← Κύπρος

Ελένης Ιωνά κ.α. ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας κ.α., Αρ. Αγωγής: 2196/14, 21/1/2015

Ελένης Ιωνά κ.α. ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας κ.α., Αρ. Αγωγής: 2196/14, 21/1/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2015:A25 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2196/14 Μεταξύ:

  1. Ελένης Ιωνά
  2. Αδάμου Σταυρούλλας
  3. Ιωάννου Ανδρούλλας
  4. Ιωάννου Πετράκη Εναγόντων -και-
  5. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας
  6. Έπαρχου Λάρνακας
  7. Κοινοτικού Συμβουλίου Ξυλοτύμπου Εναγόμενων ------------------------------------------- Μονομερής Αίτηση ημερ. 12/9/2014 Ημερομηνία: 21 Ιανουαρίου,
  8. Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες-Αιτητές: κ. Χριστοδούλου. Για Εναγόμενους-Καθ' ων η αίτηση 1 και 2: κα Παπαστεφάνου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι Ενάγοντες-Αιτητές καταχώρησαν μονομερή Αίτηση με την οποία ζητούσαν την έκδοση προσωρινού διατάγματος με το οποίο να απαγορεύεται στους Εναγόμενους ή και στους αντιπροσώπους τους από του να επεμβαίνουν με οποιονδήποτε τρόπο επί ή και εντός του τεμαχίου με αρ. 0/1636, Φ./Σχ. 4105w2, τεμάχιο 414, στην Ξυλοτύμπου, το οποίο ανήκει στους Ενάγοντες. Επίσης, ζητήθηκαν, από τους Αιτητές, διατάγματα με τα οποία να απαγορεύεται στους Καθ' ων η αίτηση-Εναγόμενους από το να ενοχλούν και να εμποδίζουν τους Ενάγοντες στην ανενόχλητη και ειρηνική απόλαυση, κατοχή και χρήση του συγκεκριμένου ακινήτου, αλλά και διάταγμα που να εμποδίζει τους Εναγόμενους από του να παρεμβάλλουν εμπόδια στην οριοθέτηση των συνόρων στο συγκεκριμένο ακίνητο σύμφωνα και με την απόφαση του Διευθυντή του Επαρχιακού Κτηματολογίου Λάρνακος, ημερομηνίας 26/06/
  9. Παράλληλα, ζητείται αναγνωριστικό διάταγμα σε σχέση με την απόφαση του διευθυντή του Επαρχιακού Κτηματολογίου Λάρνακας, ημερομηνίας 26/06/
  10. Νομική βάση για τη συγκεκριμένη αίτηση αποτέλεσαν τα άρθρα 4, 5, 7 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, άρθρα 39-43 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, άρθρα 58, 80 και 81 του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου, το Σύνταγμα και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και τη Δ.48, θ.1 και 2 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Υποστηρίχθηκε, σε σχέση με τα γεγονότα, από ένορκη δήλωση της Ελένης Ιωνά, Ενάγουσας και γνώστριας των γεγονότων. Σύμφωνα με την ομνύουσα, είναι συνιδιοκτήτρια με μερίδιο 16/24 στο τεμάχιο με αρ. εγγραφής 0/1636, Φ./Σχ. 4105w2, τεμάχιο 414, στην Ξυλοτύμπου. Στις 31/08/1981 είχε εξασφαλιστεί σχετική άδεια οικοδομής και η ίδια είχε κτίσει το ακίνητο το οποίο βρίσκεται στη δυτική πλευρά του συγκεκριμένου τεμαχίου. Το 2007 είχαν συμφωνήσει με τον γείτονά της, στη δυτική πλευρά του συγκεκριμένου τεμαχίου, και μαζί είχαν υποβάλει σχετική αίτηση για αναπροσαρμογή των συνόρων. Στα πλαίσια της διαδικασίας αναπροσαρμογής των συνόρων η ίδια έπρεπε να υποβάλει σχετική αίτηση οριοθέτησης του τεμαχίου της, ο αριθμός της αίτησης ήταν ΑΧ1407/
  11. Στις 10/08/2011 λειτουργοί του Κτηματολογίου διενέργησαν επιτόπια έρευνα, στα πλαίσια της εξέτασης της αίτησης με αρ. ΑΧ1407/10 και της υπέδειξαν τα κοινά σύνορα του δικού της τεμαχίου με τα τεμάχια 155 και 867, τα οποία ανήκουν στο γείτονά της, στη βόρεια πλευρά του τεμαχίου. Στις 29/08/2011 η ίδια υπέβαλε σχετική ένσταση. Στις 16/02/2012 το Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας του Κτηματολογίου Λάρνακας με σχετική επιστολή του είχε αναφέρει ότι η εξωτερική οριοθέτηση του τεμαχίου 414 με αρ. εγγραφής 0/1636, Φ./Σχ. 4105w2, στην Ξυλοτύμπου, είχε ελεγχθεί από το σχεδιαστήριο και είχε διαπιστωθεί ότι είναι ορθή και ότι το εμβαδόν του τεμαχίου της ήταν 2369 τ.μ. και όχι 2342 τ.μ. που κατέγραφε ο τίτλος ιδιοκτησίας. Επίσης καταγραφόταν στη συγκεκριμένη επιστολή ότι η επί τόπου θέση του δρόμου, ο οποίος διερχόταν μέσα από το δικό της τεμάχιο, επηρέαζε αρνητικά το δικό της ακίνητο. Στις 16/02/2012 ενημέρωσε αρμόδιο λειτουργό του Κτηματολογίου Λάρνακας για την πρόθεσή της να υποβάλει ένσταση στην εξωτερική οριοθέτηση του τεμαχίου. Σχετική επιστολή στάληκε από τον δικηγόρο της στις 14/06/
  12. Το Κοινοτικό Συμβούλιο Ξυλοτύμπου, με επιστολή του ημερομηνίας 06/07/2012, την ενημέρωσε ότι θα απευθυνόταν στην Επαρχιακή Διοίκηση Λάρνακας, καθώς και στο Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως και το Κτηματολόγιο για διαβούλευση. Στις 21/02/2013, μέσω του ιδιώτη τοπογράφου Ανδρέα Παπαγεωργίου, η ίδια είχε υποβάλει αίτηση συνολικής εξωτερικής οριοθέτησης του τεμαχίου. Στις 07/06/2013 δια μέσου του δικηγόρου της είχε στείλει σχετική επιστολή προς το Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Λάρνακας με την οποία είχε ζητήσει την επίσπευση της διαδικασίας. Παράλληλα, είχε σταλεί στο Κοινοτικό Συμβούλιο Ξυλοτύμπου επιστολή με την οποία η ίδια ζητούσε την σύγκληση έκτακτης συνεδρίας του Κοινοτικού Συμβουλίου για να εξεταστεί το πρόβλημα που αντιμετώπιζε. Στα πλαίσια της συγκεκριμένης συνεδρίας η ίδια είχε την ευκαιρία να μιλήσει με τα μέλη του Συμβουλίου χωρίς όμως να μπορούν να της δώσουν ξεκάθαρη εικόνα για τις προθέσεις τους. Σύμφωνα με την ομνύουσα, το Κτηματολογικό Γραφείο Λάρνακας, με επιστολή του ημερομηνίας 12/08/2013, την είχε ενημερώσει ότι ενόψει του ότι τα εμβαδά των νέων τεμαχίων που θα προέκυπταν μετά την υλοποίηση της αναπροσαρμογής είχαν υπολογιστεί σύμφωνα με την οριοθέτηση και, κατά συνέπεια, τα ορόσημα που θα υποδεικνύονταν στο φάκελο ΑΧ279/13 θα ήταν τα ίδια και δόθηκαν οδηγίες για την εξωτερική οριοθέτηση του συγκεκριμένου ακινήτου. Στις 22/07/2013 ο ιδιώτης τοπογράφος, κ. Παπαγεωργίου, είχε θέσει επί τόπου τα ορόσημα και είχε διαπιστωθεί η επέμβαση του δρόμου. Λόγω του γεγονότος αυτού η ίδια είχε υποβάλει αίτηση για επίλυση συνοριακής διαφοράς στις 23/09/
  13. Είχε διεξαχθεί επιτόπια έρευνα, το αποτέλεσμα της οποίας καταγράφηκε στην επιστολή του Κτηματολογίου ημερομηνίας 26/06/
  14. Είχε καταλήξει, ο Διευθυντής Κτηματολογίου, ότι η συγκεκριμένη έκταση γης ανήκε στην ίδια, την ενόρκως δηλούσα. Ισχυρίζεται, η ομνύουσα, ότι λόγω της συγκεκριμένης επέμβασης αδυνατεί να αναπτύξει ή και να αξιοποιήσει ή και να απολαύσει την περιουσία της. Η αδιαφορία των αρμοδίων αρχών την είχε οδηγήσει στο να προχωρήσει η ίδια στην οριοθέτηση του ακινήτου της με την τοποθέτηση κώνων και διαχωριστικής ταινίας. Οι Αστυνομικές Αρχές είχαν επέμβει και είχαν ζητήσει την απομάκρυνση των κώνων και της ταινίας από τον δρόμο. Για να μην υποστούν ποινικές διώξεις στην προσπάθειά τους να προστατεύσουν τα δικαιώματά τους, με την οριοθέτηση του τεμαχίου τους, αποτάθηκαν στο Δικαστήριο για την έκδοση των συγκεκριμένων διαταγμάτων. Η συνεχιζόμενη έλλειψη αποκατάστασης της παρανομίας, είναι η θέση της ομνύουσας, συνιστά κάθε μέρα καινούργια επέμβαση με αποτέλεσμα να καθίσταται αδύνατο ή εξαιρετικά δυσχερές να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, ενώ δεν θα υπάρχει δυνατότητα αποτελεσματικής εκτέλεσης τυχόν εκδοθείσας απόφασης υπέρ των Αιτητών. Προς ενίσχυση των όσων τέθηκαν από την κα Ελένη Ιωνά κατατέθηκαν και ένορκες δηλώσεις από τους Εναγόμενους 2, 3 και 4, με τις οποίες υιοθετούσαν το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης της κας Ιωνά. Το Δικαστήριο, αφού άκουσε τον συνήγορο των Αιτητών αναφορικά με το θέμα του κατεπείγοντος, με ενδιάμεση απόφασή του αποφάσισε την επίδοση της Αίτησης. Μετά την επίδοση της Αίτησης, καταχωρίστηκε Ένσταση εκ μέρους των Εναγομένων 1 και
  15. Ως λόγοι Ενστάσεως κατεγράφησαν οι ακόλουθοι: Ότι οι Αιτητές δεν έχουν σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση, ότι δεν έχουν ορατή πιθανότητα επιτυχίας, ότι δεν είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, ότι δεν νομιμοποιούνται οι Αιτητές στην καταχώρηση της υπό κρίση Αίτησης ή και της αγωγής, ότι χρησιμοποιούν λανθασμένο ένδικο μέσο, ότι δεν προβάλλονται οποιαδήποτε γεγονότα που να δικαιολογούν την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, ότι οι θεραπείες που ζητούνται είναι ταυτόσημες με αυτές που ζητούνται στην αγωγή, ότι η Αίτηση είναι κατά νόμο και ουσία αβάσιμη, ότι είναι καταχρηστική και αντικανονική, ότι η ένορκη δήλωση είναι ανακριβής, παραπλανητική ή και αναληθής και ότι δεν είναι δίκαιο ή εύλογο να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα διότι δεν συντρέχει ο λόγος του κατεπείγοντος και δεν θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να αποζημιωθούν οι Ενάγοντες-Αιτητές. Επιπρόσθετα, καταγράφεται ότι τόσο η Αίτηση, αλλά και η αγωγή λανθασμένα στρέφονται κατά του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας. Η Ένσταση βασίστηκε στα άρθρα 4, 5, 7 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, άρθρα 39 - 43 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, άρθρα 58, 80 και 81 του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου, το Σύνταγμα και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και τη Δ.48, θ.1 και 2 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Σε σχέση με τα γεγονότα, αυτά παρατέθηκαν στην ένορκη δήλωση της Φρόσως Τουμάζου, Βοηθού Επαρχιακής Επόπτριας στον Έπαρχο Λάρνακας και εξουσιοδοτημένης στην κατάρτιση της Ενόρκου Δηλώσεως. Η ίδια γνωρίζει τα γεγονότα, λόγω της εποπτείας των περιοχών Ορμήδειας, Ξυλοφάγου και Ξυλοτύμπου στα πλαίσια των καθηκόντων της, αλλά έχει επίσης μελετήσει τον σχετικό φάκελο με αριθμό Β877/1980, ο οποίος τηρείται στην Επαρχιακή Διοίκηση Λάρνακας. Είναι η θέση της ότι στις 05/12/1980 είχε παραληφθεί αίτηση για άδεια οικοδομής από τους κυρία Χριστίνα Χριστοφή Χατζηπαρασκευά, κύριο Ανδρέα Χριστοφή Χατζηπαρασκευά, κυρία Σταυρούλα Αδάμου και κύριο Ανδρέα Γεωργίου Κοντοβούρκη, από την Ξυλοτύμπου, για την ανέγερση κατοικίας στο τεμάχιο 414, Φ./Σχ. 41/5 στην Ξυλοτύμπου. Η συγκεκριμένη αίτηση είχε εξεταστεί και τέθηκαν ανάλογοι όροι από το κάθε τμήμα. Το Τμήμα Δημοσίων Έργων είχε συγκατατεθεί στην έκδοση της αιτούμενης άδειας οικοδομής υπό την προϋπόθεση ότι θα υπήρχε απόσταση μέχρι δέκα πόδια της προτεινόμενης οικοδομής από τα σύνορα και ότι από την πλευρά του δρόμου θα παραχωρείτο λωρίδα γης πλάτους πέντε ποδιών για τη διεύρυνση του υφιστάμενου δρόμου. Η συγκεκριμένη άδεια είχε εγκριθεί στις 06/07/1981 και είχε εκδοθεί στις 31/08/1981 με τον ειδικό όρο για τη ρυμοτομία. Στις 06/07/2012 είχε σταλεί σχετική επιστολή από το Κοινοτικό Συμβούλιο Ξυλοτύμπου σε σχέση με την ένσταση της κυρίας Ελένης Ιωνά, για την υπόδειξη των σημείων της εξωτερικής οριοθέτησης του τεμαχίου
  16. Το γραφείο του Έπαρχου παρέπεμψε το φάκελο Β877/80 στο Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως, στις 28/08/2012 και ζήτησε τις απόψεις του. Ακολούθησε νέα επιστολή του Κοινοτικού Συμβουλίου Ξυλοτύμπου, με ημερομηνία 05/12/2012, στην οποία ζητήθηκε από το γραφείο του Έπαρχου όπως διαβουλευθεί με το Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας για να γίνει αποτύπωση-χωρομέτρηση της περιοχής. Ο φάκελος στάλθηκε εκ νέου στο Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως, στις 12/12/2012, για τις απόψεις του. Διαπιστώθηκε, στις 24/09/2014, που ο φάκελος είχε ζητηθεί από τον Έπαρχο ότι δεν είχαν δοθεί οποιεσδήποτε απόψεις από το Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως. Είναι ο ισχυρισμός της ομνύουσας ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης των αιτουμένων διαταγμάτων γιατί ο συγκεκριμένος δρόμος υπήρχε πριν το 1981 καθώς και πριν την έκδοση της άδειας οικοδομής. Η στοιχειοθέτηση παράνομης επέμβασης δεν οδηγεί από μόνη της στην έκδοση οποιουδήποτε διατάγματος. Το ισοζύγιο της ευχέρειας απαιτεί την ανάγκη συνέχισης χρησιμοποίησης του δρόμου από τους κατοίκους του χωριού Ξυλοτύμπου. Πρόκειται για μια μακροχρόνια χρήση ενός δρόμου από την οποία επωφελούνται καθημερινά οι κάτοικοι του χωριού Ξυλοτύμπου. Καταλήγει, ότι ζητείται με την έκδοση των συγκεκριμένων διαταγμάτων η ίδια θεραπεία που ζητείται στην Έκθεση Απαίτησης. Και οι δυο πλευρές προώθησαν τις θέσεις τους με την καταχώριση εμπεριστατωμένων γραπτών αγορεύσεων, το περιεχόμενο των οποίων το Δικαστήριο έχει κατά νου. Σε σχέση με το αναγνωριστικό διάταγμα που ζητείται από τους Αιτητές στην υπό κρίση διαδικασία θα πρέπει ν' αναφερθεί ότι δεν προσφέρεται η διαδικασία αυτή για την έκδοση αναγνωριστικού διατάγματος και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να αποδοθεί. Με την υπό κρίση Αίτηση ουσιαστικά ζητήθηκε η έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων. H έκδοση παρεμπίπτον απαγορευτικού διατάγματος αποτελεί θεραπεία του δικαίου της επιείκειας. Στην υπόθεση Γιαβρή κ.ά. ν. Πάσιου

(2004)1(Α) Α.Α.Δ. 125, στη σελίδα 134 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Η διακριτική ευχέρεια η οποία παρέχεται για την έκδοση ή μη απαγορευτικού διατάγματος, ασκείται δικαστικά με κύριο έρεισμα το σκοπό για τον οποίο επιζητείται η θεραπεία. Εφόσον αντικείμενο του διατάγματος είναι η προστασία έναντι συνεχιζόμενης παραβίασης των δικαιωμάτων του ενάγοντος, η έκδοση απαγορευτικού διατάγματος αποτελεί το φυσικό επακόλουθο. Μπορεί το δικαστήριο να αρνηθεί την έκδοση διατάγματος, εφόσον άλλης μορφής προστασία γνωστή στο δίκαιο, ως οι αποζημιώσεις, μπορεί να αποκαταστήσει τον ενάγοντα.» Οι Αιτητές παρέθεσαν ως νομικό υπόβαθρο για την αίτησή τους τα άρθρα 4, 5, 7 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου. Τα άρθρα 4 και 5 κάμνουν ειδική ρύθμιση των καταστάσεων στις οποίες αναφέρονται και δεν αφαιρούν από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Εκείνο που προκύπτει από την νομολογία είναι ότι διατάγματα του είδους που προβλέπονται από το άρθρο 5 του Κεφ. 6, μπορούν να εκδοθούν επίσης και δυνάμει του άρθρου 32 του Ν.14/60, όμως σε τέτοια περίπτωση πρέπει σωρευτικά να ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις των δύο άρθρων, βλ. επίσης Lakatamitis v. Theodorou
(1983)1 Α.Α.Δ. 520 και Ευριπίδης Φ. Ζεμενίδης v. Άννας Ζεμενίδη
(1992)1 Α.Α.Δ. 54. Στην υπόθεση Λακαταμίτης (ανωτέρω) ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Τριανταφυλλίδης υπέδειξε ότι δεν έβλεπε κανένα λόγο γιατί ένα διάταγμα όπως αυτό που προνοείται στο άρθρο 5 του Κεφ. 6 να μην μπορεί επίσης να εκδοθεί και κάτω από το άρθρο 32 του Ν.14/60 ή ταυτόχρονα κάτω και από τα δύο άρθρα. Περαιτέρω, στην υπόθεση C. Phasarias (Aut. Centre) Limited v. Σκυρ. "Λεωνικ" Λίμιτεδ,
(2001)1Β Α.Α.Δ. 785, το Ανώτατο Δικαστήριο υπογράμμισε πως η απαίτηση του άρθρου 5 να υπάρχει πιθανότητα "να εμποδιστεί ο ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του", αν δεν εκδοθεί το παρεμπίπτον διάταγμα, ουσιαστικά αντιστοιχεί προς την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, όπως αυτή ερμηνεύτηκε σε σχέση με παρεμπίπτοντα διατάγματα αυτής της φύσης, δηλαδή τη δυσκολία ή αδυναμία πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Μετά την καταχώριση της Ένστασης από τους Καθ΄ ων η Αίτηση, το Δικαστήριο έχει ενώπιόν του τόσο τις θέσεις και τη μαρτυρία των Εναγόντων-Αιτητών καθώς και τη μαρτυρία των Εναγομένων-Καθ΄ ων η Αίτηση. Είναι με βάση αυτές τις θέσεις που εξετάζει κατά πόσο συντρέχουν ή όχι οι προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινού διατάγματος. Αν ικανοποιηθεί ότι συντρέχουν εκδίδει το διάταγμα ή το οριστικοποιεί, στην περίπτωση που το διάταγμα έχει εκδοθεί μονομερώς, αν όχι τότε απορρίπτει την Αίτηση. Έχει πρόσφατα επαναληφθεί στην απόφαση στην υπόθεση Aspis Liberty Insurance Co Ltd v. Ε. Σιακατίδου Πολ. Εφ. 52/10 ημερ. 19/03/2014: «Ένα διάταγμα υπόκειται σε ακύρωση όταν το στοιχείο του κατεπείγοντος απουσιάζει, εφόσον κατά πάγια νομολογία απουσιάζει κατ' αναλογίαν το δικαιοδοτικό βάθρο και η εξουσία του Δικαστηρίου για την έκδοση του στην απουσία του αντιδίκου (Stavros Hotel Apartments Ltd (Νο. 2)
(1994)1 Α.Α.Δ. 836, 841, Babel Boutique Ltd
(1995)1 A.A.Δ. 947, 954, Ιερά Μητρόπολη Πάφου ν. Aristo Developers Ltd
(2011)1 Α.Α.Δ. 1377 και Έλενα Αμβροσιάδου ν. Martin Coward, Έφεση αρ. 3/2011, ημερομηνίας 15.1.2013).» Με βάση τις πιο πάνω προϋποθέσεις και αρχές που θέτει η νομολογία, έρχομαι να εξετάσω την Αίτηση, χωρίς βεβαίως να καταλήγω τελικά πάνω στα δικαιώματα των διαδίκων μερών, εφόσον στο αρχικό αυτό στάδιο δεν είναι επιθυμητό να αποφασίζονται τελεσίδικα αμφισβητούμενα θέματα που θα πρέπει να κριθούν κατά το τελικό στάδιο της υπόθεσης. Με κανένα τρόπο δεν πρέπει να θεωρηθεί ότι όλα όσα θα αναφερθούν στη συνέχεια αποτελούν την τελεσίδικη κρίση του Δικαστηρίου. Αναμφίβολα, κάποια αξιολόγηση της προσφερόμενης μαρτυρίας σε σχέση με τη διαπίστωση της ικανοποίησης των κριτηρίων είναι αναγκαία, όπως υπεδείχθη και στην υπόθεση Odysseos (πιο πάνω) σελ.569, χωρίς όμως να ισοδυναμεί αυτή η αξιολόγηση με τελεσίδικη κρίση. Η υπό κρίση Αίτηση θα εξεταστεί κάτω από τις πρόνοιες του άρθρου 32 Ν.14/60. Οι αποφάσεις των Κυπριακών Δικαστηρίων που έχουν αναλύσει τις προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων βάσει του άρθρου 32 του Ν.14/60, είναι πολλές. Ενδεικτικά και μόνο αναφέρω τις υποθέσεις Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557, Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263, A.B.P. Holdings Ltd ν. Κιταλίδη κ.ά. (Αρ. 2)
(1994)1 Α.Α.Δ. 694. Στην τελευταία απόφαση τονίζεται ότι το άρθρο 32 του Ν.14/60 παρέχει στα Δικαστήρια ευρύτατες εξουσίες για έκδοση οποιωνδήποτε διαταγμάτων, όταν κάτι τέτοιο κρίνεται δίκαιο ή πρόσφορο, χωρίς να τίθεται κανένας περιορισμός. Τα ίδια επαναλήφθηκαν και στην υπόθεση Παντελίδη ν. Πιερή
(1998)1(Δ) Α.Α.Δ. 2111. Οι αρχές καθορίστηκαν, δια μέσου της νομολογίας, ως ακολούθως: Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, η πιθανότητα να υποστεί ο Ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά καθώς επίσης ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Επιπρόσθετα με τις πιο πάνω προϋποθέσεις, το Δικαστήριο έχει καθήκον να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει το διάταγμα (βλ. Bacardi v. Vinco
(1996)1(B) A.A.Δ. 788, Mitsingas v. Timberland
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1791 και Akis Express v. Aris Express
(1998)1(A) A.A.Δ. 149). Σχετικό είναι και το ακόλουθο απόσπασμα από την πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση Recnex Trading Limited, Ιωάννη Μιχαηλίδη ν. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λίμιτεδ ECLI:CY:AD:2014:A269, Πολ. Εφ. 71/2011 ημερ. 16/04/2014: «Βρίσκουμε ότι τα γεγονότα της υπόθεσης είναι τέτοια ώστε δεν κρίνουμε σκόπιμο να προσθέσουμε οτιδήποτε άλλο παρά μόνο να παραπέμψουμε στις ΑΒΡ Holdings v. Κιταλίδη
(1994)1 Α.Α.Δ. 694, 699, C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Σκυροποιία «Λεωνίκ» Λτδ
(2001)1 Α.Α.Δ. 785 και στην Πολιτική Έφεση 52/10 Aspis Liberty Life Insurance Public Co Ltd v. E. Σιακατίδου, ημερ. 19.3.2014. Αποδίδεται ευρύτατη εξουσία στο Δικαστήριο να εκδώσει οποιοδήποτε παρεμπίπτον απαγορευτικό, προστακτικό διάταγμα όταν κρίνει ότι αυτό είναι δίκαιο ή πρόσφορο υπό τις περιστάσεις χωρίς οποιοδήποτε περιορισμό.» Στην υπόθεση T. A. Micrologic Consultants Ltd ν. Microsoft Corporation
(2002)1(Γ) ΑΑΔ 1802 ο έντιμος Δικαστής κ. Νικολάου διατύπωσε το θέμα ως εξής: «Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των επί του θέματος αποφάσεων μας: βλ. ενδεικτικά τις υποθέσεις Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 C.L.R. 585, Odysseos v. Pieris Estates & Others
(1982)1 C.L.R. 557 και Κυτάλα v. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 Α.Α.Δ. 253. Αυτό συχνά παραγνωρίζεται στα Επαρχιακά Δικαστήρια τόσο από δικηγόρους όσο και από Δικαστές με αποτέλεσμα η διαδικασία να γίνεται απαραδέκτως πολύπλοκη και μακρά». Ο Αιτητής είναι αυτός που πρέπει να πείσει το Δικαστήριο ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, ως επίσης και για το δίκαιο και εύλογο της έκδοσής του και διατήρησης του σε ισχύ. Το πραγματικό υπόβαθρο των γεγονότων, στο πλαίσιο των οποίων εξετάζεται η Αίτηση, τίθεται με τις ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν την Αίτηση και την Ένσταση αντίστοιχα, δεδομένης πάντα της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από την Δ.39 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί σε σχέση με τις πρώτες δυο προϋποθέσεις, των οποίων η αλληλουχία επιτρέπει την από κοινού εξέταση, είναι αν έχουν καταδειχθεί τέτοιες σοβαρές ενδείξεις δικαιωμάτων εκ μέρους των Αιτητών ώστε, σε συσχετισμό με τη δικογραφία της Αίτησης και το αγώγιμό τους δικαίωμα, να οδηγούν στη διαπίστωση σοβαρού ζητήματος με ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Η απαίτηση των Εναγόντων-Αιτητών, όπως αυτή προκύπτει από την γενική οπισθογράφηση της Έκθεσης Απαίτησης, αφορά αξίωση για αποζημιώσεις σε σχέση με την ενοικιαστική αξία του συγκεκριμένου ακινήτου για την απώλεια χρήσης του λόγω της παράνομης επέμβασης από το 1981 μέχρι 12/09/2014 καθώς και αποζημιώσεις για την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Αιτητών για την ελεύθερη και ανεμπόδιστη απόλαυση της περιουσίας τους. Δεν ζητείται οποιοδήποτε διάταγμα άρσης της ισχυριζόμενης επέμβασης από τους Αιτητές. Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία, η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας (βλ. Ανδρέας Σάββα Κυτάλα v. Άννα Χρυσάνθου
(1996)1 Α.Α.Δ. 253, 257-8). Προκύπτει ότι στην άδεια οικοδομής που είχε εκδοθεί το 1981, σε σχέση με το συγκεκριμένο ακίνητο, είχε τεθεί ως όρος ότι θα παραχωρείτο λωρίδα προς διεύρυνση του δρόμου και η συγκεκριμένη λωρίδα θα παρέμενε εκτός περίφραξης. Επιπρόσθετα, το Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως δεν έχει θέσει τις απόψεις του περί του θέματος της επιστροφής του μέρους του δρόμου στους Ενάγοντες-Αιτητές αφού αυτός ο δρόμος εξυπηρετεί το χωριό πριν από το 1981. Όμως, παρά τις πιο πάνω διαπιστώσεις, επειδή η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, όπως έχει επεξηγηθεί, ικανοποιείται με την κατάδειξη συζητήσιμης υπόθεσης, θεωρώ ότι υπάρχει πράγματι ζήτημα προς εκδίκαση. Η ύπαρξη πιθανότητας επιτυχίας, ως κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων υπάρχει. Σε σχέση, όμως, με την τρίτη προϋπόθεση, ήτοι ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αυτή εξετάζεται υπό το πρίσμα του κατά πόσο η απόδοση αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής θεραπεία κάτω από τα γεγονότα της υπόθεσης. Με δεδομένο ότι η θεραπεία του προσωρινού διατάγματος ανάγεται κατ΄ εξοχή στο δίκαιο της επιείκειας, αν η αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύλογα, τότε η έκδοση ή η διατήρηση του διατάγματος σε ισχύ, αποκλείεται. Σημειώνεται ότι οι Ενάγοντες δεν ζητούν άρση της επέμβασης στην Έκθεση Απαίτησής τους αλλά περιορίζονται στις αποζημιώσεις. Στην απόφαση Zena Company v. Demenian Catering Ltd
(2011)1(Γ) ΑΑΔ 1848 στην σελίδα 1854 κατεγράφησαν τα ακόλουθα σημαντικά: «Έχει σαφώς νομολογηθεί ότι η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο, περιλαμβάνει και διάφορα άλλα μεταβλητά κριτήρια εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά, όπως έχει υποδείξει και η υπόθεση Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231. Στην υπόθεση Cambridge Nutrition Ltd v. British Broadcasting Corp. [1990] 3All E.R. 523, έγινε δεκτό ότι στην ενάσκηση της εξισορροπητικής άσκησης μεταξύ της παρουσίασης σοβαρής υπόθεσης προς συζήτηση και του ισοζυγίου της ευχέρειας, ο χρηματικός παράγων για σκοπούς αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη, αλλά επενεργούν και άλλοι, όπως το δικαίωμα του BBC να μεταδώσει συγκεκριμένο πρόγραμμα στα πλαίσια της μετάδοσης προγραμμάτων δημοσίου ενδιαφέροντος. Στην υπόθεση Κυρισάββα ως διαχειριστής της περιουσίας της αποβιωσάσης Παντελούς Κωνσταντίνου Κκιζή κ.ά. v. Κύζη, ως διαχειριστή της περιουσίας της αποβιωσάσης Μαριτσούς Κωστή Κκιζή
(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 1245, επιβεβαιώθηκε η θέση ότι ο χρηματικός παράγων της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη προς ικανοποίηση του τρίτου κριτηρίου, όπως τα κριτήρια αυτά εξηγήθηκαν από τη νομολογία, μεταξύ άλλων, και, στην υπόθεση Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd a.o.
(1982)1C.L.R. 557. Στην υπόθεση Κυρισάββα, επιχειρήθηκε η συμπλήρωση ανέγερσης περιπτέρου κατά παράβαση δικαιώματος και χωρίς την εξουσιοδότηση της αρμοδίας αρχής. Ο χαρακτήρας του κτήματος θα αλλοιωνόταν αν αφηνόταν η οικοδομή να προχωρήσει που περιελάμβανε την κατασκευή πεζοδρομίων, σιδηρών πασσάλων, χώρους στάθμευσης, premixκλπ.. Η παρανομία στην επιδίωξη της κατασκευής του περιπτέρου με τις παρεμφερείς κατασκευές του, ήταν στοιχείο το οποίο το Εφετείο έκρινε ότι ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο έλαβε υπόψη στην αποτίμηση της ύπαρξης του τρίτου κριτηρίου. Επιβεβαιώθηκε το ακόλουθο απόσπασμα από την πρωτόδικη απόφαση: «Το Δικαστήριο αποτελεί τον θεματοφύλακα γενικά του κράτους δικαίου και δεν μπορεί να παραγνωρίσει το γεγονός ότι η αρμοδία αρχή για τις ανοικοδομήσεις κτιρίων έχει λάβει μια συγκεκριμένη θέση μετά από την καταγγελία της όλης υπόθεσης από την πλευρά του αιτητή, που οδηγεί εκ πρώτης όψεως στο συμπέρασμα ότι η οικοδομή αυτή δεν θα έπρεπε να είχε αρχίσει καν.» Θεωρώ ότι δεν τίθεται θέμα να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί ο συγκεκριμένος δρόμος προϋπήρχε της ανέγερσης της κατοικίας οπόταν δεν παρενοχλεί με οποιονδήποτε τρόπο, δεύτερον, η παραχώρηση του ήταν γνωστή στους Αιτητές αφού είχε τεθεί ως όρος για την έκδοση της άδειας οικοδομής και τρίτον, επιζητούνται μόνο αποζημιώσεις χρηματικές και όχι άρση της κατ' ισχυρισμό επέμβασης. Σε σχέση με το ισοζύγιο της ευχέρειας αναφορά μπορεί να γίνει στην σχετικά πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση Χρίστου Ευστρατίου ν. Ouzounian and Company Ltd (εμπορευόμενη με την επωνυμία Lexus Company) ECLI:CY:AD:2014:A38, Πολ. Εφ. 292/10 ημερ. 20/01/2014 στην οποία κατεγράφησαν τα ακόλουθα σημαντικά: «Τέλος, κρίνουμε ότι δεν ευσταθεί και ο τρίτος λόγος έφεσης και σχετικά είναι αρκετό να υπενθυμίσουμε ότι το ισοζύγιο των πιθανών επιπτώσεων (balance of convenience) έχει στο επίκεντρο του τον κίνδυνο αδικίας που θα προκύψει αν φανεί ότι η απόφαση που δόθηκε στο ενδιάμεσο στάδιο είναι λανθασμένη. Ο κίνδυνος αυτός εναποθέτει στο Δικαστήριο το καθήκον όπως, κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας, ισοζυγίζει τα ενώπιον του στοιχεία και υιοθετεί εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται να ενέχει τους λιγότερους κίνδυνους αδικίας (βλ. Bacardi & Co. Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1(B) A.A.Δ. 788, η οποία υιοθέτησε τα λεχθέντα από το Δικαστή Hoffman στην Films Rover International Ltd v. Cannon Film Sales Ltd [1987] 1 W.L.R. 670).» Τα περιστατικά όμως της υπό κρίση υπόθεσης εισηγούνται ότι ο ισοζυγισμός των επιπτώσεων της έκδοσης των διαταγμάτων, ήτοι η διακοπή της διέλευσης από τους κατοίκους του χωριού από ένα δρόμο τον οποίο χρησιμοποιούσαν από το 1981, θα ήταν έκδηλα προς όφελος των Αιτητών, αφού η έκδοση των διαταγμάτων δεν θα άλλαξε με οποιονδήποτε τρόπο το «status quo» των Αιτητών σε σχέση με την κατάσταση πραγμάτων αναφορικά με το συγκεκριμένο ακίνητο όμως θα επέφερε δυσμενής συνέπειες για τους κατοίκους του χωριού. Το γεγονός ότι οι ίδιοι οι Αιτητές δηλώνουν, δια μέσου της Έκθεσης Απαίτησης, ότι οι αποζημιώσεις συνιστούν επαρκή θεραπεία για την ισχυριζόμενη επέμβαση συνηγορεί προς την κατάληξη ότι οι αποζημιώσεις συνιστούν την απόλυτη θεραπεία χωρίς να χρειάζεται η απόδοση της δραστικής θεραπείας του απαγορευτικού διατάγματος αφού οι ίδιοι οι Αιτητές προσδιόρισαν την βλάβη τους ως χρηματική. Τα πιο πάνω οδηγούν το Δικαστήριο στην κρίση ότι και το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει σαφώς υπέρ των Εναγόμενων 1 και 2-Καθ΄ ων η Αίτηση έχοντας υπόψη ότι το Δικαστήριο ασχολείται με τη Δικαιοσύνη και όχι με την ευχέρεια των διαδίκων. Οι Ενάγοντες-Αιτητές δεν έχουν ικανοποιήσει σωρευτικά τα τρία κριτήρια του άρθρου 32, ενώ οι Εναγόμενοι 1 και 2-Καθ΄ ων η Αίτηση αντέταξαν βάσιμους και ουσιαστικούς λόγους προς την μη έκδοση των ζητούμενων διαταγμάτων. Οι φόβοι που έχουν καταγράψει οι Ενάγοντες-Αιτητές, στην παράγραφο 57 της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την Αίτηση, είναι γενικοί, δεν είναι εύλογοι και δεν θεμελιώνεται η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου στην ικανοποίηση απόφασης, η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ τους. Βλ. Phasarias (Auto Centre) Ltd ν. Σκυρ. «Λεωνίκ» Λτδ
(2001)1(Β) Α.Α.Δ.
  1. Παραμένει το εύλογο ερώτημα γιατί οι Ενάγοντες-Αιτητές δεν ζήτησαν, με την αγωγή τους, διάταγμα με το οποίο να άρατε η, κατά τον ισχυρισμό τους, παράνομη επέμβαση αφού τόσο πολύ επιθυμούσαν την επιστροφή του μέρους του ακινήτου τους που έφθασαν μέχρι του σημείου να πάρουν τον νόμο στα χέρια τους με την τοποθέτηση κώνων και διαχωριστικής ταινίας, παράγραφος 39 της ένορκης δήλωσης, και να διακόψουν την ελεύθερη διέλευση σε ένα δρόμο που υφίσταται από το
  2. Για όλους τους λόγους που πιο πάνω προσπάθησα να εξηγήσω, η Αίτηση αναπόφευκτα οδηγείται σε αποτυχία και απορρίπτεται. Ενόψει του γεγονότος ότι δεν φαίνεται να συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος που να οδηγεί στην εκτόπιση του κανόνα ότι τα έξοδα της διαδικασίας ακολουθούν το αποτέλεσμα, (Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, τόμος 30,σελ 412, παράγραφοι 795-796 και Θρασυβούλου v. Arto Estates Ltd
(1993)1 Α.Α.Δ. 12), τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Εναγόμενων-Καθ' ων η Αίτηση και εναντίον των Εναγόντων-Αιτητών, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Θα καταβληθούν στους Εναγόμενους 1 και 2 στο τέλος της δίκης. (Υπ.) ................. Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε. Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.