Γεώργιου Ολυμπίου ν. ΑΔΕΛΦΟΙ ΠΑΜΠΟΥΚΚΑ ΛΤΔ, Αρ. Αγωγής: 732/2014, 20/3/2015

(7)λόγοι ένστασης, οι οποίοι σε συντομία ήταν οι ακόλουθοι: Ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, ότι οι Αιτητές δεν καταδεικνύουν γιατί το Δικαστήριο πρέπει να ασκήσει τη διακριτική ευχέρεια υπέρ της έγκρισης της αίτησης, ότι δεν είναι δικαιολογημένη η αναστολή της διαδικασίας, ότι η αίτηση είναι αβάσιμη, ότι ο Ενάγοντας- Καθ' ου η αίτηση δεν είναι πιστωτής εκκαθαρισμένης απαίτησης ή και καθόλου πιστωτής της Αιτήτριας Εταιρείας, ότι δεν δικαιούται σε επαλήθευση του χρέους του και ότι σε περίπτωση έκδοσης του διατάγματος αναστολής θα πληγεί το συνταγματικό δικαίωμα του Ενάγοντα, το οποίο διαφυλάσσεται από το Άρθρο 30 του Συντάγματος. Νομική βάση της Ένστασης συνιστούν η Δ.39, Δ.48 θ. 1-4,8 και 9 και η Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, τα άρθρα 215 και 300 του περί Εταιρειών Νόμου καθώς επίσης και η συμφυής εξουσία του Δικαστηρίου. Υποστηρίζεται, η Ένσταση, από την Ένορκη Δήλωση του Γεώργιου Ολυμπίου, Ενάγοντα-Καθ' ου η αίτηση. Ο ομνύοντας υιοθετεί τους λόγους ενστάσεως και υποστηρίζει ότι αν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα το παρόν Δικαστήριο δεν θα μπορεί να ελέγχει την πορεία της αίτησης εκκαθάρισης ή και δεν θα μπορεί να ελέγχει την ενώπιόν του διαδικασία. Παράλληλα, ισχυρίζεται ότι η Αίτηση είναι αβάσιμη και σκοπεί στο να επιβαρύνει αδικαιολόγητα τη διαδικασία σε χρόνο και δικαστικά έξοδα. Η ακρόαση της Αίτησης είχε διεξαχθεί στη βάση των γραπτών αγορεύσεων το περιεχόμενο των οποίων το Δικαστήριο έχει κατά νου. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Δικαιοδοτική βάση για την άσκηση της εξουσίας του Δικαστηρίου να αναστέλλει την οποιαδήποτε διαδικασία εκκρεμεί ενώπιόν του εν αναμονή του αποτελέσματος αίτησης για εκκαθάριση εναγόμενης εταιρείας συνιστά το άρθρο 215 του περί Εταιρειών Νόμου (Κεφ 113), το οποίο διαλαμβάνει τα ακόλουθα: «Οποτεδήποτε μετά την υποβολή αίτησης για εκκαθάριση, και πριν από την έκδοση του διατάγματος εκκαθάρισης, η εταιρεία ή οποιοσδήποτε πιστωτής ή συνεισφορέας δύναται- (α) όταν οποιαδήποτε αγωγή ή διαδικασία εναντίον της εταιρείας εκκρεμεί σε οποιοδήποτε Επαρχιακό Δικαστήριο ή στο Ανώτατο Δικαστήριο, να κάνει αίτηση στο Δικαστήριο στο οποίο εκκρεμεί η αγωγή η διαδικασία για αναστολή διαδικασιών σε αυτή και....» Καθοδήγηση σε σχέση με την εφαρμογή του πιο πάνω νομοθετικού άρθρου και την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου μπορεί να αντληθεί από την απόφαση Stefanos & Andreas Cold Stores Trading Limited v. Εταιρείας Αναψυκτικών ΚΕΑΝ ΛΙΜΙΤΕΔ (Αρ.1)

(1998)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1806, όπου στη σελίδα 1811 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: "Σκοπός των προνοιών αυτών για αναστολή, είναι η παροχή προστασίας στους πιστωτές και στην περιουσία της υπό διάλυση εταιρείας με στόχο την ίση πληρωμή των πιστωτών της ίδιας τάξης και την αποτροπή προώθησης διαδικασιών από ορισμένους πιστωτές προς απόκτηση ωφελημάτων. (Βλ. Bowkett v. Fullers United Electric Works Ltd

(1923)1 K.B. 160, In re Dynamics Corpn. (Ch. D.), [1973] 1 W.L.R. 63). Τα πιο πάνω άρθρα του δικού μας Νόμου, είναι παρόμοια με τα άρθρα 231 και 226 του αγγλικού Companies Act 1948. Παρόμοιες πρόνοιες που αφήνουν ανεπηρέαστες τις αρχές που διέπουν τα ερωτήματα ενώπιον μας έγιναν και με τα άρθρα 126, 128 και 130

(3)του Insolvency Act 1986. Κατά συνέπεια, αγγλικά συγγράμματα και δικαστικές αποφάσεις μπορούν να είναι καθοδηγητικές πάνω στα θέματα που μας απασχολούν. Στον Palmer's Company Law, 24η έκδοση, τόμος 1, αναφέρονται τα ακόλουθα στις σελ. 1448-1450: "... Section 126 of the Insolvency Act gives the court power on the application of the company or a creditor or a contributory to restrain proceedings against the company. That power may be exercised at any time in the interval between the presentation of the petition and the making of the order. Section 128

(1)provides that where any company is being wound up by the court any attachment, sequestration, distress or execution put in force against the company after the commencement of the winding up is void. Section 130

(2)provides that when a winding-up order has been made or a provisional liquidator appointed, no action or proceeding shall be proceeded with or commenced against the company except by leave of the court and subject to such terms as the court may impose. In this way creditors and others are compelled to come in and prove their claims in the winding up, and a rateable and just distribution of the company's assets is effected. "Proceedings" under section 130

(2)is given a wide meaning, and includes executions and interpleader summonses. The words "any other action or proceeding" in section 126

(1)likewise are general and not limited to actions in England but extend to actions and proceedings in Scotland; Northern Ireland being covered by section 126

(1)(a).............................................................................................. Where a winding-up order has been made, the combined effect of sections 130

(2)and 128 of the Act is that such order operates automatically as a stay of all actions, executions, distresses, sequestrations, etc., against the company, subject to the discretion of the court to allow such actions, executions, etc., to proceed notwithstanding the winding-up." Ως προς την ερμηνεία των λέξεων "action" και "action or proceeding", που αναφέρονται στα σχετικά προαναφερθέντα άρθρα, τόσο στον αγγλικό νόμο όσο και στο δικό μας, χρήσιμη είναι η απόφαση του Λόρδου Simon of Glaisdale στην υπόθεση Herbert Berry Associates v. IRC [1978] 1 All E.R. 161, στη σελ. 170, όπου αναφέρει τα ακόλουθα: "... The Companies Act 1948 is the statute dealing with technical matters; and one would expect the words therein to be used in their primary sense as terms of legal art. The primary sense of 'action' as a term of legal art is the invocation of the jurisdiction of a court by writ: 'proceeding' the invocation of the jurisdiction of a court by process other than writ. Furthermore, 'action or proceeding' in s. 226(b) must presumably have the same meaning as the same words in s. 226(a), where they undoubtedly refer to the invocation of the jurisdiction of a court." Καθοδήγηση μπορεί επίσης να αντληθεί από την πρόσφατη απόφαση του Προέδρου του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας στην Αγ. Αρ. 3977/2013, ARLYCO V. ΟΡΦΑΝΙΔΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ, ημερ. 12/03/2014, με της οποίας το σκεπτικό συμφωνώ και ας μου επιτραπεί να υιοθετήσω: « Στο σύγγραμμα Palmer's Company Law, 24η Εκδ. Τ.1 σελ. 1448-1450, παρ.88-69 αναφέρεται ότι για να επιτευχθεί ο πιο πάνω σκοπός είναι αναπόφευκτο όπως οι διαδικασίες εναντίον της εταιρείας είτε υπό την μορφή αγωγής, είτε υπό την μορφή εκτέλεσης ανασταλούν. Σε αντίθετη περίπτωση η διάλυση θα οδηγούσε σε μια διαμάχη για την περιουσία της εταιρείας.» Στην In re Dynamics Corpn σελ. 66 αναφέρεται με αναφορά στο άρθρο 226 του Companies Act 1948 ότι: «The general principle is that when a winding up petition has been presented creditors should be restrained from pursuing their remedies in order to avoid their getting an unfair advantage over other creditors. That principle is to be found in Bowkett v. Fullers United Electric Works Ltd [1923] 1 K.B. 160. ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... . .. ... .... ... ... ... ... ... ... ... It follows then that I ought to make the order in the absence of exceptional circumstances.» Το απόφθεγμα της νομολογίας αναφορικά με την εξουσία του Δικαστηρίου κάτω από το άρθρο 215 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.113 συνοψίζεται ως ακολούθως: Εφόσον τηρούνται οι ουσιαστικές προϋποθέσεις επίκλησης του άρθρου η εξουσία του Δικαστηρίου είναι δυνητική και ασκείται ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε περίπτωσης. Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται δικαστικά, λαμβάνοντας υπόψη τον σκοπό της νομοθεσίας που είναι η παροχή προστασίας στους πιστωτές και στην περιουσία της εταιρείας με στόχο την ίση πληρωμή των πιστωτών της ίδιας τάξης και την αποτροπή προώθησης διαδικασιών από ορισμένους πιστωτές προς απόκτηση πλεονεκτήματος. Αυτός ο σκοπός εξυπηρετείται συνήθως με την αναστολή της αγωγής. Ενδεχομένως αρμόζει πιο ισχυρή διατύπωση ότι κατά κανόνα και ως ζήτημα προσέγγισης του Δικαστηρίου διατάττεται η αναστολή των διαδικασιών αφού πολύ εξαιρετικές περιστάσεις πρέπει να υφίστανται ώστε να δικαιολογείται παρέκκλιση.» Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί η ύπαρξη της Αίτησης Εκκαθάρισης εναντίον της Εναγομένης Εταιρείας. Επιπρόσθετα, οι υπόλοιπες προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 215 του περί Εταιρειών Νόμου πληρούνται, ενώ παράλληλα δεν συντρέχει οποιοσδήποτε αποχρών λόγος, ο οποίος θα δικαιολογούσε παρέκκλιση από την πρακτική χορήγησης αναστολής σε τέτοιου είδους περιπτώσεις. Κατανοώ πλήρως τη θέση του Ενάγοντα-Καθ' ου η αίτηση, αλλά το δεδομένο είναι ένα, ότι η περιουσία της υπό εκκαθάριση εταιρείας πρέπει πάντοτε να διανέμεται σύμφωνα με τον νόμο θα πρέπει να προσφέρεται τέτοια προστασία στους πιστωτές της εταιρείας που να διασφαλίζει την ίση πληρωμή τους. Ως εκ των ανωτέρω, εκδίδεται διάταγμα αναστολής της διαδικασίας της αγωγής μέχρι την εκδίκαση και αποπεράτωση της Αίτησης Εκκαθάρισης 676/14, Ε.Δ. Λευκωσίας, εναντίον των Εναγομένων-Αιτητών. Όσον αφορά τα έξοδα, έχοντας κατά νου ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα, κρίνω πως είναι ορθό και δίκαιο να επιδικαστούν υπέρ των Αιτητών-Εναγομένων όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Αυτά θα είναι πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ................ Ε. Γεωργίου Αντωνίου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο