Savvas Georgiou Marneros κ.α. ν. G. Hassapis Holdings Limited κ.α., Αρ. Αγωγής: 1292/11, 8/1/2015

(2009)1(Β) ΑΑΔ 1524 ο Αρτέμης, Π. πραγματεύεται το θέμα με ανασκόπηση στη νομολογία και αναφέρει στη σελίδα 1530 και επόμενες τα ακόλουθα: "Προκύπτει από τα πιο πάνω πως σε τέτοια περίπτωση δικαίωμα αγωγής έχει απευθείας ο εκδοχέας ως ενάγοντας, το ακριβές όμως ερώτημα που μας απασχολεί εδώ είναι κατά πόσο τέτοιο δικαίωμα έχει παράλληλα και από μόνος του ο εκχωρητής. Οι έρευνες μας, μας οδήγησαν στην υπόθεση Three Rivers D.C. v. Bank of England [1995] 4 All E.R. 312, όπου κρίθηκε το θέμα σε περίπτωση όπου ο εκχωρητής ήγειρε την αγωγή χωρίς συνένωση σε αυτή και χωρίς τη ρητή συγκατάθεση του εκδοχέα. Στην υπόθεση εκείνη αποφασίστηκαν τα πιο κάτω: «Where there was an agreement to assign a legal chose, in equity the assignee became the owner and controller of the legal chose and was entitled to sue for the recovery of the chose, although as a matter of practice he was normally required by the court to join the assignor either as plaintiff or, if he refused to give his consent, as defendant. However (Staughton L.J. dissenting), where the assignor whished to sue and it was known that there had been an assignment the court required the assignee to be joined and would not permit the assignor to maintain the action in the absence of the assignee. The assignor was entitled to sue as trustee for the assignee if the assignee so wished, but in that event he was required to reveal his representative capacity . . ." Σε ελεύθερη μετάφραση: «Όπου υπάρχει συμφωνία εκχώρησης νομικού δικαιώματος αγωγής, σύμφωνα με το δίκαιο της επιείκειας ο εκδοχέας καθίσταται ο δικαιούχος και ελέγχων του δικαιώματος αγωγής και δικαιούται να ενάγει με βάση το δικαίωμα αυτό, παρόλο ότι, ως θέμα πρακτικής, κανονικά θα απαιτηθεί από το Δικαστήριο να συνενώσει τον εκχωρητή είτε ως ενάγοντα είτε, εάν αρνείται να δώσει την συγκατάθεσή του, ως εναγόμενο. Εντούτοις, όπου ο εκχωρητής επιθυμεί να καταχωρήσει αγωγή, όπου είναι γνωστό ότι υπήρξε εκχώρηση, το Δικαστήριο ζητά όπως ο εκδοχέας συνενωθεί και δεν επιτρέπει στον εκχωρητή να συντηρεί την αγωγή στην απουσία του εκδοχέα. Ο εκχωρητής δικαιούται να ενάγει ως εμπιστευματοδόχος του εκδοχέα εάν τούτο επιθυμεί ο εκδοχέας, αλλά σε τέτοια περίπτωση πρέπει να αποκαλύπτει την εκπροσωπευτική του ιδιότητα ...» Όλα τα πιο πάνω είναι καθοδηγητικά και στην υπό κρίση υπόθεση, αφού και εδώ το θέμα αφορούσε «νομικό αντικείμενο αγωγής» (legal chose in action). Ο εφεσείων-εκχωρητής ενήγαγε προσωπικά, χωρίς να έχει συνενώσει και τον εκδοχέα ως διάδικο, που, φυσιολογικά και νομικά είχε τον πρώτο λόγο στη διαδικασία λόγω της εκχώρησης. Πουθενά δε δεν φαίνεται να τον είχε εξουσιοδοτήσει ο εκδοχέας να τον εκπροσωπεί ως εμπιστευματοδόχος του. Mε βάση τις πιο πάνω αρχές, καταλήγουμε πως ο εφεσείων-ενάγων δεν είχε δικαίωμα αγωγής προσωπικά εναντίον των εφεσίβλητων-εναγομένων εκτός αν συνένωνε και τον εκδοχέα ή αν ενεργούσε κατ' εντολήν του και ως εκ τούτου η αγωγή του θα έπρεπε να είχε απορριφθεί γι'αυτό το λόγο. Εν όψει της κατάληξής μας, δεν χρειάζεται να εξετάσουμε ούτε την πρώτη προδικαστική ένσταση, αλλά ούτε και την ουσία της υπόθεσης, που αφορά το κατά πόσο υπήρξε, λόγω του ατυχήματος, μόνιμη ολική ανικανότητα, με βάση την οποία θα υποχρεωνόταν η ασφαλιστική εταιρεία να καταβάλει τα προνοούμενα ωφελήματα." Το γεγονός ότι ο εκχωρητής από μόνος του προσωπικά δεν μπορεί να εγείρει αγωγή στην απουσία του εκδοχέα επιβάλλει στο Δικαστήριο σύμφωνα με την πιο πάνω αυθεντία να μην επιτρέψει τη συνέχιση και κατά συνέπεια την επιτυχία αυτής. Η απόφαση στην Ανδρέας Λουκά (ανωτέρω) είναι κατά συνέπεια καταλυτική για την τύχη της παρούσας αγωγής. Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η αγωγή για τον πιο πάνω λόγο είναι καταδικασμένη σε αποτυχία εξετάζοντας και τις υπερασπίσεις που εγείρονται από τους Εναγόμενους 1 και 2 και 3-7 σε συνδυασμό με τη μαρτυρία που υπάρχει ενώπιον μου καταλήγω στο ίδιο αποτέλεσμα. Δηλαδή την απόρριψη της αγωγής. Η μοναδική ένορκη μαρτυρία του Ενάγοντα 1 καταρρίφθηκε κατά την αντεξέταση στην οποία αυτός υποβλήθη από τον κ. Ζαχαρίου. Ο κ. Μαρνέρος το μόνο που εγνώριζε ενώπιον του Δικαστηρίου ήταν η απαίτηση για την επιστροφή των χρημάτων του γιατί η κατοικία δεν αποπερατώθηκε όπως ο ίδιος ανέφερε και/ή δεν αποπερατώθηκε έγκαιρα και σύμφωνα με τις δικές του επιθυμίες. Δεν μπόρεσε να δικαιολογήσει το γεγονός ότι έκαμε πληρωμές (μέσω της Τράπεζας η οποία κατέβαλλε χρήματα με πιστοποιητικό εκτελεσθείσας εργασίας πολιτικού μηχανικού) μετά τις 30.4.2009 ημερομηνία κατά την οποία σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του θα έπρεπε η κατοικία να αποπερατωθεί και να του παραδοθεί. Δεν μπόρεσε να στοιχειοθετήσει επίσης το νόμιμο τερματισμό της σύμβασης πώλησης. Σύμφωνα με τον Ναθαναήλ, Δ., στην αυθεντία Mindoras Estates Ltd v. Απόστολου Ποταμού κ.ά. Π.Ε.153/2009 / ημερ. 12.7.2012 ως αποτέλεσμα των πράξεων των Εναγόντων να συνεχίσουν να καταβάλλουν χρήματα μέχρι το τέλος του 2009 (δηλαδή και μετά τη λήξη της καθορισθείσας στη σύμβαση πώλησης ημερομηνίας αποπεράτωσης της κατοικίας που ήταν η 30.4.09) ήταν το ουσιώδες του χρόνου αποπεράτωσης και παράδοσης της κατοικίας, να ατονήσει, και για να καταστεί και πάλι ο χρόνος ουσιώδης, όφειλαν οι Ενάγοντες με νέα επιστολή τους να παραχωρήσουν στους Εναγόμενους σχετική προθεσμία πριν προχωρήσουν δύο χρόνια αργότερα στον τερματισμό της σύμβασης πώλησης. Δεν μπόρεσε επίσης ο Ενάγων 1 να δείξει λόγο γιατί τερμάτισε τη σύμβαση στις 9.3.2011 (Τεκμήριο ΣΤ) δύο χρόνια μετά την ισχυριζόμενη διάρρηξη της συμφωνίας και ήγειρε αγωγή ένα μήνα αργότερα στις 19.4.2011. Αγνοούσε ή καλύτερα παρέβλεπε ότι ο ίδιος συγκατένευσε και/ή εξουσιοδότησε την πληρωμή χρημάτων από την τράπεζα ανάλογα με την πρόοδο των εργασιών και τα πιστοποιητικά του επιβλέποντος μηχανικού όπως επίσης και το ουσιαστικότερο γεγονός ότι όχι μόνο είχε εκχωρήσει αυτά τα δικαιώματα του (για την πληρωμή χρημάτων ανάλογα με την πρόοδο των εργασιών) αλλά είχε εκχωρήσει όλα τα δικαιώματα του τα οποία απόρρεαν από τη σύμβαση πώλησης (Τεκμήριο Α) προς την Τράπεζα Κύπρου, και μάλιστα σε χρόνο μεταγενέστερο του χρόνου αποπεράτωσης και παράδοσης της κατοικίας στις 25.8.09 (βλέπε Τεκμήριο Ι, σύμβαση εκχώρησης). Όσον αφορά τους Εναγόμενους 3-7 είναι φανερό ότι αυτοί συνενώθηκαν στην αγωγή αφού ήταν συνιδιοκτήτες του κτήματος επί του οποίου θα ανεγείρετο το συγκρότημα των κατοικιών από τους Εναγόμενους 1 και 2 (1/5 μερίδιο έκαστος). Άγνωστο δε παρέμεινε ποιος υπέγραψε γι΄ αυτούς τη σύμβαση πώλησης (Τεκμήριο Α). Σκοπός ήταν η κατάθεση της σύμβασης πώλησης στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο για σκοπούς ειδικής εκτέλεσης. Τους Εναγόμενους 3-7 ο Ενάγων 1 δεν τους γνώριζε, ουδέποτε τους είδε, και ουδέποτε όπως ανέφερε στη μαρτυρία του συνεβλήθη μαζί τους για την ανέγερση της κατοικίας, αλλά κυρίως όπως έχω ήδη αναφέρει δεν έχει προωθήσει την υπόθεση του για ειδική εκτέλεση του πωλητηρίου εγγράφου, με την παρούσα αγωγή και ως εκ τούτου οι Ενάγοντες δεν απέσεισαν το βάρος απόδειξης από τη στιγμή που αυτό αμφισβητείται της υπογραφής της σύμβασης πώλησης από τους Εναγόμενους 3-7 με προσκόμιση θετικής μαρτυρίας. Κατά την ακρόαση, ο Μ.Ε. κ. Σάββας Μαρνέρος, (Ενάγων 1) συμφώνησε ότι δεν υπάρχουν σε καμία σελίδα της συμφωνίας (Τεκμήριο Α) οι μονογραφές αλλά ούτε οι υπογραφές των Εναγομένων 3-7. Περαιτέρω ανέφερε ότι ουδέποτε μίλησε με οποιονδήποτε από αυτούς για θέματα σχετικά με τη συμφωνία πώλησης. Σύμφωνα με την απόφαση στην υπόθεση Ελληνική Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ ν. Ε.Τ. Autospares Enterprises Ltd

(1998)1(B) AAΔ.843, o Ενάγων, σε περιπτώσεις αμφισβήτησης από τον Εναγόμενο της υπογραφής της σύμβασης, πρέπει να προσφέρει θετική μαρτυρία για την απόδειξη της υπογραφής και από μόνη της η παρουσίαση της σύμβασης ως τεκμηρίου δεν αποδεικνύει τίποτε σε σχέση με την υπογραφή της. Σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την πιο πάνω αυθεντία στη σελίδα 851: "Ενόψει της αμφισβήτησης της υπογραφής και της πράγματι σύναψης της σύμβασης, μόνη η παρουσία του εγγράφου που την έφερε, δεν αποδείκνυε τίποτε και δεν προωθούσε την υπόθεση των εφεσιβλήτων. Αφού δεν υπήρχε θετική μαρτυρία πως η σύμβαση υπεγράφη και συνακολούθως η σφραγίδα τέθηκε από εξουσιοδοτημένο πρόσωπο. Ώστε να τίθεται πλέον ζήτημα βάρους απόδειξης που θα έφεραν οι εφεσίβλητοι." Στην παρούσα υπόθεση, όχι μόνο δεν αντικρούστηκε ο ισχυρισμός των Εναγομένων για μη υπογραφή της συμφωνίας από τους Εναγόμενους 3-7 με την προσκόμιση θετικής μαρτυρίας προς τούτο αλλά αντίθετα, ο μάρτυρας των Εναγόντων, παραδέχτηκε το γεγονός ότι αυτή φέρει πανομοιότυπη μονογραφή στο τέλος για όλους τους Εναγόμενους 3-7 ο οποίος δεν γνωρίζει σε ποιον ανήκει κατά την αντεξέταση του. Ως εκ τούτου η αγωγή απορρίπτεται με έξοδα εις βάρος των Εναγόντων όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........................... Μ. Παπάμιχαηλ, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο