Ανδρούλλας Κώστα Βασιλείου ν. Πέτρου Κώστα Πέτρου, Αρ.αγωγής 1972/2009, 9/1/2015

Ανδρούλλας Κώστα Βασιλείου ν. Πέτρου Κώστα Πέτρου, Αρ.αγωγής 1972/2009, 9/1/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2015:A7 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Χ.Μαλαχτού, Π.Ε.Δ. Αρ.αγωγής 1972/2009 Μεταξύ: Ανδρούλλας Κώστα Βασιλείου, από την Πύλα Ενάγουσας και Πέτρου Κώστα Πέτρου, από την Πύλα Εναγόμενου Ημερ.: 9.1.

1. Εμφανίσεις: Για την Ενάγουσα: Κ.Ευσταθίου για Ευστάθιος Κ. Ευσταθίου Για την Εναγόμενη: Σ.Σάββα A Π Ο Φ Α Σ Η Η Ενάγουσα ήταν η ιδιοκτήτρια τριών τεμαχίων (234/3, 257/3 και 258/2) κάτω από το ίδιο Πιστοποιητικό Εγγραφής Ακίνητης Ιδιοκτησίας με αρ.εγγραφής 5643, Φ/Σχ. XLI/II στην τοποθεσία Σιελεντρούνα στην Πύλα στη Λάρνακα έκτασης 15 στρεμμάτων και 2 προσταθιών. Με Πωλητήριο Εγγραφο ημερομηνίας 14.3.1995 (Τεκμήριο 2) ο Εναγόμενος αγόρασε από την Ενάγουσα 8 στρέμματα. Στο Πωλητήριο Εγγραφο επισυναπτόταν τοπογραφικό σχέδιο όπου φαινόταν χρωματισμένο κίτρινο το μέρος που αγόρασε ο Εναγόμενος. Αναφερόταν σχετικά στο Εγγραφο ότι: «Το σχέδιο είναι κατά προσέγγιση και δεικνύει την τοποθεσία και τα όρια ενώ η πωλούμενη έκταση θα εξακριβωθεί επί τόπου υπό της Αρμόδιας Κτηματολογικής Αρχής». Περαιτέρω, συμφωνήθηκε ότι το πωλούμενο μέρος θα διαχωριζόταν από τον Εναγόμενο σε οικόπεδα ενώ το εναπομείναν στην Ενάγουσα μέρος θα παρέμενε χωράφι. Συμφωνήθηκε ακόμη ότι οι συμβαλλόμενοι υποχρεούνταν να συμμορφωθούν προς τους κανονισμούς και απαιτήσεις των αρμοδίων αρχών για να πραγματοποιηθεί ο διαχωρισμός. Χρόνια μετά οι διάδικοι κατάρτησαν και νέα γραπτή συμφωνία ημερ. 5.9.2003 τιτλοφορούμενη «Συμφωνία Διανομής Κτήματος» (Τεκμήριο 3) για να καταδείξουν επί επισυναπτόμενου σχεδίου ποιο μέρος θα ελάμβανε ο κάθε ένας. Το επισυναπτόμενο σχέδιο είναι όπως και το επισυναπτόμενο στο πωλητήριο έγγραφο σε κλίμακα 1:5000 όπου φαίνεται ότι ο Εναγόμενος ελάμβανε το βόρειο μέρος του κτήματος και η Ενάγουσα το νότιο. Η αξίωση της Ενάγουσας εδράζεται στη θέση ότι ο Εναγόμενος προβαίνοντας σε οικοπεδοποίηση στο βόρειο μέρος του κτήματος επενέβηκε κατά 2277 τ.μ. στο μέρος του κτήματος που της αναλογούσε. Αξιώνει η Ενάγουσα διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει τον Εναγόμενος όπως παύσει να επεμβαίνει στην πιο πάνω έκταση που της ανήκει και να της παραδώσει την ελεύθερη κατοχή της. Ακόμα, αποζημιώσεις προς €215 ανά τ.μ. που είναι, κατά την ίδια, η αγοραία αξία του κτήματος, δηλαδή στο σύνολο €489.
2. Περαιτέρω, γενικές αποζημιώσεις για παράβαση της συμφωνίας διανομής και παράνομη επέμβαση και αποζημιώσεις για απώλεια μελλοντικής αξιοποίησης του μέρους που δικαιούται. Αξιώνονται ακόμη αυξημένες και τιμωρητικές αποζημιώσεις λόγω της επέμβασης και εν γένει συμπεριφοράς του Εναγόμενου. Ο Εναγόμενος αρνείται την καταλογιζόμενη ή οιαδήποτε επέμβαση στο μέρος του κτήματος που αναλογεί στην Ενάγουσα. Σύμφωνα με την Εκθεση Υπεράσπισης ο Εναγόμενος εξασφάλισε πολεοδομική άδεια για διαίρεση γης και άδεια διαχωρισμού σε 13 οικόπεδα, όπου δε ήταν αναγκαίο, τις διάφορες αιτήσεις προς τις αρμόδιες αρχές είχε υπογράψει και η Ενάγουσα ως συνιδιοκτήτρια ή πληρεξούσιος αντιπρόσωπος της. Οι δε εργασίες διαχωρισμού εκτελέστηκαν σύμφωνα με τις εκδοθείσες άδειες στην έκδοση των οποίων λήφθηκαν υπόψη οι συμφωνίες των διαδίκων. Ο Παναγιώτης Μενοίκου (Μ.Ε.2) διπλωματούχος αγρονόμος και τοπογράφος μηχανικός με πείρα από το 1990 και «αρμόδιος χωρομέτρης» σύμφωνα με τις διατάξεις του περί Χωρομετρίας Νόμου του 2005, αιτήθηκε και έλαβε όλα τα απαραίτητα χωρομετρικά δεδομένα από το Κτηματολόγιο και προέβηκε σε εργασίες της ειδικότητας του σε σχέση με το επίδικο ζήτημα και συνέταξε σχετική Εκθεση ημερ. 25.6.2014 (Τεκμήριο 13). Κατέληξε ότι το επί του εδάφους εμβαδόν του επίδικου κτήματος ήταν 20942 τ.μ. αντί 20736 τ.μ. που αναγραφόταν στον τίτλο του. Το βόρειο μέρος που έχει αναπτυχθεί με το διαχωρισμό του σε οικόπεδα καλύπτει 11587 τ.μ. και το εναπομείναν χωράφι 9355 τ.μ.. Το εύρημα του ταυτίζεται με τα επίσημα στοιχεία του Κτηματολογίου που επισυνάπτει ως παράρτημα στην έκθεση του. Νότια του βορείου μέρους του κτήματος υπάρχει ημιτελής δρόμος καθ΄ όλο το μήκος. Σύμφωνα με τους όρους των αδειών για την οικοπεδοποίηση του βορείου μέρους έπρεπε να κατασκευαστεί τμήμα δρόμου πλάτους 4 μ. πέραν του πεζοδρομίου των 2 μ.. Όταν οικοπεδοποιηθεί και το νότιο μέρος θα ζητηθεί να συμπληρωθεί ο δρόμος ώστε να καταστεί πλάτους 11 μ. με τα πεζοδρόμια δηλαδή το νότιο μέρος θα παραχωρήσει 2 μ. για τα πεζοδρόμια και 3 μ. για άσφαλτο. Το επί του εδάφους σύνορο των δύο μερών καθορίζεται σήμερα από το τέλος του ημιτελούς δρόμου δηλαδή στα 6 μ. από τα σύνορα των τελευταίων οικοπέδων της ανάπτυξης. Όπως ανέφερε ο Μενοίκου, εάν οι συνιδιοκτήτες θα έπρεπε να επωφεληθούν κατ΄ αναλογία του γεγονότος ότι το κτήμα ήταν μεγαλύτερο, ο Εναγόμενος θα δικαιούτο σε 10808 τ.μ., ακόμα όμως και έτσι, έχει κατασκευάσει τον προαναφερθέντα ημιτελή δρόμο περιλαμβανομένων και των πεζοδρομίων εντός του μέρους που δικαιούται η Ενάγουσα. Το σύνορο των ιδιοκτησιών των διαδίκων έπρεπε να βρίσκεται στο σύνορο των τελευταίων οικοπέδων της ανάπτυξης (λεπτή κόκκινη γραμμή στο σχέδιο παράρτημα 2 της έκθεσης Μενοίκου) δηλαδή 6 μ. πιο πίσω καθ΄ όλο το μήκος της επί τόπου διαχωριστικής γραμμής. Ο Εναγόμενος επενέβηκε στο μέρος που δικαιούται η Ενάγουσα κατά 6 μ. καταλαμβάνοντας εμβαδόν 778,23 τ.μ. που ανήκει στην Ενάγουσα. Ο Μενοίκου είναι ο χωρομέτρης που είχε εργαστεί και είχε διεκπεραιώσει τις τοπογραφικές εργασίες για το διαχωρισμό των οικοπέδων. Οι εργασίες του είχαν ανατεθεί από τον αρχιτέκτονα και πολιτικό μηχανικό του έργου. Υπήρχε η σχετική πολεοδομική άδεια με αρ. ΛΑΡ/332/95 και η άδεια διαχωρισμού σε οικόπεδα Δ.622/
3. Επιβεβαιώνει ο μάρτυρας ότι επί τόπου όλα έγιναν σύμφωνα με τις άδειες και ο Μενοίκου εξέδωσε σχετικό πιστοποιητικό Συμπλήρωσης Διαχωρισμού Οικοπέδων (Τεκμήριο 20). Την 7.11.2003 ο Εναγόμενος εγγράφηκε ως ο κατά 16/31 μερίδια ιδιοκτήτης του όλου κτήματος που αναριθμήστηκε σε τεμάχιο 460 όπως φαίνεται στο Πιστοποιητικό Εγγραφής Ακίνητης Ιδιοκτησίας που διατήρησε τον ίδιο αριθμό εγγραφής (Τεκμήριο 11). Εάν η έκταση του κτήματος ήταν 20736 τμ όπως αναφέρεται στον τίτλο, τα 16/31 μερίδια του Εναγόμενου θα αναλογούσαν σε 10702,45 τ.μ. που είναι ελάχιστο περισσότερο από 8 στρέμματα που αγόρασε ο Εναγόμενος που είναι 10702.40 τ.μ. (8 x 1337,80 τ.μ.). Συνεπώς αυτό που αναφέρεται στην παραγρ.6 της Εκθεσης Απαίτησης ότι ο Εναγόμενος δικαιούτο και ήταν εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης εμβαδού 10,027 δεκαρίων, δηλαδή 10027 τ.μ. είναι εντελώς λανθασμένο. Το κτήμα προέκυψε να είναι 20942 τμ δηλαδή μεγαλύτερο. Αυτό δεν θα είχε σημασία αν δεν υπήρχε η εγγραφή. Εκείνο που θα είχε σημασία θα ήταν μόνο η έκταση που κατέχει ο Εναγόμενος και όχι η έκταση που απέμεινε στην Ενάγουσα και τούτο γιατί ο Εναγόμενος αγόρασε συγκεκριμένη έκταση και όχι ποσοστό της ακίνητης ιδιοκτησίας. Εφόσον όμως ο Εναγόμενος εγγράφηκε ως ιδιοκτήτης κατά 16/31 μερίδια του κτήματος, το εμβαδόν του οποίου προέκυψε να είναι 20942 τ.μ., τότε κατά τον διαχωρισμό του κτήματος αυτός θα δικαιούται σε έκταση 10808,77 τ.μ. (20942 τ.μ. x 16/31). Η εγγραφή, έστω και αν απέδωσε στον Εναγόμενο 106.37 τ.μ. (10808,77 τ.μ. μείον 10702,40 τ.μ.) πέραν της έκτασης που αγόρασε, είναι δεδομένη και ο Ενάγοντας δεν μπορεί να είναι υπόλογος για επέμβαση σε έκταση που είναι εγγεγραμμένη επ΄ ονόματι του, ούτε ότι παρέβηκε τη συμφωνία διανομής γιατί αποδέχτηκε εγγραφή του πιο πάνω μεριδίου επ΄ ονόματι του. Υπενθυμίζεται ότι η βάση της αγωγής είναι για παράβαση συμφωνίας διανομής και παράνομη επέμβαση. Δεν αφορά η αγωγή σε διαδικασία διόρθωσης τίτλου. Η αίτηση για πολεοδομική άδεια υποβλήθηκε την 10.4.1995 στο Επαρχιακό Γραφείο του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως Λάρνακας στο όνομα της Ενάγουσας, που ήταν η μόνη εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια, και που εκπροσωπείτο από πληρεξούσιο αντιπρόσωπο κάποιο Σταύρο Ιωνά Σταύρου. Η αίτηση έλαβε αριθμό ΛΑΡ/232/95 (Τεκμήριο 17). Στο μέρος «
4. Σύντομη περιγραφή της ανάπτυξης:» αναγράφεται: «Διαίρεση των τεμ. 234/3 + 257/2 σε 13 οικόπεδα (οι 8 σκάλες), τεμ. 258/2 παραμένει χωράφι». Ο Χρυσόστομος Παπαβαρνάβας (Μ.Υ.1) που εργάζεται στο Επαρχιακό Γραφείο του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως Λάρνακας ανάφερε ότι η αίτηση έτυχε χειρισμού ως εάν θα αναπτύσσονταν τα δύο τεμάχια σε όλη τους την έκταση. Αυτό δεν ανταποκρινόταν σε ό,τι συμφωνήθηκε με το Πωλητήριο Εγραφο και τη Συμφωνία Διανομής Κτήματος. Τουλάχιστο στο σχέδιο που επισυνάπτεται στο Πωλητήριο Εγγραφο φαίνεται ξεκάθαρα ότι το μέρος που αγόρασε ο Εναγόμενος δεν κάλυπτε όλη την έκταση του 257/2 αλλά υπολειπόταν μιας λωρίδας στο νότιο μέρος του. Επειδή το κτήμα θεωρείτο ενιαίο, και υπερέβαινε τα 20000 τ.μ., στη βάση της Δήλωσης Πολιτικής απαιτήθηκε χώρος πρασίνου 12% αντί για 10%. Περαιτέρω, λόγω της ύπαρξης των πυλώνων της ΑΗΚ και του κανονισμού να παραμένει λωρίδα 25 μέτρων ανεκμετάλλευτη για σκοπούς ασφάλειας, περισσότερος χώρος δεν εντάχθηκε στα εμβαδά των οικοπέδων και παρέμεινε πράσινο. Αντί για 1066 τ.μ. πράσινο που θα ήταν το 12% παρέμεινε χώρος 1400 τ.μ.. Δεν επρόκειτο για σφάλμα της πολεοδομίας όπως ισχυρίζεται ο δικηγόρος του Εναγόμενου στη γραπτή του αγόρευση. Δεν προκύπτει πως όταν θα αναπτυχθεί το νότιο μέρος η Ενάγουσα θα επωφεληθεί επειδή το βόρειο μέρος έδωσε χώρο πέραν του 12%, και τούτο γιατί, όπως ανάφερε ο Παπαβαρνάβας, οι διαχωρισμοί έληξαν. Όμως, εφόσον το νότιο μέρος είναι μικρότερο των 20000 τ.μ. και εφόσον δεν μπήκε όρος ότι κατά την ανάπτυξη του θα πρέπει να δώσει 12% πράσινο θα δώσει μόνο 10%. Θα έπρεπε η Πολεοδομία να είχε θέσει τέτοιο όρο όμως δεν το έπραξε. Ετσι, το νότιο μέρος θα επωφεληθεί 140 τ.μ. περίπου οικοπεδοποιήσιμου εμβαδού. Προκύπτει πως το όφελος αν τελικά από το νότιο μέρος ζητηθεί μόνο 10% πράσινο δεν προέρχεται από οιαδήποτε παραχώρηση ή σε βάρος του βορείου μέρους αλλά από την παράλειψη του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως να θέσει όρο για τη μελλοντική ανάπτυξη του νοτίου μέρους. Το επίδικο ζήτημα είναι ασύνδετο με τις επιμέρους πτυχές της ανάπτυξης που έκαμε ο Εναγόμενος. Είναι πολύ πιο απλό. Εάν ο Εναγόμενος δεν επιθυμούσε να προχωρήσει σε ανάπτυξη, αλλά να περιφράξει αυτό που αγόρασε πού θα τοποθετούσε το σύρμα; Ασφαλώς όχι εκεί που σήμερα τελειώνει η άσφαλτος αλλά εκεί που τελειώνει η έκταση των νοτιότερων οικοπέδων της ανάπτυξης. Καταλήγω ότι ο Εναγόμενος επεμβαίνει σε γη που δεν είναι εγγεγραμμένη στο όνομα του αλλά στο όνομα της Ενάγουσας και την οποία κανένα συμβατικό δικαίωμα έχει να κατέχει, εμβαδού 778,23 τ.μ. (11587 τ.μ. μείον 10808,77 τ.μ.). Με Πωλητήριο Εγγραφο ημερ. 24.10.2003 (Τεκμήριο 19) ο Εναγόμενος και η Ενάγουσα ως πωλητές πώλησαν σε κάποια Κατερίνα Χαραλάμπους Πούνα τα οικόπεδα 12 και 13 όπως είχαν προκύψει από τον γενόμενο διαχωρισμό. Σύμφωνα με επισυναπτόμενο στο πωλητήριο έγγραφο σχέδιο τα οικόπεδα 12 και 13 βρίσκονται στο νοτιότερο μέρος του διαχωρισμού. Εάν δηλαδή διατασσόταν να επιστραφεί στην Ενάγουσα η λωρίδα των 6 μ. στην οποία ο Εναγόμενος επενέβηκε τότε το σύνορο της ιδιοκτησίας της Ενάγουσας θα άγγιζε το νότιο σύνορο των δύο οικοπέδων και τα οικόπεδα δεν θα είχαν πεζοδρόμιο και δρόμο προς νότο. Εάν δε συνεπεία τούτου ο δρόμος θα έπρεπε να μεταφερτεί 6 μ. μέσα στα οικόπεδα που η Πούνα αγόρασε ο επηρεασμός θα είναι δυσμενέστερος. Υπάρχει και περαιτέρω επιπλοκή καθότι από σχέδια που έχει παρουσιάσει επισυναπτόμενα στην έκθεση του ο Μενοίκου φαίνεται ότι στα οικόπεδα έχουν ανεγερθεί οικοδομές. Περαιτέρω, προκύπτει πως η Πούνα έχει καταθέσει το πωλητήριο έγγραφο στο Κτηματολόγιο για σκοπούς ειδικής εκτέλεσης αυθημερόν με την υπογραφή του. Δεν μαρτυρήθηκε, ούτε καν υπαινίχθηκε ότι η Πούνα είναι μέρος σε οιανδήποτε σκευωρία με τον Εναγόμενο. Η Πούνα είναι αθώο τρίτο μέρος που φέρεται καλή τη πίστη να αγόρασε τα δύο οικόπεδα, προνοώντας μάλιστα να δεσμεύσει (αν ήταν δική της σκέψη και απαίτηση) όλους τους συνιδιοκτήτες του κτήματος όπου βρίσκονταν τα οικόπεδα που αγόραζε. Η Ενάγουσα υπογράφοντας το Πωλητήριο Εγγραφο της 24.10.2003 ουσιαστικά της παρέστησε το ολιγότερον ότι συνενούσε στην εκ μέρους της αγορά και ότι τα οικόπεδα που αγόραζε ήταν ως τα σχέδια και επιτόπου, όπως και η περιβάλλουσα ανάπτυξη. Γιατί δεν είναι μόνο ζήτημα εμβαδού των συγκεκριμένων οικοπέδων αλλά και των περιβαλλόντων δρόμων. Θα ήταν άδικο και ανεπίτρεπτο η διένεξη των διαδίκων να επιλυθεί καθ΄ οιοδήποτε τρόπο με τη διαφοροποίηση του διαχωρισμού και αλλαγές στους δρόμους ή την πρόσβαση προς τα οικόπεδα της Πούνα. Καταλήγω, έχοντας προς τούτο ισχυρότατη θέση, ότι η Ενάγουσα με τη συμπεριφορά της, ακόμα και αν έδειξε εμπιστοσύνη και παραπλανήθηκε από τον Εναγόμενο, προέβηκε σε παραστάσεις προς αθώο τρίτο μέρος, το οποίο για καλό αντάλλαγμα προέβηκε σε αγορά δύο οικοπέδων και φαίνεται να έχει ήδη ανοικοδομήσει επ΄ αυτών, κατά τρόπο που να εμποδίζεται να επιμένει σε οιαδήποτε θεραπεία που θα είχε ως αποτέλεσμα τη διαφοροποίηση ή μεταβολή της επί τόπου κατάστασης. Αλλωστε, έχει ήδη εκδοθεί Πιστοποιητικό Εγκρισης του διαχωρισμού από την 16.10.2007 (Τεκμήριο 9). Και δεν τίθεται ζήτημα δικογράφησης του γεγονότος του επηρεασμού τρίτου προσώπου. Η Ενάγουσα ήταν μέρος στη συμφωνία της 24.10.2003 και γνώριζε για τα δικαιώματα που είχε αποκτήσει η Πούνα. Για να μπορούσε να επιδιώξει θεραπεία που να προσβάλλει ή να επηρεάζει τα δικαιώματα της Πούνα, εάν πίστευε ότι είχε τη δυνατότητα να επιτύχει τέτοια θεραπεία, όφειλε να είχε συνενώσει την Πούνα ως διάδικο μέρος στην αγωγή της. Η θεραπεία της Ενάγουσας θα πρέπει να περιοριστεί σε χρηματικές αποζημιώσεις. Αυτό προφανώς το αποδέχεται και η Ενάγουσα αφού στη γραπτή τους αγόρευση οι δικηγόροι της περιορίζονται σε αναφορά σε αποζημιώσεις χωρίς να επιχειρηματολογούν για οποιοδήποτε διάταγμα. Ο Εναγόμενος προσπάθησε να παρουσιάσει την εικόνα ότι η Ενάγουσα καθυστερούσε στο να του μεταβιβάσει μερίδιο του κτήματος για να μην έχει ο ίδιος δικαίωμα να υποβάλει αίτηση για διαχωρισμό και ούτε παραστάσεις να κάμει εάν διαφωνούσε με τον τρόπο διαχωρισμού. Είπε πως τα σχέδια, οι αιτήσεις και παραστάσεις προς όλες τις αρμόδιες αρχές γίνονταν και υποβάλλονταν από την Ενάγουσα και από τον ίδιο απλά ζητείτο να πληρώνει. Οι απαιτήσεις, εισηγήσεις, όροι και τροποποιήσεις των αρχών γίνονταν με την Ενάγουσα. Ο Εναγόμενος βασιζόμενος στο γεγονός ότι η Ενάγουσα ως εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια έπρεπε η ίδια να προβεί σε όλα τα διαβήματα για την έκδοση των σχετικών αδειών για την οικοπεδοποίηση του βόρειου μέρους του κτήματος επιχειρεί να της καταλογίσει ότι και στην ουσία αυτή αποφάσισε το πώς θα γινόταν ο διαχωρισμός. Είπε ότι η Ενάγουσα χώριζε τα οικόπεδα και ότι αυτή χρειαζόταν άδειες. Προβάλλει τη δυνατότητα κρίσης του Δικαστηρίου. Ενας επαγγελματίας στην ανάπτυξη γης να προβάλλει ότι η Ενάγουσα που δεν έχει σχέση με τέτοια ζητήματα και που διέμενε μόνιμα στο εξωτερικό θα μπορούσε να επιβάλει τον όποιο σχεδιασμό ή την όποια διαμόρφωση του διαχωρισμού. Κατέληξε να ισχυριστεί ότι απλά έκανε κάποιες πληρωμές όπως του ζητούσε η Ενάγουσα και του παρουσιάστηκαν στο τέλος ολοκληρωμένα 13 οικόπεδα ως δικά του. Δεν συμφώνησε με κανένα για τις εργασίες οι «ειδικοί» τα έκαμαν. Όταν το Δικαστήριο του ζήτησε να σχολιάσει το Τεκμήριο 10 που είναι η συμφωνία με τους εργολάβους που διάνοιξαν τα οικόπεδα και που υπογράφονται από τον ίδιο για την εταιρεία του Tsiapa Estate Ltd συνέχιζ την τακτική του λέγοντας ότι τα οικόπεδα τα αγόρασε προσωπικά προβάλλοντας ανυπόστατα επιχειρήματα και καταρρακώνοντας πλήρως την αξιοπιστία του ως μάρτυρα. Είναι πρόδηλο πως η Ενάγουσα ή ο πληρεξούσιος αντιπρόσωπος της προσυπόγραφαν ότι τους παρουσιαζόταν από τον Εναγόμενο επιδεικνύοντας εμπιστοσύνη, εφόσον μάλιστα υφίστατο και συμβατική δέσμευση προς τούτο. Στις παραγρ. 16 - 18 της γραπτής του δήλωσης ο Εναγόμενος αναπτύσσει επιχειρηματολογία σε σχέση με τους χώρους πρασίνου και το ζήτημα με τους πυλώνες της ΑΗΚ. Δεν βρίσκω κανένα έρεισμα στην επιχειρηματολογία του. Εξ΄ υπαρχής με το Πωλητήριο Εγγραφο είχε καθοριστεί ποιο ήταν το μέρος που θα του αναλογούσε και οι πυλώνες της ΑΗΚ ήταν στο μέρος που αγόρασε. Εάν δε η επιχειρηματολογία του δεν είναι εξ΄ αφορμής των όσων ειπώθηκαν κατά τη δίκη από τον Παπαβαρνάβα και τα είχε υπόψη του κατά την υποβολή των αιτήσεων για το διαχωρισμό θα ήταν μαρτυρία εναντίον του που θα έτεινε να καταδείξει ότι δεν επρόκειτο περί λάθους αλλά υπήρχε εκ μέρους του σκοπιμότητα. Καταλήγω ότι η Ενάγουσα δικαιούται σε αποζημίωση για την αξία έκτασης 778,23 τμ, που ο Εναγόμενος της έχει αποστερήσει. Ουσιώδης χρόνος πρέπει να είναι ο χρόνος κατά τον οποίο είχε διαφανεί η επέμβαση και η Ενάγουσα την αντιλήφθηκε. Σύμφωνα με τη μαρτυρία της που αποδέχομαι πλήρως και προς κάθε πτυχή της, αυτό συνέβηκε περίπου 3 χρόνια μετά την υπογραφή της συμφωνίας διανομής δηλαδή το 2006, όταν και είχε επί τόπου ολοκληρωθεί ο διαχωρισμός. Η Μαργαρίτα Κλατσιά (Μ.Ε.3) εκτίμησε την ανά τ.μ. αξία του κτήματος στη βάση συγκριτικών πωλήσεων παρομοίων κτημάτων στην ίδια περιοχή και ετοίμασε σχετική Εκθεση Εκτίμησης ημερ. 14.4.2009 (Τεκμήριο 15). Τα συγκριτικά που έλαβε υπόψη σημειώνονται σε χωρομετρικό της περιοχής που παρουσίασε (Τεκμήριο 16). Δεν έδωσε άλλες λεπτομέρειες για τις συγκριτικές πωλήσεις. Κατά τη μάρτυρα το κτήμα ως χωράφι άξιζε κατά το χρόνο της εκτίμησης της €140 ανά τ.μ., ενώ εάν ήταν διαχωρισμένο σε οικόπεδα €215 ανά τ.μ.. Βέβαια, για να διαμορφωθεί ένα χωράφι σε οικόπεδα απαιτούνται €32 περίπου έξοδα το τ.μ.. Πέραν τούτου η έκταση θα είναι μικρότερη αφού μέρος θα χρησιμοποιηθεί για το οδικό δίκτυο και χώρους πρασίνου. Δεν υπάρχουν τα στοιχεία για να γίνει αποτίμηση της ζημιάς στη βάση του κέρδους από την οικοπεδοποίηση της έκτασης και πώλησης των οικοπέδων που θα προέκυπταν. Η εκτίμηση των €140 ανά τ.μ. για χωράφι έχει αμφισβητηθεί με επιμέρους εισήγηση ότι θα έπρεπε να ληφθεί υπόψη ότι μέσα από το κτήμα διέρχονται πυλώνες της ΑΗΚ, γεγονός που επηρεάζει αρνητικά την αξία του. Η εκτιμήτρια δεν τους έλαβε υπόψη και ορθά αφού εκτιμούσε την αξία του μέρους στο οποίο ο Εναγόμενος επενέβηκε και όπου δεν υπήρχαν πυλώνες της ΑΗΚ. Ο Εναγόμενος επέλεξε να μην προσκομίσει μαρτυρία εκτιμητή για την αξία του επίδικου εμβαδού. Με το Πωλητήριο Εγγραφο ο Εναγόμενος αγόρασε το Μάρτιο του 1995 10702,40 τ.μ. στην τιμή των £55.
5. Απορρίπτω τη θέση του ότι συμφώνησε διπλάσια από την τότε αγοραία αξία του κτήματος. Το αγόρασε προς £5,14 το τ.μ. δηλαδή €8,80 το τ.μ.. Σχολιάζοντας το γεγονός στη μαρτυρία της η εκτιμήτρια υπέπεσε σε σφάλμα νομίζοντας πως ήταν £51 το τ.μ., προσθέτοντας ότι τότε τα χωράφια είχαν αγοραία αξία €80 ανά τ.μ. . Ένα άλλο στοιχείο σύγκρισης που υπάρχει είναι η πώληση προς την Πούνα. Ολοκληρωμένα οικόπεδα πωλήθηκαν τον Οκτώβριο του 2003 προς £34,19 το τ.μ. (£36.000 ÷ 1053 τμ) δηλαδή προς €58,47 το τ.μ.. Δεν μπορεί το ίδιο κτήμα ως χωράφι να άξιζε σχεδόν το ίδιο 8 χρόνια προηγουμένως. Όπως ανάφερε η εκτιμήτρια οι τιμές των ακινήτων αυξήθηκαν απότομα μετά το
6. Το 2009 ήταν ψηλά ενώ σήμερα μειωμένες σε σχέση με το 2009 κατά 25 - 30%. Το 1996 ήταν λίγο πιο χαμηλά από σήμερα. Από τη Δημοκρατία ν. Αγιώτου