ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ κ.α. ν. ΣΤΕΛΛΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής: 4972/2015, 9/3/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2015:A61 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: M. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4972/2015 ΜΕΤΑΞΥ:
- ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ, από την Λεμεσό
- ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ, από την Λεμεσό
- ΕΙΡΗΝΗ ΝΕΟΚΛΕΟΥΣ, από την Λεμεσό
- ΕΛΕΝΗ ΝΕΟΚΛΕΟΥΣ, από την Λεμεσό ΕΝΑΓΟΝΤΩΝ-ΑΙΤΗΤΩΝ ΚΑΙ
- ΣΤΕΛΛΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, από την Λεμεσό
- ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, από την Λεμεσό
- ΜΑΡΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, από την Λεμεσό ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ-ΚΑΘ' ΩΝ Η ΑΙΤΗΣΗ ---------------------------------------------------------------- Αίτηση των Εναγόντων ημερομηνίας 10/12/15 για Ενδιάμεσα Διατάγματα Ημερομηνία: 09 Μαρτίου 2016 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Ενάγοντες 1, 2 , 3 και 4 - Αιτητές : κα. Ε. Κονναρή για Ανδρέας Κονναρής ΔΕΠΕ Για τους Εναγόμενους 1, 2 και 3 - Καθ' ων η Αίτηση : κ. Π. Κλεοβούλου (για να ακούσει απόφαση η κα Σωκράτους) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η Απαίτηση Οι ενάγοντες 1, 2, 3 και 4 - αιτητές (στο εξής οι ενάγοντες) με γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα που καταχώρησαν στις 10/12/15 αξιώνουν εναντίον των Εναγομένων 1, 2 και 3 (στο εξής οι εναγόμενοι) κατά κύριο λόγο διάφορα διατάγματα. Πιο συγκεκριμένα ζητούνται τα εξής διατάγματα που να απαγορεύουν στους εναγόμενους και ή υπηρέτες τους και ή αντιπροσώπους τους και ή υπαλλήλους τους και ή πρόσωπα εξουσιοδοτημένα από αυτούς: Α. Όπως επεμβαίνουν στην εύλογη χρήση και απόλαυση του ακινήτου με αριθμό επί τεμαχίου 331, του Φ/Σχ. 54/500501, τμήμα 4, στη διεύθυνση Κωστή Παλαμά 5, 3095 Κάψαλος, Λεμεσός, από τους ενάγοντες και ή τους νόμιμους κατόχους της εν λόγω ακίνητης ιδιοκτησίας και ή που να απαγορεύει τους εναγόμενους όπως προξενούν οποιαδήποτε οχληρία στους ενάγοντες. Β. Όπως άρουν και ή παύσουν οποιαδήποτε παράνομη επέμβαση και ή οχληρία επί της ακίνητης ιδιοκτησίας των αιτητών δηλαδή επί του αναφερθέντος ακινήτου συμπεριλαμβανομένων των χώρων στάθμευσης αυτού. Γ. Να προβαίνουν σε οποιαδήποτε ενέργεια και ή πράξη και ή παράλειψη δια της οποίας να εμποδίζονται και ή παρενοχλούνται οι ενάγοντες και ή οι υπάλληλοι τους και ή οι αντιπρόσωποι αυτών και ή οι κάτοχοι των διαμερισμάτων και καταστημάτων που ευρίσκονται στο αναφερθέν πιο πάνω ακίνητο, από το να χρησιμοποιούν το ακίνητο αυτό συμπεριλαμβανομένων των χώρων στάθμευσης αυτού. Δ. Να επεμβαίνουν στους χώρους στάθμευσης του πιο πάνω αναφερόμενου ακινήτου και ή σε οποιοδήποτε μέρος του εν λόγω ακινήτου στο οποίο δεν έχουν δικαίωμα ιδιοκτησίας ή κατοχής ή χρήσης. Ε. Να σταθμεύουν και ή χρησιμοποιούν με οποιοδήποτε τρόπο τους χώρους στάθμευσης του εν λόγω ακινήτου. Ζητείται επίσης δήλωση του Δικαστηρίου ότι οι εναγόμενοι και ή υπηρέτες τους και ή αντιπροσώποι τους και ή υπάλληλοι τους και ή πρόσωπα εξουσιοδοτημένα από αυτούς δεν έχουν δικαίωμα χρήσης οποιουδήποτε χώρου στάθμευσης της κοινόκτητης οικοδομής στο πιο πάνω ακίνητο. Τέλος αξιώνονται εναντίον των εναγομένων γενικές και ή ειδικές αποζημιώσεις, τιμωρητικές και ή παραδειγματικές αποζημιώσεις, τόκοι και έξοδα. Η Επίδικη Αίτηση Την ημέρα που καταχώρησαν το κλητήριο ένταλμα πιο πάνω οι ενάγοντες καταχώρησαν περαιτέρω και την επίδικη μονομερή αίτηση. Στις 17/12/15 δε που η αίτηση ήταν ορισμένη για 1η φορά ενώπιον του Δικαστηρίου, οι ενάγοντες αφού προηγουμένως εξασφάλισαν άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης προκειμένου να διορθώσουν ουσιαστικά 3 μικρά λάθη που παρεισέφρησαν στην αρχική τους ένορκη δήλωση και πράγματι καταχώρησαν αυθημερόν την εν λόγω συμπληρωματική ένορκη δήλωση, ακολούθως ζήτησαν την έκδοση των διαταγμάτων υπό Β και Γ της αίτησης που είχαν ως ακολούθως: « Β. Προσωρινό διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να απαγορεύει και/ή να εμποδίζει τους Εναγόμενους και σε κάθε ένα ξεχωριστά, τους και/ή υπηρέτες τους και/ή αντιπρόσωπους τους και/ή υπαλλήλους τους και/ή πρόσωπα εξουσιοδοτημένα από αυτούς, να σταθμεύουν και/ή να εισέρχονται και/ή να χρησιμοποιούν με οιονδήποτε τρόπο και/ή άλλως πως τους χώρους στάθμευσης του ακινήτου με αριθμό τεμαχίου ΕΠΙ 331 του Φ/Σχ. 54/500501, τμήμα 4 στην διεύθυνση Κωστή Παλαμά 5, 3095, Κάψαλος, Λεμεσός. Γ. Προσωρινό διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να διατάσσει τους Εναγόμενους και κάθε ένα ξεχωριστά και/ή υπηρέτες τους και/ή αντιπρόσωπους τους και/ή υπαλλήλους τους και/ή πρόσωπα εξουσιοδοτημένα από αυτούς, να παύσουν να επεμβαίνουν καθ' οιονδήποτε τρόπο παράνομα και/ή αυθαίρετα και/ή χωρίς τη συγκατάθεση των Εναγόντων στο τεμάχιο ΕΠΙ 331 και/ή να προβαίνουν σε οποιανδήποτε ενέργεια και/ή πράξη και/ή παράλειψη δια της οποίας να εμποδίζονται και/ή να παρενοχλούνται οι Ενάγοντες και/ή υπάλληλοι τους και/ή οι αντιπρόσωποι αυτών και/ή οι κάτοχοι του τεμαχίου 331 από το να χρησιμοποιούν τους χώρους στάθμευσης του ακινήτου με αριθμό τεμαχίου ΕΠΙ 331 του Φ/Σχ. 54/500501, τμήμα 4 στην διεύθυνση Κωστή Παλαμά 5, 3095, Κάψαλος, Λεμεσός. » Το Δικαστήριο δε αφού μελέτησε την αίτηση, τις ένορκες δηλώσεις και τα έγγραφα που είχε ενώπιον του, εξέδωσε μονομερώς τα εν λόγω διατάγματα υπό Β και Γ. Παρεμβάλλω ότι το υπό Α στην αίτηση διάταγμα, κατόπιν σχετικού αιτήματος, αποσύρθηκε και απορρίφθηκε άνευ βλάβης. Σημειώνεται εδώ ότι η αρχική ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση έγινε από την ενάγουσα 1, ενώ η συμπληρωματική ένορκη δήλωση που καταχωρήθηκε στις 17/12/15 όπως αναφέρθηκε ανωτέρω από τον ενάγοντα
- Η αίτηση βασίζεται στον Περί Δικαστηρίων Νόμο Ν. 14/60Άρθρα 31 και 32, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Άρθρα 4, 5, 7, 8 και 9, στον Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο (Κεφ. 148) Άρθρα 3, 43 και 46, στο Άρθρο 23 του Συντάγματος, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θθ 1, 2, 3, 4, 8 και 9 και Δ.64 και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου και στην Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Η Ένσταση Κατόπιν επίδοσης του κλητήριου εντάλματος και του διατάγματος πιο πάνω στους εναγομένους, οι τελευταίοι καταχώρησαν σημείωμα εμφάνισης δια δικηγόρου και στις 13/01/16 καταχώρησαν ένσταση εν σχέση με την αίτηση. Στην ένσταση των εναγομένων παρατίθενται 10 λόγοι ένστασης. Είναι πιο συγκεκριμένα οι ακόλουθοι:
- Η προωθούμενη Αίτηση συνιστά κατάχρηση διαδικασίας.
- Οι Αιτητές εξασφάλισαν το Διάταγμα με παραπλανητικές δηλώσεις καθ' ότι αυτοί καταδυναστεύουν τους Καθ' ων.
- Οι Αιτητές απέκρυψαν από το Δικαστήριο βασικά γεγονότα.
- Το παρόν Διάταγμα αποφασίζει επί της Αγωγής μου ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού υπ΄ αρ. 4416/
- Υφίσταται δεδικασμένο.
- Η Αίτηση κρίνει το αντικείμενο της Αγωγής.
- Δεν υφίσταται κατεπείγον.
- Το Διάταγμα αποστερεί την περιουσία των Καθ' ων.
- Το Διάταγμα πλήττει τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα της Καθ' ης
- Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για έκδοση του Προσωρινού Διατάγματος και η πιθανότητα επιτυχίας των αξιώσεων της Αγωγής είναι απομακρυσμένες. Την ένσταση υποστηρίζει ένορκη δήλωση της εναγόμενης
- Η ένσταση στηρίζεται στον Περί Δικαστηρίων Νόμο Ν.14/60, άρθρα 29, 31, 32, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48 Θ.Θ. 1-4, 8, 9, Δ.64, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ.6 άρθρα 4, 5, 7, 8 και 9, στον Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο Κεφ. 148, άρθρα 2, 43 και 46, στο άρθρο 23 του Συντάγματος, στη γενική πρακτική και συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου, στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και στο δίκαιο της επιείκειας. Η 2η συμπληρωματική ένορκη δήλωση των εναγόντων Κατόπιν αίτησης που καταχώρησαν οι ενάγοντες, στις 28/01/16 εξεδόθη εκ συμφώνου διάταγμα με το οποίο δινόταν άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Η εν λόγω συμπληρωματική ένορκη δήλωση, που έγινε από την ενάγουσα 1, καταχωρήθηκε αυθημερόν. Η συμπληρωματική ένορκη δήλωση των εναγομένων Στις 28/01/16 όμως εκ συμφώνου δόθηκε άδεια και στην πλευρά των εναγομένων προκειμένου να απαντήσουν στην εν λόγω συμπληρωματική ένορκη δήλωση των εναγόντων. Αυτή έγινε από την εναγόμενη 1 (και όχι ενάγουσα 1 όπως εκ λάθους προφανώς αναφέρει στην παράγραφο 1) στις 09/02/
- Οι Εισηγήσεις των Δικηγόρων Οι συνήγοροι των διαδίκων μέσω γραπτών αγορεύσεων που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου παρουσίασαν στο δικαστήριο την επιχειρηματολογία τους. Το Δικαστήριο έχει σημειώνω μελετήσει πολύ προσεκτικά τις αγορεύσεις των συνηγόρων, δεν κρίνεται όμως σκόπιμο να επαναληφθούν εδώ όσα αναφέρουν. Θα γίνει αναφορά σε συγκεκριμένα σημεία των αγορεύσεων πιο κάτω εφόσον τούτο κριθεί αναγκαίο. Νομικές Αρχές Έκδοσης Ενδιάμεσων Διαταγμάτων - Άρθρο 32, Ν.14/60 Οι αρχές έκδοσης παρεμπίπτοντος διατάγματος με βάση το άρθρο 32 * του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, Ν.14/60, είναι οι ακόλουθες: (α) Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, (β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, και (γ) Η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά αν δεν εκδοθεί το διάταγμα. (βλ. Odysseos v. Pieris Estates and others
(1982)1 CLR 557 και Papapetrou Bros Ltd v. Αντρούλλας Παπαπέτρου,
(2003)1 ΑΑΔ 741). * 32.-
(1)Τηρoυμέvoυ oιoυδήπoτε διαδικαστικoύ καvovισμoύ έκαστov δικαστήριov, εv τη ασκήσει της πoλιτικής αυτoύ δικαιoδoσίας, δύvαται vα εκδίδη απαγoρευτικόv διάταγμα (παρεμπίπτov, διηvεκές, ή πρoστακτικόv) ή vα διoρίζη παραλήπτηv εις πάσας τας περιπτώσεις εις ας τo δικαστήριov κρίvει τoύτo δίκαιov ή πρόσφoρov, καίτoι δεv αξιoύvται ή χoρηγoύvται oμoύ μετ' αυτoύ απoζημιώσεις ή άλλη θεραπεία: Νoείται ότι παρεμπίπτov απαγoρευτικόv διάταγμα δεv θα εκδίδεται εκτός εάv τo δικαστήριov ικαvoπoιηθή ότι υπάρχει σoβαρόv ζήτημα πρoς εκδίκασιv κατά τηv επ' ακρoατηρίoυ διαδικασίαv, ότι υπάρχει πιθαvότης ότι ο αιτών διάδικος δικαιoύται εις θεραπείαv, και ότι εκτός εάv εκδoθή παρεμπίπτov απαγoρευτικόv διάταγμα, θα είvαι δύσκoλov ή αδύvατov vα απovεμηθή πλήρης δικαιoσύvη εις μεταγεvέστερov στάδιov. Η ύπαρξη των τριών θεσμικών προϋποθέσεων δεν είναι αρκετή. Στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει πόσο δίκαιο και εύλογο είναι να εκδοθεί ένα τέτοιο διάταγμα. (βλ. Odysseos πιο πάνω και Χριστοφή Κουνούνα v. C. & A. Simonos Ltd,
(2002)1 ΑΑΔ 1361). Δεν υπάρχουν αυστηρά οριοθετημένα πλαίσια, μέσα στα οποία ασκείται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Η κάθε περίπτωση κρίνεται υπό το φως των δικών της γεγονότων και περιστατικών, με γνώμονα πάντοτε το κατά πόσο η έκδοση του διατάγματος είναι αναγκαία, για να καταστεί δυνατή η απονομή της δικαιοσύνης σε κάθε στάδιο, περιλαμβανομένου και αυτού της ικανοποίησης της απόφασης, που τυχόν ήθελε εκδοθεί (βλ. Κώστα Καλογήρου ν. C.C.F Credit Capital Finance Ltd
(2005)1 ΑΑΔ 1235). Η πρώτη προϋπόθεση, η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, ικανοποιείται με την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης (βλ. Odysseos πιο πάνω). Η δεύτερη προϋπόθεση, η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, έχει ερμηνευθεί ως κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά κάτι πολύ λιγότερο από «το ισοζύγιο των πιθανοτήτων» που είναι το μέτρο απόδειξης σε αστικές υποθέσεις (βλ. Odysseos πιο πάνω). Εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του (βλ. T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd ν. Microsoft Corporation
(2002)1(Γ) ΑΑΔ 1802 και Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co Ltd
(2002)1 ΑΑΔ 2015). Το Δικαστήριο εξετάζει τη μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το διάταγμα, αποφεύγοντας να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης. Θα πρέπει απλά να ικανοποιηθεί ότι υπάρχει συζητήσιμη υπόθεση και ότι υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας (βλ. Επίσημος Παραλήπτης κ.α. ν. Nicantony Trading Co. Ltd
(1998)1 ΑΑΔ 1653). Το Δικαστήριο δεν απαιτείται, αλλά ούτε και πρέπει, να εξετάζει την ενώπιον του μαρτυρία και να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με συγκρουόμενα γεγονότα, κάτι που θα έχει το καθήκον να πράξει στο τελικό στάδιο της υπόθεσης. Στο αρχικό αυτό στάδιο πρέπει να περιοριστεί στη διαπίστωση ύπαρξης ή μη κάποιας προοπτικής επιτυχίας (βλ. Hellenic Bank Public Company Ltd v. Alpha Panareti Public Ltd, Πολιτική Έφεση 145/2011, 13/6/2013). Η προοπτική επιτυχίας και η διακρίβωση της πιθανότητας επιτυχίας δε μπορεί παρά να εξετάζεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας. Η μαρτυρία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας επιτυχίας (βλ. Κυτάλα κ.α. ν. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 ΑΑΔ 253, στη σελ. 257). Αυτό που εξετάζεται είναι κατά πόσο έχουν ικανοποιηθεί οι προϋποθέσεις του άρθρου 32. Το Δικαστήριο, κατά την εκδίκαση αίτησης για προσωρινό διάταγμα, πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Αυτό εναπόκειται στην κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, κατά τη δίκη της ουσίας της υπόθεσης (βλ. Jonitexo Ltd. v. Adidas
(1984)1 CLR 263 και Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστόφορου κ.ά.
(1995)1 AAΔ 248). Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση το Δικαστήριο εξετάζει την πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά αν δεν εκδοθεί το διάταγμα ή αν θα είναι αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Πλήρης δικαιοσύνη σημαίνει την απόδοση στον ενάγοντα των θεραπειών που δικαιούται σύμφωνα με το νόμο (βλ. Παναγίδου κ.α. ν. Παναγίδου κ.α.
(2001)1 ΑΑΔ 396). Κριτήριο για την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος, είναι η αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημίας αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτητή (βλ. M. & Ch. Mitsingas Trading Ltd v. Timberland Co.
(1997)1 AΑΔ 1799). Περιλαμβάνει και διάφορα άλλα μεταβλητά κριτήρια εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά, όπως έχει υποδειχθεί μεταξύ άλλων στις υποθέσεις Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R.231 και Zena Company Ltd ν Demenian Catering Ltd
(2011)1 ΑΑΔ 1848. Στην υπόθεση Cambridge Nutrition Ltd v. British Broadcasting Corp. [1990] 3 All E.R. 523, έγινε δεκτό ότι στην ενάσκηση της εξισορροπητικής άσκησης μεταξύ της παρουσίασης σοβαρής υπόθεσης προς συζήτηση και του ισοζυγίου της ευχέρειας, ο χρηματικός παράγων για σκοπούς αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη, αλλά επενεργούν και άλλοι, όπως το δικαίωμα του BBC να μεταδώσει συγκεκριμένο πρόγραμμα στα πλαίσια της μετάδοσης προγραμμάτων δημοσίου ενδιαφέροντος. Στην υπόθεση Κυρισάββα ως διαχειριστής της περιουσίας της αποβιωσάσης Παντελούς Kωνσταντίνου Kκιζή κ.ά. v. Κύζη, ως διαχειριστή της περιουσίας της αποβιωσάσης Mαριτσούς Kωστή Kκιζή
(2001)1(B) Α.Α.Δ. 1245, επιβεβαιώθηκε η θέση ότι ο χρηματικός παράγων της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη προς ικανοποίηση του τρίτου κριτηρίου, όπως τα κριτήρια αυτά εξηγήθηκαν από τη νομολογία, μεταξύ άλλων, και, στην υπόθεση Οdysseos πιο πάνω. Έκδοση Διαταγμάτων ταυτόσημων με θεραπείες που ζητούνται με την Αγωγή. Στην υπόθεση Άκης (Μεταφορές Δεμάτων Εξπρές) Λτδ ν. C. Koukkouris Trading Ltd
(1998)1 ΑΑΔ 149 η αντιδικία αφορούσε στο δικαίωμα χρήσης ορισμένης επωνυμίας. Επιδιώχθηκε η απαγόρευσή της με παρεμπίπτον διάταγμα. Η αίτηση απορρίφθηκε και η έφεση, αφορούσε κυρίως στην κρίση του πρωτόδικου δικαστηρίου ως προς το ισοζύγιο της ευχέρειας. Είχε κριθεί πως η έκδοση του διατάγματος θα ανάγκαζε την εναγομένη να αλλάξει την εμπορική της επωνυμία, με αποτέλεσμα τον τερματισμό της διαφοράς από εκείνο το στάδιο. Στην σελ. 153 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα (Δ. Κρονίδης): «Είναι νομολογιακά καθιερωμένο ότι όπου το αίτημα για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων είναι ταυτόσημο με τα αιτούμενα διατάγματα της αγωγής και η τυχόν έκδοση τους επιφέρει ουσιαστικά και τον τερματισμό της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων ή του ενδιαφέροντός τους να συνεχίσουν με την ταχύτατη εκδίκαση της αγωγής, όπως προνοούν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας, σε συνάρτηση πάντοτε με το ισοζύγιο της ευχέρειας, δεν πρέπει να παραχωρούνται.» Στην Ελπίδα Αβερκίου ν. Θεο Κτηματική Λτδ κ.α. Πολιτική Έφεση 85/10, 31/1/2013 τονίστηκαν τα ακόλουθα (Δ. Παμπαλλής): «Όπως έχει τονιστεί στην υπόθεση Κοσμά ν. Χ΄Κυπρή
(2001)ΑΑΔ 169, από τη στιγμή που ικανοποιείται το πρωτόδικο δικαστήριο για την ύπαρξη και των τριών προϋποθέσεων, που τίθενται με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, Ν.14/60, δεν αυτοματοποιείται η έκδοση του αιτούμενου προστακτικού διατάγματος, αφού τούτο, ως εκ της φύσεως του δεν έχει στόχο την αποκατάσταση της τάξεως πραγμάτων, αλλά την απόδοση στην εφεσείουσα της θεραπείας και μάλιστα προς ουσιαστική ικανοποίηση της κυρίως θεραπείας που ζητείται στην αγωγή». Ταυτοσημία μεταξύ αιτουμένων προσωρινών διαταγμάτων και αιτούμενης θεραπείας στην αγωγή δεν υφίσταται όταν το ασφαλιστικό μέτρο ζητείται διαρκούσης της εκκρεμοδικίας και όχι στο διηνεκές που είναι το ζητούμενο διά της αγωγής και όταν ζητούνται και γενικές και ειδικές αποζημιώσεις (βλ. Zena Company Ltd ν Demenian Catering Ltd
(2011)1 ΑΑΔ 1848). Στην υπόθεση αυτή είχε απορριφθεί πρωτόδικα αίτημα της εφεσείουσας για ενδιάμεσο διάταγμα για άρση της παράνομης επέμβασης σε κοινόκτητο χώρο από την εφεσίβλητη ενοικιάστρια καταστήματος η οποία είχε τοποθετήσει για τους σκοπούς της επιχείρησης της ως εστιατόριο, πλακόστρωτο, τραπέζια, καρέκλες, καθίσματα και ανθώνες σε χώρο που δεν δικαιούτο. Το Ανώτατο Δικαστήριο ανέτρεψε την πρωτόδικη απόφαση και εξέδωσε το ενδιάμεσο διάταγμα γιατί έτσι θα επαναφερόταν το status quo ante, η κατάσταση των πραγμάτων δηλαδή ως ίσχυε πριν την επέμβαση της εφεσίβλητης. Εφαρμογή των Προϋποθέσεων του Νόμου και Αξιολόγηση Από τις ένορκες δηλώσεις που καταχώρησαν οι δύο πλευρές προκύπτουν οι ακόλουθες, μεταξύ άλλων, και από τα δύο μέρη αποδεκτές θέσεις: 1. (
- i)Ο Αιτητής 2 είναι σύζυγος της αιτήτριας 1. (
- ii)Η Αιτήτρια 3 είναι μητέρα της αιτήτριας 1. (iii) Οι Αιτήτριες 3 και 4 είναι αδελφές με την Καθ' ης η Αίτηση 1. (
- iv)Η Καθ' ης η Αίτηση 1 είναι η σύζυγος του Καθ' ου η Αίτηση 2. (
- v)Ο Καθ' ου η Αίτηση 3 είναι υιός των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2. 2. Οι Αιτητές και η Καθ' ης η Αίτηση 1 είναι συνιδιοκτήτες της ακίνητης ιδιοκτησίας με αριθμό τεμαχίου ΕΠΙ 331 του Φ/Σχ. 54/500501, τμήμα 4 στην διεύθυνση Κωστή Παλαμά 5, 3095, Κάψαλος, Λεμεσός, η οποία είναι εγγεγραμμένη στα αρχεία του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας ως κοινόκτητη οικοδομή μετά από αίτηση που καταχωρήθηκε από τις Αιτήτριες 3 και 4 στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λεμεσού ως κύριοι κάτοχοι μονάδων βάση των μεριδίων που κατείχαν στην τότε οικοδομή. Σχετική επιστολή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας ημερ. 14/09/2000 επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 1 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση. Αξίζει να σημειωθεί ότι το γεγονός ότι η εν λόγω οικοδομή είναι εγγεγραμμένη πλέον ως κοινόκτητη οικοδομή αναγράφεται επίσης και στους τίτλους ακίνητης ιδιοκτησίας του κάθε συνιδιοκτήτη της εν λόγω οικοδομής, για τους οποίους γίνεται αναφορά πιο κάτω, στο μέρος 'Σημειώσεις'. 3. Η προαναφερόμενη κοινόκτητη οικοδομή είναι τριώροφη και αποτελούμενη από τα ακόλουθα:
- i)Κατάστημα αρ. 2 στο ισόγειο το οποίο χρησιμοποιείται ως κομμωτήριο από την Αιτήτρια 4.
- ii)Κατάστημα αρ. 3 στο ισόγειο το οποίο δεν ενοικιάζεται. iii) Κατάστημα αρ. 4 το οποίο μαζί με το διαμέρισμα υπ' αριθμό 5 χρησιμοποιείται ως φροντιστήριο από την αιτήτρια 1 μετά την λήψη όλων των σχετικών αδειών.
- iv)Ένα διαμέρισμα αρ. 1 στο ισόγειο το οποίο ενοικιάζεται ως διαμέρισμα σε ένα ζευγάρι με το παιδί τους, και αποθήκη αρ. 1 στο υπόγειο η οποία χρησιμοποιείται ως αποθήκη των Αιτητών.
- v)Ένα διαμέρισμα αρ. 3 στο υπόγειο το οποίο χρησιμοποιείται ως κατοικία από την Αιτήτρια 3.
- vi)Μια αποθήκη αρ.2 στο υπόγειο η οποία χρησιμοποιείται ως διαμέρισμα από 2 αδελφές. 4. Οι ιδιοκτήτες του τεμαχίου 331 είναι ως ακολούθως: (
- i)Αιτήτρια 1: εγγεγραμμένη και νόμιμη ιδιοκτήτρια του ½ μεριδίου του διαμερίσματος αρ. 3 στο υπόγειο με αριθμό εγγραφής 4/274 όπως επίσης και του ½ μεριδίου ενός καταστήματος αρ.4 με αριθμό εγγραφής 4/278. Περαιτέρω, είναι η εγγεγραμμένη και νόμιμη ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος αρ.5 στο ισόγειο και αποθήκης αρ.2 στο υπόγειο με αριθμό εγγραφής 4/279. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση σχετικοί είναι οι επισυνημμένοι τίτλοι Τεκμήρια 2, 3 και 4. (
- ii)Αιτητής 2: εγγεγραμμένος και νόμιμος ιδιοκτήτης του ½ μεριδίου ενός διαμερίσματος αρ. 3 στο υπόγειο με αριθμό εγγραφής 4/274 και του ½ μεριδίου του καταστήματος αρ.4 με αριθμό εγγραφής 4/278. Για τα πιο πάνω είναι σχετικά τα Τεκμήρια 2 και 3 αντίστοιχα. (iii) Αιτήτρια 4: εγγεγραμμένη και νόμιμη ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος αρ. 1 στο ισόγειο και αποθήκης αρ. 1 στο υπόγειο με αριθμό εγγραφής 4/275 όπως επίσης και του καταστήματος αρ. 2 στο ισόγειο με αριθμό εγγραφής 4/276. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση σχετικοί είναι οι επισυνημμένοι τίτλοι Τεκμήρια 5 και 6. (
- iv)Καθ' ης η Αίτηση 1: εγγεγραμμένη και νόμιμη ιδιοκτήτρια του καταστήματος αρ.3 με αριθμό εγγραφής 4/277. 5. Το εν λόγω τεμάχιο ΕΠΙ 331 συνορεύει με το τεμάχιο ΕΠΙ 330 του Φ/Σχ. 54/500501, τμήμα 4 στην διεύθυνση Κωστή Παλαμά 5, 3095, Κάψαλος, Λεμεσός, (στο εξής το Τεμάχιο 330) τα οποία αποκτήθηκαν από τις Αιτήτριες 3 και 4 και την Καθ' ης η Αίτηση 1 δυνάμει κληρονομιάς από τους γονείς τους. 6. Η Καθ' ης η Αίτηση 1 είναι η εγγεγραμμένη και νόμιμη ιδιοκτήτρια ισόγειας κατοικίας με γκαράζ, με αριθμό εγγραφής 4/273 του τεμαχίου ΕΠΙ 330, η οποία χρησιμοποιείται ως κατοικία των ιδίων των Καθ' ων η Αίτηση. 7. Οι σχέσεις των εναγόντων και των εναγομένων είναι σε ένσταση και δημιουργούνται προβλήματα μεταξύ τους εδώ και πάρα πολλά χρόνια. 8. Στα πλαίσια της αγωγής υπ'αρ.3042/87 Ε.Δ.Λεμεσού που καταχώρησαν οι εδώ εναγόμενοι 1 και 2 εναντίον των Νεόφυτου Ευσταθίου (πατέρα της ενάγουσας 1) και της ενάγουσας 3, η οποία αγωγή αφορούσε διαφορές των διαδίκων αναφορικά με τους χώρους στάθμευσης των τεμαχίων 330 και 331, επήλθε συμβιβασμός και υπεγράφη το έγγραφο τεκμ.9 στην αρχική ένορκη δήλωση των εναγόντων. Το έγγραφο υπέγραψαν τόσο τα εν λόγω μέρη στην αγωγή όσο και οι υπόλοιποι συνιδιοκτήτες του τεμ.331 κατά τον χρόνο αυτό. 9. Με βάση τον ρηθέντα εξώδικο συμβιβασμό του τεκμ.9 στην αρχική ένορκη δήλωση των εναγόντων, συμφωνήθηκε η κατεδάφιση μέρους διαχωριστικού τοίχου των τεμαχίων επί 330 και 331 ώστε να καταστεί δυνατή η πρόσβαση στο τεμάχιο 330 από την ανατολική πλευρά του τεμαχίου επί 330 και δυτική πλευρά του τεμαχίου επί 331. Θα δημιουργείτο συγκεκριμένα ένα πέρασμα για να χρησιμοποιείται από τους ιδιοκτήτες του τεμαχίου 330. Το δικαίωμα αυτό για πέρασμα εδόθη από τους συνιδιοκτήτες του τεμαχίου 331 ως αντιπαροχή για το δικαίωμα του ενάγοντα 1 στην αγωγή 3042/87 (εδώ εναγόμενου 2) για ένα χώρο στάθμευσης στον κοινόχρηστο χώρο του τεμαχίου 331. Με αυτά υπόψη προχωρώ να εξετάσω αν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που προανέφερα: Μελετώντας το κλητήριο ένταλμα, την αίτηση και τις ένορκες δηλώσεις που καταχωρήθηκαν από τους ενάγοντες, θεωρώ πως αναμφίβολα προκύπτει μια συζητήσιμη υπόθεση. Η βάση της παρούσας αγωγής ως αποκαλύπτεται από τα γεγονότα που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, είναι αφενός το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης ως απορρέει από το άρθρο 43 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο, Κεφ. 148, αλλά περαιτέρω και το αστικό αδίκημα της ιδιωτικής οχληρίας ως απορρέει από το Άρθρο 46 του ίδιου Νόμου. Η πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32 συνεπώς ικανοποιείται. Ερχόμενος τώρα στη δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32, καταλήγω πως επίσης ικανοποιείται. Οι ενάγοντες έχουν δώσει λεπτομερείς εξηγήσεις και συγκεκριμένους ισχυρισμούς μέσα από τους οποίους φαίνεται ότι οι εναγόμενοι δεν έχουν κανένα δικαίωμα εις τους χώρους στάθμευσης του ακινήτου επί του τεμαχίου 331, με εξαίρεση βέβαια τον ένα και μοναδικό χώρο στάθμευσης που με βάση τη συμφωνία τεκμ.9 στην αρχική ένορκη δήλωση των εναγόντων θα χρησιμοποιείται μόνον ως πέρασμα προς το τεμάχιο 330. Αλλά περαιτέρω και ότι οι εναγόμενοι προβαίνουν σε συνεχείς παρεμβάσεις στους εν λόγω χώρους στάθμευσης ή προκαλούν ζημιές. Οι εναγόμενοι σημειώνεται από την άλλη πλευρά δεν έχουν πείσει στον απαιτούμενο βαθμό ότι τα πράγματα δεν είναι όπως τα ισχυρίζονται οι ενάγοντες. Εν πάση περιπτώσει αναφέρεται πως οι γενικές και αόριστες αναφορές περί αχρησίας της συμφωνίας (τεκμ.9 στην αρχική ένορκη δήλωση των εναγόντων) κλπ, όταν δεν έχουν παρουσιάσει οτιδήποτε που να καταδεικνύει ότι τερμάτισαν ρητά την συμφωνία αυτή ή ακόμη ότι άσκησαν το δικαίωμα που τους παρέχει η παράγραφος 8 του εν λόγω τεκμηρίου 9 για επιστροφή του ενός χώρου στάθμευσης, αφήνει θεωρώ τις θέσεις τους μετέωρες και έκθετες σε απόρριψη. Δεν αναφέρω βέβαια αυτά αποφασίζοντας καθ' οιονδήποτε τρόπο τελεσίδικα οποιοδήποτε θέμα ή προβαίνοντας σε τελικά ευρήματα επί γεγονότων. Θεωρώ όμως ότι τα πιο πάνω σε συνάρτηση με την μαρτυρία των εναγόντων στο σύνολο της καταδεικνύουν ορατή πιθανότητα επιτυχίας στον απαιτούμενο βαθμό. Σε ότι αφορά την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, αναφέρω εδώ ότι σαφώς και στην προκειμένη περίπτωση η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται μόνο με την απλή αντίληψη της υλικής ζημιάς, αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων των εναγόντων αλλά σημειώνω και τρίτων προσώπων. Πιο συγκεκριμένα προκύπτει με βάση τα γεγονότα που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου ότι στην προκειμένη περίπτωση υπάρχει συνεχής επέμβαση από μέρους των εναγομένων στα δικαιώματα τόσο των εναγόντων όσο και τρίτων προσώπων ενοικιαστών και νόμιμων χρηστών των χώρων στάθμευσης. Οι ενάγοντες δε με το επίδικο διάταγμα ζητούν ουσιαστικά συμμόρφωση στους όρους και υποχρεώσεις της συμφωνίας τεκμ.9 στην αρχική ένορκη δήλωση των εναγόντων. Επίσης η συνέχιση της συμπεριφοράς αυτής των εναγομένων, λαμβάνοντας υπόψη και τα τελευταία επεισόδια που έχουν λάβει χώρα μεταξύ των μερών, ενδεχομένως να δημιουργήσει ακόμη μεγαλύτερα προβλήματα με απρόβλεπτες συνέπειες. Με βάση λοιπόν αυτά, την Νομολογία στην οποία έγινε αναφορά σε άλλο σημείο πιο πάνω εν σχέση με την 3η αυτή προυπόθεση, αλλά και με βάση όσα αποφασίστηκαν στις υποθέσεις 1.Highgate Primary School Ltd κ.α. -v- 1. Στέλιου Φυλακτίδη κ.α.
(2009)1 Α.Α.Δ. 317 και 1. Στέλλας Γιαβρή κ.α. -v- Σταύρου Πάσιου
(2004)1 Α.Α.Δ. 125, καταλήγω πως ικανοποιείται και η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου
- Με βάση τα πιο πάνω συνεπώς κρίνω ότι πληρούνται οι τρείς προϋποθέσεις του άρθρου
- Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω το Δικαστήριο αφού ικανοποιηθεί για την συνύπαρξη των τριών προϋποθέσεων, εξετάζει ακολούθως κατά πόσο θα ήταν δίκαιο και πρόσφορο να εκδοθεί το διάταγμα ή να διατηρηθεί σε ισχύ το ήδη εκδοθέν μονομερώς προσωρινό διάταγμα, με βάση το ισοζύγιο της ευχέρειας. Όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1(B) A.A.Δ. 788, το ισοζύγιο της ευχέρειας υποδηλώνει το ενδιαφέρον του Δικαστηρίου να ισοζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας η οποία θα προκύψει αν φανεί ότι η απόφαση του που δόθηκε στο ενδιάμεσο στάδιο ήταν εσφαλμένη. Το ισοζύγιο της ευχέρειας (balance of convenience) ουσιαστικά αφορά στο ισοζύγιο του κινδύνου να δημιουργηθεί αδικία. Ένας από τους παράγοντες που επηρεάζουν το ισοζύγιο της ευχέρειας είναι η διατήρηση του status quo. Λαμβάνοντας υπόψη τα πιο πάνω και έχοντας προβληματιστεί καταλήγω ότι το ισοζύγιο κλίνει υπέρ των εναγόντων για λόγους που σχετίζονται περισσότερο με την τρίτη προϋπόθεση ανωτέρω. Η κατάσταση πραγμάτων εν πάση περιπτώσει θεωρώ θα πρέπει να παραμείνει ως έχει. Πριν ολοκληρώσω αναφέρεται πως το Δικαστήριο εξέτασε και τις υπόλοιπες θέσεις που προώθησαν με τους λόγους ένστασης τους οι εναγόμενοι. Αναφορικά με αυτές αναφέρω τα εξής. 1ος λόγος ένστασης - Κατάχρηση διαδικασίας Κρίνεται παντελώς αβάσιμος ο συγκεκριμένος λόγος ένστασης. Όσα αναφέρουν εν πάση περιπτώσει οι εναγόμενοι στις παραγράφους 4 - 6 της αρχικής τους ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση και η σύνδεση της κατάχρησης της διαδικασίας με την έκδοση μιας άδειας οικοδομής την οποία οι εναγόμενοι αμφισβητούν με σεβασμό λέω δεν μπορούν να γίνουν αντιληπτά. Θεωρώ δε πως σε κάθε περίπτωση κατάχρηση διαδικασίας έχοντας υπόψη και την σχετική Νομολογία επί του θέματος δεν προκύπτει (βλ. ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΤΖΕΝΝΑΡΟ ΠΕΡΡΕΛΛΑ, Πολιτική Έφεση Αρ. 9173,
(1995)1 Α.Α.Δ. 217 και ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΑΙΤΗΣΗ ΤΗΣ BEOGRADSKA D.D, Πολιτική Έφεση Αρ. 9495,
(1996)1 Α.Α.Δ. 911). 2ος, 8ος, 9ος και 10ος λόγος ένστασης Έχουν απαντηθεί θεωρώ μέσα από όσα έχουν αναφερθεί πιο πάνω και απορρίπτονται. 3ος λόγος ένστασης - απόκρυψη γεγονότων Η απόκρυψη συνδέεται από τους εναγόμενους με την μη αποκάλυψη της αγωγής 5697/97 του Ε.Δ.Λεμεσού, την οποία καταχώρησαν στο παρελθόν οι εδώ ενάγουσας 3 και 4 εναντίον των εδώ εναγομένων 1 και 2. Αναφέρεται όμως ότι εκτός του ότι η πλευρά των εναγόντων έχει ικανοποιήσει πλήρως το Δικαστήριο για τον λόγο που δεν έκανε αναφορά στην αγωγή αυτή, το κυριότερο είναι πως η αγωγή αυτή, η οποία σημειώνεται αποσύρθηκε άνευ βλάβης, ουδεμία σημασία θα είχε ούτως ή άλλως για το Δικαστήριο αν την γνώριζε κατά την έκδοση του διατάγματος. Δεν ευρισκόμαστε συνεπώς ενώπιον της περίπτωσης εκείνης όπου οι ενάγοντες απέκρυψαν ένα τόσο ουσιώδες στοιχείο ή γεγονός, και ακριβώς η απόκρυψη αυτή έπαιξε ρόλο στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Είναι τούτη η περίπτωση που με βάση τη Νομολογία παρέχει στο Δικαστήριο την ευχέρεια να ακυρώσει το εκδοθέν διάταγμα αλλά σίγουρα δεν είναι η περίπτωση μας. 4ος λόγος ένστασης - το παρόν διάταγμα αποφασίζει επί της αγωγής 4416/11 Δεν έχει καταδειχθεί κάτι τέτοιο με βάση όσα οι εναγόμενοι αναφέρουν. Εν πάση περιπτώσει υπενθυμίζεται ότι το επίδικο διάταγμα είναι προσωρινό και το Δικαστήριο δεν αποφασίζει επί της ουσίας οιουδήποτε θέματος. 5ος λόγος ένστασης - υφίσταται δεδικασμένο Είναι προφανές πως δεν προκύπτει βάσιμα κάτι τέτοιο. Η αγωγή 5697/97 αποσύρθηκε άνευ βλάβης, χωρίς να αποφασιστεί οποιοδήποτε θέμα επί της ουσίας του και συνεπώς δεν τίθεται θέμα δεδικασμένου στην παρούσα υπόθεση. 6ος λόγος ένστασης - η αίτηση κρίνει το αντικείμενο της αγωγής Με βάση τη Νομολογία δεν αποκλείεται η έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος αντίστοιχου προς τη θεραπεία που ζητείται με την αγωγή. Όμως σε κάθε περίπτωση αναφέρεται ότι στην προκειμένη περίπτωση δικαιολογείται η έκδοση του διατάγματος, η διατήρηση δε της κατάστασης πραγμάτων ως έχει επιβάλλει την διατήρηση του διατάγματος (βλ. υπόθ. Zena Company Ltd ν Demenian Catering Ltd ανωτέρω). 7ος λόγος ένστασης - δεν υφίσταται κατεπείγον Το άρθρο 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6, σύμφωνα με την Νομολογία, αποτελεί δικαιοδοτικό όρο για την έκδοση μονομερών διαταγμάτων. Το άρθρο 9
(1)έχει ως ακολούθως: «Κάθε διάταγμα, το οποίο το Δικαστήριο έχει εξουσία να εκδόσει δύναται, όταν αποδειχθεί το κατεπείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις, να εκδοθεί με αίτηση του ενός από τους διαδίκους χωρίς ειδοποίηση στον άλλο.» Είναι γεγονός ότι στην προκειμένη περίπτωση τα προβλήματα μεταξύ των εναγόντων και των εναγομένων χρονολογούνται. Όμως με την εξέλιξη που είχαν τα πράγματα και τα γεγονότα που συνέβησαν στις 19/11/15, 29/11/15 και 30/11/15, όπως περιγράφονται στην αρχική ένορκη δήλωση των εναγόντων, οι ενάγοντες θεωρώ ότι θέλοντας πλέον να προστατεύσουν τα δικαιώματα τους και τα δικαιώματα των τρίτων ενοικιαστών τους που επίσης επηρεάζονται από τη συμπεριφορά των εναγομένων, αμέσως μετά κινήθηκαν εντός πολύ σύντομου χρονικού διαστήματος προς εξασφάλιση του επίδικου προσωρινού διατάγματος. Εάν δεν το έπρατταν με την τροπή που ξεκίνησαν πλέον να παίρνουν τα πράγματα ενδεχομένως οι συνέπειες όπως αναφέρθηκε και σε άλλο σημείο πιο πάνω να ήταν απρόβλεπτες. Συνεπώς θεωρώ πως το κατεπείγον ικανοποιείται. Όμως σε κάθε περίπτωση υπενθυμίζω εδώ ότι το Δικαστήριο με βάση το άρθρο 9
(1)του Κεφ.6 (όπως εμφαίνεται ανωτέρω) μπορεί να εκδώσει μονομερώς διάταγμα όχι μόνον όταν αποδειχθεί το κατεπείγον αλλά και «όταν αποδειχθούν άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις». Εδώ συντρέχουν θεωρώ και τέτοιες περιστάσεις. Οι συνεχείς παρεμβάσεις από μέρους των εναγομένων στους χώρους στάθμευσης του τεμαχίου 331 και η παραβίαση των δικαιωμάτων των εναγόντων και των ενοικιαστών τους, αλλά και η γενικότερη συμπεριφορά τους, με αποκορύφωμα όσα επισυνέβησαν στις 19/11/15, 29/11/15 και 30/11/15, και όσα αναφέρθηκαν αμέσως πιο πάνω επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές. Κατάληξη Έχοντας υπόψη όλα τα ανωτέρω το εκδοθέν διάταγμα καθίσταται απόλυτο, με την εξής μόνον διαφοροποίηση ή προσθήκη η οποία έχοντας υπόψη το σύνολο της μαρτυρίας που ετέθη ενώπιον του Δικαστηρίου κρίνεται ορθή και δίκαια: «Οι εναγόμενοι θα μπορούν να χρησιμοποιούν μόνον τον χώρο στάθμευσης εκείνο επί του τεμαχίου 331, Φ/Σχ.54/500501, που καλύπτεται από τη συμφωνία τεκμήριο 9 στην αρχική ένορκη δήλωση των εναγόντων, αλλά μόνον σαν πέρασμα για να εισέρχονται στο τεμάχιο 330 Φ/Σχ.54/500501». Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται προς όφελος των Εναγόντων 1, 2, 3 και 4 - αιτητών και σε βάρος των Εναγομένων 1, 2 και 3 - καθ' ων η αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) . ........... Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other actions/Interim Order Αναφορά: Προσωρινό Διάταγμα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο