Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Γιώργου Στυλιανού κ.α., Αίτηση αρ.: 237/2014, 20/3/2015

(1)του Κεφ. 154), της κλεπταποδοχής (άρθρα 20 και 306 του Κεφ. 154) και της αφαίρεσης διακριτικών σημείων μηχανοκίνητου οχήματος (άρθρο 17(β) του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κίνησης Νόμου, Ν.86/1972, ως αυτός ετροποποιήθηκε στη συνέχεια, και άρθρο 20 του Κεφ. 154), τα οποία παρουσιάζονται να διεπράχθηκαν κατά τη χρονική περίοδο μεταξύ της 13.03.2014 έως και την 11.11.2014 στις επαρχίες Λάρνακας, Λεμεσού και Αμμοχώστου, η αστυνομία κατέσχε, μεταξύ άλλων, αριθμό αυτοκινήτων. Μεταξύ των κατασχεθέντων αυτοκινήτων περιλαμβάνεται και το αυτοκίνητο υπ΄ αριθμόν εγγραφής ΜΒΥ088, μάρκας Range Rover («το αυτοκίνητο»), το οποίο είναι εγγεγραμμένο επ΄ ονόματι του καθ΄ ου η αίτηση Γεώργιου Κίτρου («ο καθ΄ ου η αίτηση»). Το αυτοκίνητο κατεσχέθηκε στις 12.11.

1. Στις 19.01.2015, και επί τη βάσει των άρθρων 25 έως και 27 και 32 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ. 155, ως αυτό ετροποποιήθηκε στη συνέχεια), ο αιτητής Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας («ο αιτητής») υπέβαλε αίτηση για την παράταση της κράτησης, μεταξύ άλλων, και του αυτοκινήτου «για περίοδο δύο μηνών». Ας σημειωθεί πώς πρόκειται για δεύτερη παρόμοια αίτηση. Την αίτηση υποστηρίζει ένορκη δήλωση του αστυφύλακα 1606 Γιώργου Πιερίδη ο οποίος υπηρετεί στο Τμήμα Ανιχνεύσεως Εγκλημάτων Λάρνακας («το Τ.Α.Ε. Λάρνακας»). Ο μάρτυς αστυφύλακας 1606 Γιώργος Πιερίδης, μεταξύ άλλων, αναφέρει και τα εξής: Το αυτοκίνητο φέρει αρ. πλαισίου SALVA2AE9DH821946, εισήχθηκε στην Δημοκρατία, από τον λιμένα Λεμεσού, την 01.07.2014, και ενεγράφηκε επ΄ ονόματι του καθ΄ ου η αίτηση. Ο καθ΄ ου η αίτηση αναφέρει πώς για την αγορά του αυτοκινήτου κατέβαλε σε ύποπτο πρόσωπο το ποσόν των €40.
2. Πλην όμως, ο αριθμός πλαισίου του αυτοκινήτου αντιστοιχεί σε όχημα το οποίο κατηγγέλθηκε, ως κλοπιμαίο. Η κλοπή παρουσιάζεται να διεπράχθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 11.06.
3. Η αστυνομική διερεύνηση της υπόθεσης δεν έχει ολοκληρωθεί και η κράτηση, μεταξύ άλλων, και του αυτοκινήτου είναι αναγκαία γιατί αυτό θα αποτελέσει τεκμήριο για την απόδειξη υπόθεσης η οποία ενδεχομένως να καταχωριστεί ενώπιον Δικαστηρίου. Η αίτηση ημερ. 19.01.2015 ετέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου στις 21.01.2015, οπότε και επαρουσιάσθηκε, εκ μέρους του καθ΄ ου η αίτηση, ο συνήγορος Μ. Καραΐσκος. Ο κ. Καραΐσκος και εξέφρασε την πρόθεση του πελάτη του να υποβάλει γραπτή ένσταση. Κατά τη δικάσιμο ημερ. 21.01.2015 εξεδόθηκε διάταγμα δια του οποίου διετάχθηκε η κράτηση του αυτοκινήτου μέχρι νεωτέρας διαταγής και εδόθηκε χρόνος στον καθ΄ ου η αίτηση να καταχωρίσει την γραπτή ένστασή του έως και τις 04.02.
4. Πράγματι, η ένσταση κατεχωρίστηκε στις 04.02.
5. Αυτή καταγράφει ποικίλους και πολυσχιδείς λόγους οι οποίοι συνοψίζονται ως εξής: (α) Η αίτηση υπεβλήθηκε από αναρμόδιο πρόσωπο. (β) Το Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα γιατί το κατασχεθέν τεκμήριο δεν επαρουσιάσθηκε ενώπιόν του. (γ) Η αίτηση στηρίζεται σε λανθασμένη νομική βάση και είναι παράτυπη. (δ) Η αίτηση είναι επί της ουσίας αβάσιμη. Τα γεγονότα τα οποία εκτίθενται στην υποστηρικτική ένορκη δήλωση είναι αντίθετα με την αίτηση. Ο αιτητής δεν αποκαλύπτει επαρκείς λόγους για την έκδοση του διατάγματος. (ε) Η αίτηση είναι καταχρηστική και κακόπιστη. (στ) Το Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα γιατί το διάταγμα κράτησης του αυτοκινήτου εξεδόθηκε από άλλο Δικαστή. (ζ) Το πρόσωπο το οποίο προβαίνει σε ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της αίτησης δεν είναι σε θέση να γνωρίζει τα γεγονότα της υπόθεσης και ούτε είναι σε θέση να ορκιστεί θετικά. Η ένορκη του δήλωση παραβιάζει το περί αποδείξεως δίκαιο. Την ένσταση υποστηρίζουν ένορκες δηλώσεις του καθ΄ ου η αίτηση και του υιού του Δημήτρη Κίτρου, ημερ. 04.02.
6. Οι ενόρκως δηλούντες, προς υποστήριξη της ένστασης, επαναλαμβάνουν τους λόγους ένστασης και προσθέτουν τα εξής: Πραγματικός ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου είναι ο Δημήτρης Κίτρου ο οποίος επέλεξε να το εγγράψει επ΄ ονόματι του πατέρα του καθ΄ ου η αίτηση. Ο Δημήτρης Κίτρου αγόρασε το αυτοκίνητο από τον Ανδρέα Μικελλίδη, ο οποίος συνελήφθηκε στα πλαίσια διερεύνησης της υπόθεσης. Ο Δημήτρης Κίτρου παρέδωσε το αυτοκίνητο στην αστυνομία στις 12.11.2014 προς διευκόλυνση των ερευνών της. Έκτοτε το αυτοκίνητο κρατείται υπό ακατάλληλες συνθήκες και δεν συντηρείται. Η αστυνομική έρευνα έχει περατωθεί χωρίς να προκύψει οιαδήποτε καταγγελία για διάπραξη ποινικού αδικήματος, είτε εναντίον των Γεωργίου και Δημήτρη Κίτρου είτε εναντίον του εισαγωγέα και πωλητή του αυτοκινήτου. Ούτε υπεβλήθηκε, μέχρι στιγμής, οιαδήποτε αξίωση σχετική με το αυτοκίνητο. Κατά την ακρόαση της αίτησης εκλήθηκαν, για να αντεξετασθούν επί συγκεκριμένων ισχυρισμών οι οποίοι διατυπώνονται στις ένορκες δηλώσεις τους, οι Γεώργιος και Δημήτρης Κίτρου. Δια της αντεξέτασης των προσώπων αυτών απεκαλύφθηκε πώς το κατ΄ ουσίαν παράπονό τους συνίσταται στο γεγονός πώς κρατείται επί μακρόν ένα περιουσιακό τους στοιχείο, υπό ακατάλληλες συνθήκες. Απεκαλύφθηκε, επίσης, πώς οι πλείστοι των λόγων ένστασης βασίζονται στις νομικές συμβουλές τις οποίες ο Γεώργιος και ο Δημήτρης Κίτρου έλαβαν από τον δικηγόρο τους. Εμελετήθηκαν τα επίδικα νομικά ζητήματα, υπό το πρίσμα και των όσων οι ευπαίδευτοι συνήγοροι εισηγήθηκαν δια των τελικών αγορεύσεών τους, και εξετάσθηκε η μαρτυρία. Σημειώνονται και διαπιστώνονται τα ακόλουθα:

(1)Η ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασία κράτησης, από την αστυνομία, τεκμηρίου το οποίο κατεσχέθηκε στα πλαίσια διερεύνησης ποινικής υπόθεσης ρυθμίζεται από τα άρθρα 32 έως και 34 του Κεφ. 155. Πρόκειται για διαδικασία πολιτική (Concrete Mix Limited v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 360, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας

(2010)1 Α.Α.Δ. 181 και απόφαση στην Ποινική Έφεση αρ. 179/2011 Ανδρέας Ησαϊα κ.α. ν. Αστυνομίας, ημερ. 22.10.2013). Η απόφαση του Δικαστηρίου για κράτηση κατασχεθέντος τεκμηρίου είναι αυτοτελής και λαμβάνεται δυνάμει της σχετικής ευρείας διακριτικής εξουσίας την οποίαν δίδουν τα άρθρα 27 έως και 34 του Κεφ. 155 [(Ανδρέας Ησαϊα κ.α. ν. Αστυνομία (ανωτέρω)].

(2)Ως «καταχρηστική» χαρακτηρίζεται κατ΄ αρχάς, η δικαστική διαδικασία όταν δι΄ αυτής επιδιώκεται σκοπός όμοιος με σκοπόν ο οποίος επιδιώκεται διαμέσου της παράλληλης προώθησης άλλου ένδικου μέσου (Beogradskα DD

(1996)1 C.L.R. 911, καθώς, επίσης, και η δικαστική διαδικασία όταν πραγματικός της σκοπός είναι η εξόντωση ή η καταπίεση του αντιδίκου (Χαραλαμπίδης ν. Κωμοδρόμου

(2002)2 Α.Α.Δ. 522, Mills v. Cooper

(1967)2 All ER 100, 104). Η δικαστική εξουσία για παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας εξ αιτίας του καταχρηστικού της χαρακτήρα ασκείται με φειδώ και μόνον εφ΄ όσον η διαδικασία είναι προδήλως καταχρηστική. Η σχετική απόφαση πρέπει να λαμβάνεται κατόπιν συνεκτίμησης αφ΄ ενός του συνταγματικού δικαιώματος κάθε προσώπου να προσφεύγει απρόσκοπτα στη δικαιοσύνη και αφ΄ ετέρου της ευθύνης του Δικαστηρίου να περιφρουρεί και να διασφαλίζει την ορθή και αποτελεσματική λειτουργία του (απόφαση στην Ποινική Έφεση αρ. 90/2011 Μεταφορές Γερόλεμος Ν. Γερολέμου Λτδ ν. Αδελφοί Σ. Πεκρής (Γενικές Επιχειρήσεις) Λτδ κ.ά. ημερ. 11.09.2013). Η κρίση περί καταχρηστικής διαδικασίας δεν διαμορφώνεται επί τη βάσει υποθέσεων και εικασιών. Τέτοια κρίση διαμορφώνεται επί τη βάσει μαρτυρίας. Σύνοψη του λόγου και των αρχών που διέπουν την άσκηση της δικαιοδοσίας για την αποτροπή της εκ μέρους διαδίκου κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας παρατίθεται στην υπόθεση Διευθυντής των Φυλακών ν. Παρέλλα Τζεννάρο

(1995)1 Α.Α.Δ. 217: «Η δικαιοδοσία για την παρεμόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν στην κατίσχυσή του. Γι΄ αυτό, η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύμφυτη ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου δεν συναρτούνται με οποιονδήποτε συγκεκριμένο διάταγμα, μπορεί να προσλάβουν οποιανδήποτε μορφή που επιβάλλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίον παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου.» Υπάρχουν περιπτώσεις όπου συγκεκριμένη δικαστική διαδικασία παρουσιάζεται, εκ πρώτης όψεως, ορθή και νόμιμη. Όμως, εξωγενής μαρτυρία καταδεικνύει τον καταχρηστικό χαρακτήρα της. Στην απόφαση Goldsmith v. Sperrings Ltd

(1977)2 All ER 566 (C.A.) λέχθηκαν, από τον Lord Denning M.R., τα εξής: «Abuse of legal process In a civilized society, legal process is the machinery for keeping order and doing justice. It can be used properly or it can be abused. It is used properly when it is invoked for the vindication of men's rights or the enforcement of just claims. It is abused when it is diverted from its true course so as to serve extortion or oppression; or to exert pressuve so as to achieve an improper end. When it is so abused, it is a tort, a wrong known to the law. The judges can and will intervene to stop it ... Sometimes abuse can be shown by the very steps being taken in the courts .. At other times the abuse can only be shown by extrinsic evidence that the legal process is being used for an improper purpose. On the face of it in any particular case, the legal process may appear to be entirely proper end correct. What may make it wrongful is the purpose for which it is used. If it is done in order to exert pressure so as to achieve an end which is improper in itself, then it is a wrong known to the law. This appears distinctly from the case which founded this tort. It is Grainger v. Hill

(1838)4 Bing N.C. 212 which arose out of the old process of capias. The plaintiff recovered damages for abuse of the process. It had been abuse because it had been taken, as Tindal CJ said at p. 221, «to effect an object not within the scope of the process» and as Bosanquet J. said at p. 24 «the process was enforced for an ulterior purpose».

(3)Επί τη βάσει του μαρτυρικού υλικού το οποίο έχει παρουσιασθεί διαπιστώνονται τα εξής: Ο αιτητής απετάθηκε και εξασφάλισε διάταγμα κατάσχεσης και κράτησης του αυτοκινήτου προς διευκόλυνση ερευνών τις οποίες νομίμως, κανονικώς και εκ καθήκοντος διενεργεί εν σχέσει με το ενδεχόμενο διάπραξης των αδικημάτων τα οποία αναφέρονται πιο πάνω. Επειδή οι αστυνομικές έρευνες δεν ολοκληρώθηκαν, στις 19.01.2015 ο αιτητής απετάθηκε, δια της αίτησης, για δίμηνη παράταση της κράτησης του αυτοκινήτου. Την αίτηση υποστηρίζει ένορκη δήλωση εκπροσώπου του, του αστυφύλακα 1606 Γιώργου Πιερίδη. Ο μάρτυς αυτός κατέθεσε συγκροτημένη και επαρκή μαρτυρία και δεν απέκρυψε κανένα ουσιώδες στοιχείο, η γνώση του οποίου θα μπορούσε εξ αντικειμένου να επιδράσει στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου να εκδώσει το διάταγμα κράτησης του αυτοκινήτου. Ο αιτητής επιδιώκει την συνέχιση της κράτησης του αυτοκινήτου για να φυλαχθεί και για να διασφαλιστεί η δυνατότητα προσαγωγής του ενώπιον του Δικαστηρίου, ως τεκμηρίου, εάν καταχωριστεί σχετική υπόθεση. Η έναρξη της αστυνομικής έρευνας και η συνέχισή της καθώς και το αίτημα του αιτητή να κρατεί το αυτοκίνητο έως και την ολοκλήρωση της ποινικής διαδικασίας δεν παρουσιάζονται να υποκινούνται από οιονδήποτε αλλότριο κίνητρο. Υπενθυμίζεται πώς υπάρχει μαρτυρία σύμφωνα με την οποίαν ο αριθμός πλαισίου του αυτοκινήτου αντιστοιχεί με τον αριθμό πλαισίου οχήματος το οποίο εδηλώθηκε ως κλοπιμαίο, στο Ηνωμένο Βασίλειο, από τις 11.06.2014. Οι διαπιστώσεις αυτές καθιστούν βάσιμο το αίτημα για την παράταση της κράτησης του αυτοκινήτου.

(4)Επιπλέον του επί της ουσίας βασίμου της, η αίτηση είναι και τυπικώς ορθή: Αυτή καταγράφει, στο σώμα της, το ορθό νομικό υπόβαθρο και κατεχωρίστηκε και προωθήθηκε από αρμόδια πρόσωπα. Το γεγονός πώς το αντικείμενο της αίτησης, δηλαδή το αυτοκίνητο, δεν επαρουσιάσθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου δεν είναι μοιραίο. Το αντικείμενο της αίτησης περιεγράφηκε επαρκώς [(Ανδρέας Ησαΐα κ.α. ν. Αστυνομίας (ανωτέρω)]. Τέλος, το παρόν Δικαστήριο είναι αρμόδιο να επιληφθεί της αίτησης. Η αρμοδιότητα προκύπτει από το άρθρο 24 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/1960, ως αυτός τροποποιήθηκε στη συνέχεια) καθώς και από το ισχύον πρόγραμμα εργασίας των δικαστών του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας - Αμμοχώστου κατά το τρέχον δικαστικό έτος.

(5)Η διαπίστωση πώς η παράταση της κράτησης του αυτοκινήτου είναι, υπό τις περιστάσεις, δικαιολογημένη και αναγκαία δεν σημαίνει πώς η κατάσταση αυτή μπορεί να συνεχίζεται επ΄ αόριστον. Σε διαδικασίες ως η προκείμενη, ενυπάρχει η αναγνώριση της υποχρέωσης του αιτητή να ενεργήσει τα δέοντα εντός ευλόγου χρόνου [(Ανδρέας Ησαϊα κ.α. ν. Αστυνομίας (ανωτέρω)]. Ως εκ τούτου και προς το σκοπό ολοκλήρωσης, εκ μέρους της αστυνομίας, της έρευνας και των άλλων απαιτούμενων ενεργειών, το διάταγμα κράτησης του αυτοκινήτου υπ΄ αριθμόν εγγραφής ΜΒΥ088 ημερ. 21.01.2015 παραμένει σε ισχύ για περίοδο ενός μηνός από σήμερα, δηλαδή έως και τις 20.04.2015. Εάν, έως και τις 20.04.2015, δεν καταχωριστεί, ενώπιον Δικαστηρίου, σχετική ποινική υπόθεση, το αυτοκίνητο υπ΄ αριθμόν εγγραφής ΜΒΥ088 να επιστραφεί στον ιδιοκτήτη του σύμφωνα με το ισχύον πιστοποιητικό εγγραφής. Εάν, έως και τις 20.04.2015 καταχωριστεί, ενώπιον του Δικαστηρίου, σχετική ποινική υπόθεση, το ζήτημα της κράτησης του αυτοκινήτου υπ΄ αριθμόν ΜΒΥ088 να τεθεί εκ νέου ενώπιον του Δικαστηρίου με αίτημα οιασδήποτε πλευράς. (Υπ.) .......... Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο