ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ ν. JASON G. FITZSIMON κ.α., Αρ. Αγωγής: 515/14, 30/1/2015

(5)ημερών. Η αίτηση υποστηρίζετο από την ένορκη δήλωση της Σοφίας Δημητρίου, υπαλλήλου της Ενάγουσας και δεόντως εξουσιοδοτημένης με την οποία επισυνάπτοντο η σύμβαση στεγαστικού δανείου με πρόσθετο έγγραφο, έγγραφο άλλων όρων και προϋποθέσεων και έγγραφο γενικών όρων στην αγγλική γλώσσα, η κατάσταση λογαριασμού, η σύμβαση εγγύησης, η σύμβαση εκχώρησης, η σύμβαση πώλησης, επιστολές προς τους Εναγομένους και αντίγραφο ειδοποίησης επιδότη ότι επιδόθηκε η αγωγή στην Εναγόμενη 2. Στις 17/3/14 εκδόθηκαν από το Δικαστήριο τα ως άνω διατάγματα. Η ΑΙΤΗΣΗ Ο Εναγόμενος 1 - Αιτητής με την παρούσα αίτηση επιδιώκει τον παραμερισμό (α) του διατάγματος ημερομηνίας 17/3/14 για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, (β) της επίδοσης της ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος και (γ) της ένορκης δήλωσης της Ελένης Κυρίσαββα ημερομηνίας 23/6/14 για τους λόγους που εξηγούνται στην αίτηση για κάθε ένα από τα διατάγματα παραμερισμού που εξαιτείται. Η αίτηση εδράζεται στη Δ.5 Θ.1-3 και 8-10, Δ.6 Θ.1, 2-7

(1)(α)-(δ), 2, 3, 8, 9, Δ.15 Θ1-9, Δ.16 Θ.1-9, Δ.39, Δ.48 Θ.1-13, Δ.51 Θ.1-7, στο άρθρο 30 του Συντάγματος, στο άρθρο 6 της Ε.Ε., στον Ε.Κ. 44/01, στον Ε.Κ. 1393/07, στα άρθρα 3 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου ΚΕΦ. 6, στη Νομολογία, επί των Συμφυών εξουσιών και πρακτική του Δικαστηρίου και στη νομολογία του ΔΕΚ. Τα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση φαίνονται στην ένορκη δήλωση, που συνοδεύει την αίτηση, του Γεώργιου Κούμα, δικηγόρου, που εκπροσωπεί τον Εναγόμενο 1, ο οποίος είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος και προβαίνει σε αυτή επειδή ο Εναγόμενος 1, διαμένει στο Ηνωμένο Βασίλειο. Όπως του ανάφερε ο Εναγόμενος 1 στις 30/7/14 επιδόθηκαν σε αυτό τα έγγραφα που αναφέρονται στην παρ. 7 της ένορκης δήλωσης του. Ως εκ της παρ. 7 της ένορκης δήλωσης του, προκύπτει ότι δεν του επιδόθηκαν τα έγγραφα ή απέτυχε η Ενάγουσα να επιδώσει κανονικά τα έγγραφα που αναφέρονται στην παρ. 8 για τα οποία δεν έλαβαν άδεια από το Δικαστήριο να επιδώσουν. Αναφέρονται δε στις επόμενες παραγράφους της ένορκης δήλωσης του διάφοροι λόγοι με βάση τους οποίους υποστηρίζεται η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων οι οποίοι δεν χρειάζονται να καταγραφούν. Κρατάμε μόνο από αυτούς το λόγο ότι δεν του επιδόθηκε η έντυπη βεβαίωση του παραρτήματος ΙΙ του Ε.Κ. 1393/07 και ως εκ τούτου απώλεσε το δικαίωμα του να συμπληρώσει στο κατάλληλο μέρος την άρνηση ή απόρριψη της επίδοσης. Επισυνάπτονται δε με την ένορκη δήλωση αριθμός τεκμηρίων. Η ΑΓΟΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΗΓΟΡΟΥ ΤΟΥ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΥ 1 Με την αγόρευση του ο συνήγορος του Εναγομένου 1, τελικά περιόρισε τα θέματα που έθιγε στην αίτηση μόνο στο θέμα της τυποποιημένης βεβαίωσης η οποία δεν του επιδόθηκε και ότι οι συνέπειες από τη μη επίδοση του, κατά την άποψη του, είναι να καθίσταται η επίδοση αντικανονική και ως εκ τούτου πρέπει να παραμεριστεί. Περαιτέρω εισηγήθηκε ότι η δικαστική διαδικασία πρέπει να ανασταλεί μέχρι να εκδοθεί απόφαση από το Δ.Ε.Ε.. Η ΕΝΣΤΑΣΗ Η αίτηση του Εναγομένου 1, ως ήταν φυσικό, αντιμετώπισε την ένσταση της Ενάγουσας η οποία καταχωρήθηκε στις 25/11/14 και προβάλλονται δέκα

(10)λόγοι ένσταση. Συνοδεύεται δε από ένορκη δήλωση υπαλλήλου της Ενάγουσας, δεόντως εξουσιοδοτημένου και που γνωρίζει τα γεγονότα, με την οποία επισυνάπτεται αριθμός τεκμηρίων. Περιληπτικά και εν συντομία οι λόγοι ένστασης μπορούν να συνοψιστούν στα ακόλουθα. Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση είναι παράτυπη αφού γίνεται από τον δικηγόρο που εκπροσωπεί τον Εναγόμενο 1 χωρίς να καταδεικνύεται επαρκής λόγος που δεν έγινε από τον Εναγόμενο 1 και/ή τα όσα αναφέρονται από τον ομνύοντα δεν θα πρέπει να ληφθούν υπόψη επειδή προέρχονται από πληροφορίες τρίτων και όχι από τον Εναγόμενο 1 και/ή δεν αποκαλύπτεται η πηγή γνώσης και/ή πληροφόρησης. Η αίτηση είναι αντικανονική ή/και νόμω και ουσία αβάσιμη ή/και θνησιγενής ή/και εν πάση περιπτώσει κωλύεται λόγω συμπεριφοράς να προωθεί τις αξιώσεις που προβάλλει η αίτηση. Η επίδοση της ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος και των άλλων δικαστικών εγγράφων έγινε σύμφωνα με τη νομοθεσία και νομολογία και (α) οι ισχυρισμοί περί κακής ή/και προβληματικής μετάφρασης είναι αβάσιμοι, κακόπιστοι και ανεδαφικοί, (β) η επίδοση έγινε σύμφωνα με το διάταγμα του Δικαστηρίου και βάσει των προνοιών του Ε.Κ. 1393/07 όλων των απαραίτητων δικαστικών εγγράφων τα οποία ήταν μεταφρασμένα στα αγγλικά, (γ) εν πάση περιπτώσει έλαβε γνώση δεόντως και εγκαίρως της δικαστικής διαδικασίας μέσω της υποκατάστατης επίδοσης και δεν ετέθη σε δυσμενή θέση από την επίδοση της ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος, (δ) επιδόθηκαν δεόντως και νομότυπα όλα τα έγγραφα που έπρεπε να επιδοθούν σε μετάφραση στην αγγλική γλώσσα, (ε) η επίδοση ήταν σύμφωνη με τις πρόνοιες του Ε.Κ. 1393/07 και (στ) το διάταγμα για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας εκδόθηκε νομότυπα. Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του Μάριου Σοφρωνίου, υπαλλήλου της Ενάγουσας, ο οποίος είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος προς τούτο και γνωρίζει τα γεγονότα, με την οποία επισυνάπτεται αριθμός τεκμηρίων. Ουσιαστικά η ένορκη δήλωση αναδιατυπώνει τους λόγους ένστασης εκτενέστερα, πληρέστερα και με σαφείς εξηγήσεις και αιτιολογήσεις γι' αυτούς. Αναφορά και σχολιασμός τούτων θα γίνει στη συνέχεια όπου τούτο κρίνεται αναγκαίο. Η ένσταση βασίζεται επί των ιδίων θεσμών και κανονισμών όπως και η αίτηση και επιπλέον στη Δ.1, Δ.2 Θ1-10, Δ.4 Θ.1, Δ.5Α και Δ.33 Θ.10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η ΑΓΟΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΗΓΟΡΟΥ ΤΗΣ ΕΝΑΓΟΥΣΑΣ Με την προσεκτική και μελετημένη αγόρευση του ο δικηγόρος της Ενάγουσας, στην οποία ουσιαστικά επαναλαμβάνονται όλα τα πιο πάνω, αφού αναφέρεται στα επιζητούμενα διατάγματα, στη συνέχεια παραθέτει το χρονολογικό ιστορικό της διαδικασίας από την καταχώρηση της αγωγής μέχρι και την ακρόαση της υπό κρίση αίτησης. Ακολούθως καταγράφονται οι θέσεις του Εναγομένου 1 και καταπιάνεται ειδικά με όλα τα θέματα που αποτέλεσαν σημεία αντιπαράθεσης, με επίκληση σχετικής νομολογίας, για να καταλήξει να εισηγείται την απόρριψη της αίτησης με έξοδα σε βάρος του Εναγομένου 1. ΕΞΕΤΑΣΘΕΝΤΑ ΘΕΜΑΤΑ (Α) Η ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΕΓΙΝΕ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΗΓΟΡΟ ΠΟΥ ΧΕΙΡΙΖΕΤΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ Αρχίζοντας από την εισήγηση του δικηγόρου της Ενάγουσας ότι θα πρέπει να απορριφθεί η ένορκη δήλωση και κατ' επέκταση η αίτηση, γιατί δεν δίνεται εξήγηση για το λόγο που προέβη στην ένορκη δήλωση ο ίδιος δικηγόρος που εκπροσωπεί την Εναγόμενη 1 και χειρίζεται και την υπόθεση, και όχι ο ίδιος ο Εναγόμενος 1, με επίκληση την υπόθεση RYBOLOVLEV v. RYBOLOBLEVA

(2010)1 Α.Α.Δ. 82, θαρρώ πως πρέπει να παρατεθεί η σχετική νομολογία επί του θέματος. Σε αιτήσεις ενδιάμεσης φύσης υπό κανονικές συνθήκες πρέπει κι αυτές να υποστηρίζονται από ένορκες δηλώσεις προσώπων που έχουν προσωπική γνώση των γεγονότων όμως επιτρέπεται όπως μια ένορκη δήλωση περιέχει δηλώσεις κατόπιν πληροφοριών νοουμένου ότι εκτίθενται οι πηγές τους. (Βλ. Δ.39 κ.2 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και την υπόθεση Louis Vuitton v. Δερμοσακ Λιμιτεδ κ.ά.

(1992)1 Α.Α.Δ. 1453 σελ. 1463-1464 και Fashion Box S.R.L. v. Ferro Fashions Ltd, Πολιτική Έφεση 9984, ημερομηνίας 29.10.1999. Στην υπόθεση THANOS HOTELS LTD v. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ

(1991)1 Α.Α.Δ. 1036 το Ανώτατο Δικαστήριο επεσήμανε το ανεπιθύμητο της πρακτικής την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, επομένως και την ένσταση, να γίνεται από δικηγόρο αναμένοντας, ένεκα προηγούμενης νομολογίας, το φαινόμενο αυτό να είχε εκλείψει. Σημειώνεται από το παρών Δικαστήριο ότι αντί να εκλείψει το φαινόμενο αυτό, από τη Δικαστική γνώση που έχει επιλαμβανόμενο σωρεία ενδιάμεσων αιτήσεων, έχει επιταθεί σε τέτοιο βαθμό που οι δικηγόροι πλέον παίζουν και το ρόλο του μάρτυρα. Ανησυχητικό και ανεπιθύμητο είναι το φαινόμενο που παρουσιάζεται, τις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν είτε την αίτηση είτε την ένσταση να γίνονται από ασκούμενους δικηγόρους. Στην προσφυγή 1045/05 DULAL v. Κυπριακής Δημοκρατίας, ημερομηνία 27/10/05 με μονομελή σύνθεση λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Σύμφωνα με νομολογία (βλ. μεταξύ άλλων Ahapittas v. Roc Chik Ltd

(1968)1 C.L.R. 1, in Re Efthymiou

(1987)1 C.L.R. 28, in Re An Advocate

(1987)1 C.L.R. 319 και Thanos Hotels Ltd v. Δημήτρης Ιωάννου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1036) οι δικηγόροι δεν πρέπει να ορκίζονται αναφορικά με τα γεγονότα της υπόθεσης του πελάτη τους, εκτός όπου τούτο είναι απόλυτα αναγκαίο. Εδώ, όπως ήδη ανάφερα, δεν εξηγείται γιατί να μην ορκίζεται ο ίδιος ο αιτητής. παρόλο που ο κ. Παύλος Ερωτοκρίτου δεν χειρίζεται την υπόθεση, ουσιαστικά η ένορκη δήλωση προέρχεται από τους δικηγόρους του αιτητή. Είμαι της άποψης ότι αυτός είναι αρκετός λόγος για απόρριψη της αίτησης.» Στην προσφυγή Svetlana Shalaeva v. Κυπριακής Δημοκρατίας 869/05, ημ. 24/3/06 το ίδιο το Δικαστήριο με τη DULAL αφού αναφέρεται στην πιο πάνω νομολογία αποδέχεται την ένορκη δήλωση που προέβει ο δικηγόρος γιατί το βάρος απόδειξης δεν το είχε η προσφεύγουσα αλλά η Κυπριακή Δημοκρατία. Αν το είχε, δυνατό να κατέληγε ότι η ένορκη δήλωση να μην ήταν επαρκής. Στην υπόθεση DMITRY RYBOLOVLEV v. ELENA RYBOLOVLENA κ.ά.

(2010)1 Α.Α.Δ. 82 λέχθηκαν τα εξής υπό τριμελή σύνθεση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ως Εφετείο: «Το θέμα της κατάρτισης και υποβολής σε δικαστική διαδικασία ένορκης δήλωσης από δικηγόρο, διέπεται από καλά καθιερωμένες αρχές που εκπηγάζουν από τη νομολογία. Αν χρειάζεται να τις συνοψίσουμε ξανά, θα λέγαμε ότι γενικά ομιλούντες, μια ένορκη δήλωση δεν αποκλείεται απλά επειδή ο ομνύων είναι δικηγόρος. Οι δικηγόροι όμως θα πρέπει να αποστασιοποιούνται από τα γεγονότα που σχετίζονται με τα επίδικα θέματα και τυγχάνει γενικά ανεπιθύμητο να εμφανίζονται ως μάρτυρες ή ενόρκως δηλούντες σε δικαστική διαδικασία στην οποία εκπροσωπούν διάδικο, εκτός εάν αυτό είναι αναγκαίο. Αφ' ης όμως στιγμής δικηγόρος έχει με τον ένα ή άλλο τρόπο καταστεί μάρτυρας γεγονότων, τότε κωλύεται, λόγω ασυμβιβάστου, να συνεχίζει να εμφανίζεται χειριζόμενος την υποθεση του πελάτη του ως δικηγόρος. (Ahapittas v. Roc-Chic Ltd

(1968)1 C.L.R. 1, In re Efthymiou

(1987)1 C.L.R. 319, Thanos Hotels Ltd v. Ιωάννου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1036). Στις πιο πάνω καλά καθιερωμένες αρχές δεν κρίνουμε ορθό να προσθέσουμε ή να αναγνωρίσουμε και άλλη αρχή σύμφωνα με την οποία εάν ο ομνύων είναι δικηγόρος και δεν επεξηγεί με επάρκεια γιατί προβαίνει ο ίδιος στην ένορκη δήλωση και όχι ο πελάτης του, τότε η ένορκη δήλωση πάσχει και θα πρέπει ν' αγνοηθεί ή απορριφθεί. Ούτε και συμφωνούμε ότι μια τέτοια απόλυτη αρχή εξάγεται από την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Dulal Dulal (ανωτέρω). Απλά, στη προσφυγή εκείνη το Ανώτατο Δικαστήριο με μονομελή σύνθεση, το οποίο επιλαμβανόταν ενδιάμεσης αίτησης στο πλαίσιο προσφυγής για αναστολή εκτέλεσης διαταγμάτων απέλασης και κράτησης, έκρινε ότι θα έπρεπε ο ομνύων δικηγόρος να παράσχει κάποια εξήγηση γιατί προέβηκε ο ίδιος στην ένορκη δήλωση και όχι ο ίδιος ο αιτητής. Ενώ δε το Δικαστήριο εξέφρασε την άποψη ότι αυτός θα ήταν αρκετός λόγος γι' απόρριψη της αίτησης, εντούτοις, προχώρησε και εξέτασε την ουσία της και την απέρριψε για άλλους λόγους, βασιζόμενο στα στοιχεία που παρατέθηκαν στην ένορκη δήλωση. Σημειώνεται ότι στην υπόθεση Dulal Dulal ο αιτητής, αν και ήταν υπήκοος της Μπαγκλαντές, κατά τον ουσιώδη χρόνο βρισκόταν στην Κύπρο αναμένοντας την έκβαση της αίτησης του. Υπ' εκείνες τις περιστάσεις κρίθηκε ότι χρειαζόταν μια εξήγηση ως προς το γιατί δεν κατάρτισε ο ίδιος την ένορκη δήλωση. Θα σημειώναμε εδώ, σε αντιδιαστολή, ότι το Ανώτατο Δικαστήριο με την ίδια μονομελή σύνθεση αποδέχτηκε ως κανονική ένορκη δήλωση δικηγόρου εκ μέρους αλλοδαπής αιτήτριας, εφόσον αυτή βρισκόταν στο εξωτερικό, χωρίς άλλη εξήγηση. Συγκεκριμένα στην υπόθεση Svetlana Shalaeva v. Δημοκρατίας, Υπόθεση Αρ. 869/2005, ημερ. 24.3.2006, επιλαμβανόμενο αίτησης της Δημοκρατίας για παροχή ασφάλειας εξόδων από την αλλοδαπή προσφεύγουσα, το ίδιο Δικαστήριο, και ορθά βέβαια, αποδέχθηκε και ενήργησε στη βάση Ένστασης που στηριζόταν σε ένορκη δήλωση δικηγόρου εκ μέρους της προσφεύγουσας - καθ' ης η αίτηση, η οποία είχε ήδη απελαθεί και βρισκόταν στο εξωτερικό. Με αυτά ως δεδομένα, μπορούμε να δεχθούμε ως αρχή της νομολογίας αναφορικά με το θέμα παροχής εξήγησης ως προς το γιατί ομνύων είναι δικηγόρος και όχι διάδικος ή άλλο πρόσωπο, ότι κάποια εξήγηση προς τούτο απαιτείται, εκεί όπου δεν προκύπτει υπό τις περιστάσεις ένας εμφανής καλός λόγος, όπως είναι η διαμονή του διαδίκου στο εξωτερικό και/ή άλλες εγγενείς δυσχέρειες οι οποίες δεν θα επέτρεπαν στον ίδιο να είναι ενόρκως δηλών. Στην υπό εξέταση δε περίπτωση, σύμφωνα με τον ομνύοντα δικηγόρο, η αιτήτρια-εφεσείουσα είναι μόνιμη κάτοικος Ελβετίας η οποία έχει την φροντίδα ανήλικου τέκνου του ζεύγους και η οποια επιλαμβανόταν λήψης δικαστικών μέτρων στην Ελβετία και σε άλλες χώρες κατά τον ουσιώδη χρόνο. Αυτά τα στοιχεία, λαμβανόμενα υπόψη, μαζί με το στοιχείο του επικαλούμενου κατεπείγοντος του θέματος, δεν θα απαιτούσαν, κατά την άποψή μας την παροχή οποιωνδήποτε άλλων εξηγήσεων ως προς το γιατί τα αναγκαία γεγονότα τέθηκαν υπόψη του Δικαστηρίου μέσω δικηγόρου ο οποίος αποκάλυψε ικανοποιητικά τις πηγές πληροφόρησής του. Ο πρώτος τούτος Λόγος Έφεσης επομένως δεν μπορεί να ευσταθήσει.» Στην αίτηση LI XIN

(2010)1 Α.Α.Δ. 743 με μονομελή σύνθεση και ο ίδιος Εφέτης με αυτή της DULAL, ανωτέρω, αφού επαναλαμβάνεται η ίδια νομολογία που αναφέρεται στην DULAL επειδή δεν υπήρχε εμφάνιση από την άλλη πλευρά, αν και δεν είχε ικανοποιηθεί πλήρως ότι ήταν αδύνατο για τον αιτητή να προβεί ο ίδιος στην ένορκη δήλωση, κατέληξε, έστω και με κάποιο δισταγμό, να δεχθεί την ένορκη δήλωση του δικηγόρου, επισημαίνοντας ότι θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα αν υπήρχε εμφάνιση και άρνηση των ισχυρισμών, οπότε θα τίθετο θέμα ο δικηγόρος του αιτητή να είναι ταυτόχρονα και μάρτυρας, κάτι που είναι ανεπίτρεπτο. Ακολούθησε η απόφαση στην προσφυγή 925/2010 ημερομηνία 20/8/10 HINFU HUANG v. Κυπριακής Δημοκρατίας με μονομελή σύνθεση στην οποία ειπώθηκαν τα παρακάτω: «Όπως έχει επανειλημμένα νομολογηθεί, οι δικηγόροι των διαδίκων θα πρέπει να αποστασιοποιούνται από τα γεγονότα και τη μαρτυρία η οποία υποστηρίζει την υπόθεση του πελάτη τους. Είναι δε ανεπιθύμητο όπως προβαίνουν οι ίδιοι σε ενόρκους δηλώσεις και δεν πρέπει να ορκίζονται ως προς γεγονότα, εκτός αν τούτο είναι απόλυτα αναγκαίο, όπως για παράδειγμα επειδή ο πελάτης βρισκόταν στο εξωτερικό και δεν θα ήταν εύκολο να ακολουθηθούν άλλες προσφερόμενες διαδικασίες (Ahapittas v. Rock Chick Ltd

(1968)1 CLR, In Re Efthymiou

(1987)1 CLR 36). Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Υπόθεση Αρ. 1045/2005, Dulal Dulal v. Δημοκρατίας, ημερομηνίας 27.10.2005, στην οποία παρέπεμψε η δικηγόρος των καθ' ων η αίτηση, το γεγονός ότι η ένορκη δήλωση προς υποστήριξη αίτησης για έκδοση προσωρινού διατάγματος στο πλαίσιο προσφυγής εναντίον διαταγμάτων κράτησης και απέλασης του αιτητή, είχε γίνει όχι από τον ίδιο τον αιτητή, αλλά από δικηγόρο, κρίθηκε ότι ήταν από μόνο του επαρκής λόγος για την απόρριψη της αίτησης. Κατ' ανάλογο δε τρόπο και στην παρούσα διαδικασία, τα γεγονότα προς υποστήριξη της αίτησης μεταφέρονται όχι από τον αιτητή, αλλά από δικηγόρο και αυτό θα ήταν επαρκής λόγος για απόρριψη της αίτησης, αφού καμιά εξήγηση δεν έχει δοθεί γιατί ήταν δύσκολο ή αδύνατο να προβεί στην ένορκη δήλωση ο ίδιος ο αιτητής, ο οποίος συνεχίζει να βρίσκεται στην Κύπρο, έστω και υπό κράτηση.» Στην αίτηση Νεόφυτου Γεωργιάδη

(2010)1 Α.Α.Δ. 1413 με μονομελή σύνθεση και ο ίδιος Εφέτης της DULAL και της LI XIN, ανωτέρω, ακολουθεί την ίδια θέση όπως και στις αναφερθείσες προηγούμενες αποφάσεις του. Στην υπόθεση NIKITIN ALEXANDER v. GRIGOREY ALEXANDER, Πολιτική Έφεση 66/11, ημερομηνίας 28/5/13 αναφέρονται τα ακόλουθα: «. Ο ενόρκως δηλών την αίτηση γα προσωρινό διάταγμα, δικηγόρος Μιχάλης Χαραλάμπους, ο οποίος χειρίστηκε την υπόθεση και πρωτοδίκως και κατ' έφεση, κατά παράβαση της νομολογίας που καθιστά άκρως ανεπιθύμητο τέτοιο χειρισμό εφόσον ο δικηγόρος είναι ταυτόχρονα και ομνύων, (δέστε In re Efthymiou

(1987)1 C.L.R. 319, Thanos Hotels Ltd v. Ιωάννου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1036 και Αναφορικά με την Αίτηση του Li Xin για Certiorari

(2010)1 A.A.Δ. 743 - η απόφαση στην Rybolovlev v. Rybolovlev στην οποία αναφέρεται ο εφεσίβλητος δεν έθεσε τα πράγματα διαφορετικά, ούτε και πρέπει να λαμβάνεται ως δεδομένο ότι οποτεδήποτε διάδικος είναι στο εξωτερικό, θα πρέπει η ένορκη δήλωση να γίνεται από δικηγόρο, αντί για παράδειγμα, από μια γραμματέα του δικηγόρου), .». Στην υπόθεση INVESTYLIA PUBLIC COMPANY LTD v. ΤΖΟΖΕΦΙΝ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΟΥ, Πολιτική Έφεση 236/2010, ημερομηνίας 13/6/13 το Ανώτατο Δικαστήριο με τριμελή σύνθεση ως Εφετείο λέχθηκαν τα κατωτέρω: «Όσον αφορά την όμνυση της υποστηρικτικής δήλωσης από δικηγόρο χωρίς να εξηγείται ο λόγος για τον οποίο δεν ορκίστηκε διοικητικός σύμβουλος ή γραμματέας της ίδιας της εφεσείουσας, αναμφίβολα η νομολογία έχει κατ' επανάληψη επισημάνει το ανεπιθύμητο της πρακτικής αυτής, αλλά δεν έχει φθάσει στο σημείο της απαγόρευσης ώστε να αγνοείται ή να απορρίπτεται η ένορκη αυτή δήλωση, (Dmitry Rybolovlev v. Elena Rybolovleva

(2010)1 Α.Α.Δ. 82). Η απαγόρευση αφορά την όμνυση ένορκης δήλωσης από δικηγόρο, ο οποίος είναι ή στη συνέχεια της διαδικασίας, καθίσταται μάρτυρας γεγονότων οπότε και θεωρείται ασυμβίβαστος ο περαιτέρω εκ μέρους του χειρισμός της υπόθεσης, (In re Efthymiou

(1987)1 C.L.R. 319 και Thanos Hotels Ltd v. Ιωάννου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1036). Επί όλου του θέματος της εκ μέρους δικηγόρου όρκισης ένορκης δήλωσης, σχετική είναι και η εντελώς πρόσφατη απόφαση στη Nikitin Alexander v. Grigorey Alexander, Πολ. ΄Εφ. 66/2011, ημερ. 28.5.2013).» Με βάση την πιο πάνω νομολογία δεν θα ήταν δυνατό εκ μόνου του λόγου ότι την ένορκη δήλωση κάμνει δικηγόρος χωρίς να δίνεται κάποια εξήγηση γιατί δεν γίνεται από το διάδικο αυτή καθίσταται απορριπτέα. Η συγκεκριμένη όμως περίπτωση εμπίπτει στην απαγόρευση που αφορά την όμνυση ένορκης δήλωσης από τον δικηγόρο ο οποίος είναι και μάρτυρας των γεγονότων οπότε δεν θα έπρεπε να συνεχίσει να έχει τον περαιτέρω χειρισμό της υπόθεσης. Διαφαίνεται, με βάση τα ως άνω, ότι, δεν καθίσταται απορριπτέα η αίτηση, εκ μόνου του λόγου ότι την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση την έκανε δικηγόρος και όχι ο Εναγόμενος 1. Στην περίπτωση μας μάλιστα δίδεται η εξήγηση ότι ο Εναγόμενος 1 είναι κάτοικος εξωτερικού. Διαπιστώνεται όμως ότι η περίπτωση μας εμπίπτει στην απαγόρευση που αναφέρεται πιο πάνω στην υπόθεση Investylia. (Β) ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΤΥΠΟΠΟΙΗΜΕΝΗΣ ΒΕΒΑΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΟΣ ΙΙ ΤΟΥ Ε.Κ. 1393/07 Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς που προβάλλονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση,

(1)η ειδοποίηση κλητηρίου εντάλματος,

(2)η μονομερής αίτηση ημερ. 5/3/14 για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας και

(3)το διάταγμα ημερομηνίας 17/3/14, αν και επιδόθηκαν, δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ότι επιδόθηκαν δεόντως γιατί κατά τη θέση του δεν ήταν ορθώς μεταφρασμένα. Αυτά είναι και τα έγγραφα, μαζί με την ένορκη δήλωση της Κυρίσαββα ότι τα μετάφρασε στην αγγλική, που σύμφωνα με την επιστολή ημερ. 22/6/14 των δικηγόρων της Ενάγουσας στάληκαν προς το Υπουργείο Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης, τα οποία στάληκαν από αυτό προς επίδοση. Δεν φαίνεται να στάληκε οιονδήποτε άλλο έγγραφο. Οι ισχυρισμοί ότι δεν είναι ορθά μεταφρασμένα, παρέμειναν μετέωροι αφού δεν παρέχεται οιαδήποτε μαρτυρία ή στοιχεία που να υποστηρίζουν τους ισχυρισμούς αυτούς. Προφανώς αυτός είναι και ο λόγος που ο δικηγόρος του Εναγομένου 1 περιορίστηκε μόνο στο θέμα της επίδοσης της τυποποιημένης βεβαίωσης που αναφέρεται ανωτέρω. Το Δικαστήριο τώρα θα προχωρήσει στην εξέταση του μοναδικού πλέον λόγου για ακύρωση του διατάγματος επίδοσης στον Εναγόμενο 1, ο οποίος συνίσταται στον ισχυρισμό ότι δεν ακολουθήθηκε η διαδικασία που προβλέπεται στα άρθρα 4, 7, 8 και 10 του Ε.Κ. 1393/07 και δη η μη επίδοση της προβλεπόμενης τυποποιημένης βεβαίωσης από το άρθρο 8. Το άρθρο 4 του Ε.Κ. 1393/07 προνοεί για τη διαβίβαση δικαστικών πράξεων μεταξύ των αρμοδίων υπηρεσιών των κρατών μελών της Ε.Ε., η οποία συνοδεύεται από τυποποιημένη αίτηση στη γλώσσα της χώρας παραλαβής. Το άρθρο 7 προβλέπει για την επίδοση ή κοινοποίηση των πράξεων. Η υπηρεσία παραλαβής επιδίδει την πράξη είτε με το δίκαιο της χώρας της είτε με την ειδική μέθοδο που ζήτησε η υπηρεσία διαβίβασης, εφόσον δεν αντιβαίνει προς το δίκαιο του κράτους παραλαβής, το συντομότερο δυνατό και οπωσδήποτε εντός μηνός από την παραλαβή. Η υπηρεσία παραλαβής εάν δεν καταστεί δυνατή η επίδοση ειδοποιεί την υπηρεσία διαβίβασης μέσω της έντυπης βεβαίωσης που εμφαίνεται στο παράρτημα Ι η οποία συμπληρώνεται στη γλώσσα που δήλωσε η υπηρεσία διαβίβασης, σύμφωνα με το άρθρο 10 παρ. 2 και το στέλλει στην υπηρεσία διαβίβασης. Σύμφωνα με το άρθρο 8 εδάφιο 1 του Ε.Κ. 1393/07 η υπηρεσία παραλαβής ενημερώνει τον παραλήπτη μέσω της τυποποιημένης βεβαίωσης που εμφαίνεται στο παράρτημα ΙΙ, ότι μπορεί να αρνηθεί την παραλαβή κατά τη χρονική στιγμή της επίδοσης εφόσον η πράξη που επιδίδεται δεν συντάχθηκε ή δεν συνοδεύεται από μετάφραση σε γλώσσα που κατανόησε ο παραλήπτης ή στην επίσημη γλώσσα του κράτους μέλους παραλαβής. Το λεκτικό της τυποποιημένης βεβαίωσης στην ελληνική γλώσσα έχει ως εξής: «ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΗΠΤΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥ ΝΑ ΑΡΝΗΘΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΛΑΒΗ ΤΗΣ ΠΡΑΞΗΣ Το συνημμένο έγγραφο σας επιδίδεται ή κοινοποιείται σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αρ. 1393/2007 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου περί επιδόσεως και κοινοποιήσεως στα κράτη μέλη δικαστικών και εξωδίκων πράξεων σε αστικές ή εμπορικές υποθέσεις. Έχετε δικαίωμα να αρνηθείτε την παραλαβή της πράξης εφόσον δεν είναι συντονισμένη ή δεν συνοδεύεται από μετάφραση σε γλώσσα την οποία κατανοείτε ή στην επίσημη γλώσσα ή σε μία από τις επίσημες γλώσσες του τόπου επίδοσης ή κοινοποίησης. Εάν επιθυμείτε να ασκήσετε αυτό το δικαίωμα, πρέπει είτε να δηλώσετε την άρνηση παραλαβής κατά τη χρονική στιγμή της επίδοσης ή κοινοποίησης απευθείας στο πρόσωπο που επιδίδει ή κοινοποιεί την πράξη, είτε να την επιστρέψετε εντός μίας εβδομάδας στη διεύθυνση που αναφέρεται κατωτέρω, δηλώνοντας ότι αρνείστε την παραλαβή της. ....... ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΗΠΤΗ: Αρνούμαι να παραλάβω την πράξη διότι δεν είναι συνταγμένη ή δεν συνοδεύεται από μετάφραση σε γλώσσα την οποία κατανοώ ή στην επίσημη γλώσσα ή σε μια από τις επίσημες γλώσσες του τόπου επίδοσης ή κοινοποίησης. Κατανοώ την ακόλουθη/Εφεσείοντες γλώσσα/ες. .........» Το άρθρο 10

(1)προβλέπει ότι αφού ολοκληρωθούν οι διατυπώσεις επίδοσης εκδίδεται σχετική βεβαίωση βάσει του εντύπου που εμφαίνεται στο παράρτημα Ι η οποία αποστέλλεται στην αρχή διαβίβασης μαζί με αντίγραφο της οικείας πράξης. Η βεβαίωση, όπως προνοεί το άρθρο 10

(2)συμπληρώνεται στη γλώσσα που δήλωσε η αρχή διαβίβασης. Σύμφωνα με την πρόταση του Γενικού Εισαγγελέα στην υπόθεση C-519/13 Alpha Bank Cyprus Ltd v. Sench Dau Si κ.ά., ημερομηνίας 22/1/15, η επίδοση της έντυπης βεβαίωσης του παραρτήματος ΙΙ είναι αναγκαία σε κάθε περίπτωση ανεξαιρέτως και ανεξαρτήτως της γλώσσας στην οποία συντάχθηκε η επιδοτέα ή κοινοποιητέα πράξη καθώς και αν η πράξη συνοδεύεται ή όχι από μετάφραση που κατανοεί ο παραλήπτης ή στην επίσημη γλώσσα του κράτους μέλους παραλαβής. ΄Ομως η παράλειψη επίδοσης της έντυπης βεβαίωσης του παραρτήματος ΙΙ του Ε.Κ. 1393/07 κατά τον χρόνο της επίδοσης ή της κοινοποίησης, δεν συνιστά λόγο ακυρότητας της εφόσον παρασχέθηκε στον παραλήπτη της πράξης η δυνατότητα να προβάλει τα δικαιώματα του στο πλαίσιο ένδικης διαδικασίας εντός του κράτους προέλευσης. Πρέπει να θεραπευθούν οι παραλείψεις που προσβάλλουν τα δικαιώματα άμυνας του παραλήπτη της πράξης το ταχύτερο δυνατόν και σύμφωνα με τις πρακτικές λεπτομέρειες επίδοσης ή κοινοποίησης που προβλέπει ο Ε.Κ. 1393/

1. Επομένως και στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι άκυρη η επίδοση των αναφερθέντων εγγράφων εφόσον ο Εναγόμενος 1 είχε τη δυνατότητα να προβάλει την υπεράσπιση του στα πλαίσια της δίκης, αφού ενημερώθηκε στη γλώσσα του, την αγγλική, που ήταν μεταφρασμένα τα έγγραφα και εμφαίνετο και ο χρόνος που μπορούσε να καταχωρήσει εμφάνιση όπως και το έπραξε. Εκείνο που οφείλει η Ενάγουσα να πράξει, είναι να θεραπεύσει την παράλειψη αυτή το ταχύτερο δυνατό και σύμφωνα με τις πρακτικές λεπτομέρειες επίδοσης που προβλέπει ο Ε.Κ. 1393/
2. Ως προς την τυποποιημένη βεβαίωση του παραρτήματος Ι αυτή συνεπληρώθη δεόντως ως αναφέρεται ανωτέρω. Ως εκ των πιο πάνω κρίνεται ότι η επίδοση έγινε σύμφωνα με τα σχετικά άρθρα του Ε.Κ.1393/07, εκτός της παράλειψης της τυποποιημένης βεβαίωσης του παραρτήματος ΙΙ, την οποία παράλειψη η Ενάγουσα οφείλει να θεραπεύσει τάχιστα σύμφωνα με τις πρακτικές λεπτομέρειες επίδοσης που προβλέπει ο Ε.Κ. 1393/07, τους κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας της Αγγλίας και Ουαλλίας και των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας της Κύπρου και ως εκ τούτου αυτός ο λόγος που επικαλείται ο Εναγόμενος δεν ευσταθεί και απορρίπτεται. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω και να αναλύσω, η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει. Κατά συνέπεια η αίτηση απορρίπτεται με €1200 έξοδα συν ΦΠΑ υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον του Εναγομένου 1, καταβλητέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.) ............ Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο