ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ B.T.E. BIG ENTERTAINMENT GROUP LTD, Αρ. Αίτησης: 441/13, 11/11/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2015:A336 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε. Ευθυμίου-Ανδρέου, Ε.Δ. Αρ. Αίτησης: 441/13 ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΝΟΜΟ, ΚΕΦ. 113 και ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ B.T.E. BIG ENTERTAINMENT GROUP LTD, από τη Λεμεσό και ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΗΣ NUMEROUS GULF LIMITED, από τις από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα υπό την ιδιότητα της ως πιστωτής για την διάλυση τη εταιρείας B.T.E. BIG ENTERTAINMENT GROUP LTD ------------------ Ημερομηνία: 11 Νοεμβρίου 2015 Εμφανίσεις: Για την Αιτήτρια: κ. Σ.Γιορδαμλής για κ.κ. Ιωαννίδης & Δημητρίου Δ.Ε.Π.Ε. Για την Καθ' ης η Αίτηση: κος Α.Κορομίας για κ.κ. Σκορδής & Στεφάνου Δ.Ε.Π.Ε. Α Π Ο Φ Α Σ Η Η Αίτηση Με την αίτηση της ημερομηνίας 17/9/2013, η Αιτήτρια αιτείται όπως η Καθ' ης η Αίτηση τεθεί υπό εκκαθάριση. Η αίτηση στηρίζεται στον περί Εταιρειών Νόμο Κεφ. 113 άρθρα 203, 204,209, 211 (ε) (στ), 212 (α), 213, 214, στους Περί Εταιρειών Κανονισμούς και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της κας Καλλισθένης Στιβαρού, νομικού σύμβουλου της Αιτήτριας. Βάση της αίτησης αποτελεί η μη συμμόρφωση της Καθ' ης η Αίτηση με απαίτησης πληρωμής ημερομηνίας 16/7/2013 (Τεκμήριο Γ στην αίτηση). Η απαίτηση προέκυψε από τιμολόγιο ημερομηνίας 26/6/2012 (Τεκμήριο Α στην αίτηση) το οποίο εκδόθηκε από την Αιτήτρια στην Καθ' ης η Αίτηση για το ποσό των 202.006.69 δολαρίων Αμερικής. Το οφειλόμενο ποσό προέκυψε από την εφαρμογή Συμφωνίας Συνεργασίας μεταξύ της Αιτήτριας και της Καθ'ής η αίτηση η οποία υπεγράφηκε στις 22/12/
- Συγκεκριμένα η ομνύουσα αναφέρει ότι η Αιτήτρια και η Καθ'ης η Αίτηση συμφώνησαν όπως η πρώτη παρέχει υπηρεσίες στην δεύτερη επί πληρωμή προμήθειας. Η Αιτήτρια ισχυρίζεται στην παράγραφο 8 της Ένορκης της Δήλωσης ότι μετά από προσπάθειες ή και ενέργειες της ίδιας η Καθ'ης η Αίτηση (και συγκεκριμένα εταιρεία η οποία ανήκει στο ίδιο όμιλο εταιρειών με την Καθ'ής η Αίτηση) υπέγραψε συμφωνία παροχής υπηρεσιών με παρόχους τηλεφωνικής υπηρεσίας στο Ιράκ. Η θέση της Αιτήτριας είναι ότι εξέδωσε το τιμολόγιο με βάση την μεταξύ των δύο Συμφωνία Συνεργασίας και το απαιτούμενο ποσό αντιπροσωπεύει το 40% επί των συνολικών καθαρών κερδών της Καθ'ης η Αίτηση που προέκυψαν από την συμφωνία που υπογράφηκε. Ισχυρίζεται δε περαιτέρω ότι παρότι η Αιτήτρια παραδέχτηκε το χρέος της πολλάκις, αρνείται και/ή αμελεί και/ή αδυνατεί να το εξοφλήσει. Η Καθ' ης η Αίτηση σύμφωνα με την Αιτήτρια είναι «αναξιόχρεη και ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της» (παράγραφος 13 της αίτησης και παράγραφος 7 της ένορκης δήλωσης). Το εγγεγραμμένο γραφείο της Καθ' ης η Αίτηση βρίσκεται στην οδό Αιγύπτου 37 στην περιοχή Κάψαλος της Λεμεσού. Το ονομαστικό και εκδοθέν μετοχικό κεφάλαιο της είναι €13334, διαιρεμένο σε 13334 συνήθεις μετοχές αξίας €1,00 έκαστη. Η υπό κρίση αίτηση δημοσιεύτηκε σύμφωνα με τις οδηγίες του Δικαστηρίου στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας στις 23/5/2014 και στην καθημερινή εφημερίδα «Χαραυγή» την ίδια ημερομηνία. Η Αιτήτρια δεν προσκόμισε άλλη μαρτυρία και η ενόρκως δηλούσα κα Καλλισθένη Στιβαρου δεν αντεξετάστηκε. Η Ένσταση Η Καθ' ης η Αίτηση καταχώρισε ειδοποιηση περί πρόθεσης ένστασης (αφ'εξής η «ένσταση» προβάλλοντας τους ακόλουθους ειδικούς λόγους :
- Η Αιτήτρια είναι ανύπαρκτο πρόσωπο.
- Η Αιτήτρια δεν είναι πιστωτής της Καθ' ης η Αίτηση.
- Η Αιτήτρια παρέλειψε να συμμορφωθεί με τις επιτακτικές πρόνοιες του αρ. 212(α) του Κεφ.
- Η Καθ' ης η Αίτηση είναι ικανή να ικανοποιήσει ενδεχόμενα χρέη της.
- Η Καθ' ης η Αίτηση δεν έχει ενδεχόμενες ή μελλοντικές υποχρεώσεις.
- Δεν υπάρχει επαρκής αναφορά ούτε και σχετική μαρτυρία που να υποστηρίζει την αίτηση και/ή με βάση την οποία θα μπορούσε να σταθμιστεί η γενικότερη φερεγγυότητα της Καθ' ης η Αίτηση και η συνολική κατάσταση αυτής, λαμβανομένων υπόψη των περιουσιακών στοιχείων και υποχρεώσεων της, περιλαμβανομένων των ενδεχόμενων και μελλοντικών.
- Η αίτηση δεν στηρίζεται σε μαρτυρία και/ή σε αποδεκτή μαρτυρία και/ή η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση δεν είναι ικανή και/ή αποδεκτή να στηρίξει την αίτηση. Συνεπώς, η αίτηση είναι νόμο και ουσία αβάσιμη και αστήριχτη.
- Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση δεν συνάδει με τους κανόνες που διέπουν τον καταρτισμό ενόρκων δηλώσεων και δε συμμορφώνεται με τους θεσμούς και κατά συνέπεια είναι αντικανονική και ως τέτοια είναι άκυρη και δεν συνιστά αποδεκτή μαρτυρία για να στηρίξει την αίτηση.
- Η Αιτήτρια δεν νομιμοποιείται να αξιώνει οποιοδήποτε ποσό δυνάμει γραπτής συμφωνίας και/ή το κατ' ισχυρισμόν τιμολόγιο που εκδόθηκε ήταν άνευ ανταλλάγματος και/ή η Αιτήτρια έλαβε επαρκές αντάλλαγμα για υπηρεσίες που προσέφερε και εν πάση περιπτώσει η Αιτήτρια δεν δικαιούται να αξιώνει τα ποσά που αναφέρονται στην αίτηση και ως εκ τούτου η Καθ' ης η Αίτηση δεν μπορεί να διαλυθεί για τις κατ' ισχυρισμόν υποχρεώσεις.
- Η Αιτήτρια δεν εκπλήρωσε τις συμβατικές της υποχρεώσεις για να δικαιολογείται η έκδοση του τιμολογίου που εκδόθηκε από την Αιτήτρια και/ή καταβολή της κατ' ισχυρισμόν οφειλής.
- Είναι ορθό και δίκαιο να επιτραπεί στην Καθ' ης η Αίτηση να συνεχίσει τις εργασίες της.
- Η Καθ' ης η Αίτηση αμφισβήτησε και/ή αμφισβητεί την απαίτηση της Αιτήτριας και η παρούσα αίτηση έγινε καταχρηστικά για εξυπηρέτηση αλλότριου σκοπού που δεν είναι άλλος από τον εξαναγκασμό της Καθ' ης η Αίτηση να πληρώσει ισχυριζόμενο χρέος το οποίο η ίδια δεν οφείλει και/ή δεν κατέστη απαιτητό.
- Η παρούσα αίτηση έγινε καταχρηστικά για να παρακαμφθεί η μεταξύ των διαδίκων συμφωνία για επίλυση της διαφοράς σε διαιτησία.
- Δεν υπάρχει εκκαθαρισμένο χρέος με την έννοια του νόμου και τα ποσά που αναφέρονται στην αίτηση δεν οφείλονται από την Καθ' ης η Αίτηση εταιρεία.
- Η Καθ' ης η Αίτηση έχει καλόπιστη και ουσιαστική αμφισβήτηση της απαίτησης. Η ένσταση στηρίζεται στα άρθρα 141, 202
(1),
(2), α,β,
(3),
(4), 203, 211(α-στ), 212 (α-γ), 213
(1)(α-δ),
(2), 214(1-3), 226 και 227 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113 στους Περί Εταιρειών Διαδικαστικούς Κανονισμούς 3,4,6, και 8 και επί των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, Δ.39 Θ.2, Δ.48, Θ.4 και επί των γενικών και/ή συμφυών εξουσιών και πρακτικών του Δικαστηρίου. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του κ. Κωνσταντίνου Κοζάκου ο οποίος είναι διευθυντής της Καθ' ης η Αίτηση. Εισηγήσεις των Δικηγόρων Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων αγόρευσαν στο Δικαστήριο, ο μεν δικηγόρος της Αιτήτριας παρέδωσε γραπτή αγόρευση ο δε δικηγόρος της Καθ'ης η Αίτηση αγόρευσε προφορικώς . Ο συνήγορος της Αιτήτριας επικεντρώθηκε στα ακόλουθα σημεία: · Όταν γίνεται ορθή επίκληση του άρθρου 212 (α) εγείρεται τεκμήριο ότι η Καθ' ης η Αίτηση αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της και πρέπει να διαταχθεί η εκκαθάριση της. Η καθ' ης αίτηση οφείλει να αμφισβητήσει την οφειλή καλόπιστα βασιζόμενη επί ουσιαστικών λόγων και όχι γενικά και αόριστα (βλ. G.I.P. Constructions Ltd v. Διευθυντή Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων
(1991)1 ΑΑΔ 14, Μ. Moulettaris Machinery Co. Ltd v. Μιχάλης Ζήνωνος
(2001)1 ΑΑΔ 1649, PAN-AMAN HOTELS LTD v. ΕΦΟΡΟΥ ΦΟΡΟΥ ΠΡΟΣΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΑΞΙΑΣ
(2002)1 ΑΑΔ 1796, Χατζηγιάννης ν. C. & J. Kyprianou Promotions Ltd
(2010)1 Β ΑΑΔ 991, Σπανού ν. G.I.P. Constructions Ltd
(1999)1Α ΑΑΔ 315). · Στην προκειμένη περίπτωση η μαρτυρία της κας Στιβαρού δεν αμφισβητήθηκε. Η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση δεν αποκαλύπτει μαρτυρία σε σχέση με την οικονομική κατάσταση της Καθ'ης η Αίτηση και περαιτέρω από το περιεχόμενο της ένορκης Δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση δεν διαφαίνεται εκ πρώτης όψεως ουσιαστική υπεράσπιση αλλά ούτε έχουν τεθεί ικανά στοιχεία για να καταδείξουν ότι το χρέος εύλογα αμφισβητείται. Περαιτέρω δε, τα όσα αναφέρει ο ομνύων στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση είναι εκ των υστέρων κατασκευάσματα για να παραπλανήσει το Δικαστήριο και να δημιουργήσει πλαστές εντυπώσεις. · Δεν τίθεται θέμα κατάχρησης της διαδικασίας, η αδυναμία της Καθ'ης η Αίτηση να πληρώνει τα χρέη της είναι άσχετο με την ρήτρα διαιτησίας και το αρμόδιο δικαστήριο για την εκδίκαση της αίτησης είναι το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού όπου η καθ'ης αίτηση έχει το εγγεγραμμένο της γραφείο. · Η ρήτρα διαιτησίας που υπάρχει στην μεταξύ των εταιρειών συμφωνία Συνεργασίας και αφορά συγκεκριμένα την παραπομπή σε Διαιτησία σε περίπτωση διαφωνίας , διαφοράς ή απορίας για θέματα που προκύπτουν από αυτή τη συμφωνία καλύπτει μόνο διαφωνία, διαφορά και απορία που προκύπτει σε σχέση με τους όρους της συμφωνίας, κάτι που δεν προκύπτει στην υπό εξέταση αίτηση. · Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση έγινε από άτομο που γνωρίζει τα γεγονότα υπό την ιδιότητά της ως δικηγόρος της Αιτήτριας και υπάρχει καλός λόγος προς τούτο. Ο συνήγορος της Καθ' ης η Αίτηση επικεντρώθηκε στα ακόλουθα σημεία: · Το άρθρο 212 (α) εντάσσεται στα πλαίσια του γενικότερου άρθρου 211 (ε) ως προς την ανικανότητα πληρωμής της εταιρείας να αποπληρώσει τα χρέη της και ορίζει μια συγκεκριμένη περίπτωση που σύμφωνα με τον νόμο η εταιρεία λογίζεται ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της. Η Αιτήτρια δεν προσκόμισε άλλη μαρτυρία ότι η Καθ' ης η Αίτηση αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της (βλ. G.I.P. Constructions Ltd, Μ. Moulettaris Machinery Co. Ltd και PAN-AMAN HOTELS LTD, ανωτέρω) και εν πάσει περιπτώσει το χρέος αμφισβητείται ως εκ τούτου η ισχυριζόμενη οφειλή δεν είναι εκκαθαρισμένη και η Αιτήτρια δεν λογίζεται πιστωτής της καθ'ής η αίτηση υπό την έννοια του νόμου. Νομική πτυχή Κρίνω σκόπιμο στο σημείο αυτό να αναφερθώ στο νομικό πλαίσιο και στην νομολογία που αφορούν αιτήσεις εκκαθάρισης. Σύμφωνα με το άρθρο 211(ε): «Εταιρεία δύναται να εκκαθαριστεί από το Δικαστήριο αν: ..................................... (ε) η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της». ..................................... Σύμφωνα με το άρθρο 212: «Εταιρεία λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της- 212. Εταιρεία λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της- (α) αν πιστωτής, με εκχώρηση ή διαφορετικά, που του χρωστεί η εταιρεία ποσό που υπερβαίνει τις πέντε χιλιάδες ευρώ (€5.000), επέδωσε στην εταιρεία παραδίνοντας στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας απαίτηση η οποία απαιτεί από την εταιρεία να καταβάλει το ποσό που οφείλεται με τον τρόπο αυτό, και η εταιρεία για τις επόμενες τρεις εβδομάδες αμέλησε να καταβάλει το ποσό ή να εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση του πιστωτή· ή (β) αν εκτέλεση ή άλλη διαδικασία που λήφθηκε με δικαστική απόφαση, εντολή ή διάταγμα οποιουδήποτε Δικαστηρίου προς όφελος πιστωτή της εταιρείας, επιστρέφεται ολικά ή μερικά ανικανοποίητη· ή (γ) αν αποδειχθεί, προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου ότι η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της κατά το χρόνο που αυτά καθίστανται πληρωτέα και, για απόφαση κατά πόσο εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της κατά το χρόνο που αυτά καθίστανται πληρωτέα, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη τις ενδεχόμενες και μελλοντικές υποχρεώσεις της εταιρείας ·ή (δ) αν αποδειχθεί, προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου, ότι η αξία των στοιχείων του ενεργητικού της εταιρείας είναι μικρότερη από το ποσό των υποχρεώσεών της, λαμβάνοντας υπόψη τις ενδεχόμενες και μελλοντικές υποχρεώσεις της. Στην υπόθεση Αναφορικά με την Βesuno Ltd, ECLI:CY:AD:2014:A123, Πολιτική Έφεση 269/09, 20/2/2014, ο Δ. Λιάτσος συνόψισε την Κυπριακή νομολογία επί του θέματος ως ακολούθως: «Το εύρος εφαρμογής των άρθρων 211 και 212 του Κεφ. 113 αποτέλεσε αντικείμενο σειράς αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Εντοπίζεται ότι τα συγκεκριμένα άρθρα είναι πιστή αντιγραφή του τότε αντίστοιχου αγγλικού Νόμου. Διαπιστώνεται, επίσης, ότι η εξειδίκευση των περιστάσεων στο άρθρο 212 δεν περιορίζει τη γενικότητα του άρθρου 211 αναφορικά με την αδυναμία πληρωμής των χρεών οφειλέτριας εταιρείας. Σημειώνεται, ως εκ τούτου ότι οι εξειδικευμένοι λόγοι του άρθρου 212 συνιστούν ορισμένες περιστάσεις που εγείρουν νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης της αδυναμίας πληρωμής χρεών, αλλά δεν εξαντλούν το πεδίο για προσκόμιση άλλης μαρτυρίας, η οποία θα ήταν δυνατό να οδηγήσει στο ίδιο αποτέλεσμα. Το άρθρο 212(a) εντάσσεται στα πλαίσια του γενικότερου άρθρου 211(e) ως προς την ανικανότητα της εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της και ορίζει μια συγκεκριμένη περίπτωση, ως εκ του Νόμου τεκμήριο, κατά την οποία η εταιρεία λογίζεται ότι αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της. Το Δικαστήριο, κατ' ακολουθία του άρθρου 211(f), δύναται να εκδώσει διάταγμα εκκαθάρισης μιας εταιρείας, η οποία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της, υπό την προϋπόθεση, όμως, ότι η εταιρεία αποδεδειγμένα δεν μπορεί να εξασφαλίσει τις οφειλές της. Η οφειλή πρέπει να είναι συγκεκριμένη και αδιαμφισβήτητη. Η δε ευρύτητα του όρου «πιστωτής» είναι τέτοια, που να περιλαμβάνει οποιοδήποτε πρόσωπο έχει να λαμβάνει καθορισμένο ύψος πίστωσης (G.I.P. Constructions Ltd v. Διευθυντή Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων
(1991)1 Α.Α.Δ. 14, in RE LOUKOS MANUFACTURERS LTD
(1998)1 A.A.Δ. 2226, Μ. Moulettaris Machinery Co. Ltd v. Μιχάλης Ζήνωνος
(2001)1 Α.Α.Δ. 1649, PAN-AMAN HOTELS LTD v. ΕΦΟΡΟΥ ΦΟΡΟΥ ΠΡΟΣΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΑΞΙΑΣ
(2002)1 Α.Α.Δ. 1796).»(υπογραμμίσεις ανωτέρω δικές μου) Το βάρος απόδειξης είναι στον αιτητή ο οποίος οφείλει να αποδείξει στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων ότι η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της, και όχι στην εταιρεία να αποδείξει ότι είναι φερέγγυα (βλ. Applications to Wind up Companies, Derek French, 1993, παρ. 6.3.2 σελ. 164[1] με αναφορά στην Re Wheal Lovell Mining Co.
(1849)1 Mac & G 1, Tecma Pty Ltd v Solah Blue Metal Pty
(1988)14 ACLR 358 και Australian Mid-Eastern Club Ltd v Yassim
(1989)1 ACSR 399). Όταν εταιρεία αμελεί να συμμορφωθεί με ειδοποίηση που επιδόθηκε σύμφωνα με το άρθρο 212 (α) του Νόμου τότε ο αιτητής μπορεί να στηριχθεί στην παράλειψη αυτή για να καταδείξει ότι η εταιρεία αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της (βλ. Applications to Wind up Companies, Derek French, 1993, παρ. 6.4.1 σελ. 173[2]). Εταιρεία στην οποία επιδόθηκε ειδοποίηση τεκμαίρεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της αν αμέλησε να πληρώσει το οφειλόμενο ποσό. Εάν παράσχει λογική εξήγηση τότε η μη πληρωμή δεν θεωρείται παράλειψη συμμόρφωσης και δεν θεωρείται ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της (βλ. Applications to Wind up Companies, Derek French, 1993, παρ. 6.4.6 σελ. 180[3] με αναφορά στην Re London and Paris Banking Corporation
(1874)LR 19 Eq 444). Στην Σπανού ν. G.I.P. Constructions Ltd
(1999)1Α ΑΑΔ 315 αναφέρθηκε (με αναφορά στην Mann v. Golstein [1968] 1 W.L.R. 1091, Re Lympne Investments [1972] 1 W.LR. 523, και Palmer' s Company Law, σελ. 1127, παρ. 85-14, Halsbury' s Laws of England, 4th Ed., Vol. 7, para. 1004) ότι ο όρος «πιστωτής», βάσει του ίδιου άρθρου του αγγλικού νόμου, δεν περιλαμβάνει «a person whose debt is substantially disputed even if the company is in fact insolvent» (σε ελεύθερη μετάφραση) πρόσωπο του οποίου η οφειλή τελεί υπό ουσιαστική αμφισβήτηση ακόμα και αν η εταιρεία είναι στην πραγματικότητα αφερέγγυα. Δεν περιλαμβάνει, δηλαδή, πρόσωπο του οποίου αμφισβητείται αυτή τούτη η ιδιότητα του πιστωτή. Κρίθηκε επίσης ότι δεν περιλαμβάνει, επίσης, πρόσωπο το οποίο έχει βέβαιη απαίτηση για αποζημιώσεις οι οποίες όμως δεν είναι εκκαθαρισμένες (Με αναφορά στην Re Pen-y-van Colliery Co. [1877] 6 Ch. D. 477). Εάν αμφισβητείται το χρέος για βάσιμο λόγο τότε το Δικαστήριο δεν θα εκδώσει διάταγμα εκκαθάρισης (βλ. Χατζηγιάννης ν. C. & J. Kyprianou Promotions Ltd, ανωτέρω). Εξέταση των θέσεων των διαδίκων: Όπως καθαρά διαφαίνεται από τις πρόνοιες του εδαφίου (α) του άρθρου 212, τις οποίες κατά κύριο λόγο επικαλείται η Αιτήτρια, η γραπτή απαίτηση για καταβολή οφειλής που οφείλεται από εταιρεία, θα πρέπει να προέρχεται από "Πιστωτή" (Ανδρέας Χατζηγιάννης ν. C & J Kyprianou Promotions Ltd,
(2010)1 ΑΑΔ 991). Τίθεται επομένως ευθέως το ερώτημα ποιος θεωρείται "Πιστωτής" ή πιο συγκεκριμένα κατά πόσο η Αιτήτρια μπορεί να θεωρηθεί ως "Πιστωτής" της Καθ'ης η Αίτηση. Παρόμοιο θέμα που αφορούσε στη διακρίβωση του ποιος μπορεί να θεωρηθεί ως "Πιστωτής" εξετάστηκε από το Εφετείο στη Σπανού ν. G.I.P. Constructions Ltd
(1999)1 (A) AAΔ.315. (ανωτέρω, βλ συγκεκριμένα σελίδα 321) Στην υπόθεση C.I.P. Constructions Ltd v. Διευθυντή Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων
(1991)1 ΑΑΔ 14 το σκεπτικό της οποίας υιοθετήθηκε και σε άλλες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναφέρθηκε ότι η αδυναμία πληρωμής χρεών δεν εξαντλείται στις περιπτώσεις του άρθρου 212, το οποίο δεν περιορίζει τη γενικότητα του άρθρου 211(ε). Το Δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη μαρτυρία και να εκδώσει διάταγμα εκκαθάρισης όταν διαπιστώνεται αφερεγγυότητα της Εταιρείας δυνάμει του άρθρου 211(ε) και χωρίς να συντρέχουν οι ειδικές προϋποθέσεις που τάσσει το άρθρο 212 (βλ. M. Moylettaris Machin. Co. Ltd v. Ζήνωνος
(2001)1(Γ) 1649). Στην υπόθεση Pan-Aman Hotels Ltd v. Εφόρου Φ.Π.Α.
(2002)1(Γ) ΑΑΔ 1796 τονίστηκε ότι το άρθρο 212 δεν είναι αυτοτελές αλλά εξειδικεύει το άρθρο 211(ε) και δεν παρέχει "άλλους τρεις" λόγους για έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης. Επισημάνθηκε επίσης ότι προκειμένου αίτηση εκκαθάρισης να επιτύχει στη βάση του άρθρου 212 (γ) επαρκής αναφορά και μαρτυρία πρέπει να παρουσιάζονται διά του σώματος της αίτησης. Λέχθηκαν τα ακόλουθα στη σελ. 1800: "Κυρίως όμως, η πλάνη έγκειται στην προσφυγή στο άρθρο 211(ε). Εδώ η μόνη αναφορά που υπήρχε στην αίτηση ήταν ότι: «Η Εταιρεία αδυνατεί να πληρώσει το χρέος της». Τούτο ασφαλώς δεν είναι επαρκές, εφόσον θα έπρεπε να προσδιορίζετο για ποία από τις τρεις περιπτώσεις που προνοούνται στο άρθρο 212 επρόκειτο. Η ευπαίδευτη Πρόεδρος προφανώς θεώρησε ότι η αίτηση μπορεί να βασισθεί γενικά στο άρθρο 211(ε) και ότι ήταν προς τούτο επαρκές να καταδειχθεί ότι η Εφεσείουσα δεν επλήρωσε το εν λόγω χρέος της. Αν όμως επιδιώκεται να βασισθεί η αίτηση γενικά στην ανικανότητα της εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της, τούτο μόνο σε συνάρτηση με το άρθρο 212(γ) μπορεί να γίνει, οπότε βέβαια δεν αρκεί αναφορά σε αποτυχία της εταιρείας να πληρώσει το χρέος της αλλά επιβάλλεται αναφορά στη συνολική κατάσταση της εταιρείας, λαμβανομένων υπ΄ όψη όλων των υποχρεώσεων της εταιρείας, περιλαμβανομένων ενδεχομένων και μελλοντικών, στα πλαίσια στάθμισης της συνολικής φερεγγυότητας της. Ήταν λοιπόν λανθασμένο να θεωρηθεί ότι η αίτηση μπορούσε να εξετασθεί στα πλαίσια του άρθρου 211(ε) γενικά, ουσιαστικά δηλαδή στη βάση του άρθρου 212(γ), εφόσον ούτε επαρκής αναφορά εγίνετο στην αίτηση ούτε σχετική μαρτυρία εδόθη, όπως ήταν βέβαια και ακόλουθα λανθασμένο να αποφασισθεί η επιτυχία της αίτησης στη βάση αυτή με μόνο δεδομένο την αποτυχία πληρωμής του συγκεκριμένου χρέους." Σχετική είναι επίσης η υπόθεση Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Εταιρεία Σκυροποιίας "ΛΕΩΝΙΚ" Λτδ,
(2009)1(B) AΑΔ 1457, η οποία πραγματεύεται το θέμα της εκκαθάρισης της Εταιρείας και παραθέτει τις προϋποθέσεις που μπορεί μια Εταιρεία να εκκαθαριστεί σύμφωνα με τα άρθρα 211(ε), 212(α), 212(β) και 212(γ) του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ.
- Σύμφωνα με την εν λόγω απόφαση διαφορετικές είναι οι προϋποθέσεις αποδοχής αίτησης εκκαθάρισης Εταιρείας δυνάμει των άρθρων 212(α) και 212(β) του Νόμου και πολύ περισσότερες και αφορούν και τις μελλοντικές υποχρεώσεις αυτής, για αποδοχή αιτήματος για εκκαθάριση Εταιρείας δυνάμει του γενικού άρθρου 211(ε) (σε συνάρτηση με το άρθρο 212[γ]). Επισημάνθηκε επίσης ότι το Δικαστήριο θα μπορεί να εξετάσει κατά πόσο οι πρόνοιες του άρθρου 212(γ) εφαρμόζονται σε υπόθεση, εφόσον γίνεται ρητή επίκληση του άρθρου και αυτό αναφέρεται στη νομική βάση της αίτησης. Έχω παραθέσει τη νομολογία επί της οποίας θα πρέπει να εξετάζεται μια αίτηση εκκαθάρισης. Αυτό είναι και το κυρίαρχο θέμα που καλείται να αποφασίσει το Δικαστήριο στην παρούσα, δηλαδή κατά πόσο η Αιτήτρια εμπίπτει στην έννοια του όρου "Πιστωτής" του άρθρου 212 του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ.
- Δηλαδή αν η Αιτήτρια έχει μια συγκεκριμένη αδιαμφισβήτητη και εκκαθαρισμένη απαίτηση (Αναφορικά με την εταιρεία Loukos Manufacturers Ltd
(1998)1 AAΔ 2226) κατά της Καθ'ης η Αίτηση ανεξάρτητα αν έχουν αποδείξει με τα γεγονότα που επικαλούνται στο σώμα της Αίτησης και τις Ένορκες Δηλώσεις που την συνοδεύουν και/ή συνάγεται ότι αυτή είναι αφερέγγυα. Για να γίνει αναγωγή των γεγονότων της παρούσας υπόθεσης στο νομικό και νομολογιακό καθεστώς εκκαθάρισης μιας Εταιρείας θα πρέπει να παραθέσω συνοπτικά το ιστορικό αυτής της υπόθεσης. Στις 16.7.2013 η Αιτήτρια μέσω των δικηγόρων της επέδωσε με ιδιώτη επιδότη στο εγγεγραμμένο γραφείο της Καθ'ης η Αίτηση απαίτηση πληρωμής δυνάμει των προνοιών του άρθρου 212 του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ.
- Οι αιτητές παρέθεσαν ως Τεκμήριο Β της αιτήσεως επικοινωνία μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου η οποία εισηγούνται ότι αποτελεί παραδοχή της οφειλής ,θέση που υποστήριξε και στην αγόρευση του ο ευπαίδευτος συνήγορος της Αιτήτριας. Έχω διεξέλθει του Τεκμηρίου Β με μεγάλη προσοχή. Η αλληλογραφία γίνεται με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο μεταξύ της Big Time Projects και της εταιρείας Numerus. Η δε πρώτη επιστολή, σταλθείσα με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, ημερομηνίας 25/9/2012, αναφέρεται σε πληρωμή μέρους τιμολογίου χωρίς να παρατίθεται οποιοδήποτε στοιχείο του τιμολογίου αυτού. Παρατηρώ δε περαιτέρω ότι οι Αιτητές δεν συμπεριέλαβαν στο εν λόγω τεκμήριο την αναφερόμενη σε αυτό συνημμένη βεβαίωση πληρωμής του μέρους του τιμολογίου στο οποίο γίνεται αναφορά, ένα έγγραφο που θα μπορούσαν να έχουν στηριχτεί για να αποδείξουν ότι η συνημμένη στο Τεκμήριο Β επικοινωνία γίνεται για το τιμολόγιο τους ημερομηνίας 26/6/
- Η δε δεύτερη επιστολή του Τεκμηρίου Β με ημερομηνία 10/10/12 αναφέρεται σε οφειλή της Big Time Arabia προς την Numerus. Οι υπόλοιπες επικοινωνίες όπως αναφέρονται στο Τεκμήριο Β δεν μπορούν να διαφωτίσουν το Δικαστήριο σε σχέση με την ισχυριζόμενη οφειλή και ακόμα και αν δεκτώ πως η Big Time Projects και η Big Time Arabia είναι άλλες επωνυμίες της Καθ'ης η Αίτηση, (για το οποίο δεν έχω ενώπιον μου καμία μαρτυρία) δεν μπορώ να παραγνωρίσω ότι υπήρχε μεταξύ Αιτήτριας και Καθ'ης η Αίτηση συνεργασία σε συνεχή βάση από το 2011, συνεπώς οι αναφορές στην μεταξύ τους αλληλογραφία σε οφειλές δύναται να αναφέρονται σε οποιαδήποτε συναλλαγή μεταξύ τους. Περαιτέρω παρατηρώντας το Τεκμήριο 3 που επισυνάπτεται στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την ένσταση της Καθ'ης η Αίτηση γίνεται ρητή αναφορά ότι η ισχυριζόμενη οφειλή αμφισβητείται και ότι υπήρχε παράβαση όρων της μεταξύ τους συμφωνίας. Σε περιπτώσεις εύλογης αμφισβήτησης χρέους, δεν δύναται να χρησιμοποιηθεί η διαδικασία διάλυσης ως μέθοδος άσκησης πίεσης και κάμψης της αντίστασης της Καθ' ης η Αίτηση (βλ. Χατζηγιάννης v. C & J Kyprianou Promotions Ltd
(2010)1(B) Α.Α.Δ. 991 και In re A Company [1982] 1 W.L.R. 1090). Ούτε και μπορεί ένα αμφισβητούμενο χρέος να αποτελέσει το αντικείμενο απαίτησης πληρωμής με βάση το άρθρο 212 του Κεφ.113 και κατ' επέκταση να αποτελέσει το υπόβαθρο αίτησης διάλυσης, αφού ο απαιτητής σε τέτοια περίπτωση δεν λογίζεται ως πιστωτής υπό την έννοια του Νόμου (βλ. Mann v. Goldstein [1968] 2 All E.R. 769 και Re Lympne Investment Ltd [1972] 2 All E.R 358). Από το υλικό που υπάρχει ενώπιον μου προκύπτει σαφώς ότι η απαίτηση τελεί υπό καλόπιστη αμφισβήτηση και αυτή δεν αποτελεί εκκαθαρισμένη απαίτηση σε αντίθεση με το τι ισχυρίζεται η Αιτήτρια. Κατά συνέπεια κρίνω ότι η Αιτήτρια Εταιρεία δεν είναι Πιστωτής της Καθ'ης η Αίτηση εν τη εννοία του Νόμου. Τέλος και ανεξαρτήτως των πιο πάνω επισημαίνω ότι δεν υπάρχει ενώπιον μου μαρτυρία ως προς την ανικανότητα της Καθ' ης η Αίτηση να πληρώσει τα χρέη της. Απλή δήλωση ότι η Καθ' ης η Αίτηση είναι «αναξιόχρεη και ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της» (παράγραφος 14 της αίτησης και παράγραφος 7 της ένορκης δήλωσης), δεν είναι επαρκής μαρτυρία. Στην απουσία οποιασδήποτε μαρτυρίας εκ μέρους της Αιτήτριας ως προς την ανικανότητα της Καθ' ης η Αίτηση να πληρώσει τα χρέη της, δεν θα ήταν επιτρεπτή η εξέταση της αίτησης στα πλαίσια των άρθρων 211(ε) και 212(γ) του Κεφ. 113. Ενόψει της κατάληξής μου σε ότι αφορά το πιο πάνω θέμα παρέλκει η εξέταση των υπόλοιπων λόγων ένστασης . Κατάληξη Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος της Αιτήτριας όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............... Εύη Ευθυμίου-Ανδρέου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other actions/Final/ Winding Up/ Αναφορά: Αίτηση /Εκκαθάριση Εταιρείας [1] 'On the hearing of a winding-up petition alleging inability to pay debts, the onus is on the petitioner to prove that the company is unable to pay its debts (to he civil standard of proof on balance of probabilities), not on the company to prove its solvency'. [2] 'If a company which has been served a statutory demand neglects to comply with it, then a petitioner for the company's winding up may rely on the neglect to show that the company is unable to pay its debts'. [3] 'A company on which a statutory demand has been served by a creditor is deemed unable to pay its debts if it 'has neglected' to pay the sum due to the creditor. If the company has a reasonable excuse for not paying then it has not 'neglected' to pay and is not deemed unable to pay its debts'. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο