ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚO ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΛΤΔ ν. Σαββίδη Ανδρέα κ.α., Αρ. Αίτησης 402/2015, 21/12/2015

(1)και

(2)και στην εν γένει πρακτική των Δικαστηρίων. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η Αίτηση εκτίθενται στην Ένορκη Δήλωση του Χρίστου Δημητρίου (αφέξης Ε/Δ Δημήτριου) ο οποίος όπως δηλώνει είναι υπάλληλος του Αιτητή αποσπασμένος στη Συνεργατική Κεντρική Τράπεζα Λτδ. Ο ομνύων εξηγεί οτι από τη νέα του θέση συνεχίζει τα καθήκοντα που είχε στο τμήμα διαχείρισης και ανάκτησης δανείων του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Λεμεσού και ως εκ τούτου διατηρεί απρόσκοπτη πρόσβαση στους λογαριασμούς και στα στοιχεία που αφορούν την πιο πάνω υπόθεση. Ο ομνύων δηλώνει ότι στις 8.4.09 εκδόθηκε διαιτητική απόφαση εναντίον όλων των Καθ' ων η Αίτηση για το ποσό των € 8.773,82 με τόκο προς 9.5 % ετησίως από 8.4.09 μέχρι τέλειας εξοφλήσεως πλέον €60 έξοδα διαιτησίας. Η διαιτητική απόφαση εκδόθηκε δυνάμει γραμματίου υπ' αρ. 7213400-

1. Η διαιτητική απόφαση γνωστοποιήθηκε με επίδοση μέσω ιδιώτη επιδότη προς όλους τους Καθ' ων η Αίτηση, Τεκμήρια τα οποία επισυνάπτοναται στην Ε/Δ Δημήτριου ως Τεκμήρια 3, 4, 5 και
2. Αναφέρει περαιτέρω ο ομνύων ότι η διαιτητική απόφαση δεν έχει εφεσιβληθεί εντός των προβλεπόμενων στον Νόμο, 21 ημερών από την ημερομηνία της γνωστοποίησης της προς του Καθ' ων η Αίτηση. Στα πλαίσια της Αίτησης εκδόθηκε διάταγμα ως το παρακλητικό Α της Αίτησης σε ό,τι αφορούσε τους Καθ' ων 1, 2 και 4 στις 9.7.2015 και την ίδια ημερομηνία δόθηκαν οδηγίες στο δικηγόρο της Καθ' ης η Αίτηση 3 όπως καταχωρήσει ένσταση. Η Καθ' ης η Αίτηση 3 (αφ'εξής Καθ'ής η αίτηση) διά του δικηγόρου της καταχώρησε ένσταση στις 17.9.2015 ειδοποίηση περί προθέσεως ένστασης στην υπό κρίση αίτηση. Η ένσταση βασίζεται στον Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο, στον Περί Διαιτησίας Νόμο άρθρα 2 και 21, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48, Θ.Θ.1, 2, 3, 4 και 9 στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και στον Περί Παραγραφής Αγώγιμων Δικαιωμάτων Νόμο. Οι λόγοι ένστασης έχουν ως ακολούθως:
3. Η διαιτητική απόφαση ημερ. 08.04.2009 εκδόθηκε παράτυπα και παράνομα κατά παράβαση του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου και των Περί Διαιτησίας Κανονισμών και/ή κατά παράβαση της Φυσικής Δικαιοσύνης.
4. Η Καθ' ης η αίτηση 3, Μαρία Σαββίδου, δεν προσκλήθηκε και/ή δεν έλαβε γνώση αλλά και ούτε μέρος στη διαιτητική διαδικασία.
5. Η επίδοση της διαιτητικής απόφασης δεν έγινε νομότυπα αλλά με αντικανονική διαδικασία και/ή κακή επίδοση αφού δεν έγινε προσωπικά στην Καθ' ης η αίτηση 3, Μαρία Σαββίδου.
6. Η διαιτητική απόφαση δεν δικαιολογείται από τα γεγονότα και δεν ικανοποιεί τις προϋποθέσεις των Νόμων και των Κανονισμών.
7. Ο Αιτητής στην Ένορκη Δήλωση επικαλείται ισχυρισμούς και/ή γεγονότα που δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια και αποκρύπτει και/ή ευσυνείδητα παραπλανεί το Σεβαστό Δικαστήριο.
8. Στην Διαιτητική απόφαση ημερ. 08/04/2009 κακόπιστα και/ή κακόβουλα δεν αναγράφεται το δικαίωμα υποβολής Έφεσης, αλλά και η οποιαδήποτε προθεσμία υποβολής της Έφεσης.
9. Ο διορισμός του Διαιτητή ήταν μονομερής και συνεπώς αντίθετος με τις πρόνοιες του Κεφ. 4, Περί Διαιτησίας Νόμου διότι δεν είχε υπογραφεί σχετικό συνυποσχετικό διαιτησίας και αν είχε υπογραφεί δεν ενημερώθηκαν οι συμβαλλόμενοι τι υπέγραφαν.
10. Η επίδικη απόφαση είναι ασαφής και δεν φέρει τα χαρακτηριστικά στοιχεία μιας έγκυρης διαιτητικής απόφασης.
11. Η διαιτητική απόφαση είναι άκυρη και/ή ανυπόστατη καθώς δεν έχει ανανεωθεί ούτε έχει επιδοθεί έγκαιρα.
12. Η εν λόγω διαιτητική απόφαση δεν μπορεί να εγγράφει καθώς έχουν παρέλθει 6 και πλέον χρόνια από την ημερομηνία έκδοσης της, όπως προνοείται στο αρ. 8 Περί Παραγραφής Αγώγιμων Δικαιωμάτων.
13. Η διαδικασία που ακολουθήθηκε κατά την έκδοση της εν λόγω διαιτητικής απόφασης προσκρούει στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και στις αρχές που υιοθετεί το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας καθώς καταπατήθηκαν κατάφορα τα δικαιώματα της Καθ' ης η Αίτηση 3, Μαρίας Σαββίδου. Οι πιο πάνω λόγοι ένστασης επαναλαμβάνονται στην ουσία στην Ένορκη Δήλωση της Καθ' ης η Αίτηση 3 (αφ' εξής Ε/Δ Σαββίδου) και δίνει μερικές λεπτομέρειες επ' αυτών και συγκεκριμένα λέει ότι δεν έλαβε γνώση προσωπική της διαιτητικής διαδικασίας, ότι η εν λόγω απόφαση του διαιτητή εκδόθηκε ερήμην της χωρίς να της δοθεί το δικαίωμα να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Περαιτέρω, η ομνύουσα παραπονείται ότι δεν έλαβε πρόσκληση για να παρουσιαστεί στην εν λόγω διαδικασία καθώς και ότι δεν της δόθηκε το δικαίωμα για να συμφωνήσει ως προς το πρόσωπο του Διαιτητή και σε σχέση με το διορισμό του. Η ομνύουσα ισχυρίζεται ότι η εν λόγω απόφαση επιδόθηκε στην κόρη της στις 19.2.2015 και δεν περιήλθε στη γνώση της μέχρι τις 8.7.2015, δηλαδή μία μέρα πριν τον ορισμό της παρούσης αίτησης για ακρόαση, ως εκ τούτου δεν της δόθηκε το δικαίωμα να ασκήσει έφεση κατά την εν λόγω διαιτητικής απόφασης. Επί τούτου, η ομνύουσα επισημαίνει ότι το νομότυπο και εύλογο θα ήταν η επίδοση της διαιτητικής απόφασης να είχε γίνει προσωπικά με διπλοσυστημένη επιστολή ούτως ώστε η ίδια να υπογράψει για να την παραλάβει. Η καθ'ής η αίτηση περαιτέρω ότι η διαιτητική απόφαση έχει παραγραφεί με βάση τον Περί Παραγραφής Αγώγιμων Δικαιωμάτων Νόμου αφού έχουν παρέλθει 6 χρόνια από τη βάση αγωγής η οποία κατά την ομνύουσα επεσυνέβηκε στις 8.4.2009 με την έκδοση της Διατητικής Απόφασης. Περαιτέρω η ομνύουσα ισχυρίζεται ότι η εν λόγω απόφαση είναι ασαφής αφού δεν φέρει τα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης και συγκεκριμένα δεν επιδικάζει συγκεκριμένο ποσό υπέρ συγκεκριμένου προσώπου, ως εκ τούτου δεν είναι δεκτική εκτέλεσης, δεν αναφέρει τι ποσό οφείλει κάθε διάδικος αλλά αόριστα ένα συγκεκριμένο ποσό χωρίς περαιτέρω λεπτομέρειες και αναφορές. Εν κατακλείδι, η ομνύουσα εισηγείται όπως το Δικαστήριο μην επιτρέψει την εγγραφή και εκτέλεση της απόφασης εναντίον της αφού αυτό είναι δίκαιο και εύλογο και προς το συμφέρον της δικαιοσύνης. Ακροαματική Διαδικασία Η υπόθεση αναπόφευκτα οδηγήθηκε σε ακρόαση και οι συνήγοροι των δύο πλευρών περιορίστηκαν στην κατάθεση γραπτών αγορεύσεων τις οποίες ετοίμασαν προς διευκόλυνση του Δικαστηρίου. Οι θέσεις των δύο πλευρών καταγράφονται αναλυτικά στις γραπτές αγορεύσεις τους και για το λόγο αυτό δεν κρίνω σκόπιμο να τις επαναλάβω. Αναφορά θα γίνει σε αυτές όπου δει. Νομική Πτυχή και αξιολόγηση των εκατέρωθεν θέσεων Σύμφωνα με το άρθρο 52

(1)(α) του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου Ν. 22/85, όταν προκύπτει διαφορά μεταξύ Συνεργατικής Εταιρείας και μελών, καταθετών, οφειλετών ή των εγγυητών τους η διαφορά αυτή θα παραπέμπεται από την εταιρεία ή από οποιοδήποτε από τα πιο πάνω πρόσωπα στον Έφορο Συνεργατικών Εταιρειών. Το εδάφιο 2 του ίδιου άρθρου προνοεί τα ακόλουθα: «

(2)Ο Έφορος δύναται, με τη λήψη της δυνάμει του εδαφίου

(1)παραπομπής: (α) να επιχειρήσει συνδιαλλαγή της διαφοράς ή (β) να παραπέμπει τη διαφορά προς επίλυση σε διαιτησία η οποία διεξάγεται σύμφωνα με τις διατάξεις των Θεσμών που εκδίδονται δυνάμει του εδαφίου

(6).» Σύμφωνα δε με το εδάφιο

(4)του άρθρου 52, οποιοσδήποτε θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την απόφαση του διαιτητή δύναται να υποβάλει Έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο εντός 21 ημερών από την ημερομηνία γνωστοποίησης της απόφασης. Σε περίπτωση δε που η απόφαση δεν εφεσιβληθεί, σύμφωνα με το εδάφιο 5 του άρθρου 52 καθίσταται τελική και εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο ως οι αποφάσεις του πολιτικού δικαστηρίου. Το δε άρθρο 21 του Περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφ. 4, επί του οποίου ορθά στηρίζεται η αίτηση, παρέχει την δυνατότητα και καθορίζει την διαδικασία εγγραφής μετά από άδεια του Δικαστηρίου διαιτητικής απόφασης για σκοπούς εκτέλεσης της κατά τον ίδιο τρόπο όπως εκτελούνται οι αποφάσεις του Δικαστηρίου. Συγκεκριμένα, το άρθρο 21 του περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφ. 4, οι πρόνοιες του οποίου σχετίζονται με την παρούσα αίτηση έχουν ως εξής: «21. Διαιτητική απόφαση που εκδίδεται με βάση συνυποσχετικό δύναται, με άδεια του Δικαστηρίου, να εκτελεστεί κατά τον ίδιο τρόπο όπως δικαστική απόφαση ή διάταγμα με την ίδια ισχύ και σε τέτοια περίπτωση δύναται να καταχωρηθεί δικαστική απόφαση με περιεχόμενο εκείνο της διαιτητικής απόφασης.» Η διαδικασία που ακολουθείται στα πλαίσια αίτησης για εγγραφή διαιτητικής απόφασης για σκοπούς εκτέλεσης εξετάστηκε και ερμηνεύτηκε σε αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην σχετικά πρόσφατη απόφαση ημερομηνίας 11.4.2012 στην Πολιτική Έφεση 357/2008, Ανδρέας Χατζηγεωργίου Νικολάου ν Νέας Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγλαντζιάς, αναφέρθηκαν σχετικά τα ακόλουθα: «Το επαρχιακό δικαστήριο κατά την ενάσκηση των εξουσιών του στα πλαίσια διαδικασίας εγγραφής και εκτέλεσης διαιτητικής απόφασης δεν ελέγχει την ορθότητα της διαιτητικής απόφασης ούτε υπεισέρχεται στην ουσία της διαφοράς. Από την άλλη όμως, η διαδικασία δεν είναι απλώς τυπική εφόσον δι' αυτής επιδιώκεται η πρόσδοση δικαστικής ισχύος στη διαιτητική απόφαση για σκοπούς εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων. Γι΄ αυτό ακριβώς το λόγο κάθε αίτηση που υποβάλλεται στο επαρχιακό δικαστήριο πρέπει να επιδίδεται στο πρόσωπο προς το οποίο στρέφεται η διαιτητική απόφαση ώστε να έχει την ευκαιρία να προβάλλει οτιδήποτε που ενδεχομένως έχει σχέση μόνο με το επίδικο θέμα της προώθησης της εγγραφής και εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης χωρίς το δικαστήριο να υπεισέρχεται σε άλλα θέματα αναγόμενα στην ουσία κλπ της διαφοράς αναφορικά με την οποία εκδόθηκε η διαιτητική απόφαση.». Προκύπτει, λοιπόν, από την σχετική επί του θέματος νομολογία ότι το θέμα της εγγραφής μιας διαιτητικής απόφασης είναι ουσιαστικά τυπικό και οποιεσδήποτε ενστάσεις πρέπει να έχουν σχέση μόνο με το επίδικο θέμα της προώθησης της εγγραφής και εκτέλεσης της. Το Δικαστήριο δεν έχει καμία αρμοδιότητα, σε αυτό το στάδιο, να εξετάσει την ουσία της διαφοράς που παραπέμφθηκε σε διαιτησία ούτε και να αναθεωρήσει την διαιτητική απόφαση. Σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση στην Αναφορικά με την Αίτηση Σωτηρούλλας Κωνσταντινίδου

(1995)1 Α.Α.Δ. 827: «Αντικείμενο της αίτησης είναι το διάταγμα που εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο για την καταχώρηση και εγγραφή της απόφασης του Διαιτητή. Δεν έχει εξηγηθεί όμως ποια είναι η σύνδεση της δικαστικής απόφασης, η οποία αφορούσε μόνο στην καταχώρηση και εγγραφή της απόφασης του Διαιτητή και συνακόλουθα της παροχής άδειας για εκτέλεση, με το πιο πάνω ζήτημα ουσίας που εγείρεται. Δεν είναι αντικείμενο αυτής της διαδικασίας η απόφαση του Διαιτητή και, εν πάση περιπτώσει, επισημαίνω πως το άρθρο 52

(4)του Ν. 22/85 παρέχει σε οποίον θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την απόφαση του Διαιτητή δικαίωμα έφεσης στο Επαρχιακό Δικαστήριο που πρέπει να ασκείται μέσα στην προθεσμία που τάσσει.» Η νομολογία έχει διασαφηνίσει ότι η αίτηση για εγγραφή της διαιτητικής απόφασης προτού ληφθούν μέτρα εκτέλεσής της αποτελεί «ζήτημα τύπου». Παραπέμπω συναφώς στην απόφαση Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αγίας Νάπας ν. Άντυ Κυριακίδη κ.α.

(2008)1 Α.Α.Δ. 716, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η διαδικασία που οδηγεί στην εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ως απόφαση Δικαστηρίου είναι, κατά την άποψη μας, ζήτημα τύπου. Για να εκτελεστεί οποιαδήποτε απόφαση Δικαστηρίου χρειάζεται η εμπλοκή του ιδίου, που αφενός την διατάσσει και ταυτόχρονα την εποπτεύει. Επομένως, η διαιτητική απόφαση πρέπει κατά κάποιο τρόπο να καταχωριστεί, να «εγγραφεί» δηλαδή στα αρχεία του Πρωτοκολλητείου ως απόφαση Δικαστηρίου, για να προχωρήσει η εκτέλεση της. Γι' αυτό το σκοπό υπεβλήθη η υπό συζήτηση αίτηση, και μάλιστα επιδόθηκε στους εφεσίβλητους για να προβάλουν ενώπιον του Δικαστηρίου οτιδήποτε ήθελαν, με αναφορά ασφαλώς μόνο στο επίδικο θέμα, της προώθησης δηλαδή της εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης.». (Η έμφαση και υπογράμμιση δική μου.) Επομένως, και όπως επιτάσσει η νομολογία, ζητήματα που αφορούν την ουσία της διαιτητικής απόφασης δεν μπορούν να εξεταστούν στα πλαίσια αίτησης για εγγραφή και εκτέλεση της. Τέτοια θέματα μπορούν να εγερθούν μόνο σε διαδικασία έφεσης κατά της διαιτητικής απόφασης και η δυνατότητα προσώπου που αμφισβητεί την ορθότητα διαιτητικής απόφασης να την εφεσιβάλει παρέχεται από το άρθρο 52

(4)του Νόμου 22/

1. Στην Αίτηση αρ. 14/2008 Αλέκου Αλεξάνδρου απόφαση ημερομηνίας 21.03.2008 (υπόθεση έκδοση προνομιακού εντάλματος τύπου certiorari) τονίστηκε πως η αίτηση για την εγγραφή της διαιτητικής απόφασης στο Επαρχιακό Δικαστήριο θα έπρεπε να είχε γίνει όχι μονομερώς, αλλά δια κλήσεως, ώστε να δινόταν το δικαίωμα να ακουστεί και η άλλη πλευρά. Έχοντας στο μυαλό μου τις πιο πάνω νομικές αρχές καθώς και το συναφές νομοθετικό πλαίσιο, προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα πως στην περίπτωση εγγραφής και εκτέλεσης διαιτητικής απόφασης πρέπει να ικανοποιούνται σωρευτικά οι εξής προϋποθέσεις:
2. Να έχει εκδοθεί διαιτητική απόφαση.
3. Η διαιτητική απόφαση να έχει κοινοποιηθεί στους διαδίκους έτσι ώστε να λάβουν γνώση γι' αυτήν και το περιεχόμενο της.
4. Να έχει εκπνεύσει ο χρόνος των 21 ημερών από της γνωστοποιήσεως στους διαδίκους της διαιτητικής αποφάσεως, την οποίαν θέτουν τα εδάφια

(4)και

(5)του άρθρου 52 του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου του 1985, Ν.22/1985μετά των συναφών τροποποιήσεων και να μην έχει ασκηθεί οποιαδήποτε έφεση επί της εν λόγω αποφάσεως.

1. Η αίτηση για εγγραφή και εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης να έχει γίνει δια κλήσεως. Στην προκειμένη υπόθεση διαπιστώνω ότι έχει εκδοθεί διαιτητική απόφαση προς όφελος των Αιτητών και εναντίον του Καθ' ου η αίτηση για το ποσό των €8.773,82, πλέον τόκο προς 9,5% ετησίως επί του ποσού αυτού από 08.04.2009 επί του εκάστοτε υπολοίπου μέχρι εξόφλησης πλέον €60,00 έξοδα διαιτησίας. Η διαιτητική αυτή απόφαση φέρει ημερομηνία έκδοσης την 8/5/2009 και τόπο έκδοσης της τη Λεμεσό (Τεκμήριο 1 της Ε/Δ Δημητρίου). Περαιτέρω, διαπιστώνω ότι πιστό αντίγραφο της διαιτητικής απόφασης αυτής επιδόθηκε στις 19.02.2015 σε κάποια Άννη Σαββίδου, η οποία σύμφωνα με τον ιδιώτη επιδότη, είναι η ενήλικη θυγατέρα της Καθ' ης η αίτηση και συγκατοικεί μαζί της (Τεκμήριο 5 της Ε/Δ Δημητρίου). Το γεγονός ότι η εν λόγω διαιτητική απόφαση επιδόθηκε στην θυγατέρα της Καθ'ης η αίτηση επιβεβαιώνεται και από την ίδια στην Ένορκη Δήλωση της , θέμα για το οποίο μάλιστα προβάλλει ένσταση αφού ισχυρίζεται ότι έπρεπε να γίνει προσωπική επίδοση στην ίδια. Κατά συνέπεια, προκύπτει ότι η θυγατέρα της Καθ'ης η αίτηση παρέλαβε πιστό αντίγραφο της διαιτητικής απόφασης εκ μέρους και για λογαριασμό της Καθ' ης η αίτηση. Επίσης, διαπιστώνω ότι από την ημέρα επίδοσης του πιστού αντιγράφου της εκδοθείσας διαιτητικής απόφασης στη θυγατέρα της Καθ' ης η αίτηση έχει εκπνεύσει η προθεσμία των 21 ημερών που από το νόμο παρέχεται για τυχόν άσκηση δικαιώματος έφεσης επί της ουσίας, διαδικασίας και του περιεχομένου της διαιτητικής απόφασης, χωρίς το δικαίωμα αυτό να έχει ασκηθεί από την Καθ' ης η αίτηση. Ούτε αυτό το γεγονός αμφισβητείται από την Καθ' ης η αίτηση, η οποία προβάλλει την δικαιολογία ότι η θυγατέρα της απέκρυψε και/ή δεν ενημέρωσε την ίδια για την επιδοθείσα διαιτητική απόφαση παρά μόνο, σχεδόν 5 μήνες αργότερα. Ως αποτέλεσμα αυτού, οι Αιτητές καταχώρησαν στις 4.6.2015 την υπό κρίση αίτηση δια κλήσεως, η οποία επίσης επιδόθηκε στη θυγατέρα της Καθ' ης η αίτηση στις 12.06.
2. Ως εκ των ανωτέρω κρίνω ότι πληρούνται συσσωρευτικά οι προϋποθέσεις για εγγραφή της Διαιτητικής Απόφασης όπως αναλύονται πιο πάνω. Θα εξετάσω εν αρχή τους λόγους ένστασης της Καθ' ης η Αίτηση που αφορούν το θέμα της επίδοσης και συγκεκριμένα τους λόγους ένστασης 3 και μέρος του λόγου
3. Με βάση τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και συγκεκριμένα τη Δ.5 (θ.2) προνοούνται τα ακόλουθα: Η Δ.5, θ.2

(1)(ιι) των Θεσμών προβλέπει τα εξής: "2.

(1)The service shall, whenever it is practicable, be effected by leaving the copy with the person to be served; but if he is not found at his house or at his usual place of employment, the service shall be deemed to be effected if the copy is left- (ι) with any member of his family of apparently 16 years .." Σε ελεύθερη μετάφραση: «2.

(1)Η επίδοση πρέπει, όποτε τούτο είναι πρακτικά δυνατό, να πραγματοποιείται με την παράδοση αντιγράφου στο πρόσωπο στο οποίο θα γίνει η επίδοση, αλλά σε περίπτωση που το άτομο δεν βρεθεί στο σπίτι του ή στον χώρο της εργασίας του, η επίδοση θα θεωρείται ότι έχει γίνει εαν αντίγραφο αφεθεί (i) σε οποιοδήποτε μέλος της οικογένειας το οποίο είναι 16 χρονών ή άνω..." Η Καθ' ης η αίτηση παραπονείται ότι έχει γίνει κακή επίδοση της διαιτητικής απόφασης. Αποδίδει τον ισχυρισμό του περί 'κακής επίδοσης' στο γεγονός ότι η διαιτητική απόφαση δεν της επιδόθηκε προσωπικά αλλά στη θυγατέρα του με την οποίαν διαμένει. Δεν παραπονείται όμως για κακή επίδοση της παρούσας αίτησης που καταχωρήθηκε με σκοπό την άδεια του Δικαστηρίου για εγγραφή και εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης, η οποία επίσης επιδόθηκε στη θυγατέρα της Καθ' ης η αίτηση. Σύμφωνα με την υφιστάμενη νομολογία αλλά και το λεκτικό και πνεύμα του άρθρου 52

(4)του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου του 1985, Ν.22/1985μετά των συναφών τροποποιήσεων, γνωστοποίηση της διαιτητικής απόφασης δεν σημαίνει απαραίτητα, αποκλειστικά και μόνο προσωπική επίδοση. Σκοπός του νομοθέτη δεν ήταν να παρακάμψει τις δικονομικές αρχές επίδοσης εγγράφων σε φυσικά πρόσωπα. Επομένως, σχετικά με την επίδοση διαιτητικής απόφασης, ως νομικό έγγραφο που είναι, ισχύουν και εφαρμόζονται οι δικονομικοί κανόνες, όπως αυτοί τέθηκαν στον Κανονισμό 2 της Διάταξης 5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Μέσα από διάφορες αποφάσεις και ελληνικά ερμηνευτικά λεξικά, ο όρος 'οικογένεια' επιδέχεται μία ποικιλία ερμηνειών ανάλογα με τα περιστατικά της υπόθεσης. Στην υπόθεση υπ' αριθμό 940/95 όμως μεταξύ Χαράλαμπος Τουμαζή -ν- Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω Υπουργού Οικονομικών (β) Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων,

(1997)4 Α.Α.Δ. 745 επιχειρήθηκε να ερμηνευθεί η έννοια της λέξης 'οικογένεια' με βάση το 'Σύντομο Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό' του Ελευθερουδάκη και συγκεκριμένα αναφέρονται τα εξής: "Οικογένεια εν τη στενοτέρα εννοία ομάς αποτελούμενη εκ των δια νομίμου γάμου συνδεομένων γονέων και των τέκνων αυτών, εν τη ευρυτέρα εννοία ομάς περιλαμβάνουσα τους δύο γονείς τα τέκνα των και συζύγους των αρρένων τέκνων και τους τούτων απογόνους..." Στη δε Ανδρέα Γ. Θωμά v Κυπριακής Δημοκρατίας,

(1996)4 Α.Α.Δ. 157 σημειώθηκε πως η έννοια της 'οικογένειας' καλύπτει και τα 'αδέλφια'. Μία ποιο χαλαρή, ευρύτερη και πιο ευέλικτη ερμηνεία της 'οικογένειας' δόθηκε στην υπόθεση Green v Marsden [1853] 1 Drew 646 όπου, ανάμεσα σ' άλλα, αναφέρθηκαν τα εξής: "it is still in itself a word of most loose and flexible description." και ακολούθως στην υπόθεση Χριστάκης Γεωργίου Θεοδώρου κ.α v Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Μακράσυκας

(2003)1 Α.Α.Δ. 1305 όπου λέχθηκε πως "το κατά πόσο συγκεκριμένο πρόσωπο θεωρείται μέλος μιας οικογένειας εξαρτάται όχι μόνο από τα περιστατικά της υπόθεσης αλλά και από τους σκοπούς της συγκεκριμένης νομικής πρόνοιας στην οποία η λέξη 'οικογένεια' απαντάται." Στην υπόθεση Χριστάκης Γεωργίου Θεοδώρου κ.α v Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Μακράσυκας

(2003)1 Α.Α.Δ. 1305 η επίδοση που έγινε στη γιαγιά του πρώτου εφεσείοντος και αντίστοιχα μητέρα και πεθερά της τρίτης εφεσείουσας και του δεύτερου εφεσείοντος εκ μέρους και για λογαριασμό των εφεσειόντων θεωρήθηκε ως κανονική και σύμφωνα με τις πρόνοιες της Διάταξης 5 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Θεσμών αφού κρίθηκε ως μέλος της οικογένειας των εφεσειόντων επειδή είχε στενή συγγενική σχέση μαζί τους, η οποία ήταν άνω των 16 ετών και διέμενε στον ίδιο χώρο μαζί τους και συγκεκριμένα στα βοηθητικά της οικίας των εφεσειόντων. Περαιτέρω, στην ίδια υπόθεση ειπώθηκε ότι σκοπός του νομοθέτη μέσα από την προαναφερόμενη διάταξη ήταν να διευκολύνει την επίδοση εγγράφων όπου αυτή δεν είναι δυνατό να επιτευχθεί στον ίδιο το διάδικο προσωπικά, φέρνοντας του όμως ταυτόχρονα το προς επίδοση έγγραφο εις γνώση του μέσω των προϋποθέσεων που θέτει η διάταξη αυτή. Με βάση τις πιο πάνω ερμηνείες αλλά και τα περιστατικά και γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση , κρίνω πως η κυρία Αννα Σαββίδου, ως ενήλικας, θυγατέρα και συγκάτοικος της Καθ' ης η αίτηση, γεγονός που είναι κοινά παραδεκτό από τους διαδίκους στην παρούσα υπόθεση, εμπίπτει στην έννοια του 'μέλους της οικογένειας που είναι 16 ετών και άνω' που προνοεί το γράμμα και πνεύμα του Κανονισμού 2 της Διάταξης 5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Με βάση τα πιο πάνω η επίδοση της διαιτητικής απόφασης στην θυγατέρα της Καθ'ης η αίτηση είναι καλή, νόμιμη και έγκυρη. Ως αποτέλεσμα της νόμιμης και κανονικής επίδοσης του εγγράφου αυτού, κρίνω πως η Καθ' ης η αίτηση έλαβε νόμιμα και κανονικά γνώση για το περιεχόμενο της εν λόγω εκδοθείσας διαιτητικής απόφασης με βάση την υφιστάμενη νομοθεσία και τους διαδικαστικούς θεσμούς πολιτικής δικονομίας χωρίς να προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια με σκοπό την άσκηση του δικαιώματος καταχώρησης έφεσης επ' αυτής. Ενώ είχε την ευκαιρία να προβεί στα υπό του νόμου προβλεπόμενα ένδικα μέσα για αμφισβήτηση της εγκυρότητας ή νομιμότητας της διαιτητικής απόφασης δεν το έπραξε με αποτέλεσμα να εκπνεύσει ο χρόνος εφέσεως που παρέχεται από το νόμο. Πρέπει να τονίσω ότι η θέση της ιδίας της Καθ' ης η Αίτηση ότι το επιδοτήριο της διαιτητικής απόφασης κατακρατήθηκε από τη θυγατέρα της για άγνωστο προς το Δικαστήριο λόγο με αποτέλεσμα να χάσει την προθεσμία για υποβολή έφεσης, σίγουρα δεν μπορεί να ενισχύσει την ένσταση της αφού η παράλειψη άσκησης του δικαιώματος έφεσης κάτω από τις συνθήκες που η ίδια περιγράφει δεν μπορεί να λειτουργήσει εις βάρος του Αιτητή. Εξάλλου, από τη στιγμή που η Καθ' ης η αίτηση έλαβε γνώση για την παρούσα αίτηση, η οποία επιδόθηκε στην θυγατέρα της, χωρίς οποιοδήποτε παράπονο και/ή πρόβλημα με αποτέλεσμα την απρόσκοπτη εκπροσώπηση της στην παρούσα διαδικασία, θεωρώ ότι η Καθ' ης η αίτηση έλαβε γνώση και για το περιεχόμενο της εκδοθείσας διαιτητικής απόφασης, η οποία επιδόθηκε με τον ίδιο τρόπο. Με βάση τα πιο πάνω η επίδοση της διαιτητικής απόφασης στην θυγατέρα της Καθ'ης η αίτηση είναι καλή, νόμιμη και έγκυρη και ο λόγος ένστασης 3 και το δεύτερο σκέλος του λόγου 9 απορρίπτονται. Σε ότι αφορά το πρώτο σκέλος του λόγου ένστασης 9 και συγκεκριμένα ότι η εν λόγω διαιτητική απόφαση δεν έχει ανανεωθεί, θεωρώ ότι ούτε αυτός ο λόγος μπορεί να πετύχει. Ο ευπαίδευτος συνήγορος της Καθ' ης η αίτηση δια της τοποθέτησης του αυτής φαίνεται να είναι της άποψης πως θα έπρεπε να προηγηθεί αίτηση για ανανέωση της διαιτητικής απόφασης λόγω παρέλευσης 6 ετών από την ημέρα έκδοσης της και μετά να καταχωρηθεί η παρούσα αίτηση. Στην υπόθεση Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αγίας Νάπας v Άντυς Κυριακίδης κ.α., Πολιτική Έφεση

(2008)1 Α.Α.Δ. 716 αποφασίστηκε ότι για να προχωρήσει η εκτέλεση μιας διαιτητικής απόφασης που εκδόθηκε θα πρέπει πρώτα να εγγραφεί δια της καταχωρήσεως της στα αρχεία του πρωτοκολλητείου ως απόφαση Δικαστηρίου. Χρειάζεται επομένως η εμπλοκή του Δικαστηρίου για να δώσει τέτοια άδεια για εγγραφή και παράλληλα να εποπτεύει την εκτέλεση και ανανέωση της, συνεπώς και το πρώτο σκέλος του λόγο ένστασης 9 απορρίπτεται. Σε ό,τι αφορά τον λόγο ένστασης 10 και συγκεκριμένα ότι η εν λόγω απόφαση έχει παραγραφεί αυτός αναλύεται στην αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου της Καθ'ής η Αίτηση με έμφαση στο Άρθρο 29

(2)το οποίο προβλέπει ότι ανεξαρτήτως οποιουδήποτε ειδικού Νόμου και προθεσμίας για παραγραφή σε περίπτωση σύγκρουσης ισχύουν οι πρόνοιες του Περί Παραγραφής Νόμου. Διαφωνώ με αυτή τη θέση. Ακόμα και να ίσχυαν οι πρόνοιες του Περί Παραγραφής Νόμου, δε διαφεύγει της προσοχής του Δικαστηρίου ότι αυτός έχει ανασταλεί μέχρι την 31.12.

1. Συνεπώς με βάση τα σημερινά δεδομένα ο Νόμος Περί Παραγραφής τίθεται σε ισχύ την 1.1.
2. Σε ό,τι αφορά τους λόγους ένστασης 1, 2 ,4 ,5 και 7 με τους οποίους εγείρονται ζητήματα παρατυπίας στον τρόπο έκδοσης της απόφασης, τον διορισμό του διαιτητή και την παράλειψης πρόσκλησης της Kαθής η αίτηση στην διαιτησία παρατηρώ ότι με βάση τις επιταγές της Νομολογίας όπως έχω παραθέσει ανωτέρω, σε αυτό το στάδιο το Δικαστήριο δεν εισέρχεται σε ζητήματα που αφορούν την ουσία της απόφασης του Διαιτητή σε αιτήσεις για εγγραφή και εκτέλεση της απόφασης. Τέτοια θέματα μπορούν να εγερθούν μόνο σε διαδικασία έφεσης κατά της διαιτητικής απόφασης, δυνατότητα που παρέχεται στο Άρθρο 52

(4)του Ν. 22/

1. Ως ανεδαφικοί οι λόγοι 1,2,4,5 και 7 απορρίπτονται. Οι λόγοι ένστασης 6 και 8 αναφέρονται σε παρατυπίες στο κείμενο της διαιτητικής απόφασης. Με τον 6ο λόγο ένστασης η Καθ'ης η αίτηση παραπονείται ότι δεν αναγράφεται στο κείμενο της Διαιτητικής Απόφασης το δικαίωμα υποβολής Έφεσης η οποιαδήποτε προθεσμία για την υποβολή έφεσης και ως εκ τούτου η απόφαση δεν πρέπει να εγγραφεί. Με τον 8ο λόγο ένστασης προωθεί την θέση ότι η απόφαση είναι ασαφής και μη φέρουσα τα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης απόφασης. Διαφωνώ με αμφότερες τις θέσεις της Καθ'ής η αίτηση. Συμφωνώ με το σκεπτικό της υπόθεση Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Λήδρα Λτδ. ν. Αγγελικής Μανώλη (αρ. αίτησης 981/14), όπου ο πρωτόδικος δικαστής αποφασίστηκε ότι ακόμα και αν παρουσιάζονται ορισμένες παρατυπίες, στο λεκτικό μιας διαιτητικής απόφασης αυτές δεν καθιστούν από μόνες τους την απόφαση ασαφή, αόριστη και μη δυνάμενη να εγγραφεί. Αρκεί από το περιεχόμενο της απόφασης να προκύπτει το πρόσωπο προς το οποίο αναφέρεται η απόφαση, να αναγράφεται σαφώς το ποσό που το πρόσωπο αυτό οφείλει και έναντι ποιου και γενικότερα η υποχρέωση αποπληρωμής να προκύπτει σαφώς και κατά τρόπο άμεσο. Εξετάζοντας το τεκμήριο 1 που επισυνάπτεται στην Ε/Δ Δημητρίου παρατηρώ ότι στη διαιτητική απόφαση ημ. 8.4.09 αναφέρεται το όνομα τόσο του Πρωτοφειλέτη όσο και των εγγυητών, ο αριθμός του γραμματίου και το ποσό που αξιούται από τη Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Γερμασόγειας η οποία όπως εξηγείται στην Ε/Δ Δημητρίου συγχωνεύθηκε με άλλες ΣΠΕ και ονομάζεται πλέον Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού. Αναφέρεται δε περαιτέρω στην εν λόγω απόφαση ότι η αποπληρωμή του πιο πάνω ποσού πλέον των τόκων βαραίνει αλληλεγγύως τον Πρωτοφειλέτη και τους Eγγυητές. Ως εκ τούτου θεωρώ ότι η διαιτητική απόφαση φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά μιας έγκυρης απόφασης και η παράλειψη αναγραφής του δικαιώματος και προθεσμίας έφεσης επι του κειμένου της θεωρώ ότι είναι παρατυπία η οποία δεν μπορεί έχει καταλυτικές συνέπειες για την επιτυχία της αίτησης .Ως εκ των ανωτέρω οι λόγοι ένστασης 6 και 8 απορρίπτονται. . Ο δε τελευταίος λόγος ένστασης υπ' αρ. 11 δεν αναπτύσσεται στο κείμενο αγορεύσεως της Καθ' ης η Αίτηση ως εκ τούτου έχει παραμείνει μετέωρος και ως τέτοιος απορρίπτεται. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Κατ΄ ακολουθίαν των πιο πάνω η παρούσα Αίτηση επιτυγχάνει. Συνεπώς, εκδίδεται διάταγμα για καταχώρηση και εγγραφή στο σχετικό αρχείο του Πρωτοκολλητή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού της απόφασης του Διαιτητή ημερομηνίας 8/4/2009, Τεκμήριο 1 στην ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την κριθείσα Αίτηση ημερομηνίας 4/6/2015, αναφορικά με την Καθ' ης η Αίτηση
2. Όσον αφορά το θέμα των εξόδων της παρούσας Αίτησης δεν βρίσκω κανένα λόγο για να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής και, συνεπώς, ο Αιτητής δικαιούται τα έξοδα τους. Τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας επιδικάζονται λοιπόν σε βάρος της Καθ' ης η Αίτηση 3 και υπέρ του Αιτητή όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............... Εύη Ευθυμίου-Ανδρέου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο