ΓΕΩΡΓΙΑ ΝΕΑΡΧΟΥ ΑΡΙΣΤΕΙΔΟΥ ν. ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΠΟΤΑΜΙΟΥΣ, Αρ. αγωγής: 5794/14, 6/11/2015

(2000)1 Α.Α.Δ. 16, αναφέρθηκε ότι:- (σελ. 23) «Ακόμη και στις περιπτώσεις που οι συνθήκες υπαγορεύουν στένεμα της εξουσίας για να ασκηθεί κατά συγκεκριμένο τρόπο, όπως όταν επιζητείται διαγραφή υλικού από δικόγραφο λόγω δεδικασμένου, η εξουσία αυτή δε χάνει ολότελα το διακριτικό της χαρακτήρα.» Σύμφωνα δε με το Annual Practice, 1958, σελ. 477-479, η φράση: "Tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action" - («τείνουν να επηρεάσουν δυσμενώς, να προκαλέσουν αμηχανία, ή να καθυστερήσουν τη δίκαιη δίκη της αγωγής») - έχει ερμηνευθεί φιλελεύθερα από τα δικαστήρια, έτσι ώστε απλή πολυλογία να μην προκαλεί αμηχανία. Το Δικαστήριο δεν υποδεικνύει στα μέρη πώς θα διαμορφώσουν την υπόθεσή τους, εφόσον αυτά δεν παραβαίνουν τους κανόνες. Δικόγραφα, έστω και αν δεν είναι απόλυτα σύμφωνα με τους σχετικούς κανόνες, δε διαγράφονται. Το γεγονός ότι δικόγραφο περιέχει αχρείαστα ζητήματα δεν είναι αρκετό για να οδηγήσει σε διαγραφή του, εφόσον δεν προκαλείται ζημιά στον αντίδικο. Εάν, όμως, σε δικόγραφο, περιέχονται ισχυρισμοί παντελώς άσχετοι, από τους οποίους θα προκληθούν έξοδα και καθυστέρηση στην υπόθεση, τότε αυτοί δικαιολογείται να διαγραφούν. Ισχυρισμοί που προβάλλονται για ανεντιμότητα και συμπεριφορά προσβλητική για τον αντίδικο, εφόσον δεν είναι σχετικοί με τα επίδικα ζητήματα, θεωρούνται σκανδαλώδεις΄΄. Αναφορικά με την Δ.19 Θ.14, στην οποία επίσης στηρίζεται η υπό εξέαση αίτηση, αυτή προνοεί τα ακόλουθα: ΄΄No pleading shall, except y way of amendment where leave to amend has been granted, raise any new ground of claim or contain any allegation of fact inconsistent with the previous pleadings of the party pleading the same΄΄. Διαφαίνεται δηλαδή ξεκάθαρα, ότι με βάση την πιο πάνω Διάταξη, δεν θα πρέπει να εγείρεται νέα βάση αγωγής ή ισχυρισμοί οι οποίοι να μην συνάδουν με προηγούμενα δικόγραφα, χωρίς την αναγκαία τροποποίηση. Ως προς την Δ.27 θ. 3, όπου επίσης στηρίζεται η υπό εξέταση αίτηση, αυτή προνοεί τα ακόλουθα: ΄΄The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just.» Όπως εξηγείται στην υπόθεση Cyber Group Ltd v. Κ. Χαραλαμπίδης

(2004)ΙΓ Α.Α.Δ. 1852, η διαγραφή δικογράφου είτε με βάση τη Δ.19 Θ.26 είτε με βάση τη Δ.27 Θ.3, συνιστά εξαιρετικό μέτρο, το οποίο δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος ή είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο. Με άλλα λόγια η εξουσία αυτή του Δικαστηρίου πρέπει να ασκείται με εξαιρετική φειδώ. Διαφορετικά η διαγραφή θα συνεπαγόταν και παραβίαση του δικαιώματος διαδίκου να προσφύγει ενώπιον Δικαστηρίου στο οποίο δικαιούται να προσφύγει βάσει του άρθρου 30

(1)του Συντάγματος (βλ. και In re Pelmako Development Ltd

(1991)1 C.L.R. 246). Εφόσον λοιπόν το δικόγραφο αποκαλύπτει κάποια αιτία αγωγής ή υπεράσπισης ή εγείρει κάποιο ζήτημα το οποίο είναι κατάλληλο για να αποφασισθεί από το Δικαστήριο, το απλό γεγονός ότι η υπόθεση είναι αδύνατη και δεν ενδέχεται να πετύχει δεν αποτελεί λόγο για τη διαγραφή του (Annual Practice 1960 page 575). Αναφορικά με τις προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για επιτυχή επίκληση της Δ.27 Θ.3, σχετική είναι η απόφαση στην Πολιτική Έφεση 9512 Λοϊζος Λουκά & Υιοί Λτδ v. Εθνικής Τράπεζας ΑΕ

(1999)1Β Α.Α.Δ 1316, όπου αναφέρθηκε ότι το Δικαστήριο δεν στέργει σε ικανοποίηση αιτήματος για απόρριψη αγωγής παρά μόνο όπου διαπιστώνεται ότι:

(1)πράγματι το δικόγραφο του ενάγοντα δεν περιέχει, χωρίς καμία αμφιβολία, αιτία αγωγής και

(2)η αγωγή δεν μπορεί να διασωθεί με τροποποίηση που μπορεί νόμιμα το Δικαστήριο να επιτρέψει. Διαφορετικά όπως επισημαίνεται στην ίδια απόφαση θα έμενε κενό γράμμα το Συνταγματικά προστατευόμενο δικαίωμα εκάστου να προσφύγει στο Δικαστήριο για διάγνωση των δικαιωμάτων του σε συγκεκριμένη διαφορά. Στην εν λόγω απόφαση τονίζεται επίσης ότι από την επισκόπηση της νομολογίας διαφαίνεται μια σταθερή τάση φειδωλής χρήσης της εξουσίας για απόρριψη αγωγής, που όπως και η παρούσα, βρίσκεται ακόμα στα σπάργανα. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η αγγλική νομολογία. Στην υπόθεση Pearce v. Ove Arup Partnership Ltd and Others

(1999)1 ALL ER 769, 782 αναφορά στην οποία έγινε στην Λουκά (πιο πάνω) αναφέρονται τα εξής : "The jurisdiction to strike out an action as an abuse ought to be very sparingly exercised (see eg Lawrance v. Lord Norreys [1890] 15 App Cas 210 at 219, [1886-90] All ER Rep 858 at 863), and should not be extended to become a trial of contentious matters on affidavit (see Wenlock v. Moloney [1965] 2 All ER 871, [1965] 1 W.L.R. 1238)." Είναι δε σημαντικό να τονισθεί ότι η άσκηση της εξουσίας του Δικαστηρίου στα πλαίσια αυτά κρίνεται με βάση το ίδιο το δικόγραφο και το περιεχόμενο του και δεν τίθεται θέμα μαρτυρίας, ούτε αξιολόγησης των εκατέρωθεν θέσεων. (Βλ. In Re Pelmako (ανωτέρω) και Λουκά ανωτέρω). Αναφορικά με την Δ.27 θ. 1 και 2 η οποία γίνεται επίκληση, σίγουρα δεν τυγχάνουν εφαρμογής στην υπό εξέταση αίτηση, διότι οι διατάξεις αυτές αφορούν προδικασμό νομικού σημείου, ζήτημα που υπό τις περιστάσεις δεν εξετάζεται. Ως προς την Δ.27 θ. 3, ούτε και αυτή η Διαταγή δεν εφαρμόζεται στην υπό εξέταση αίτηση, διότι δεν επιδιώκεται η διαγραφού δικογράφου που δεν στοιχειοθετεί αιτία αγωγής και είναι αναμφίβολα ανυπόστατο, ως είναι οι πιο πάνω νομικές αρχές, έχοντας βεβαίως υπ΄ όψη το αιτητικό ως έχει εκτεθεί ανωτέρω, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η Δ.19 θ. 14 και 26 στην συνδυασμένη τους εφαρμογή, είναι ειδικότερες και συνάδουν με το παρακλητικό της αίτησης, εν΄ όψει της θέσης ότι οι ισχυρισμοί που επιδιώκεται η διαγραφή τους αποτελούν νέα θέση που δεν συναδουν με την έκθεση απαίτησης και ότι είναι ενοχλητικοί και σίγουρα θα εξεταστεί η θέση των εναγομένων για ενοχλητικούς ισχυρισμούς, αντλώντας το Δικαστήριο, τηρουμένων των αναλογιών, καθοδήγηση από το πιο πάνω αναφερθέν νομολογιακό πλαίσιο ως προς το τι αποτελεί ενοχλητικό ισχυρισμό. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΑΙΤΗΣΗΣ - ΕΝΣΤΑΣΗΣ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Αναφορικά με τον λόγο ένστασης ότι οι αιτητές δεν υποστηρίζουν το αίτημα με κανένα πραγματικό λόγο, δεν βρίσκει σύμφωνο το Δικαστήριο, διότι οι αιτητές στηρίχθηκαν στο φάκελο της διαδικασίας ο οποίος μιλά από μόνος του και επιτρέπεται με βάση τους θεσμούς, η επίκληση γεγονότων που να φαίνονται από τον φάκελλο της δικογραφίας και υπό τις περιστάσεις, έχοντας υπ΄ όψη το αιτητικό, είναι προφανές ότι γίνεται επίκληση των δικογράφων και δεν είναι απαραίτητη η καταχώρηση οποιασδήποτε ένορκης δήλωσης. Οι ενάγοντες στην παράγραφο 4 της έκθεσης απαίτησης, ισχυρίζονται ότι ο εναγόμενος 2 τόσο υπό την ιδιότητα του ως Πρόεδρος του Κοινοτικού Συμβουλίου Ποταμιούς, όσο και υπό την προσωπική του ιδιότητα, έδωσε εντολή όπως λάβουν χώρα οι ενέργειες που στοιχειοθετούν την παράνομη επέμβαση επί των ακινήτων της ενάγουσας. Οι εναγόμενοι στην παράγραφο 5 της έκθεσης υπεράσπισης τους και πιο συγκεκριμένα ο εναγόμενος 2, αρνείται ότι υπέχει οποιαδήποτε ευθύνη λόγω ακριβώς της ιδιότητας του ως Προέδρου του Κοινοτικού Συμβουλίου και περαιτέρω αρνείται ότι έχει δώσει οποιαδήποτε οδηγία είτε υπό την προσωπική του ιδιότητα, είτε ως κοινοτάρχης για παράνομη επέμβαση επί των ακινήτων της ενάγουσας. Ακολούθως η ενάγουσα προέβη στην απάντηση στην υπεράσπιση όπου και επιδιώκεται η διαγραφή της παραγράφου ως αυτή έχει εκτεθεί ανωτέρω. Το Δικαστήριο, αντλώντας διαφώτιση και καθοδήγηση από το πιο πάνω νομοθετικό και νομολογιακό πλαίσιο της υπό εξέταση αίτησης και ασκώντας την διακριτική του ευχέρεια, κρίνει ότι η αίτηση δεν δύναται να τύχει έγκρισης. Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο κρίνει ότι η παράγραφος για την οποία επιδιώκεται η διαγραφή της, έχοντας υπόψη ότι η ενάγουσα εγείρει ως αιτία αγωγής την παράνομη επέμβαση εκ μέρους των εναγομένων και ειδικότερα εναντίον του εναγομένου 2 τόσο ως κοινοτάρχη, όσο και υπό την προσωπική του ιδιότητα, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο εναγόμενος 2 αρνείται οποιαδήποτε προσωπική ανάμειξη και η ενάγουσα προβάλει με την απάντηση της στην υπεράσπιση ότι ο εναγόμενος 2 εξυπηρετούσε και τα δικά του προσωπικά συμφέροντα, κρίνεται υπό τις περιστάσεις ως στενά συνυφασμένη με την αιτία αγωγής ως αυτή δικογραφείται με την έκθεση απαίτησης και πιο συγκεκριμένα με την αιτία αγωγής της παράνομης επέμβασης σε ακίνητη ιδιοκτησία της ενάγουσας και δεν διαπιστώνεται παρέκκλιση από την αιτία αγωγής που προβάλλεται, η οποία παραμένει σταθερή και αμετάβλητη και συνακόλουθα δεν στοιχειοθετείται η εφαρμογή της Δ.19 θ.14. Ούτε και δύναται υπό τις περιστάσεις να θεωρηθεί ότι υπάρχει νέος ισχυρισμός με βάση την Δ.19 θ.14, ότι δηλαδή προβάλλεται για πρώτη φορά ο ισχυρισμός ότι ο εναγόμενος 2 εξυπηρετούσε και τα δικά του προσωπικά συμφέροντα, διότι, από την στιγμή που προβάλλεται το μείζον, ήτοι η θέση για προσωπική εμπλοκή του εναγομένου 2 πέραν αυτής της ιδιότητας του ως κοινοτάρχη, τότε καλύπτεται και το έλασσον, ήτοι ο ισχυρισμός περί εξυπηρέτησης των προσωπικών συμφερόντων του εναγομένου 2. Πέραν αυτού, η αναφορά αυτής της ενάγουσας περί εξυπηρέτησης προσωπικών συμφερόντων του εναγομένου 2, κρίνεται υπό τις περιστάσεις ως στενά συνυφασμένη με την αιτία αγωγής που προβάλλει και από την στιγμή που γίνεται ειδική άρνηση εκ μέρους του εναγόμενου 2 ως υπεύθυνου, προβάλλοντας την ιδιότητα του ως κοινοτάρχη αλλά και γενικά αρνούμενος οποιαδήποτε προσωπική ανάμειξη, είναι δικαιολογημένη η απάντηση που δόθηκε από την ενάγουσα ότι ο εναγόμενος 2 εξυπηρετούσε τα προσωπικά του συμφέροντα, έτσι ώστε να υπάρχει μια σταθερή και σαφής θέση, η οποία και επαναλαμάνεται, ότι ο εναγόμενος είχε προσωπική ανάμειξη και η αναφορά για εξυπηρέτηση προσωπικών συμφερόντων, κρίνεται ότι προβάλλεται για να γίνει μια σαφής διάκριση από την ιδιότητα του εναγόμενου 2 ως κοινοτάρχη και ως προσώπου αντίστοιχα με τον ισχυρισμό περί εξυπηρέτησης προσωπικών συμφερόντων που εν πάσει περιπτώσει, του καταλογίζονται ευθύνες τόσο ως κοινοτάρχη, όσο και ως προσώπου με βάση τα δικόγραφα. Συνακόλουθα, δεν κρίνεται ότι αυτή η αναφορά είναι ενοχλητική ή σκανδαλώδης ή ότι τείνει στην καθυστέρηση της δίκαιης δίκης και γενικά την διαδικασία με βάση την Δ.19 θ.26, διότι είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την αιτία αγωγής και την θέση ότι ο εναγόμενος 2 ενεργούσε όχι μόνο ως κοινοτάρχης, αλλά και σε προσωπικό επίπεδο, στις ενέργειες που του καταλογίζονται και που συνιστούν την αιτία αγωγής περί παράνομης επέμβασης στην ακίνητη ιδιοκτησία της ενάγουσας. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για τους λόγους που το Δικαστήριο προσπάθησε να εξηγήσει, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της ενάγουσας - αιτήτριας και εναντίον των εναγομένων - καθ΄ ων η αίτηση, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.)................ ΑΛ. ΦΥΛΑΚΤΟΥ, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο