ της μη συμμόρφωσης της με τα όσα αναφέρονται στην προαναφερθείσα επιστολή, καταχωρήθηκε η παρούσα αγωγή στις 16.9.2013 και της επιδόθηκε στις 19.9.

1. Η επίδοση σύμφωνα με την ένορκη δήλωση του δικαστικού επιδότη ήταν νομότυπη αφού έγινε στο σύζυγο και συγκάτοικο της Νίκο Παπαδόπουλο. Η ίδια βέβαια ισχυρίζεται ότι ο παραλήπτης του κλητηρίου εντάλματος δεν ήταν ο σύζυγος, αλλά ο σύντροφος της και ονομαζόταν Νίκος Δινακόπουλος και όχι Παπαδόπουλος. Ισχυρίζεται περαιτέρω, ότι, το άτομο αυτό, λόγω προσωπικής τους διαμάχης, δεν την ενημέρωσε. Ο ισχυρισμός αυτός πέραν από ατεκμηρίωτος, διαψεύδεται από την προγενέστερη και μεταγενέστερη καταφρονητική της συμπεριφορά. Η προγενέστερη αφορά την επιστολή που περιγράφω ανωτέρω. Η μεταγενέστερη αφορά στην προσωπική πλέον επίδοση στις 16.2.2014 της εκδοθείσας εναντίον της απόφασης/διατάγματος ημερ.18.10.
2. Ούτε και τότε αντέδρασε καθ' οιονδήποτε τρόπο, αρκούμενη στις δήθεν διαβεβαιώσεις ότι πρόκειται για «απλά έγγραφα που γίνονται τυπικά». Ο ισχυρισμός αυτός βέβαια, στερείται σοβαρότητας. Στην πραγματικότητα επέδειξε και πάλι υπέρτατο βαθμό καταφρόνηση της όλης δικαστικής διαδικασίας. Θορυβήθηκε μόνο, όταν στις 28.3.2014, πληροφορήθηκε από τον δικαστικό επιδότη, ότι, θα ακολουθούσε «αμέσως» η έξωση της από το σπίτι. Τότε επικοινώνησε με δικηγόρο και καταχωρήθηκε αστραπιαία η παρούσα Αίτηση στις 2.4.
3. Η Αίτηση όμως - λόγω της προηγούμενης της συμπεριφοράς - έπεται κατά 61/2 ολόκληρους μήνες της καταχώρησης της αγωγής και 51/2 της έκδοσης της απόφασης/διατάγματος. Η από μέρους της καταφρόνηση είναι τόση και τέτοια που δεν νομιμοποιείται τώρα, ευκαιριακά, να ζητά θεραπεία από τον Θεσμό και τις διαδικασίες που η ίδια επέλεξε να αγνοήσει. Για αυτό και μόνο τον λόγο η Αίτηση της θα πρέπει να απορριφθεί. Η πιο πάνω κατάληξη σφραγίζει και την τύχη της Αίτησης η οποία πλέον οδεύει προς απόρριψη. Ωστόσο, για σκοπούς πληρότητας, λέγω, πως ακόμα και αν ήταν διαφορετικά τα δεδομένα, πάλι θα απέρριπτα την Αίτηση αφού δεν πληρείται η προϋπόθεση της κατάδειξης εκ πρώτης όψεως υπεράσπισης. Ο κύριος της ισχυρισμός είναι, ότι, συνολικά κατέβαλε €30.000 και άρα - έχοντας προπληρώσει το ενοίκιο - είχε δικαίωμα να διαμένει στην κατοικία μέχρι και την 1.5.2014 - ημερομηνία δηλαδή πολύ μεταγενέστερη της δρομολογηθείσας εναντίον της διαδικασία. Περαιτέρω, ισχυρίζεται, ότι, για τα καταβληθέντα ποσά, δεν της δόθηκε καμία απόδειξη. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Ένσταση, οι ισχυρισμοί αυτοί απορρίπτονται με επίταση. Υποστηρίζεται ότι είναι €20.000 που καταβλήθηκαν ως προκαταβολή και όχι €30.
4. Για το καταβληθέν ποσό, παρουσιάστηκαν μάλιστα τόσο οι εκδοθείσες επιταγές όσο και το τιμολόγιο και η απόδειξη πληρωμής (τεκμήριο Β στην Ένσταση). Το ποσό αυτό - έχοντας μετατραπεί σε ενοίκια - εξαντλήθηκε τον Ιανουάριο του 2013, όποτε ξεκίνησε και η διαδικασία ανάκτησης κατοχής της κατοικίας. Συνεπώς, ενώ προβλήθηκαν με τρόπο στοχευμένο και τεκμηριωμένο, ισχυρισμοί, ανατρεπτικοί της ούτω καλούμενης υπεράσπισης της αιτήτριας, αυτή δεν αντέδρασε. Δεν ζητήθηκε ούτε η αντεξέταση του ενόρκως δηλούντος, ούτε η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Έτσι οι ισχυρισμοί της, τόσο επί του προκειμένου όσο και για έλλειψη δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, παρέμειναν μετέωροι. Τα όσα δε αναφέρει για την εγκυρότητα του διατάγματος ανάκτησης κατοχής είναι εντελώς άσχετα σε ότι αφορά την παρούσα διαδικασία. Κοντολογίς, η αιτήτρια είχε το βάρος απόδειξης συζητήσιμης υπόθεσης και υπό τις περιστάσεις, απέτυχε κατά πολύ να το αποσείσει. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ της καθ' ης η αίτηση και εναντίον της αιτήτριας. (Υπ.) ............ Στ. Ν. Σταύρου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο