Κυπριακής Δημοκρατίας διά του Γενικού Εισαγγελέα της Κυπριακής Δημοκρατίας ν. Στέλιου Οράτη, Αρ. Αγωγής: 3027/2009, 2/2/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2015:A43 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον:- Ε. Γεωργίου - Αντωνίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3027/2009 Μεταξύ: Κυπριακής Δημοκρατίας διά του Γενικού Εισαγγελέα της Κυπριακής Δημοκρατίας Ενάγοντα -και- Στέλιου Οράτη Εναγόμενου Αίτηση ημερ. 14/11/2014 για αναστολή εκτέλεσης του εντάλματος εκποίησης κινητής περιουσίας Ημερομηνία: 02 Φεβρουαρίου, 2015. Εμφανίσεις: Για Αιτητή - Εναγόμενο: κος Σοφοκλέους (για ν' ακούσει την απόφαση η κα Βρακά). Για Καθ' ου η Αίτηση - Ενάγοντα: κος Στυλιανού. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την αίτησή του, ημερομηνίας 14/11/2014, ο Εναγόμενος - Αιτητής αιτήθηκε την αναστολή εκτέλεσης του εντάλματος εκποίησης κινητής περιουσίας που εκδόθηκε στα πλαίσια της Αγωγής 3027/09 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, μέχρι την πλήρη εκδίκαση και αποπεράτωση της Αγωγής με αρ. 3204/10 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου και διάταγμα με το οποίο να εμποδίζονται οι Εναγόντες να προβούν σε οποιεσδήποτε ενέργειες για σκοπούς εκτέλεσης της απόφασης που εκδόθηκε την 23/12/2013 μέχρι την πλήρη εκδίκαση και αποπεράτωση της Αγωγής με αρ. 3204/10 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας. Η Αίτηση βασίζεται στη Δ.1, Δ.40, θ. 7, Δ.48, θ. 1-9 και Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, άρθρο 9, στη νομολογία, στη διακριτική ευχέρεια και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Προς υποστήριξη των γεγονότων επί των οποίων βασίστηκε η υπό κρίση αίτηση ορκίστηκε η κα Γεωργία Οράτη, η οποία είναι αδελφή του Εναγόμενου και γνωρίζει πολύ καλά τα γεγονότα της υπόθεσης, αλλά είναι και εξουσιοδοτημένη από τον Εναγόμενο στην κατάρτιση της συγκεκριμένης Ένορκης Δήλωσης λόγω του ότι ο ίδιος εργάζεται στο εξωτερικό. Σύμφωνα με την ομνύουσα, στις 23/12/2013 το Δικαστήριο είχε εκδώσει προς όφελος των Εναγόντων και εναντίον του Εναγόμενου, αδελφού της, απόφαση για το ποσό των €3,923.90- πλέον νόμιμο τόκο, έξοδα και Φ.Π.Α.. Ως αποτέλεσμα της απόφασης, οι Ενάγοντες προχώρησαν στην έκδοση εντάλματος για εκποίηση της κινητής του περιουσίας. Στις 09/12/2014 ήταν ορισμένη για ακρόαση η Αγωγή Αρ. 3204/10, στην οποία οι Ενάγοντες αξιώνουν εναντίον του πατέρα της το ποσό των €3.079- και στην οποία ο Εναγόμενος ανταπαιτεί το ποσό των €70.057,36- για συνολικές απώλειες και ζημιές. Από συμβουλές των δικηγόρων τους ο πατέρας της έχει καλή υπόθεση και η Ανταπαίτησή του έχει σοβαρές πιθανότητες επιτυχίας αφού κατά τον ουσιώδη χρόνο που αφορά τη δεύτερη καταχωρισθείσα αγωγή ο πατέρας της και το Τμήμα Πολιτικής Αεροπορίας είχαν συμφωνήσει έτσι ώστε να του παραχωρηθεί δικαίωμα εισόδου και χρήσης της συγκεκριμένης έκτασης γης στον Αερολιμένα Λάρνακας. Το 2005 αυθαίρετα οι Ενάγοντες είχαν αφαιρέσει τη συγκεκριμένη άδεια εισόδου με συνέπεια να μην μπορεί να έχει πρόσβαση στο υποστατικό του και με επακόλουθο την απώλεια των εισοδημάτων του και την καταστροφή τόσο του αεροσκάφους του όσο και του υποστατικού του. Η απαγόρευση είχε γίνει χωρίς τον προηγούμενο τερματισμό της ιδιωτικής συμφωνίας. Ισχυρίζεται ότι σε περίπτωση εκτέλεσης του εντάλματος κινητών που έχει εκδοθεί θα δημιουργηθούν περαιτέρω έξοδα και ταλαιπωρία λόγω του ότι ο πατέρας της θα καταβάλει χρήματα στους Ενάγοντες, τα οποία είναι βέβαιο ότι θα συμψηφιστούν στην περίπτωση που η Ανταπαίτηση στη δεύτερη αγωγή, του Εναγόμενου, επιτύχει. Γι' αυτό είναι ορθό και δίκαιο και προς το συμφέρον της δικαιοσύνης όπως εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα. Εκδόθηκε, στις 17/11/2014, μονομερώς διάταγμα με το οποίο αναστάληκε η εκτέλεση του συγκεκριμένου εντάλματος κινητών μέχρι την εκδίκαση της υπό κρίση αίτησης και δόθηκαν οδηγίες για την επίδοση της αίτησης σε σχέση με τις άλλες θεραπείες που ζητούντο. Οι Ενάγοντες- Καθ' ων η Αίτηση καταχώρισαν Ένσταση στην οποία κατέγραψαν στο σύνολό τους εννέα
(9)λόγους ενστάσεως, οι οποίοι μπορούν να συνοψιστούν ως ακολούθως: Ότι η Αίτηση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη και δεν πληροί τις προϋποθέσεις που θέτει ο νόμος, ότι η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση δεν αποκαλύπτει λόγο που να δικαιολογεί το αίτημα του Αιτητή, ότι γίνεται καταχρηστικά με σκοπό την καθυστέρηση λήψης μέτρων εκτέλεσης, ότι καταχωρίστηκε κακόπιστα, ότι δεν προκύπτει δικαίωμα συμψηφισμού από ανεξάρτητες υποχρεώσεις, ότι ο Αιτητής δεν έχει υποστεί ζημιά από την έκδοση του εντάλματος κινητών και ότι δεν έχει δικαιολογηθεί το κατ' επείγον της έκδοσης του διατάγματος. Νομική βάση της Ένστασης αποτέλεσαν η Δ.40, θ.θ. 1-10, Δ.41 θ.θ.1-3, Δ.48 θ.θ. 1-7, Δ.59 και Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, τα άρθρα 32 και 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου, το Άρθρο 30.2 του Συντάγματος, η νομολογία και οι συμφυείς εξουσίες και η συνήθης πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα προς υποστήριξη της Ένστασης περιέχονται στην ένορκη δήλωση της κας Χριστίνας Χρυσάνθου, Βοηθού Γραμματειακού Λειτουργού στο Τμήμα Πολιτικής Αεροπορίας. Σύμφωνα με την ομνύουσα, μεταξύ των καθηκόντων της είναι και η είσπραξη εσόδων καθώς και η τήρηση λογαριασμών για χρεώστες. Είναι ο ισχυρισμός της ότι είναι ανεπίτρεπτο να συνδέονται δυο αγωγές με διαφορετικούς διαδίκους και διαφορετικές αξιώσεις. Παράλληλα ισχυρίζεται ότι είναι ανεπίτρεπτο να γίνεται πρόβλεψη ως προς τις πιθανότητες επιτυχίας μιας αγωγής. Εισηγείται ότι η εκτέλεση του εντάλματος κινητών αποτελεί καθ' όλα νομότυπη ενέργεια, η οποία αποσκοπεί στην είσπραξη του λαβείν των Εναγόντων. Υποστηρίζει ότι ακριβώς λόγω του γεγονότος ότι ο Εναγόμενος - Αιτητής διαμένει στα Αραβικά Εμιράτα και το μόνο του περιουσιακό στοιχείο είναι το συγκεκριμένο αεροσκάφος, το οποίο είναι ακινητοποιημένο και εκτίθεται στις καιρικές συνθήκες, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος μείωσης της αξίας του ώστε να καθίσταται αδύνατη η δυνατότητα λήψης του λαβείν των Εναγόντων. Καταλήγει, ότι το εκδοθέν μονομερές διάταγμα θα πρέπει να ακυρωθεί αφού οι θέσεις του Αιτητή-Εναγόμενου είναι γενικές και αόριστες, ενώ παράλληλα δεν γίνεται οποιαδήποτε αναφορά στην οικονομική του κατάσταση ή στις ιδιαίτερες συνθήκες που συνηγορούν στο να διατηρηθεί το εκδοθέν διάταγμα σε ισχύ. Και οι δυο πλευρές καταχώρισαν εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις προς υποστήριξη των θέσεών τους, οι οποίες ήταν πολύ υποβοηθητικές προς το Δικαστήριο και το Δικαστήριο έχει το περιεχόμενό τους κατά νου και θα κάνει αναφορά όπου το κρίνει απαραίτητο. Νομική Πτυχή Νομική βάση της Αίτησης αποτέλεσε η Δ.40 και συγκεκριμένα οι θ.7 και θ.11 αυτής, οι οποίοι προνοούν τα εξής: «7. Every person to whom any sum or money or any costs shall be payable under a judgment or order shall, so soon as the money or costs shall be payable, be entitled to apply for the issue of writs to enforce payment thereof, subject nevertheless as follows: (a) If the judgment or order is for payment within a period therein mentioned, no writ shall be issued until after the expiration of such period; (b) The Court or Judge may, at or after the time of giving judgment or making an order, stay execution until such time as they or he shall think fit.» ................................ 11. Any party against whom judgment has been given or an order made may apply to the Court or a Judge for a stay of execution or other relief against such judgment upon the ground of facts which have arisen too late to be pleaded; and the Court or Judge may give such relief and upon such terms as may be just. Νοείται ότι το Δικαστήριο ή Δικαστής πριν τη χορήγηση αναστολής εκτέλεσης μεριμνά για την καταβολή των εξόδων που έχουν προκύψει ή αναμένεται να προκύψουν σε σχέση με την κατάσχεση.» Στην ουσία ο θεσμός που αφορά το υπό εξέταση θέμα είναι ο θ.7 της Δ.40. Δίδεται δε με την διάταξη αυτή, στο Δικαστήριο, διακριτική εξουσία να αναστείλει την εκτέλεση απόφασης και μάλιστα για χρονικό διάστημα που ήθελε κρίνει σωστό. Αναφορά μπορεί να γίνει στην απόφαση Αναφορικά με την αίτηση των American Express (Europe) Ltd
(1989)1E Α.Α.Δ.228 στην οποία έχει αναφερθεί ότι ιδιαίτερα η Δ.40 θ.7(b) παρέχει διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να αναστείλει την εκτέλεση για χρονικό διάστημα που ήθελε κρίνει σωστό (βλ. επίσης Αναφορικά με την αίτηση Σωτήρη Δημητριάδη,
(1999)1 (Β) Α.Α.Δ. 1194, Αντωνίου (Αρ. 1)
(2000)1 Α.Α.Δ. 1868, Νικολάου ν. Πολυδώρου
(2000)1 Α.Α.Δ. 1422). Η εξουσία του Δικαστηρίου να αναστείλει την εκτέλεση δικαστικής απόφασης συναρτάται άμεσα με τους σκοπούς για τους οποίους επιδιώκεται η αναστολή (βλ. Πατσαλοσαββής ν. Διευθυντή Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων
(1989)1E Α.Α.Δ. 45). Σε σχέση με το πλαίσιο εντός του οποίου εξετάζεται αίτηση στη βάση της Δ.40 θ.7, ως λέχθηκε στην Anderson & Coltman Ltd v. Sonco Canning Ltd
(1982)2 JSC 325, ισχύουν κατ' αναλογία οι αρχές που διέπουν την διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να αναστείλει την εκτέλεση απόφασης εκρεμμούσης έφεσης δηλ. στη βάση της Δ.35 θ.18. Οι αρχές αυτές συνοψίσθηκαν στην Χαραλάμπους ν. A. Panayides Contracting Ltd
(2001)1Γ Α.Α.Δ 1978 ως ακολούθως: «Οι αρχές οι οποίες διέπουν το θέμα, εκπηγάζουν από τη νομολογία** και μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως: (α) Η απόφαση για αναστολή ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας γίνεται στο πλαίσιο της Διαταγής 35 καν. 18 και σε συνάρτηση προς τα γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης. (β) Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης η οποία, παραμένει ισχυρή και διατηρεί την τελεσιδικία της μέχρι την τροποποίηση ή την ανατροπή της από το Εφετείο. Έπεται ότι ο επιτυχών διάδικος δεν πρέπει να αποστερείται τους καρπούς της επιτυχίας του εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του. Από την άλλη όμως αποτελεί βασική προϋπόθεση για την απονομή της δικαιοσύνης, η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. Η άρνηση έκδοσης διαταγής για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης δυνητικά συνεπάγεται κίνδυνο εξανέμισης της αξίας της έφεσης.» Το Δικαστήριο, κατά την εξέταση αίτησης για αναστολή εκτέλεσης απόφασης, έχει καθήκον να εξισορροπήσει δύο σημαντικούς παράγοντες· ήτοι, τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης από τη μια και τη διασφάλιση της αξίας και του αποτελέσματος της έφεσης από την άλλη. Στην The Governor and the Company of the Bank of Scotland v. S.S. Sapphire Seas
(2001)1 Α.Α.Δ. 955, καταγράφηκαν τα εξής: «(α) Η απόφαση για αναστολή ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας γίνεται στο πλαίσιο της Διαταγής 35 καν. 18 και σε συνάρτηση προς τα γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης. (β) Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης η οποία, παραμένει ισχυρή και διατηρεί την τελεσιδικία της μέχρι την τροποποίηση ή την ανατροπή της από το Εφετείο. Έπεται ότι ο επιτυχών διάδικος δεν πρέπει να αποστερείται τους καρπούς της επιτυχίας του εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του.». Όπως εξάλλου υποδεικνύεται στην Αγγλική Δικαστηριακή Πρακτική (Annual Practice) του 1958, στη σελίδα 1697: «It is in the discretion of the Court to grant or refuse a stay (Becker - v - Earl´s Court Ltd
(1911)56 SJ 206; The Ratata [1897] P at p. 132; A. G. - v - Emerson
(1889)24 QBD pp.58,59), and the Court will grant it where the special circumstances of the case so require.» Παρόμοιο αίτημα είχε τύχει εξέτασης στην απόφαση την υπόθεση Stavrou v. Christopoulos
(1985)1 C.L.R. 449 στην οποία είχε εκδοθεί εκ συμφώνου διάταγμα έξωσης εναντίον του Εφεσείοντος. Στη συνέχεια καταχωρήθηκε αγωγή για παραμερισμό του διατάγματος με τον ισχυρισμό ότι είχε εκδοθεί λόγω δόλου του Εφεσίβλητου. Η αγωγή απορρίφθηκε όπως και η έφεση εναντίον της απόφασης. Παρά το τελεσίδικο διάταγμα έξωσης οι Ενάγοντες καταχώρησαν αίτηση για αναστολή του διατάγματος εκείνου. Η αίτηση για αναστολή βασίστηκε επί της Δ.40 θ.11 και του άρθρου 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/
- Η αναστολή επιδιώχθηκε για να διασφαλιστεί η θέση των Εφεσειόντων σε άλλη διαδικασία εντελώς ανεξάρτητη από τη διαδικασία που κατέληξε στην έκδοση του διατάγματος έξωσης. Το Ανώτατο Δικαστήριο έθεσε το όλο θέμα ως εξής στη σελ. 451 της απόφασής του: «The learned trial Judge dismissed the application as unfounded. We are wholly in agreement. We cannot visualize any circumstances under which a Court of Law may interfere, in the indirect way sought in these proceedings, with the finality of a judgment of a Court of competent jurisdiction. O.40, r.11 is specifically intended to confer jurisdiction to stay a judgment or order pending the determination of an appeal in the proceedings. It is therefore, irrelevant to the present proceedings. Nor does s.47 of the Court of Justice Law confer jurisdiction to impeach in the way sought in these proceedings the finality of a judgment. Though unnecessary to explore the ambit of s.47 for the purposes of this judgment we can certainly conclude that it does not confer jurisdiction to interfere with the finality of judgment or order in the manner sought in these proceedings.» Με δεδομένα όλα τα πιο πάνω στρέφομαι στην διερεύνηση της επίδικης αίτησης. Στην προκείμενη περίπτωση είναι αντιληπτό ότι ο Αιτητής, πρώτον, δεν προώθησε οιονδήποτε άλλο μέτρο, ήτοι έφεση ή αίτηση παραμερισμού της εκδοθείσας απόφασης και, δεύτερον, δεν έχει οποιαδήποτε σχέση με τα γεγονότα της Αγωγής με αρ. 3204/
- Διατείνεται μόνο πως η ακρόαση σε μια άλλη αγωγή εναντίον της Δημοκρατίας θα οδηγήσει στην έκδοση απόφασης υπέρ του πατέρα του, στην Ανταπαίτησή του και ότι στην περίπτωση που η Ανταπαίτηση πετύχει τα έξοδα εκείνης θα συμψηφιστούν με την παρούσα λόγω επικείμενης συμφωνίας με τους Ενάγοντες. Αυτό που ζητά είναι ο Αιτητής, μέσω της αδελφής του, η οποία έχει ορκιστεί σε σχέση με τα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση, είναι αναστολή εκτέλεσης του εντάλματος μέχρι την ολοκλήρωση της Αγ. Αρ. 3204/10, ευελπιστώντας ότι θα εκδοθεί απόφαση υπέρ του πατέρα στην Ανταπαίτησή του έτσι ώστε να μπορούν να συμψηφιστούν οι δικές του υποχρεώσεις με το ποσό που θα επιδικασθεί υπέρ του στην περίπτωση που πετύχει, ο πατέρας του, στην Ανταπαίτησή του. Δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η θέση του, η οποία μόνο σε πιθανότητες βασίζεται. Αποδοχή της θέσης του Αιτητή θα σήμαινε ότι εκεί όπου οι διάδικοι έχουν περισσότερες από μια διαφορές ή συγγενείς τους έχουν διαφορές με Τμήματα της Δημοκρατίας δεν θα μπορούν να εκτελέσουν εκδοθείσα απόφαση γιατί ενδεχομένως στην επόμενη διαδικασία να εκδοθεί απόφαση υπέρ ενός εκ των συγγενών τους. Η θέση αυτή δεν μπορεί να γίνει αποδεχτή. Κατανοώ τους ισχυρισμούς του Εναγόμενου -Αιτητή, οι οποίοι όμως δεν είναι ικανοί να υπερφαλαγγίσουν την απονομή της δικαιοσύνης, αλλά ούτε να κλίνουν την πλάστιγγα εις βάρος του δικαιώματος του Καθ' ου η αίτηση να δρέψει τους καρπούς της επιτυχίας του. Παραπομπή μπορεί να γίνει στο σκεπτικό της απόφασης στην υπόθεση Stavrou v. Fereos Christopoulos (ανωτέρω). Επισημαίνω ότι αποδοχή αιτήματος λόγω επίκλησης οικονομικών δυσχερειών θα έθετε την τύχη του αιτήματος στα χέρια του Aιτητή και θα αφαιρούσε από το Δικαστήριο τη δυνατότητα ελέγχου, αλλά και από τον επιτυχόντα διάδικο το δικαίωμα να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα προς εκτέλεση της απόφασής του. Ως εκ τούτου, τέτοιος λόγος δεν είναι ικανός να παρακάμψει την απονομή της δικαιοσύνης που εξυπηρετείται με εκτέλεση των αποφάσεων. Για όλους τους λόγους που πιο πάνω προσπάθησα να εξηγήσω, καταλήγω ότι τίποτα από το ενώπιόν μου μαρτυρικό υλικό δικαιολογεί αποστέρηση, έστω προσωρινή, των Καθ' ων η αίτηση να δρέψουν τους καρπούς της επιτυχίας τους. Κατ' επέκταση, καταλήγω ότι το αίτημα είναι αβάσιμο και απορρίπτεται. Το προσωρινό διάταγμα που εκδόθηκε ακυρώνεται. Όσον αφορά τα έξοδα, δεν υπάρχει λόγος να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα, γι' αυτό ο Αιτητής-Εναγόμενος καταδικάζεται στα έξοδα της παρούσας Αίτησης όπως αυτά θα υπολογιστούν από την Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε. Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο