Μ.Α.Ν.Ι ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ν. Ανδρέα Χατζημηνά, Αρ. Αγωγής: 2349/14, 6/2/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2015:A52 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2349/14 Μεταξύ: Μ.Α.Ν.Ι ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ Ενάγουσας και Ανδρέα Χατζημηνά Εναγόμενου Αίτηση ημερομηνίας 31/12/2014 για έκδοση απόφασης λόγω μη καταχώρησης υπεράσπισης Ημερομηνία: 6 Φεβρουαρίου,
- Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες-Αιτητές: κα Α. Οικονόμου. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η Ενάγουσα-Αιτήτρια με την αίτησή της, ημερομηνίας 31/12/2014, ζήτησε την έκδοση απόφασης ως η Έκθεση Απαίτησης για το λόγο ότι δεν είχε καταχωριστεί Έκθεση Υπεράσπισης από τον Εναγόμενο. Νομική βάση για την αίτηση καταγράφηκε η Δ.
- Σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης, ο Εναγόμενος οφείλει στην Ενάγουσα Εταιρεία το ποσό των €6.551,48- δυνάμει γραμματίου συνήθους τύπου και/ή συναλλαγματικής και/ή εγγράφου αναγνώρισης χρέους. Η Ενάγουσα Εταιρεία, η οποία διατηρεί πρατήριο βενζίνης, είχε εκδώσει, στις 11/12/2013, απόφαση εναντίον της εταιρείας MINOS TRANSPORTERS LTD για το ποσό των €5.917,53-. Ο Εναγόμενος, ο οποίος ήταν μέτοχος και γραμματέας της συγκεκριμένης εταιρείας, είχε αναλάβει ο ίδιος προσωπικά το χρέος της και προς τούτο είχε υπογράψει γραμμάτιο συνήθους τύπου για το ποσό των €6.551,48-. Το ποσό του γραμματίου θα εξοφλείτο δια μηνιαίων δόσεων εκ €50- μηνιαίως από 01/07/
- Ο Εναγόμενος είχε καταβάλει μόνο το ποσό των €50- στις 05/08/2014 και έκτοτε δεν κατέβαλλε άλλη δόση και παρά τις οχλήσεις της Ενάγουσας αρνείται και αμελεί να τιμήσει το γραμμάτιο. Προς υποστήριξη της αξίωσης κατατέθηκε ένορκη δήλωση του Ιάκωβου Παναγιώτου, διευθυντή της εταιρείας Μ.Α.Ν.Ι ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΛΤΔ, ο οποίος γνωρίζει πολύ καλά τα γεγονότα. Σύμφωνα με τον ομνύοντα, ο Εναγόμενος, ο οποίος ήταν μέτοχος και γραμματέας της εταιρείας MINOS TRANSPORTERS LTD, είχε αναλάβει προσωπικά την εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους της συγκεκριμένης εταιρείας με την υπογραφή γραμματίου συνήθους τύπου ύψους €5.917,53-. Είχε συμφωνήσει προφορικά να πληρώνει €50- προς εξόφληση του συγκεκριμένου χρέους, πλην όμως είχε πληρώσει μόνο μία δόση, στις 05/08/
- Είναι η θέση του ότι ο Εναγόμενος έχει πλουτίσει σε βάρος του. Η Δ.17 θ.2 και θ.3, η οποία συνιστά την βάση της υπό εξέταση αίτησης, προβλέπει ότι: «Where any defendant fails to appear to a writ of summons, and the plaintiff is desirous of proceeding upon default of appearance under any of the following rules of this Order, he shall, before taking such proceeding upon default, file an affidavit of service, or of notice in lieu of service, as the case may be, if such affidavit has not already been filed by the Registrar. Where the writ of summons is for a liquidated demand, whether specially indorsed or otherwise, and the defendant fails, or all the defendants, if more than one, fail, to appear thereto, the plaintiff may apply for judgment for any sum not exceeding the sum claimed by the writ, together with interest at the rate specified in the claim (if any) and costs.» Οι πιο πάνω αναφερθείσες πρόνοιες επιτρέπουν στον Ενάγοντα να αιτηθεί απόφαση λόγω παράλειψης του Εναγόμενου να εμφανιστεί. Όμως, το Δικαστήριο, σύμφωνα με τον θ.13 της Δ.17, μπορεί να καλέσει τον Ενάγοντα να αποδείξει την υπόθεσή του. Ο θ.13 της Δ.17 μιλά από μόνος του και προβλέπει ότι: «The provisions of this Order shall be read subject to this qualification, namely that in all cases in which it is sought to obtain judgment by default the Court or Judge may, where it seems to be necessary or desirable, call upon the plaintiff to prove his claim, and whether the plaintiff is so called upon or not the Court or Judge may only give judgment to the extent to which the plaintiff is in law entitled.» (η υπογράμμιση είναι δική μου) Σε ελεύθερη μετάφραση: «Οι πρόνοιες της διαταγής αυτής θα διαβάζονται με την ακόλουθη επιφύλαξη δηλαδή, ότι σε όλες τις περιπτώσεις στις οποίες επιδιώκεται η έκδοση απόφασης λόγω παράλειψης το Δικαστήριο ή ο Δικαστής μπορεί εκεί όπου θεωρείται αναγκαίο ή επιθυμητό να καλέσει τον Ενάγοντα ν΄ αποδείξει την αξίωσή του, και ανεξάρτητα από το κατά πόσο ο Ενάγοντας κλήθηκε ν΄ αποδείξει την αξίωσή του ή όχι το Δικαστήριο ή ο Δικαστής θα δώσει απόφαση μόνο στην έκταση που ο Νόμος επιτρέπει στον Ενάγοντα την έκδοση απόφασης.» Το γεγονός ότι η μαρτυρία δεν αμφισβητήθηκε, δεν απαλλάσσει το Δικαστήριο από την υποχρέωση, έχοντας κατά νου το Νόμο και τις αρχές οι οποίες ρυθμίζουν το εκάστοτε υπό συζήτηση θέμα, να κρίνει αυθύπαρκτα τη δύναμη της υπόθεσης του Ενάγοντα και κατά πόσο ο τελευταίος έχει, με τη προσκομισθείσα και ενδεχομένως κριθείσα ως αξιόπιστη μαρτυρία, υπερβεί το ύψος του πήχη του συγκεκριμένου βαθμού απόδειξης που απαιτείται να υπερπηδηθεί σε κάθε περίπτωση (βλ. Kades v. Nicolaou and Another
(1986)1 C.L.R. 212 και Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας ν. Νέστορα Χ"Νέστωρος
(1990)1 Α.Α.Δ. 41). Η υποχρέωση αυτή πηγάζει και από τη Δ.17 θ.13, η οποία προβλέπει ότι, ανεξάρτητα αν η απαίτηση του Ενάγοντα είναι εκκαθαρισμένη και ο Ενάγων ζητά απόφαση ερήμην του Εναγόμενου, το Δικαστήριο έχει την ευχέρεια να καλέσει τον Ενάγοντα να αποδείξει την απαίτησή του για να διαπιστώσει κατά πόσον, με τα στοιχεία που έχει προσκομίσει, έχει αποσείσει το βάρος απόδειξης στο βαθμό που απαιτείται. Η αξιοπιστία εκτιμάται αυτοτελώς και ανεξαρτήτως επιπέδου απόδειξης (βλ. επίσης Barry Wynne v. David Costakis Mavronicolas ως διαχειριστής της περιουσίας του Κωστάκη Δαυίδ Μαυρονικόλα, ανίκανου προσώπου
(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 1138, Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ v. Βασίλη Χαραλάμπους κ.ά.,
(2010)1(Β) Α.Α.Δ. 829 και Κυριάκος Σοφοκλέους v. Γιώτας Κυριάκου,
(2010)1(Α) Α.Α.Δ. 665). Σε όλες τις προαναφερθείσες αποφάσεις επαναδιατυπώθηκε η αρχή ότι «όπου υπάρχει μόνο μία εκδοχή ως προς τα γεγονότα, εξετάζεται κατά πόσο αυτά "... είναι αρκετά για να αποδείξουν την υπόθεση στο αναγκαίο επίπεδο", στην απουσία βέβαια εγγενών δυσκολιών στην παρουσιαζόμενη από τον μάρτυρα εκδοχή και αξιοπιστία του». Το Δικαστήριο είχε εξεφράσει τις επιφυλάξεις και τους προβληματισμούς του σε σχέση με την επάρκεια της μαρτυρίας που προσκομίστηκε προς απόδειξη της απαίτησης και τις νομικές αδυναμίες της υπόθεσης εν όψει της παρουσίασης του γραμματίου, Τεκμήριο 1, και έδωσε ευκαιρία στην πλευρά της Ενάγουσας Εταιρείας να προσκομίσει περαιτέρω μαρτυρία αλλά και να τοποθετηθεί επί όλων των θεμάτων. Η συνήγορος της Ενάγουσας Εταιρείας ζήτησε από το Δικαστήριο να προχωρήσει σε έκδοση απόφασης. Των πιο πάνω λεχθέντων και έχοντας κατά νου το νομικό πλαίσιο στο οποίο έχει γίνει αναφορά, είμαι αναγκασμένη να προστρέξω στο περιεχόμενο της Ένορκης Δήλωσης του Διευθυντή της Ενάγουσας Εταιρείας που υπάρχει στο φάκελο του Δικαστηρίου και στις δικογραφημένες θέσεις της. Η βάση της αγωγής είναι το γραμμάτιο συνήθους τύπου ή η συναλλαγματική ή το έγγραφο αναγνώρισης χρέους ή η συμφωνία ή ο αδικαιολόγητος πλουτισμός. Εξετάζοντας κατά πόσο το αναφερθέν έγγραφο, Τεκμήριο 1, ημερομηνίας 08/06/2014, το οποίο τιτλοφορείται «Γραμμάτιο Συνήθους Τύπου» αποτελεί κατά τύπο γραμμάτιο συνήθους τύπου ή έγγραφο αναγνώρισης χρέους, αναφορά θα πρέπει να γίνει στο άρθρο 78 του περί Συμβάσεων Νόμου. Σύμφωνα με το άρθρο 78 του Περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ. 149: «"Γραμμάτιο συνήθους τύπου" είναι γραπτή υπόσχεση, που παρέχεται από ένα πρόσωπο σε άλλο, υπογράφεται από το πρόσωπο που την παρέχει στην παρουσία δύο τουλάχιστο μαρτύρων ικανών προς το συμβάλλεσθαι, για πληρωμή, σε πρώτη ζήτηση ή σε ορισμένο χρόνο ή σε προσδιορίσιμο μέλλοντα χρόνο προς πρόσωπο το οποίο ορίζεται στο γραμμάτιο, ποσού χρημάτων, πλέον τόκο που ορίζεται σε αυτό κατά ανώτατο όριο προς εννέα τοις εκατό κατ' έτος και, σε περίπτωση λήψης δικαστικών μέτρων επ' αυτού, τα συναφή έξοδα, και αναφέρει την αντιπαροχή για την οποία παρέχεται η υπόσχεση .» Έτσι, ορισμένο έγγραφο αποτελεί γραμμάτιο συνήθους τύπου και δύναται να στοιχειοθετήσει αυτοτελή αιτία αγωγής μόνον εφ' όσον ανταποκρίνεται, κατά περιεχόμενο, σε όλα όσα το άρθρο 78 του Κεφ. 149 ορίζει. Βλ. Κυπριανού ν. Βασιλείου
(2004)1(Β) Α.Α.Δ. 1320, στις σελίδες 1327-1328, Φούλη ν. Μιχαήλ
(2005)1(Β) Α.Α.Δ. 1144 στην σελίδα 1147. Στην Papastratis v. Economou
(1970)1 C.L.R. 11, αποφασίστηκε πως πρέπει να υπάρχει αυστηρή συμμόρφωση με τις πρόνοιες του άρθρου 78 ώστε ένα γραμμάτιο να θεωρείται γραμμάτιο συνήθους τύπου. Η υπόθεση αναφέρεται στην παράμετρο που αφορά στην υπογραφή του γραμματίου στην παρουσία δύο μαρτύρων. Ήταν εύρημα του Δικαστηρίου πως το γραμμάτιο είχε υπογραφεί στην παρουσία ενός μάρτυρα και ο δεύτερος είχε βάλει την υπογραφή του σε μεταγενέστερο στάδιο οπόταν κρίθηκε πως δεν επρόκειτο για γραμμάτιο συνήθους τύπου, παρά το γεγονός πως στο ίδιο το έγγραφο υπήρχαν δύο υπογραφές μαρτύρων. Το κατ' ισχυρισμό γραμμάτιο στην υπό κρίση αγωγή, του οποίου το πρωτότυπο βρίσκεται στο φάκελο του Δικαστηρίου και αντίγραφο του οποίου επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως γραμμάτιο συνήθους τύπου αφού δεν είναι υπογεγραμμένο από οποιονδήποτε μάρτυρα. Εφαρμόζοντας τις νομολογιακές αρχές διαπιστώνεται ότι δεν πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 78 του Περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ. 149. Βλ. Πανίκος Α. Λεωνίδου κ.α. ν. Δρ. Θρασύβουλου Καραολιά,
(2012)1(Β) Α.Α.Δ. 1694. Οπόταν, το έγγραφο ημερομηνίας 08/06/2014 δεν αποτελεί γραμμάτιο συνήθους τύπου εφόσον σε αυτό παραλείπονται οι υπογραφές των δυο μαρτύρων. Όμως, εναλλακτικά ισχυρίζεται, η Ενάγουσα Εταιρεία, ότι συνιστά, το συγκεκριμένο έγγραφο, αναγνώριση χρέους ή συναλλαγματική. Ο όρος «γραπτή αναγνώριση χρέους» παραπέμπει στην «γραπτή αναγνώριση χρέους συνήθους τύπου» (written acknowledgment of debt in customary form) που αποτελούσε αυτοτελή βάση αγωγής στο προϊσχύον δίκαιο (άρθρα 1609 και 1610 του Mejelle). Στο ισχύον δίκαιο δεν αναγνωρίζεται ως αυτοτελής βάση αγωγής. Όπως υποδείχθηκε στην Ιγνατίου κ.ά. v. Λεμονάρη
(2004)1 Α.Α.Δ. 1562 ένα τέτοιο έγγραφο μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά τη δίκη όχι ως αυτοτελής αιτία αγωγής, αλλά για να αποδειχθεί η αιτία αγωγής ως για παράδειγμα μια παράβαση συμφωνίας. Βλ επίσης D & G Products Ltd v. Αναστασίου
(2002)1(Β) Α.Α.Δ. 1400,
- Γι' αυτό το λόγο δεν θα μπορούσε η αξίωση της Ενάγουσας Εταιρείας να πετύχει πάνω στην συγκεκριμένη βάση. Καταγράφηκε και ισχυρισμός περί ύπαρξης συμφωνίας. Θα πρέπει να αναφερθεί ότι αξίωση επί συμφωνίας πρέπει να αναφέρει ρητά και τους βασικούς όρους αυτής, το χρόνο και τόπο της σύναψης της συμφωνίας κλπ, όπως προδιαγράφει η Δ.19 θ.θ. 18, 19 και
- Σχετικά είναι και τα αναφερόμενα στο Annual Practice 1970, σελ. 246-247, παρ. 18/7/8-18/7/9, στα σχόλια του O.18 r.7 των παλαιών Αγγλικών Θεσμών και Odgers´ Principles of Pleading and Practice, 21η έκδ. σελ. 161-
- Συγκεκριμένα δεν προσδιορίζει, η Ενάγουσα Εταιρεία, οτιδήποτε ως περιεχόμενο συμφωνίας και εξαντλείται στην αξίωση που είναι στηριγμένη σε γραμμάτιο συνήθους τύπου. Οπόταν, ούτε αυτή η βάση αξίωσης δεν μπορεί να πετύχει γιατί δεν αναφέρεται, στην Έκθεση Απαίτησης, οτιδήποτε σε σχέση με τα προαπαιτούμενα. Η Ενάγουσα Εταιρεία στην αξίωση της διατύπωσε αριθμό διαζευκτικών προτάσεων, όπως πιο πάνω έχει αναφερθεί, ως προς τη βάση της αγωγής της. Δεν μπορούσε, όμως, να τις προωθήσει όλες και επέλεξε, με το να παραμείνει, στη βάση της αξίωσης δυνάμει γραμματίου συνήθους τύπου. Εξ ου και στο Annual Practice 1970, σελ. 248-249, παρ. 18/7/8, αναφέρεται ότι ενώ η διαζευκτική, ακόμη και αντιφατική, διατύπωση ισχυρισμών είναι επιτρεπτή σε δικόγραφο, εντούτοις τα υποστηρικτικά γεγονότα δεν πρέπει να αναμειγνύονται, αλλά να διατυπώνονται χωριστά ώστε να φανερώνεται ποια γεγονότα εδραιώνουν την κάθε αξίωση, βλ. Πανίκος Λεωνίδου και Δώρα Βόλου ως διαχειριστές της περιουσίας της Σωτηρούλλας Βόλου ν. Δρ. Θράσου Σπυριδάκη
(2012)1(Β) Α.Α.Δ.
- Ως αποτέλεσμα όλων των πιο πάνω, είναι η κρίση μου ότι η Ενάγουσα δεν απέδειξε την απαίτησή της εναντίον του Εναγόμενου σε σχέση με το επίδικο γραμμάτιο. Συνεπακόλουθο είναι η απόρριψη της Αίτησης ημερομηνίας 31/12/
- (Υπ.) .............. Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε. Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο