← Κύπρος

LIVE COALS TRADING LIMITED ν. ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΟΜΟΝΟΙΑ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ κ.α., Αρ. Αγωγής: 3232/2015, 13/11/2015

LIVE COALS TRADING LIMITED ν. ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΟΜΟΝΟΙΑ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ κ.α., Αρ. Αγωγής: 3232/2015, 13/11/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2015:A340 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Χατζηγεωργίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3232/2015 Μεταξύ: LIVE COALS TRADING LIMITED, HE 89811, από τη Λεμεσό Εναγόντων -και-

  1. ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΟΜΟΝΟΙΑ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ, από τη Λευκωσία
  2. O.S.OLYMPIC SUPPLIERS LTD, HE 318408, από τη Λεμεσό Εναγομένων ......... Αίτηση ημερομηνίας 7.8.15 Ημερομηνία: 13.11.15 Για τους Ενάγοντες-Αιτητές: κα. Λ. Γεωργίου για Χρ. Βαρνάβα & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Για τους Εναγόμενους-Καθ΄ων η αίτηση 1: κα. Λ. Πρωτοπαπά για Ε. Νεοφύτου & Σια Δ.Ε.Π.Ε. Για τους Εναγόμενους - Καθ ων η αίτηση 2: κα Λ. Πρωτοπαπά και κα Χρ. Θεοδώρου για Πρωτοπαπά, Δημητρίου και Σια Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αίτηση οι Ενάγοντες-Αιτητές ζητούν αριθμό προσωρινών Διαταγμάτων εναντίον των Εναγομένων - Καθ ων η αίτηση με τα οποία ουσιαστικά επιδιώκουν την απαγόρευση στους Εναγόμενους να αντιποιούν και/ή να προωθούν και/ή να διαφημίζουν και/η να πωλούν και/ή να προμηθεύουν και/ή εμπορεύονται άνθρακα και/ή ξυλάνθρακα και/ή κάρβουνα και/ή ξυλοκάρβουνα που η συσκευασία τους φέρει την επωνυμία και/ή το όνομα «ΠΡΑΣΙΝΗ ΦΛΟΓΑ». Καθώς επίσης να απαγορεύεται στους Εναγόμενους να αντιγράφουν και/ή απομιμούνται στην εξωτερική και/ή λεκτική αποτύπωση και/ή εμφάνιση των συσκευασιών ξυλάνθρακα και/ή άνθρακα και/ή ξυλοκάρβουνων τα οποία διανέμουν και/ή πωλούν και/ή εμπορεύονται οι Ενάγοντες και/ή να φέρουν επ αυτών την εγγεγραμμένη εμπορική επωνυμία και/ή το όνομα των Εναγόντων «ΚΑΡΒΟΥΝΑ ΦΛΟΓΑ». Η αίτηση βασίζεται κυριότερα, μεταξύ άλλων, στα άρθρα 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, στα άρθρα 4, 5 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6, στη Δ.48, 8.1-4,8 και 9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στα άρθρα 35,36 και 39 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο, επί του Περί Συνεταιρισμών και Εμπορικών Επωνυμιών Νόμου, Κεφ. 116, επί του περί Αθέμιτων Πρακτικών των Επιχειρήσεων προς του Καταναλωτές Νόμου Ν. 103(Ι)/07, επί του περί Δικαιώματος Πνευματικής Ιδιοκτησίας Νόμο 59(Ι)/76 και στην σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου. Η Αίτηση καταχωρήθηκε μονομερώς και στη συνέχεια επιδόθηκε στους Εναγόμενους κατόπιν σχετικών οδηγιών του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η παρούσα αίτηση, φαίνονται στην μακροσκελή ένορκη δήλωση του Παναγιώτη Ορφανού, διευθυντή των Εναγόντων, ο οποίος μεταξύ άλλων αναφέρει ότι οι Ενάγοντες κατά πάντα ουσιώδη για την αγωγή χρόνο, είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης δεόντως εγγεγραμμένη στην Κυπριακή Δημοκρατία με έδρα την Λεμεσό και ασχολείται με την εισαγωγή και μεταπώληση κάρβουνων ανά το Παγκύπριο εμπορευόμενοι από την 23.10.97 όπου συστάθηκε η εταιρεία των εναγόντων με το όνομα «ΚΑΡΒΟΥΝΑ ΦΛΟΓΑ» ενώ προ της συστάσεως της εταιρείας ο ίδιος του προσωπικά εμπορευόταν από το 1993 με το ίδιο όνομα. Οι Ενάγοντες ασκούσαν και ασκούν τις εργασίες τους με τρόπο ώστε να έχουν γίνει ευρέως γνωστοί με την Εμπορική Επωνυμία «ΚΑΡΒΟΥΝΑ ΦΛΟΓΑ» και έχουν αποκομίσει μεγάλα κέρδη και καλό όνομα από την διεξαγωγή των εργασιών της επιχείρησης τους. Ως εκ τούτων έχουν δημιουργήσει την δική τους Εμπορική Εύνοια όλα αυτά τα χρόνια. Το πιστοποιητικό εγγραφής της εμπορικής επωνυμίας, επισυνάφθηκε ως Τεκμήριο Β. Οι Εναγόμενοι 1 είναι αθλητικό σωματείο με έδρα τη Λευκωσία και οι Εναγόμενοι 2 είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης, δεόντως εγγεγραμμένη στην Κυπριακή Δημοκρατία και ασχολούνται, μεταξύ άλλων, με την εισαγωγή και μεταπώληση καρβούνων. Οι Εναγόμενοι 1 και 2 σε άγνωστη ημερομηνία, συμβλήθηκαν μεταξύ τους για την διάθεση από τους Εναγόμενους 2 κάρβουνων στην Κυπριακή αγορά με το λογότυπο της ομάδας των Εναγομένων 1 και το όνομα «ΠΡΑΣΙΝΗ ΦΛΟΓΑ». Οι Εναγόμενοι προκαλούν ζημιά στους Ενάγοντες, αφού δημιουργούν την εντύπωση ότι τα κάρβουνα «ΠΡΑΣΙΝΗ ΦΛΟΓΑ» είναι τα κάρβουνα τα οποία εμπορεύονται οι Ενάγοντες με την επωνυμία «ΚΑΡΒΟΥΝΑ ΦΛΟΓΑ». Ως εκ τούτου δημιουργούν την πεποίθηση στον μέσο αγοραστή ότι αυτός συναλλάσσεται και/ή αγοράζει αγαθά των Εναγόντων, ενώ παράλληλα οι Ενάγοντες υπόκεινται σε ζημιές. Καταστάσεις λογαριασμού των Εναγόντων από 1.1.12 μέχρι 4.8.15 κατατέθηκαν ως Τεκμήριο Δ. Το καταναλωτικό κοινό έχει ταυτίσει την εμπορική επωνυμία «ΚΑΡΒΟΥΝΑ ΦΛΟΓΑ» με την επιχείρηση των Εναγόντων. Ο ίδιος του αναφέρει περιστατικά όπου ερωτήθηκε ποια η διαφορά μεταξύ των κάρβουνων «ΚΑΡΒΟΥΝΑ ΦΛΟΓΑ» με αυτά που αναγράφουν «ΠΡΑΣΙΝΗ ΦΛΟΓΑ». Περαιτέρω ο ομνύον αναφέρει ότι οι Ενάγοντες χρησιμοποιούν διάφορες συσκευασίες ανάλογα με το είδος του κάρβουνου. Οι Ενάγοντες υπόκεινται σε ζημιές οι οποίες δεν μπορούν να καθοριστούν σε αυτό το στάδιο και τα Διατάγματα είναι αναγκαία για να τοποθετηθούν οι Ενάγοντες στη θέση που θα βρίσκονταν αν δεν παραβιάζονταν τα κατοχυρωμένα πνευματικά δικαιώματα τους. Στην αίτηση των Εναγόντων-Αιτητών καταχώρησαν ξεχωριστές ενστάσεις οι Εναγόμενοι-Καθ΄ων η αίτηση, προβάλλοντας πολυάριθμους λόγους ένστασης οι οποίοι είναι εμφανείς από το κείμενο των ενστάσεων. Η ένσταση από μέρους των Εναγομένων 1 υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Παύλου Νικολαΐδη, Γενικού Διευθυντή των Εναγομένων 1 και η ένσταση των Εναγομένων 2 από την ένορκο δήλωση και συμπληρωματική ένορκο δήλωση του Παναγιώτη Ξυδά, Διευθυντή των Εναγομένων 2 και της Κοραλίας Χαραλάμπους υπεύθυνη πωλήσεων και λειτουργός λογιστηρίου στην εργοδοσία των Εναγομένων
  3. Οι ένορκες δηλώσεις των πιο πάνω προσώπων είναι επίσης μακροσκελείς και συνοδεύονται από αριθμό Τεκμηρίων. Πιο κάτω θα αναφέρω συνοπτικά τις κύριες θέσεις για τις οποίες ορκίζεται το κάθε πρόσωπο. Ο Παύλος Νικολαΐδης προς υποστήριξη της ένστασης των Εναγομένων 1 αναφέρει ότι δυνάμει συμφωνίας ημερ. 24.6.15, η οποία επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Α, οι Εναγόμενοι 1 παραχώρησαν στους Εναγόμενους 2 το μη αποκλειστικό δικαίωμα και άδεια να χρησιμοποιούν το εμπορικό τους σήμα και/ή λογότυπο σε προϊόντα των Εναγομένων 2, χωρίς να εμπλέκονται στην συσκευασία και/ή διάθεση και/ή πώληση και/ή διανομή των προϊόντων των Εναγομένων 2, ενέργειες οι οποίες αποτελούν αποκλειστική ευθύνη των Εναγομένων
  4. Η συσκευασία των προιόντων των Εναγομένων 2 φέρει το αναγνωρισμένο σήμα του αθλητικού συλλόγου «ΟΜΟΝΟΙΑ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ» και κάτω από το σήμα φαίνονται οι λέξεις «ΠΡΑΣΙΝΗ ΦΛΟΓΑ/GREEN FLAME». Το πράσινο χρώμα αποτελεί τον άμεσο λογικό συνειρμό με τον σύλλογο καθώς και του τριφυλλιού με το οποίο είναι συνδεδεμένη η ποδοσφαιρική ομάδα. Η πώληση των κάρβουνων από τους Εναγόμενους 2 δεν θα μπορούσε να επηρεάζει τους Ενάγοντες ώστε να παρουσιάζονται πτωτικές τάσεις στις πωλήσεις τους εφόσον η συμφωνία μεταξύ των Εναγομένων 1 και 2 υπογράφηκε στις 24.6.
  5. Ο ομνύον υποστηρίζει περαιτέρω ότι από τα Τεκμήρια Ε, Στ, Ζ, Η1 και Η2 τα οποία συνοδεύουν την Αίτηση είναι φανερό ότι οι Ενάγοντες έχουν εγκαταλείψει την εμπορική επωνυμία «ΚΑΡΒΟΥΝΑ ΦΛΟΓΑ» και αναγράφουν στις συσκευασίες τους το όνομα «ΦΛΟΓΑ LIVE COALS». Το αγοραστικό κοινό των κάρβουνων των Εναγομένων 2 είναι στην συντριπτική του πλειοψηφία οπαδοί της Ομόνοιας και δεν ζητούν αυτά με την ονομασία «Πράσινη Φλόγα» αλλά σαν κάρβουνα της Ομόνοιας. Η διαφορετικότητα στην συσκευασία είναι εμφανέστατη εφόσον στην συσκευασία των Εναγομένων 2 φαίνεται ξεκάθαρα το λογότυπο του αθλητικού σωματείου της «ΟΜΟΝΟΙΑΣ». Ο Παναγιώτης Ξυδάς, ο οποίος ορκίζεται προς υποστήριξη της ένστασης των Εναγομένων 2, αναφέρει ότι η συσκευασία στην οποία κατέληξαν από κοινού με τους Εναγομένους 1 είναι πράσινη και άσπρη, είναι ιδιαίτερα εμφανές το αναγνωρισμένο σήμα του αθλητικού συλλόγου «ΟΜΟΝΟΙΑ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ», συνοδεύεται από το εμπορικό μήνυμα «ΠΡΑΣΙΝΗ ΦΛΟΓΑ/GREEN FLAME» το οποίο περιτριγυρίζεται από μπάλες ποδοσφαίρου και δυο αστέρια τα οποία αντιστοιχούν στα πρωταθλήματα του συλλόγου αλλά και από τις ιδιότητες του προϊόντος καθώς και από τις οδηγίες χρήσης του. Σε ότι αφορά το Τεκμήριο Δ το οποίο συνοδεύει την Αίτηση το οποίο αποτελεί αναφορές του λογιστικού συστήματος των Εναγόντων, δεν προσδιορίζει κατά πόσο πρόκειται για πωλήσεις κάρβουνων οποιασδήποτε κατηγορίας των προϊόντων αλλά αναφέρεται γενικά στις πωλήσεις. Αποτελεί θέση του ομνύον ότι οι Ενάγοντες προωθούν τα προιόντα τους με άλλη ονομασία χωρίς την ονομασία «ΦΛΟΓΑ» αλλά με την ονομασία «LIVE COALS» και «ΑΣΤΡΑ» και επισυνάπτει προς τούτο ως Τεκμήριο 2 φωτογραφία την οποία έλαβε ο ίδιος του από περίπτερο όπου απεικονίζονται προϊόντα των Εναγόντων. Είναι η θέση του περαιτέρω ότι οι Ενάγοντες δεν έχουν αποδείξει την φήμη και πελατεία τους, ούτε έχουν κάποιο πνευματικό δικαίωμα ιδιοκτησίας κατοχυρωμένο το οποίο να παραβιάζεται. Η Κοραλία Χαραλάμπους ορκίζεται επίσης προς υποστήριξη της ένστασης των Εναγομένων 2 και αναφέρει, όπως συνοπτικά μπορώ να καταγράψω, ότι με βάση των στοιχείων των λογαριασμών που διατηρεί εκ μέρους των Εναγομένων 2 η πρώτη παράδοση και έκδοση τιμολογίου κάρβουνων «ΟΜΟΝΟΙΑ» έγινε στο Αθλητικό Μορφωτικό Σύλλογο «ΟΘΕΛΛΟΣ» στις 14.7.15 και επισυνάπτει το εν λόγω τιμολόγιο ως Τεκμήριο
  6. Περαιτέρω αναφέρει το ποσό των πωλήσεων για την περίοδο από 14.7.15 μέχρι 23.9.
  7. Με την συμπληρωματική του ένορκη δήλωση ημερ. 6.10.15 ο Παναγιώτης Ξυδάς αναφέρει ότι στις 3.10.15 αγόρασε προσωπικά κάρβουνα με την ονομασία «ΚΟΚΚΙΝΗ ΦΛΟΓΑ» και επισυνάπτει ως Τεκμήριο Α την συσκευασία στην οποία φαίνονται το όνομα του προϊόντος και της εταιρείας που το εμπορεύεται και δεν σχετίζεται με τους διαδίκους. Με την άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης από μέρους των Εναγομένων 2 δόθηκε δικαίωμα στους Ενάγοντες να καταχωρήσουν απαντητική ένορκη δήλωση. Ο Παναγιώτης Ορφανού με την απαντητική του ένορκο δήλωση ημερ.19.10.15 αναφέρεται σε γεγονότα πέραν από αυτών τα οποία περιλαμβάνονται στην συμπληρωματική ένορκο δήλωση του Παναγιώτη Ξυδά και αυτό αποτελεί ένα ζήτημα το οποίο ήγειραν οι Εναγόμενοι 2 και θα εξεταστεί στη συνέχεια. Συνοπτικά, ο Παναγιώτης Ορφανού με την απαντητική ένορκο δήλωση του επισυνάπτει ως Τεκμήρια 2 - 6 αποδείξεις πληρωμών για την αγορά κάρβουνων από τα οποία προκύπτει κατά τον ίδιο ότι τα προϊόντα τους είναι γνωστά με το όνομα «ΦΛΟΓΑ» και ότι πωλούνται ακριβότερα από τα κάρβουνα των Εναγομένων 1 και
  8. Αναφορικά με την απαντητική ένορκο δήλωση του Παναγιώτη Ορφανού το Δικαστήριο δεν μπορεί να μην επισημάνει την ανεπίτρεπτη ενέργεια των Εναγόντων να καταθέσουν ως Τεκμήριο 3 έγγραφο με την ένδειξη σε αυτό «πρόσεξε το όνομα πως ένας περιπτεράς το λέει floga πράσινη». Τέτοια ενέργεια ακόμα και αν αποτελεί αβλεψία ή παράλειψη κρίνεται ανεπίτρεπτη και ως τέτοια πρέπει να αποφεύγεται. Το Δικαστήριο για να αποτρέψει τον κίνδυνο αμφισβήτησης της αμεροληψίας ή της ανεξάρτητης και ανεπηρέαστης κρίσης του κρίνει ορθότερο και προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να μην λάβει υπόψη του το εν λόγω Τεκμήριο και τις όποιες αναφορές σε αυτό στην απαντητική ένορκο δήλωση. Οι συνήγοροι των διαδίκων ανέπτυξαν τις θέσεις τους μέσα από γραπτές αγορεύσεις, στις οποίες θα αναφερθώ όπου κριθεί σκόπιμο. Επαναλαμβάνεται ότι οι ένορκες δηλώσεις τόσο της Αίτησης όσο και αυτές οι οποίες συνοδεύουν τις Ενστάσεις των Εναγομένων είναι μακροσκελείς και παρ' όλο όπου γίνεται συνοπτική καταγραφή των θέσεων που καταγράφονται, τονίζεται ότι το Δικαστήριο έλαβε υπόψη του και εξέτασε την Αίτηση, τις ενστάσεις και ένορκες δηλώσεις στην ολότητα τους. Προτού εισέλθω στην ουσία της υπό εξέταση Αίτησης θα εξετάσω αρχικά το θέμα το οποίο εγείρεται από πλευράς Εναγομένων 2 και αφορά το περιεχόμενο της απαντητικής ενόρκου δηλώσεως του Παναγιώτη Ορφανού ημερ. 19.10.15 η οποία κατά τους Εναγόμενους 2 δεν πρέπει να ληφθεί υπόψη εφόσον δεν απαντά στους ισχυρισμούς της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης του Ξυδά αλλά συμπληρώνει την μαρτυρία του η οποία καταγράφηκε στην αρχική ένορκο δήλωση του χωρίς να προηγηθεί άδεια για συμπληρωματική ένορκο δήλωση. Θέση των Εναγόντων επί του προκειμένου σημείου είναι ότι είχαν δικαίωμα να απαντήσουν σε ισχυρισμούς του Ξυδά οι οποίοι περιλαμβάνονται στην αρχική ένορκο δήλωση του, για να αμφισβητήσουν τις θέσεις του. Πράγματι, από μια απλή ανάγνωση της απαντητικής ένορκης δήλωσης του Παναγιώτη Ορφανού διαπιστώνω ότι εν σχέση με την συμπληρωματική ένορκο δήλωση του Ξυδά η μόνη αναφορά σε αυτή αποτελεί η παράθεση της θέσης του Ορφανού ότι δεν γνώριζαν προηγουμένως την ύπαρξη των εν λόγω κάρβουνων και κατά πόσο θα κινηθούν Δικαστικά αναφορικά με την εν λόγω χρήση της ονομασίας, δεν αφορά την παρούσα υπόθεση. Κατά τ' άλλα στο υπόλοιπο μέρος της απαντητικής ένορκης δήλωσης του Ορφανού γίνεται εισαγωγή νέων γεγονότων και ισχυρισμών οι οποίοι απαντούν στην αρχική ένορκο δήλωση του Ξυδά. Αποδέχομαι την εισήγηση των Εναγομένων 2 ότι η άδεια για απαντητική ένορκο δήλωση προς τους Ενάγοντες δεν αποσκοπούσε στην εισαγωγή νέας μαρτυρίας παρά μόνο άδεια καταχώρησης απαντητικής ενόρκου δηλώσεως εις απάντηση των όσων θα αναφέρονταν στην συμπληρωματική ένορκο δήλωση. Χωρίς να χρειάζεται να επαναλάβω την Νομολογία και επιχειρήματα των Εναγομένων 2 επί του προκειμένου ζητήματος να αναφέρω ότι το Δικαστήριο δεν θα λάβει υπόψη του τα όσα αναφέρονται στην απαντητική ένορκο δήλωση ημερ. 19.10.15 εις το βαθμό όπου τα όσα αναφέρονται σε αυτήν δεν αποτελούν απάντηση στην συμπληρωματική ένορκο δήλωση Ξυδά ημερ. 6.10.
  9. Παρενθετικά αναφέρω ότι ακόμα και αν λαμβάνονταν υπόψη τα όσα αναφέρονται στην απαντητική ένορκο δήλωση τα οποία εισάχθηκαν άνευ αδείας του Δικαστηρίου, δεν θα διαφοροποιείτο η κρίση του Δικαστηρίου επί της ουσίας της Αίτησης, όπως θα διαφανεί πιο κάτω. Καταλήγω στην πιο πάνω κρίση κυρίως λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι οι Ενάγοντες με την απαντητική ένορκο δήλωση τους φαίνεται να επιδίωξαν την εισαγωγή μαρτυρίας προς υποστήριξη της Αίτησης τους εφόσον παρουσίασαν και Τεκμήρια αποδείξεις πληρωμών για τα κάρβουνα τα οποία εμπορεύονται που όχι μόνο κάτι τέτοιο δεν απαντά στην συμπληρωματική ένορκο δήλωση αλλά έδραξαν της ευκαιρίας να προσαγάγουν μαρτυρία προς υποστήριξη της Αίτησης τους για θέματα τα οποία ηγέρθησαν με τις Ενστάσεις των Εναγομένων. Θα μπορούσαν κάλλιστα οι Ενάγοντες ακολουθώντας την ορθή δικονομική οδό, ζητώντας άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής ενόρκου δηλώσεως, να προσκομίσουν την περαιτέρω μαρτυρία την οποία θεωρούσαν αναγκαία για την υπόθεση τους. Οι Ενάγοντες είχαν την ευχέρεια να ζητήσουν άδεια για συμπληρωματική ένορκο δήλωση ακόμα και στο στάδιο όπου δόθηκε η άδεια στους Εναγόμενους 2 να καταχωρήσουν συμπληρωματική ένορκο δήλωση αλλά δεν το έπραξαν. Στρεφόμενη στην ουσία της Αίτησης να αναφερθεί κατ' αρχάς ότι η Αίτηση στηρίζεται τόσο στο Άρθρο 32 του Νόμου 14/60 όσο και στο Άρθρο 4 του Κεφαλαίου
  10. Το Άρθρο 4 έχει σχέση με έκδοση διαταγμάτων που σχετίζονται με το αντικείμενο της αγωγής και το Άρθρο 32 του Νόμου 14/60 παρέχει στο Δικαστήριο πιο ευρεία εξουσία που δεν υποβάλλεται σε περιορισμούς αναφορικά με το αντικείμενο ή το περιεχόμενο του διατάγματος και εξετάστηκε σε σωρεία αποφάσεων (βλ. Odysseos v. Pieris Estates

(1982)1 C.L.R. 557, National Bank of Greece S.A. v. Motoria Ltd
(1987)1 C.L.R. 303 Louis vuitton v. Dermosak Limited κ.α.
(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 1453). Οι ουσιαστικές προϋποθέσεις που το άρθρο αυτό καθορίζει ότι πρέπει να συντρέχουν για να έχει το Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα είναι οι εξής: α) Σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση β) Πιθανότητα ότι οι Ενάγοντες δικαιούνται σε θεραπεία ή ότι έχουν ορατή πιθανότητα επιτυχίας. γ) Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του διατάγματος. Η πρώτη προϋπόθεση έχει ερμηνευθεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μια συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα δικόγραφα. Η προϋπόθεση ύπαρξης πιθανότητας οι Ενάγοντες να δικαιούνται σε θεραπεία επεξηγήθηκε ότι αναφέρεται στην απόδειξη ύπαρξης κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο και/ή ο βαθμός απόδειξης που απαιτείται στις αστικές υποθέσεις. Η πιθανότητα στο πλαίσιο της επιφύλαξης του Άρθρου 32
(1)απαιτεί από τους Αιτητές μόνο να δείξουν ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση, δηλαδή ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αυτή εξετάζεται κάτω από το ερώτημα κατά πόσον η επιδίκαση αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής θεραπεία με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Δηλαδή αν η επιδίκαση των αποζημιώσεων υπέρ των Εναγόντων στο τελικό στάδιο της υπόθεσης είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων τους τότε η έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Οι δύο πρώτες προϋποθέσεις είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετες ιδιαίτερα στην περιορισμένη έκταση εξέτασης σε αυτό το ενδιάμεσο στάδιο όπου τα δικόγραφα εξετάζονται μαζί με το αποδεικτικό υλικό που περιέχεται στις Ένορκες Δηλώσεις και από τη μαρτυρία που προκύπτει στην περίπτωση αντεξέτασης των Ενόρκως Δηλούντων. Πρόσθετα με τις τρεις πιο πάνω προϋποθέσεις το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει το διάταγμα (βλ. Bacardi v. Vinco
(1996)1(B) A.A.D. 788, Ζυντίλης ν. Αντρέου
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1603 και Άκης (Μεταφορές Δεμάτων) Εξπρές Λδ ν. C. Kokkouris Trading
(1998)1 A.A.Δ. 149). Θα πρέπει επίσης να αναφερθεί ότι στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να προχωρήσει στην επίλυση των πραγματικών αμφισβητούμενων γεγονότων τα οποία θα κριθούν κατά το τελικό στάδιο της υπόθεσης και δεν αναμένεται να αξιολογήσει τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιόν του (βλ. Jonitexo v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263). Στην υπόθεση P.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 Α.Α.Δ. 1802 τονίστηκε επίσης ότι σε ενδιάμεση διαδικασία για έκδοση προσωρινού διατάγματος εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. Από την έκθεση απαίτησης των Εναγόντων είναι σαφές ότι η βάση της αγωγής είναι ο αθέμιτος ανταγωνισμός τον οποίο διέπει το Άρθρο 35 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148 το οποίο αναφέρει τα εξής: «Πρόσωπο το οποίο απομιμούμενο την επωνυμία το χαρακτηρισμό, το σήμα ή την επιγραφή αγαθών ή άλλως πως προκαλεί ή αποπειράται να προκαλέσει ώστε οποιαδήποτε αγαθά να εκληφθούν ως αγαθά άλλου προσώπου με τρόπο ο οποίος ενδέχεται να οδηγήσει συνήθη αγοραστή στην πεποίθηση ότι αγοράζει αγαθά του άλλου αυτού προσώπου, διαπράττει αστικό αδίκημα κατά του άλλου αυτού προσώπου». Οι αρχές που διέπουν την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων σε υποθέσεις που αφορούν το αστικό αδίκημα του αθέμιτου ανταγωνισμού όπως αυτό εκτίθεται στο άρθρο 35 του Κεφ.148 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, είναι οι ίδιες αρχές με εκείνες που διέπουν την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων σε όλους τους τομείς του Δικαίου (βλ. Hadjikyriakos Co Ltd v United Biscuits (UK) Ltd
(1979)1 CLR 689 και Kerr on Injunctions, 6η έκδοση σελ. 335). Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα Bullen & Leake Precedents of Pleadings 13η έκδοση σελ. 334, οι ακόλουθες είναι οι πέντε προϋποθέσεις οι οποίες είναι απαραίτητες για τη θεμελίωση αιτίας αγωγής για αθέμιτο ανταγωνισμό οι οποίες είναι θεσμοθετημένες και στην Κύπρο στο άρθρο 35 του Κεφ 148: (α) ψευδής παράσταση (β) που έγινε από έμπορο στη διάρκεια διεξαγωγής εμπορικών συναλλαγών (γ) σε μελλοντικούς πελάτες του ή σε εκείνους στους οποίους τελικά θα καταλήξουν τα αγαθά (δ) η οποία στοχεύει στο να επηρεάσει την επιχείρηση ή εμπορική εύνοια άλλου εμπόρου ( με το νόημα ότι αυτή είναι μια εύλογα προβλεπτή συνέπεια) και (ε) η οποία προκαλεί πραγματική ζημιά στην επιχείρηση ή εμπορική εύνοια του εμπόρου ο οποίος έχει εγείρει την αγωγή ή (στην περίπτωση προληπτικής αγωγής) πιθανόν να προκαλέσει. Το άρθρο 35 θεσμοθέτησε το κοινοδίκαιο όπως αυτό εξελίχτηκε μέσα από την αγγλική νομολογία η οποία έχει και ανάλογη εφαρμογή στην Κύπρο (βλ. Demades Overseas Ltd v. Studio MA.ST Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ 799). Η γενική αρχή του κοινοδικαίου είναι ότι κανένας δεν έχει το δικαίωμα να εμφανίζει προϊόντα του ως προϊόντα άλλου (βλ.Reddaway v Banham
(1896)A.C. 199). Η αρχή αυτή υιοθετήθηκε και στην Κύπρο στην υπόθεση Geo M. Hadjikyriakos Co. Ltd v. United Biscuits (UK) Ltd (ανωτέρω). Στο στάδιο αυτό του ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος πρέπει να προστεθεί ότι δεν είναι ανάγκη να υπάρχει πραγματική ζημιά αλλά είναι ικανοποιητικό να καταδειχθεί πιθανότητα μελλοντικής ζημιάς (βλ. Intellectual Property - Patents, Copyright, Trade Μarks and Allied Rights, 2η έκδοση, W.R. Cornish, Κεφ. 16 σελ. 416-417). Το πρώτο απαραίτητο χαρακτηριστικό το οποίο πρέπει ν' αποδείξουν οι Ενάγοντες σε αγωγή για αθέμιτο ανταγωνισμό, όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα Passing Off Law + Practice, John Drysdale & Michael Silverleaf 2η έκδοση, παρ. 3.02 είναι η φήμη: «3.02 Reputation is the first essential characteristic which the plaintiff must prove in order to bring a passing off claim. It can be summarized in these words; that the 'mark, name or other indicia' on which the plaintiff relies is well known in connection with a business in which he has goodwill, or with goods connected with that business and is distinctive of those goods or that business". Στην 1. Α/ΦΟΙ ΜΥΛΩΝΑ Α.Ε. κ.α V MICHALAKIS AVRAAMIDES & CO LIMITED, Πολ. Έφεση Αρ. 9824, Ημερομηνίας 21/9/1998, η οποία αφορούσε αγωγή για αθέμιτο ανταγωνισμό λόγω της χρήσης από του εναγόμενους της λέξης «WEHRMACHT» αποφασίστηκε ότι το γεγονός ότι οι εφεσείοντες προηγήθηκαν στην χρήση του επίδικου σήματος δεν τους παρέχει μονοπώλιο στη χρήση του. Δικαίωμα μπορεί να αποκτήσουν, μόνο όταν το καταναλωτικό κοινό ταυτίσει το σήμα με τα εμπορεύματα τους. Σε τέτοια περίπτωση, η χρήση του σήματος από τρίτους συνιστά αθέμιτο ανταγωνισμό, έναντι του οποίου παρέχεται έννομη προστασία από το άρθρο 35 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου. Αναφορικά με τη σχέση που έχει ο ενάγοντας με τα εμπορεύματα τα οποία ζητά να προστατεύσει αναφέρονται τα πιο κάτω στην σελίδα 406 του συγγράμματος Intellectual Property - Patents, Copyright, Trade Marks & Allied Rights (πιο πάνω) : « It is the Plaintiff's repudiation as a source of goods or services that is in issue. The Courts have not required that to make his identity plain by, for instance, giving full name and address. It is enough that the trader uses a mark, name or device of any kind as a cypher by which to teach the public how to get his goods. Nor have the Courts required that this connection be of any particular kind: he may be the manufacturer, wholesaler, retailer or distributor of goods. For example a supermarket chain which offers its "own brand" lines has a reputation in both the goods and the business. An importer who provides all the advertising, sales and servicing for a product in his own name may well acquire the reputation even against the manufacturer. If the Plaintiff's reputation is adequate for the purpose, even to suggest that goods are made under his license or some other trading arrangement giving him a means of control over them would be actionable" Στην υπόθεση Cadbury Schweppes Pty Ltd v. Pub Squash Ltd,
(1981)R.P.C. 429, σελ.403 του πιο πάνω συγγράμματος, αποφασίστηκε πως το αστικό αδίκημα της απομίμησης εμπορευμάτων δεν επικεντρώνεται μόνο στο Νόμο ή στο εμπορικό σήμα ενός προϊόντος ή μίας επιχείρησης αλλά είναι αρκετά πλατύ ώστε να περικλείει και άλλο διακριτικό υλικό όπως λογότυπο, οπτικές εικόνες συνδεδεμένες με τα προϊόντα των εναγόντων μέσω της διαφημιστικής εκστρατείας αν βέβαια τα προϊόντα αυτά έχουν καταστεί μέρος της καλής φήμης των εναγόντων. Το τεστ σύμφωνα με την πιο πάνω απόφαση είναι κατά πόσο το προϊόν αντλεί από τη διαφήμιση διακριτικό χαρακτήρα ο οποίος ανταγωνίζεται στην αγορά. Όπου δεν υπάρχει σύγχυση, δεν μπορεί να υπάρξει ζημιά στην εμπορική εύνοια και άρα δεν υφίσταται και η ενάγουσα οποιαδήποτε ζημιά. Η ανάγκη, σε αυτού του είδους υποθέσεις, για προστασία της επένδυσης του Ενάγοντα πρέπει πάντα να σταθμίζεται με την ανάγκη για προστασία του ελεύθερου ανταγωνισμού (βλ. Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, Τόμος 38 σελ. 594, Intellectual Property: Patents, Copyright, Trade Marks and Allied Rights, W.R. Cornish, 2η Έκδοση, σελ. 399). Σε υποθέσεις που αφορούν έκδοση προσωρινών διαταγμάτων βάσει του αστικού αδικήματος του αθέμιτου ανταγωνισμού, την παραβίαση εμπορικού σήματος ή ονόματος με το οποίο ασκεί επιχείρηση ο ενάγοντας, εάν πληρούνται οι αρχές που εφαρμόζονται για την κάθε περίπτωση ή εάν είναι δύσκολο να υπολογιστεί οποιαδήποτε ζημιά ή και εάν οποιαδήποτε αποζημίωση δεν συνιστά επαρκή θεραπεία λόγω της φύσεως των υποθέσεων αυτών το Δικαστήριο θα εξετάσει το ισοζύγιο της ευχέρειας. Στην Parico Aluminium Designs Ltd. v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α. (Πολ. Έφ. 11156) 19.12.02 με αναφορά στο σύγγραμμα Copinger and Scone James on Copyright, σε μετάφραση, λέχθηκαν τα πιο κάτω: «
  1. Aποζημιώσεις: Αν το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι η αξίωση του ενάγοντα εγείρει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση τότε προχωρεί να εξετάσει κατά ποσό πρέπει να αποφασίσει υπέρ τις χορήγησης ή της άρνησης του επιδιωκόμενου απαγορευτικού διατάγματος. Η καθοδηγητική αρχή πρέπει να είναι ότι το Δικαστήριο πρέπει πρώτα να εξετάσει κατά πόσο σε περίπτωση που ο ενάγων πετύχει στην αξίωση του για διηνεκές απαγορευτικό διάταγμα στη δίκη θα αποζημιωθεί επαρκώς με την επιδίκαση αποζημιώσεων για την απώλεια που θα υποστεί πριν από τη δίκη ως αποτέλεσμα των συνεχιζόμενων πράξεων του εναγόμενου. Αν οι αποζημιώσεις με το μέτρο που ανακτώνται σύμφωνα με το κοινοδίκαιο θα αποτελούσαν επαρκή θεραπεία και ο εναγόμενος θα ήταν σε οικονομική θέση να τις καταβάλει το Δικαστήριο κανονικά θα αρνηθεί να χορηγήσει παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα όσο ισχυρή και να φαίνεται η αξίωση του ενάγοντα. ............................... Μπορεί να παρατηρηθεί σε αυτό το σημείο ότι σε αγωγές για παραβίαση δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας, αντιποιήσεις και παραβιάσεις εμπιστοσύνης οι αποζημιώσεις συχνά δεν συνιστούν επαρκή θεραπεία εφόσον υπάρχουν δυσκολίες στη διακρίβωση τους και στο προσδιορισμό τους όπως η ζημιά στην περιουσία του ενάγοντα, στην επιχείρηση του και στην εμπορική του εύνοια.» Έχοντας υπόψη τις πιο πάνω νομικές αρχές θα προχωρήσω να εξετάσω την παρούσα υπόθεση, αρχίζοντας από τις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Ν.14/
  2. Προτού, όμως το κάνω αυτό, θεωρώ ότι θα πρέπει να εξετάσω τους λόγους ένστασης των Εναγομένων οι οποίοι αφορούν την απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων από τους Ενάγοντες και την παραπλάνηση του Δικαστηρίου κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας. Θα ήθελα να αναφέρω επί του πιο πάνω ζητήματος ότι τέτοια υποχρέωση για πλήρη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων δεν υφίσταται στην έκταση την οποία εισηγούνται οι Εναγόμενοι εφόσον τέτοια υποχρέωση είναι πρωτίστης σημασίας όπου ένα αιτούμενου προσωρινό διάταγμα εκδίδεται μονομερώς χωρίς να έχει το Δικαστήριο ενώπιον του τα γεγονότα και από τις δυο πλευρές. Η υπό εξέταση Αίτηση κατέστη δια κλήσεως εφόσον οι Ενάγοντες επέδωσαν την Αίτηση στους Εναγόμενους. Επομένως το Δικαστήριο έχοντας την ευκαιρία να ακούσει αμφότερες πλευρές κατά την εξέταση των αιτούμενων Διαταγμάτων, δεν τίθεται θέμα παραπλάνησης του Δικαστηρίου και το ζήτημα της αποκάλυψης ή μη ουσιωδών γεγονότων δεν μπορεί να αποτελέσει ζήτημα στην υπό κρίση Αίτηση. Έχοντας υπόψη όλα τα ανωτέρω οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης των εναγομένων απορρίπτονται γι αυτό θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Ν.14/
  3. Λαμβάνοντας υπόψη το κλητήριο ένταλμα και την ένορκη ομολογία που συνοδεύει την παρούσα αίτηση αλλά και το πώς τελικά προωθήθηκε η Αίτηση μέσω της αγόρευσης των Εναγόντων, θεωρώ ότι η κύρια αιτία αγωγής των Εναγόντων - Αιτητών είναι το αστικό αδίκημα του αθέμιτου ανταγωνισμού. Παρ' όλο όπου η Αίτηση στηρίζεται και σε άλλα άρθρα και άλλη Νομοθεσία, με την αγόρευση τους οι Ενάγοντες προώθησαν την παρούσα Αίτηση υπό το φως του άρθρου 35 του Κεφ. 148 εφόσον ουδεμία άλλα αναφορά γίνεται σε άλλη βάση Αγωγής. Αναφέρω ενδεικτικά ότι στην αγόρευση τους οι Ενάγοντες αναφέρουν γενικά και αόριστα ότι με βάση τα όσα αναφέρουν στην αγόρευση τους είναι για τους ίδιους ξεκάθαρο ότι πληρούνται οι δυο πρώτες προυποθέσεις του άρθρου 32 και παρ' όλο όπου γίνεται επίσης απλή αναφορά στο ότι υπάρχει μαρτυρία που να αποδυκνείεται η τέλεση των αδικημάτων των άρθρων 35,36 και 39 του Κεφ. 148, πέραν από κάποιες αποσπασματικές αναφορές στο αστικό αδίκημα του αθέμιτου ανταγωνισμού δυνάμει του άρθρου 35 ουδεμία άλλη αναφορά γίνεται σε οποιοδήποτε άλλο αδίκημα ή βάση Αγωγής. Θεωρώ επομένως ότι είναι με βάση αυτήν την αιτία Αγωγής που ζητούνται τα υπό εξέταση Διατάγματα και με βάση αυτή θα εξετάσω κατά πόσο ικανοποιούνται οι δύο πρώτες προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/
  4. Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω και την όλη μαρτυρία που το Δικαστήριο έχει ενώπιον του κρίνω ότι οι ενάγοντες έχουν ικανοποιήσει την πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/60 και έχουν αποκαλύψει συζητήσιμη υπόθεση αναφορικά με το αστικό αδίκημα του αθέμιτου ανταγωνισμού, για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας, εν σχέση με τους Εναγόμενους 1 και 2 εφόσον η βάση Αγωγής προκύπτει από το άρθρο 35 του Κεφ.
  5. Όσον αφορά την δεύτερη προϋπόθεση, έχοντας υπόψη όσα πιο πάνω έχουν προαναφερθεί επί του προκειμένου, κρίνεται ότι οι Ενάγοντες δεν απέδειξαν την φήμη τους και την εμπορική εύνοια που δημιούργησαν για τα κάρβουνα τα οποία εμπορεύονται με την επωνυμία «ΚΑΡΒΟΥΝΑ ΦΛΟΓΑ». Απαραίτητο συστατικό στοιχείο για την επιτυχία αγωγής με βάση το αστικό αδίκημα του αθέμιτου ανταγωνισμού είναι η παράθεση στοιχείων που να τεκμηριώνουν την φήμη και την εμπορική εύνοια μιας επιχείρησης. Στην παρούσα υπόθεση ελλείψει οποιονδήποτε στοιχείων αναφορικά με το εύρος κυκλοφορίας των κάρβουνων των εναγόντων ή τον αριθμό ποσοτήτων κάρβουνων που πωλούνται ή έστω αν έχουν διαφημίσει τα εν λόγω κάρβουνα, δεν αποδεικνύεται εκ πρώτης όψεως ότι τα κάρβουνα των Εναγόντων είναι γνωστά στο κοινό της Κυπριακής αγοράς. Στο σύγγραμμα KΕRLY ON TREADEMARKS, FIFTH EDITION, επεξηγείται ότι οι πωλήσεις της επιχείρησης των Εναγόντων και το γεγονός ότι οι Ενάγοντες έχουν διαφημίσει τις δραστηριότητες τους είναι ο ευκολότερος τρόπος να αποδειχθεί ότι οι Ενάγοντες είναι γνωστοί στο κοινό με τη συγκεκριμένη ονομασία. Ελλείψει τέτοιων στοιχείων κρίνω ότι οι Ενάγοντες δεν έχουν αποδείξει την φήμη τους ή ότι έχουν αποκτήσει εμπορική εύνοια για τα εν λόγω κάρβουνα, πάντοτε για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας. Με την προσκομισθείσα μαρτυρία το Δικαστήριο δεν μπορεί να διακριβώσει κατά πόσο υπάρχει οποιαδήποτε πιθανότητα τα κάρβουνα «ΚΑΡΒΟΥΝΑ ΦΛΟΓΑ» να έχουν ταυτιστεί από το κοινό με τους Ενάγοντες. Ούτε διαφαίνεται από την όλη ενώπιον μου μαρτυρία, ότι η συσκευασία κάρβουνων με την αναγραφή της επωνυμίας «ΠΡΑΣΙΝΗ ΦΛΟΓΑ» τα οποία εμπορεύονται οι Εναγόμενοι 2 θα προκαλέσουν σύγχυση στο κοινό με την έννοια ότι αγοράζοντας τα κάρβουνα των Εναγομένων 2 με το σήμα του συλλόγου των Εναγομένων 1 να πιστεύει ή να θεωρεί ότι αγοράζει κάρβουνα των Εναγόντων. Ενόψει αυτών, θεωρώ ότι δεν υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής των Εναγόντων με βάση το αστικό αδίκημα του αθέμιτου ανταγωνισμού. Δεν έχει καταδειχθεί από τους ενάγοντες τέτοια πιθανότητα που απαιτείται στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας. Οι αναφορές του Παναγιώτη Ορφανού σε γεγονότα όπου του αναφέρθηκε ότι προκλήθηκε σύγχυση μεταξύ των κάρβουνων των Εναγόντων και αυτών των Εναγομένων 2 χωρίς την προσκόμιση ανεξάρτητης μαρτυρίας καθιστά τους ισχυρισμούς του ατεκμηρίωτους και αστήρικτους ακόμα και για τους σκοπούς εξέτασης της παρούσας Αίτησης. Περαιτέρω, παρ' όλο όπου αναφέρει ο ομνύον στην Αίτηση ότι τα κάρβουνα των Εναγόντων διαφημίζονται, δεν έχει καταδειχθεί ότι όντως έγιναν τέτοιες διαφημίσεις και με ποιο τρόπο. Η παράθεση φωτογραφιών από μόνη της δεν μπορεί να αποτελέσει απόδειξη διαφήμισης των κάρβουνων από τους Ενάγοντες. Ούτε η προσκόμιση ως Τεκμήριο Δ της κατάστασης λογαριασμού των Εναγόντων είναι ικανή να τεκμηριώσει τους ισχυρισμούς των Εναγόντων σε αυτό το στάδιο για τον επηρεασμό της φήμης και πελατείας τους από τους Εναγόμενους ή για τον κύκλο εργασιών των Εναγόντων στην αγορά των κάρβουνων, εφόσον πρώτα και κύρια δεν αναφέρεται στο εν λόγω Τεκμήριο το είδος των προϊόντων που έχουν πωληθεί και κατά δεύτερο ο τρόπος με τον οποίο έχει τεθεί το εν λόγω Τεκμήριο δεν μπορεί να εξακριβωθεί η ακρίβεια και η αλήθεια του περιεχομένου του ως προς το κατά πόσο όντως το Τεκμήριο Δ αφορά τα κάρβουνα τα οποία εμπορεύονται οι Ενάγοντες, αλλά και ποιο είδος και με ποια συσκευασία, εφόσον κατά τους Ενάγοντες εμπορεύονται διάφορα είδη κάρβουνων με διαφορετικές συσκευασίες και ονομασίες. Σημαντικό επίσης να λεχθεί ότι οι Ενάγοντες δεν παρουσίασαν οποιοδήποτε στοιχείο το οποίο να ενισχύει την θέση τους όσον αφορά το εύρος και κύκλο εργασιών τους, εφόσον με βάση τις αρχές οι οποίες αναφερθήκαν αρχικά στην παρούσα απόφαση, κάτι τέτοιο θα μπορούσε να τεκμηριωθεί με προσκόμιση συγκεκριμένης μαρτυρίας αναφορικά με τα σημεία πώλησης των κάρβουνων των Εναγόντων, κάτι που δεν έχει καταδειχθεί από τους Ενάγοντες. Το γεγονός ότι οι Ενάγοντες με βάση τα δικά τους στοιχεία τα οποία έχουν παραθέσει εμπορεύονται τα κάρβουνα τους σε διάφορες μορφές συσκευασίας δημιουργεί ερωτηματικά για την επιτυχή κατάληξη της Αγωγής τους και πάλι για σκοπούς και μόνο της παρούσας διαδικασίας, εφόσον δεν έχει καταδυχθεί ποια συγκεκριμένη συσκευασία κάρβουνων συγχίζεται με αυτή των Εναγομένων
  6. Για σκοπούς και μόνο της παρούσας διαδικασίας, μεγαλύτερα ερωτηματικά για την επιτυχία της Αγωγής εγείρονται εν σχέση με τους Εναγόμενους 1 οι οποίοι όπως φαίνεται από την ενώπιον μου μαρτυρία, η οποία προσκομίστηκε μόνο από μέρους των Εναγομένων, παραχώρησαν μόνο το δικαίωμα στους Εναγόμενους 2 να χρησιμοποιούν το εμπορικό τους σήμα, χωρίς να έχει καταδειχθεί από μέρους των Εναγόντων με ποιο τρόπο οι Εναγόμενοι 1 σχετίζονται με την εμπορεία των κάρβουνων των Εναγομένων
  7. Τονίζεται ιδιαίτερα σε αυτό το σημείο ότι οι Ενάγοντες όφειλαν να προσκομίσουν μαρτυρία ότι δημιουργήθηκε σύγχυση για τα προϊόντα, αφού όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Παπαχρυσοστόμου ν. Παπαχρυσοστόμου
(1992)1 Α.Α.Δ. 389 η απουσία μαρτυρίας ότι δημιουργήθηκε σύγχυση είναι ουσιώδες στοιχείο στη διαπίστωση της επιλήψιμης ομοιότητας. Η απουσία τέτοιας μαρτυρίας, συνυπολογίζοντας όλους τους παράγοντες της παρούσας υπόθεσης, καθίσταται μοιραία για την τύχη της Αίτησης. Στην υπόθεση 1. CTO PUBLIC COMPANY LIMITED κ.α. v.1. BAT (CYPRUS) LIMITED κ.α. Πολιτική Έφεση Αρ. 263/2009, ημερ.
(2012)1 Α.Α.Δ. 178, όπου επικυρώθηκε η πρωτόδικη απόφαση, κρίθηκε ορθή η κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, από την οποία προκύπτει ότι το Δικαστήριο έχει επίσης την ευχέρεια να αποφασίσει το ίδιο ως προς το θέμα της σύγχυσης με κριτήριο το κατά πόσο υπάρχει πιθανότητα ένας συνήθης καταναλωτής, με συνηθισμένη μνήμη, να συγχυστεί και να αγοράσει τα προϊόντα των Εναγομένων νομιζόμενος ότι αγοράζει τα προϊόντα των Εναγόντων. Ο ρόλος του πρωτόδικου δικαστηρίου ως κριτή του βαθμού ομοιότητας των υπό αμφισβήτηση προϊόντων, είναι αποφασιστικής σημασίας και αυτός ο ρόλος επιτελείται συνήθως, χωρίς μαρτυρία, με την αντιπαραβολή της επίδικης απομίμησης (δηλαδή των εμπορευμάτων των δύο πλευρών). Στην παρούσα όμως περίπτωση το παράπονο των Εναγόντων είναι ότι με την χρήση της λέξης ΦΛΟΓΑ προκαλείται η σύγχυση μεταξύ των προϊόντων των ιδίων και αυτών των Εναγομένων
  1. Βέβαια από πλευράς συσκευασίας και χρώματος δεν μπορεί να καταλήξει το Δικαστήριο σε οποιοδήποτε αποτέλεσμα εφόσον οι Ενάγοντες χρησιμοποιούν διάφορες συσκευασίες με διάφορους χρωματισμούς. Αυτό που μπορεί να διακρίνει το Δικαστήριο είναι ότι η συσκευασία κάρβουνων των Εναγομένων 2 είναι μεν πράσινη όπως μια εκ των διαφόρων συσκευασιών των Εναγόντων, αλλά η χρήση του σήματος του συλλόγου των Εναγομένων 1 η οποία βρίσκεται εντός ενός κύκλου από τον οποίο επεκτείνονται φλόγες πράσινες με δυο αστέρια και περιτριγυρίζεται από μπάλες, καθώς επίσης εντός του κύκλου περιλαμβάνεται ένα τριφύλλι με το όνομα των Εναγομένων 1 και την χρονολογία 1948, καθιστά κατά την κρίση του Δικαστηρίου απίθανη την σύγχυση των εν λόγω κάρβουνων με αυτά των Εναγόντων παρά το γεγονός ότι αναγράφεται στην συσκευασία η λέξη «ΦΛΟΓΑ». Η λέξη «ΦΛΟΓΑ» επίσης αναγράφεται με την συνοδεία της λέξης «ΠΡΑΣΙΝΗ» και από κάτω αναγράφεται η ονομασία στα Αγγλικά. Από την άλλη, οι συσκευασίες κάρβουνων των Εναγόντων φέρουν την επωνυμία «ΚΑΡΒΟΥΝΑ ΦΛΟΓΑ», μερικές φορές μόνο η λέξη «ΦΛΟΓΑ», κάποιες φορές με την συνοδεία της εικόνας μιας φλόγας και άλλοτε με την απεικόνιση ενός προσώπου το οποίο ομοιάζει με μάγειρα και άλλοτε συναντόνται με την λέξη «Live Coals» συνοδευόμενη την λέξη «ΦΛΟΓΑ». Επομένως, με την πιο πάνω διαπίστωση και πάλι δημιουργείται η αμφιβολία ομοιότητας των κάρβουνων των Εναγόντων με αυτά των Εναγομένων
  2. Επίσης εγείρονται εύλογα ερωτήματα ως προς ποια συγκεκριμένη συσκευασία κάρβουνων των Εναγόντων οι οποίες φέρουν το όνομα «ΚΑΡΒΟΥΝΑ ΦΛΟΓΑ» πιθανό να προκληθεί σύγχυση εφόσον οι ίδιοι τους δεν διευκρινίζουν. Επομένως για σκοπούς και μόνο της παρούσας διαδικασίας από την εξέταση των συσκευασιών των κάρβουνων των Εναγόντων και των Εναγομένων 2, δεν φαίνεται να δημιουργείται σύγχυση τέτοια μάλιστα η οποία να δικαιολογεί την προστασία των Εναγόντων δια της έκδοσης των αιτούμενων προσωρινών Διαταγμάτων. Στην ίδια πιο πάνω υπόθεση CTO (βλέπε πιο πάνω) αναφέρθηκαν επίσης τα ακόλουθα: «Η ουσία του αστικού αδικήματος του αθέμιτου ανταγωνισμού (ή συναγωνισμού) είναι ότι απαγορεύεται η πώληση αγαθών ή η άσκηση επιχείρησης και η διεξαγωγή των εργασιών κάποιου προσώπου, χρησιμοποιώντας όνομα, επωνυμία, σήμα, περιγραφή ή άλλο τρόπο, έτσι ώστε να παραπλανεί το (καταναλωτικό) κοινό, δημιουργώντας του την (λανθασμένη) εντύπωση, ότι τα αγαθά ή η επιχείρησή του, είναι εκείνα κάποιου άλλου προσώπου. Είναι αρκετό να αποδειχθεί η ψευδής παράσταση και η πιθανότητα πρόκλησης ζημιάς και δεν είναι απαραίτητο να αποδειχθεί πραγματική εξαπάτηση (Δέστε: Erven Warnick BV v. J Townend & Sons [1979] 2 All E.R. 927 (Υπόθεση Advocaat). ............... Εκείνο για το οποίο το Δικαστήριο θα πρέπει να ικανοποιηθεί είναι ότι η συμπεριφορά του εναγόμενου-καθ' ου η αίτηση είναι στοχευμένη και γίνεται με σκοπό να παρουσιάσει τα δικά του προϊόντα ως προϊόντα του ενάγοντα-αιτητή ή τουλάχιστον να προκαλέσει σύγχυση σε πιθανούς πελάτες ή αγοραστές ότι τα προϊόντα του έχουν κάποια σχέση με τα προϊόντα του ενάγοντα. Η απομίμηση δεν είναι απαραίτητο να είναι απόλυτη (Δέστε: Mitsingas, ανωτέρω). Το ίδιο το δικαστήριο είναι ο καλύτερος κριτής αυτών των στοιχείων. Η σύγκριση όμως γίνεται με αναφορά στο μέσο καταναλωτή, που γνωρίζει απλά την εμφάνιση των προϊόντων του ενάγοντα, και όχι στον ειδικό και έμπειρο καταναλωτή (Δέστε: Spalding v. Gamage, ανωτέρω).» (η υπογράμμιση και έμφαση είναι του Δικαστηρίου).» Από την ενώπιον μου μαρτυρία δεν έχει καταδειχθεί οποιαδήποτε ψευδής παράσταση από μέρους των Εναγομένων αλλά ούτε έχει προσκομιστεί οποιαδήποτε μαρτυρία από τους Ενάγοντες ή έστω η εισήγηση η οποία να συνηγορεί ότι η συμπεριφορά των Εναγομένων ήταν στοχευμένη και έγινε με σκοπό να παρουσιάσει τα κάρβουνα με το σήμα των Εναγομένων 1 ως προιόντα των Εναγόντων. Συνοψίζοντας τα πιο πάνω κρίνω ότι οι ενάγοντες δεν έχουν ικανοποιήσει την δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60 με βάση το αστικό αδίκημα του αθέμιτου ανταγωνισμού. Ως εκ τούτου θεωρώ ότι η Αίτηση των Εναγόντων - Αιτητών πρέπει να απορριφθεί. Ανεξάρτητα από τα πιο πάνω και για σκοπούς πληρότητας της Απόφασης του Δικαστηρίου, θα προχωρήσω να εξετάσω και την τρίτη προϋπόθεση που θέτει ο Νόμος, αυτή της πιθανότητας πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς στους Ενάγοντες σε περίπτωση που δεν εμποδιστούν οι Εναγόμενοι με τα αιτούμενα διτάγματα. Σε υποθέσεις τέτοιας φύσεως η ζημιά συνήθως που προκαλείται στην επιχείρηση του ενάγοντα δεν μπορεί να καθοριστεί στο μέλλον γι αυτό υπάρχει η ανάγκη να εμποδιστεί ο εναγόμενος με διάταγμα του Δικαστηρίου. Από τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου δεν διαφαίνεται ότι οι ενάγοντες έχουν υποστεί οποιαδήποτε ζημιά μέχρι σήμερα ή θα υποστούν στο μέλλον. Ακόμα και αν οι αναφορές του Ορφανού στην ένορκο δήλωση του στα έσοδα των Εναγόντων, δεν αποτελούν τέτοια στοιχεία ικανά να προσδιορίσουν οποιαδήποτε ζημιά ή επηρεασμό των εσόδων τους από την παρουσία των κάρβουνων των Εναγομένων 2 με το σήμα των Εναγομένων 1 στην αγορά, όπως έχει επίσης κριθεί πιο πάνω το Τεκμήριο Δ δεν μπορεί να διαφωτίσει την οικονομική πτυχή της υπόθεσης και η οποία πέραν της ισχυριζόμενης μελλοντικής ζημιάς θα μπορούσε να τεκμηριώσει πιθανός την φήμη και πελατεία των Εναγόντων. Εκείνο, όμως που ισχυρίζονται, είναι ότι υπάρχει πιθανότητα στο μέλλον να υποστούν ζημιά η οποία μεταξύ άλλων θα προκύψει από την καταπάτηση των πνευματικών τους δικαιωμάτων τα οποία όμως δεν έχουν καταδειχθεί αλλά ούτε έχει προσκομιστεί οποιοδήποτε στοιχείο κατοχύρωσης πνευματικής ιδιοκτησίας πέραν της εγγεγραμμένης εμπορικής επωνυμίας, έννοια εντελώς διαφορετική από το δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας. Ούτε βέβαια έχει καταδειχθεί οποιοδήποτε στοιχείο που να καθορίζετε η όποια παρούσα ή μελλοντική ζημιά την οποία θα υποστούν και η οποία θα προκληθεί από την σύγχυση στην αγορά ή θα επηρεαστεί ουσιαστικά η αξιοπιστία, το καλό όνομα και η φήμη των Εναγόντων και δεν θα μπορεί να καθοριστεί η ζημιά και κατ' επέκταση να αποζημιωθούν. Η χρήση του τίτλου και η κυκλοφορία των κάρβουνων με την επωνυμία «ΚΑΡΒΟΥΝΑ ΦΛΟΓΑ» αποτελεί δικαίωμα των εναγόντων. Αυτό το δικαίωμα δεν μπορεί να τους το στερήσουν οι Εναγόμενοι, ούτε οι Ενάγοντες εμποδίζονται από το να ασκήσουν αυτό το δικαίωμα τους. Οι Ενάγοντες είναι ελεύθεροι να κυκλοφορήσουν τα κάρβουνα ή προιόντα τους με το εν λόγω όνομα ανεξάρτητα από τις ενέργειες των Εναγομένων. Το ερώτημα, όμως που προκύπτει είναι κατά πόσο σε περίπτωση που προκαλείται σύγχυση στο κοινό, οι Ενάγοντες θα υφίστανται ανεπανόρθωτη ζημιά. Από την ενώπιον μου μαρτυρία όμως δεν έχει καταδειχθεί οποιοδήποτε στοιχείο ανεπανόρθωτης ζημιάς στους Ενάγοντες προερχόμενη από την πώληση των κάρβουνων των Εναγομένων
  3. Καταλήγω στα πιο πάνω λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι οι Εναγόμενοι 2 προσκόμισαν στο Δικαστήριο μαρτυρία με την οποία διαφαίνεται ότι στην Κυπριακή αγορά διατείθεντε προς πώληση κάρβουνα με την ονομασία «ΚΟΚΚΙΝΗ ΦΛΟΓΑ» , γεγονός το οποίο δεν αμφισβητείτε από τους Ενάγοντες. Στην απαντητική του ένορκο δήλωση μάλιστα ο Ορφανού αναφέρει ότι πληροφορήθηκε για το εν λόγω γεγονός από την συμπληρωματική ένορκο δήλωση του Ξυδά, χωρίς να αποκλείει το ενδεχόμενο να στραφούν εναντίον των προσώπων οι οποίοι εμπορεύονται τα κάρβουνα «ΚΟΚΚΙΝΗ ΦΛΟΓΑ». Το Δικαστήριο όμως με την πιο πάνω μαρτυρία δεν μπορεί να διαπιστώσει κατά πόσο ακόμα και εάν οι Ενάγοντες υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά από πού θα προέρχεται η εν λόγω ζημιά, εφόσον δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο η όποια ζημιά ήθελε αποδειχθεί στο μέλλον αυτή να προήλθε από τρίτους οι οποίοι δραστηριοποιούνται στην αγορά των κάρβουνων. Ως εκ τούτου, θεωρώ ότι ούτε η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60 θα ικανοποιείτο. Περαιτέρω και για σκοπούς εξέτασης όλων των θεμάτων που εγείρονται στην παρούσα αίτηση, θεωρώ ορθό να εξετάσω και κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθούν τα αιτούμενα Διατάγματα. Είναι η θέση των Εναγομένων ότι η πλάστιγγα του ισοζυγίου της ευχέρειας γέρνει προς την πλευρά τους. Στην παρούσα περίπτωση και στην περίπτωση πάντοτε που οι Ενάγοντες ικανοποιούσαν και τις τρείς προϋποθέσεις του άρθρου 32 του νόμου Ν.14/60, θεωρώ ότι το Δικαστήριο δεν θα έπρεπε να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ των Εναγόντων καθότι η δυσχέρεια που θα προκαλείτο στους Εναγόμενους θα ήταν μεγαλύτερη. Οι Ενάγοντες δεν θα εμποδίζονταν με κανένα τρόπο να συνεχίσουν τις δραστηριότητες τους και να εμπορεύονται τα κάρβουνα τους. Θα μπορούσαν να το πράξουν ανεξάρτητα από τις ενέργειες των Εναγομένων. Αντιθέτως, οι Εναγόμενοι από τον Ιούνιο του 2015 συμβλήθηκαν μεταξύ τους και προέβηκαν σε διάφορα διαβήματα και ενέργειες, όπως διαφημίσεις μέσω διαδικτύου και τελικά άρχισαν την κυκλοφορία των κάρβουνων της Ομόνοιας, όπως τα αποκαλούν με την πρώτη πώληση τους στις 14.7.15 και αποτελεί μια εμπορική συνεργασία μεταξύ των Εναγομένων η οποία ξεκίνησε πρόσφατα. Από την άλλη οι Ενάγοντες είναι στην αγορά των κάρβουνων από το 1997, κατέχοντας έτσι κάποιο πλεονέκτημα έναντι των Εναγομένων
  4. Πέραν τούτου δεν μπορεί να παραγνωριστεί το γεγονός ότι εύλογο και δίκαιο υπό τις περιστάσεις είναι η προστασία και προώθηση των αρχών του υγιούς ανταγωνισμού στην αγορά και σε αυτό το στάδιο προτού κριθούν τελικώς τα επίδικα θέματα δεν θα ήταν εύλογο και δίκιο η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων τα οποία πιθανό να νόθευαν τον υγιή ανταγωνισμό στην Κυπριακή αγορά των κάρβουνων. Υπό αυτές τις περιστάσεις κρίνω ότι η πλάστιγγα γέρνει προς την πλευρά των εναγομένων. Η έκδοση των διαταγμάτων πιθανόν να προκαλέσει μεγαλύτερη δυσχέρεια στους Εναγομένους και ειδικότερα στους Εναγόμενους 2 οι οποίοι με την έκδοση των αιτούμενων Διαταγμάτων θα αποκλειστούν από την Κυπριακή αγορά των κάρβουνων, ενώ οι Ενάγοντες θα συνεχίσουν τις δραστηριότητες τους κατά τρόπο όπου πιθανό να νοθευτεί ο υγιής ανταγωνισμός στην εν λόγω αγορά, εφόσον σε περίπτωση όπου η Αγωγή απορριφθεί σε άγνωστο χρόνο στο μέλλον, οι Εναγόμενοι και ειδικότερα οι Εναγόμενοι 2, αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο να μην μπορέσουν να επαναδραστηριοποιηθούν στην εν λόγω αγορά, γι' αυτό σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα θεωρούσα ορθό, δίκαιο και εύλογο την έκδοση τους. Ενοψει των πιο πάνω παρέλκει η εξέταση των υπολοίπων θεμάτων που εγείρονται με τις Ενστάσεις των Εναγομένων ή την Αίτηση των Αιτητών. Συνοψίζοντας τα ανωτέρω και για όλους τους λόγους που έχω αναφέρει πιο πάνω, καταλήγω πως δεν δικαιολογείται η έκδοση των αιτούμενων Διαταγμάτων και η Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Ως εκ τούτου η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Εναγομενων 1 και 2/Καθ ων η Αίτηση 1 και 2 και εναντίον των Εναγόντων -Αιτητών όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο και καταβληθούν στο τέλος της υπόθεσης. (Υπ.)............. Χρ. Χατζηγεωργίου, Ε.Δ. ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ Subject Civil/Other/Interim/3232-15interimorderpassingoff cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.