Νίκου Αθηνοδώρου ν. Μανώλη Κρανιδιώτη, Αρ. Αγωγής: 1029/12, 25/5/2015

(10)χρόνια και είχαν περιστασιακά δουλέψει και οι τρεις μαζί, ήτοι ο ίδιος, η κυρία Αλεξάνδρα Σοφοκλέους και ο Εναγόμενος. Όσον αφορά τα γεγονότα, ήταν ο ισχυρισμός του ότι η Αστυνομία είχε διατάξει τον Εναγόμενο να μαζέψει όλα τα δικά του αντικείμενα από το γραφείο και την αποθήκη, η οποία βρίσκεται δίπλα από το γραφείο, στη Μαρίνα. Υποστήριξε ότι τόσο το γραφείο, καθώς και η αποθήκη ανήκουν στην κυρία Αλεξάνδρα Σοφοκλέους. Σύμφωνα με τον ισχυρισμό του, είχαν επιτρέψει στον Εναγόμενο να πάρει τα πράγματά του, αλλά είχαν αφήσει ένα μοτοράκι έξω από την αποθήκη, το οποίο όμως ανήκε στην κυρία Σοφοκλέους. Είχαν δει τον Εναγόμενο να παίρνει το συγκεκριμένο μοτοράκι και να το τοποθετεί στο πίσω μέρος του διπλοκάμπινου οχήματος στο οποίο ο Εναγόμενος φόρτωνε τα δικά του αντικείμενα. Παρών ήταν και αστυνομικός. Όταν η κα Σοφοκλέους είδε τον Εναγόμενο να παίρνει δικά της αντικείμενα, του είχε δώσει οδηγίες να πάει ο ίδιος να πάρει το μοτοράκι. Ο ίδιος είχε ζητήσει από τον Εναγόμενο να του επιστρέψει το μοτοράκι και ο Εναγόμενος του είχε αναφέρει ότι του ανήκε. Τότε πήρε με τα χέρια του το μοτοράκι από το αυτοκίνητο και όταν γύρισε για να φύγει ο Εναγόμενος πατούσε το σύρμα, από το οποίο είχε φύγει η πρίζα και είχε ελευθερωθεί. Ακολούθως, ο Εναγόμενος είχε ορμήσει κατά πάνω του και τον κτυπούσε όπου έβρισκε, στο στήθος και στο λαιμό. Σύμφωνα με τον ισχυρισμό του, είχε καταφέρει να διαφύγει του Εναγόμενου και να μπει στο γραφείο κρατώντας το μοτοράκι, το οποίο είναι γύρω στα εικοσιπέντε

(25)κιλά. Όταν εισήλθε στο γραφείο ο ίδιος ήταν σε κατάσταση νευρικού κλονισμού και γι' αυτό μετέβη στην Αστυνομία για να καταγγείλει το περιστατικό και ακολούθως στο Νοσοκομείο. Το επεισόδιο είχε εξελιχθεί στην παρουσία της Αλεξάνδρας Σοφοκλέους, καθώς και του κύριου Νικολάι, με τους οποίους είχαν δώσει κατάθεση. Η κα Σοφοκλέους και ο κ. Νικολάι παρέμειναν να κοιτούν, σύμφωνα με τον ισχυρισμό του, το επεισόδιο από το γραφείο το οποίο ήταν στα οκτώ με εννέα μέτρα μακριά από τον χώρο που εξελισσόταν το επεισόδιο. Σε σχέση με τον τραυματισμό του ήταν η θέση του ότι ο γιατρός του Νοσοκομείου, ο κος Πέτρος, τον είχε ρωτήσει τί είχε συμβεί και του είχε αναφέρει ότι είχε κτυπηθεί από κάποιον. Κατέθεσε, ως Τεκμήριο 1, το ιατρικό πιστοποιητικό που του είχε δοθεί ως έγγραφο το οποίο είχε στην κατοχή του. Υποστήριξε ότι είναι καρδιοπαθής πρώτου βαθμού, ότι είναι εγχειρισμένος στη μέση του και παρά την κατάστασή του αυτή, η οποία ήταν γνωστή στον Εναγόμενο, ο Εναγόμενος είχε συνεχίσει να του κτυπά βάναυσα. Είχε παρεξηγηθεί, ήταν η θέση του, με τον Εναγόμενο, δύο φορές. Τον είχε κτυπήσει χωρίς ο ίδιος ν' ανταποδώσει τα κτυπήματά του λόγω σεβασμού προς την ηλικία του. Ακολούθως, του είχε πει να τον πληρώσει €500- για να σταματήσει την υπόθεση. Κατέληξε ότι την επόμενη μέρα είχε μεταβεί στην εργασία του γιατί έπρεπε να βρίσκεται εκεί λόγω του ότι είναι ο μόνος γερανοδηγός. Αντεξεταζόμενος, παραδέχθηκε ότι ο Εναγόμενος για πάρα πολλά χρόνια κατείχε την προσφορά από τον Κ.Ο.Τ., για την παροχή υπηρεσιών προς τα σκάφη στη Μαρίνα και ότι είχε δουλέψει μαζί του ως υπάλληλος και ως συνέταιρος για οκτώ με εννέα χρόνια. Υποστήριξε ότι ο Εναγόμενος ήταν νευρικός στη φύση του και πολλές φορές τον είχε εξυβρίσει χωρίς ο ίδιος ν' ανταποδώσει. Παραδέχθηκε ότι όταν είχε κερδίσει την προσφορά η κα Σοφοκλέους, είχε παραμείνει ο γερανός του Εναγόμενου, τον οποίο και χρησιμοποιούσαν. Ερωτηθείς ανέφερε ότι μετά την ενοικίαση του γερανού από την κα Σοφοκλέους ο ίδιος είχε παραμείνει υπάλληλος της κας Σοφοκλέους. Παραδέχθηκε ότι πράγματι πριν το συγκεκριμένο περιστατικό η κα Σοφοκλέους είχε χάσει την προσφορά σε σχέση με την Μαρίνα και την είχε αναλάβει ο Εναγόμενος. Επίσης, παραδέχθηκε ότι η κα Σοφοκλέους είχε προβεί στην αγορά ενός γερανού αξίας €70.000-, ένα μήνα πριν την λήξη της προσφοράς της. Δεν αρνήθηκε ότι το συγκεκριμένο μοτοράκι αφορούσε μια μηχανή πιέσεως, η οποία χρησιμοποιείται για το πλύσιμο των σκαφών. Εξήγησε ότι το συγκεκριμένο μοτοράκι είχε κουμπί, το οποίο ξεκινούσε τη λειτουργία του. Αρνήθηκε την υποβολή ότι το συγκεκριμένο μοτοράκι άναβε και έσβηνε μόνο από την πρίζα. Όταν του υποβλήθηκε ότι ο ίδιος είχε αφήσει αναμμένο το μοτοράκι και συνεπεία αυτού είχε καεί, υποστήριξε ότι ο ίδιος λειτουργούσε το συγκεκριμένο μηχάνημα, το οποίο ανά πάσα στιγμή μπορούσε να καεί. Υποστήριξε ότι είχαν παραδώσει το παλαιό καμένο μοτοράκι στον Εναγόμενο, ενώ παράλληλα είχε παραδεχθεί ότι ο Εναγόμενος είχε αγοράσει άλλο μοτοράκι, το οποίο είχε τοποθετήσει στη συγκεκριμένη μηχανή. Παράλληλα, όμως, υποστήριξε ότι είχαν αγοράσει και δεύτερο μοτοράκι, από τους Αδελφούς Ανδρέου, και το είχαν τοποθετήσει στην πιεστική μηχανή. Ερωτηθείς σε σχέση με τον αστυνομικό που βρισκόταν στο χώρο, ισχυρίστηκε ότι ο συγκεκριμένος αστυνομικός επέβλεπε τον Εναγόμενο έτσι ώστε να μην πιάσει οποιαδήποτε αντικείμενα τα οποία ανήκαν στον Κ.Ο.Τ., αλλά και για να μην γίνει οποιαδήποτε φασαρία. Ακολούθως, ισχυρίστηκε ότι ο αστυνομικός δεν ήταν παρών και στη συνέχεια υποστήριξε ότι ο αστυνομικός βρισκόταν έξω από την πόρτα και επέβλεπε τί αντικείμενα παραλαμβάνονταν από τον Εναγόμενο. Ερωτηθείς ανέφερε ότι ο Εναγόμενος είχε συμφωνία με την κα Σοφοκλέους ότι οτιδήποτε σπάζει στον γερανό η κα Σοφοκλέους ήταν υπόχρεα να το επιδιορθώνει και να πληρώνει η ίδια για την επιδιόρθωση, όχι όμως για τα παλαιά αντικείμενα. Ερωτηθείς υποστήριξε ότι δεν μπορούσε να γνωρίζει κατά πόσο ο αστυνομικός ήταν στο μέρος την ώρα του συμβάντος, αυτό που γνώριζε ήταν ότι η κα Σοφοκλέους είχε δει το περιστατικό αφού η ίδια τον είχε στείλει για να πάει να παραλάβει το μοτοράκι από τον Εναγόμενο. Όταν ερωτήθηκε γιατί η κα Σοφοκλέους και ο συνάδελφός του δεν έτρεξαν για να τον προστατεύσουν, ισχυρίστηκε ότι κανένας δεν είχε επέμβει στο επεισόδιο και ότι ο ίδιος είχε αφήσει τον Εναγόμενο να του κτυπά βάναυσα. Υποστήριξε ότι του κτυπούσε με γροθιές στο σώμα, ότι τον είχε σπρώξει και ότι τον είχε τραβήξει και ότι συνέχισε να του κτυπά στην πλάτη και το κεφάλι όταν ο ίδιος είχε γυρίσει την πλάτη για να κατευθυνθεί προς το γραφείο. Επιπρόσθετα, τον είχε γρατσουνίσει με τα νύχια του στο λαιμό του και τον είχε μωλωπίσει παντού, στην πλάτη και στην ωμοπλάτη. Επέμενε στη θέση του ότι τον κτυπούσε τόσο στο λαιμό, καθώς και στο κέντρο του στήθους του. Ερωτηθείς υποστήριξε ότι ο ίδιος κρατούσε το μοτοράκι χαμηλά λόγω του βάρους, γι' αυτό και μπορούσε να τον κτυπήσει ο Εναγόμενος στο στήθος. Επέμενε ότι ο Εναγόμενος τον είχε κτυπήσει στο πάνω μέρος του λαιμού του δεξιά. Αρνήθηκε την υποβολή ότι το οποιοδήποτε τραύμα του είχε προκληθεί από το σύρμα στο μοτοράκι. Όμως, παραδέχθηκε ότι είχε ένα γδάρσιμο στον αριστερό ώμο. Εξήγησε ότι όταν είχε πάρει το μηχάνημα από το διπλοκάμπινο και είχε γυρίσει για να φύγει ο Εναγόμενος πατούσε το σύρμα του μηχανήματος, ενώ παράλληλα τον κτυπούσε και όταν αποσυνδέθηκε η πρίζα τότε είχε απελευθερωθεί. Υποστήριξε εμφαντικά ότι ο ίδιος είχε γδαρσίματα στο πάνω μέρος του λαιμού του. Όταν του υποβλήθηκε ότι η θέση του αυτή είναι σε αντίθεση με την Έκθεση, την οποία είχε καταθέσει ως Τεκμήριο 1, ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι δεν είχε διαβάσει την Έκθεση του γιατρού Κιουτενιάν. Αρνήθηκε την υποβολή ότι ο ίδιος είχε ζητήσει από τον Εναγόμενο το ποσό των €500- καθώς επίσης και το γεγονός ότι είχε καταχωρίσει την αγωγή για σκοπούς αποκόμισης οικονομικού οφέλους. Στη συνέχεια, όμως, υποστήριξε ότι ο λόγος που ζητά την αποζημίωση είναι γιατί είναι φτωχός άνθρωπος και παραδέχθηκε ότι είχε υποβάλει στον Εναγόμενο μια πρόταση για την καταβολή κάποιου ποσού, την οποία ο Εναγόμενος απέρριψε. Κατέληξε, ότι αν του έδιδε ο Εναγόμενος το ποσό των €800- με €1.000- ο ίδιος θ' απέσυρε την αγωγή γιατί με τον Εναγόμενο ήταν καλοί φίλοι και τον εκτιμούσε πάντοτε. Δεύτερη έδωσε μαρτυρία η κα Αλεξάνδρα Σοφοκλέους, Μ.Ε.2, η οποία στις 27/01/2012 βρισκόταν στο γραφείο της στη Μαρίνα Λάρνακας. Σύμφωνα με τον ισχυρισμό της, είχε ενοικιάσει ένα γερανό ο οποίος έβαζε και έβγαζε τα σκάφη στη θάλασσα και ο Ενάγοντας ήταν υπάλληλός της από το

1. Όμως, η ίδια δούλευε με τον Ενάγοντα από το
2. Όσον αφορά τον Εναγόμενο, ήταν η θέση της, τον γνωρίζει καλά και από το 2005 μέχρι το 2010 ενοικίαζε τον δικό του γερανό. Όσον αφορά το επεισόδιο, ήταν η θέση της ότι ο Εναγόμενος είχε μεταβεί στο χώρο για να παραλάβει το μοτοράκι του και τότε είχε κτυπήσει τον Ενάγοντα. Το επεισόδιο είχε συμβεί απόγευμα, ενώ ο κος Κρανιδιώτης είχε μεταβεί σε χώρο δίπλα από το δικό της γραφείο, στον οποίο βρισκόταν το μοτοράκι πάνω στη μηχανή με την οποία πλένονταν τα σκάφη. Η ίδια τον είχε δει να πιάνει το μοτοράκι και να κατευθύνεται προς το διπλοκάμπινο αυτοκίνητο. Η ίδια είχε δώσει οδηγίες στον Ενάγοντα, ο οποίος βρισκόταν δίπλα της στο γραφείο, να πάει και να ζητήσει την επιστροφή του μηχανήματος από τον Εναγόμενο. Λόγω του ότι ήταν ανοικτό το παράθυρο η ίδια μπορούσε ν' ακούσει τη συζήτηση και να δει τί γινόταν. Όταν ο Ενάγοντας είχε ζητήσει την επιστροφή του μηχανήματος, ο Εναγόμενος είχε ισχυριστεί ότι το μοτοράκι ήταν δικό του. Τότε, ο Ενάγοντας είχε πιάσει το μοτοράκι από το αυτοκίνητο και είχε κατευθυνθεί προς το μέρος της και ενώ κατευθυνόταν προς το μέρος της ο Εναγόμενος τον τραβούσε από το τρικό που φορούσε. Ο Ενάγοντας προσπαθούσε να διαφύγει, αλλά ο Εναγόμενος συνέχιζε να τον κτυπά. Ενώ προσπαθούσε να φύγει, ο Εναγόμενος πατούσε το σύρμα του μηχανήματος με αποτέλεσμα ο Ενάγοντας να μην μπορεί να φύγει. Υποχώρησε η πρίζα και τότε ο Ενάγοντας κατάφερε ν' απομακρυνθεί και να κατευθυνθεί προς το γραφείο, ενώ ο Εναγόμενος είχε μπει στο αυτοκίνητο και είχε φύγει. Σύμφωνα με τον ισχυρισμό της, η ίδια μπορούσε να δει καθαρά το αυτοκίνητο του Εναγόμενου γιατί αυτό βρισκόταν σε απόσταση τρία με τέσσερα μέτρα μπροστά της. Υποστήριξε ότι ο Ενάγοντας, όταν μπήκε στο γραφείο, ήταν χάλια και η ίδια του είχε εισηγηθεί να μεταβούν στο Νοσοκομείο, αφού δεν ένιωθε καλά. Είχαν συμφωνήσει να μεταβούν πρώτα στην Αστυνομία γιατί δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Εναγόμενος είχε προσπαθήσει να κτυπήσει τον Ενάγοντα. Όταν πήγαν στις Πρώτες Βοήθειες ο Ενάγοντας ήταν σε κατάσταση σοκ και είχε κτυπήματα στο στήθος, στη δεξιά πλευρά του λαιμού του και στην πλάτη. Αντεξεταζόμενη ισχυρίστηκε ότι τα κτυπήματα ήταν στη δεξιά ωμοπλάτη του Ενάγοντα και ο Ενάγοντας είχε επίσης και γδαρσίματα και μώλωπες. Ερωτηθείσα επέμενε στη θέση της και ισχυρίστηκε ότι ο Ενάγοντας είχε βγάλει τη φανέλα του και της είχε δείξει τα συγκεκριμένα τραύματα. Σε σχέση με την εργασία τους, υποστήριξε ότι η ίδια με τον Ενάγοντα προέβαιναν σε συντήρηση σκαφών και έβαζαν και έβγαζαν σκάφη στη θάλασσα. Εξήγησε ότι η ίδια διατηρεί τη δική της εταιρεία και από το 2010 μέχρι το 2012 είχε πάρει την προσφορά από τον Κ.Ο.Τ. για τη Μαρίνα Λάρνακας, γι' αυτό και ενοικίαζε τον γερανό από τον κο Κρανιδιώτη. Προηγουμένως, για πολλά χρόνια, η προσφορά είχε κατακυρωθεί στον κο Κρανιδιώτη. Το 2012 είχε ακυρωθεί η κατακύρωση της προσφοράς στην ίδια και ο κύριος Κρανιδιώτης είχε επιστρέψει στη Μαρίνα. Υποστήριξε ότι, λόγω του ότι ο γερανός που ενοικίαζε από τον κο Κρανιδιώτη τους δημιουργούσε προβλήματα, είχε συμφωνήσει με τον κο Καραμοντάνη για ενοικίαση άλλου γερανού από την εταιρεία του με χαμηλότερο ενοίκιο. Παραδέχθηκε ότι υπήρχαν κάποιες διαφορές μεταξύ της και του Εναγόμενου, λόγω του ότι μετά την απώλεια της προσφοράς τρεις οικογένειες είχαν μείνει χωρίς δουλειά. Ερωτηθείσα ισχυρίστηκε ότι ο Εναγόμενος μάζευε τα δικά του αντικείμενα από τη Μαρίνα για δύο μέρες στην παρουσία αστυνομικού τη δεύτερη μέρα. Όσον αφορά το επεισόδιο, ήταν ο ισχυρισμός της ότι η ίδια είχε θεωρήσει σωστό να στείλει τον Ενάγοντα για να πάρει το μοτοράκι που ο κος Κρανιδιώτης είχε φορτώσει στο αυτοκίνητο. Ερωτηθείσα παραδέχθηκε ότι η Λιμενική Αστυνομία απέχει από το δικό της γραφείο μόνο οκτώ με εννέα μέτρα, πλην όμως ισχυρίστηκε ότι δεν είχαν σκεφτεί να καλέσουν τη Λιμενική Αστυνομία όταν ο κος Κρανιδιώτης είχε παραλάβει το μοτοράκι. Παραδέχθηκε, επίσης, ότι πριν τη διεξαγωγή της δίκης η ίδια συνομιλούσε με τον Ενάγοντα και το ίδιο είχε γίνει έξω από το Δικαστήριο. Ερωτηθείσα για το τί είχε συμβεί με την πρίζα, ισχυρίστηκε ότι η πρίζα είχε αποσυνδεθεί από το σύρμα και η ίδια είχε δει το γεγονός αυτό. Ακριβώς λόγω αυτού του γεγονότος ο Ενάγοντας μπόρεσε να φύγει και να μπει στο γραφείο της. Υποστήριξε ότι ο λόγος για τον οποίο είχαν αποφασίσει με τον Ενάγοντα να επισκεφθούν την Αστυνομία ήταν γιατί δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβαινε κάτι τέτοιο και η ίδια δεν ήθελε να έχει οποιοδήποτε πρόβλημα στο χώρο εργασίας της. Επέμενε στη θέση της ότι ο Ενάγοντας δεν είχε ζητήσει οποιαδήποτε λεφτά από τον Εναγόμενο, όμως, απ' ότι της είχε αναφέρει ο Ενάγοντας είχε γίνει μια συζήτηση για λεφτά μεταξύ του και του Εναγόμενου. Παραδέχθηκε ότι το αρχικό μοτοράκι που της είχε παραχωρηθεί από τον κο Κρανιδιώτη είχε καεί και ότι η ίδια είχε αγοράσει καινούργιο για να το αντικαταστήσει. Υποστήριξε, όμως, ότι λόγω του ότι το είχε αγοράσει η ίδια θα το έπαιρνε μαζί της. Παράλληλα, όμως, συμφώνησε ότι θα επέστρεφε το μοτοράκι που ανήκε στον Εναγόμενο εάν αυτό δεν καιγόταν. Πλην όμως, λόγω του ότι είχε αγοράσει ένα καινούργιο μοτοράκι, το ήθελε. Μαρτυρία δόθηκε και από τον Δρ. Πέτρο Κιουτενιάν, Μ.Ε.3, ο οποίος υπηρετεί ως ιατρός στις Πρώτες Βοήθειες του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας. Όταν του υποδείχθηκε το Τεκμήριο 1, το αναγνώρισε ως το πιστοποιητικό που είχε συντάξει ο ίδιος. Ερωτηθείς ανέφερε ότι είχε εξετάσει τον κο Αθηνοδώρου, ο οποίος είχε προσέλθει στις Πρώτες Βοήθειες αναφέροντας ότι είχε κτυπηθεί από άλλο άτομο. Είχε παρουσιάσει σχετικό έντυπο παραπόνου από την Αστυνομία και μετά την κλινική εξέταση ο ίδιος τον είχε παραπέμψει για ακτινογραφίες και ακολούθως είχε απολυθεί. Όσον αφορά τα τραύματα του κου Αθηνοδώρου, ο ίδιος είχε υιοθετήσει το περιεχόμενο του Τεκμηρίου
3. Ερωτηθείς ανέφερε ότι δεν μπορούσε να καθορίσει από πού είχαν προέλθει τα συγκεκριμένα τραύματα του Ενάγοντα. Υποστήριξε ότι εκτός από ανθρώπινο χέρι θα μπορούσαν να είχαν προκληθεί και από κάποιο αντικείμενο και λόγω της φύσης των τραυμάτων μπορούσε να πει ότι το συγκεκριμένο αντικείμενο δεν θα ήταν αιχμηρό αντικείμενο. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας για τον Ενάγοντα δόθηκε μαρτυρία και από τον Εναγόμενο, κο Κρανιδιώτη, Μ.Υ.1, ο οποίος ανέφερε στο Δικαστήριο ότι είναι 78 ετών, έχει ύψος 1,62 και ζυγίζει περί τα 61 κιλά. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του, γνωρίζονται με τον Ενάγοντα από το 1994 που ο ίδιος είχε κερδίσει την προσφορά του Κ.Ο.Τ. για ανελκύσεις και καθελκύσεις σκαφών στη Μαρίνα Λάρνακας. Ο ίδιος είχε εισάξει γερανό από την Αμερική, τον οποίον και χρησιμοποιούσε μέχρι το
4. Το 2000 είχε συνεργαστεί με την κα Σοφοκλέους και τον κο Αθηνοδώρου μέχρι το 2008 διατηρώντας δύο γερανούς στη Μαρίνα Λάρνακας. Οι μεταξύ τους σχέσεις ήταν άψογες. Το 2008, όμως, ο ίδιος είχε εγχειριστεί στους ώμους και λόγω του ότι του είχαν τοποθετηθεί σιδερένιοι δεν μπορούσε να εργαστεί όπως προηγουμένως. Η κα Σοφοκλέους με τον κο Αθηνοδώρου του είχαν ζητήσει να τους ενοικιάσει τον δικό του γερανό για δύο χρόνια, πράγμα το οποίο έπραξε, με ανανέωση μέχρι το 2011 όταν η κα Σοφοκλέους είχε φέρει δικό της γερανό και ο Κ.Ο.Τ. της είχε δώσει το συμβόλαιο χωρίς την προκήρυξη προσφορών. Ο ίδιος είχε προσβάλει τη συγκεκριμένη απόφαση με προσφυγή και από τότε είχαν αρχίσει και οι δύο να μην τον χαιρετούν και να μην τον υπολογίζουν. Παράλληλα, είχαν επικοινωνήσει μαζί του και του είχαν ζητήσει να παραλάβει τα δικά του μηχανήματα. Μαζί με τον Νίκο Μεντόνη είχαν μεταβεί για να παραλάβει τη μηχανή πλυσίματος σκαφών, την οποία είχε παραχωρήσει εφοδιασμένη με ένα μοτέρ για καλύτερη πίεση καθώς και άλλα δικά του αντικείμενα. Το 2010 η κα Σοφοκλέους με τον κο Αθηνοδώρου του είχαν τηλεφωνήσει ότι η πίεση της συγκεκριμένης μηχανής πλυσίματος είχε πέσει. Ο ίδιος είχε διαπιστώσει ότι το μοτέρ της μηχανής πλυσίματος είχε καεί και τότε η κα Σοφοκλέους του είχε ζητήσει ν' αγοράσει ένα άλλο και να του το πληρώσει. Ο ίδιος είχε αγοράσει ένα καινούργιο μοτέρ, το οποίο είχε εφαρμόσει, ενώ επιπρόσθετα είχε ενσωματώσει το συγκεκριμένο μοτέρ σε τενεκέ πέντε γαλονιών για να προστατεύεται από τη βροχή και το νερό που έβγαινε κατά το πλύσιμο των σκαφών. Σύμφωνα με τον ισχυρισμό του, η κα Σοφοκλέους του είχε καταβάλει το αντίτιμο για την αγορά του μοτέρ, το οποίο, εν πάση περιπτώσει, ήταν υπόχρεα να πληρώσει, λόγω της συμφωνίας, η οποία επέβαλλε την καταβολή οποιουδήποτε ποσού δεν αφορούσε φυσική φθορά. Στις 15/09/2012 είχε εκδοθεί απόφαση στην προσφυγή και έκτοτε ο ίδιος βρίσκεται στη Μαρίνα. Υποστήριξε εμφαντικά ότι στις 27/01/2012 είχε παραλάβει τη μηχανή πλυσίματος σκαφών καθώς και το μοτέρ, γιατί ήταν δική του ιδιοκτησία. Όταν τον είχε δει ο κος Αθηνοδώρου είχε βγει τρέχοντας και φωνάζοντας ότι το συγκεκριμένο μοτέρ ήταν δικό τους. Όμως, το συγκεκριμένο μοτέρ ήταν σε αντικατάσταση του δικού του, το οποίο ο Ενάγοντας με την κα Σοφοκλέους είχαν αφήσει να καεί. Ο κος Αθηνοδώρου είχε τρέξει προς το διπλοκάμπινο αυτοκίνητο και είχε τραβήξει προς το μέρος του το μοτέρ και βιαστικά είχε κατευθυνθεί προς την αποθήκη. Το σύρμα που ήταν στο μοτέρ, έξι μέτρα περίπου, είχε πέσει από το αυτοκίνητο στην προσπάθεια του κου Αθηνοδώρου ν' απομακρυνθεί βιαστικά και είχε πιαστεί στον πισινό του τροχό. Τότε, η πρίζα υποχώρησε και ο τενεκές με το μοτέρ τραβήχτηκαν στο στήθος του κου Αθηνοδώρου. Υποστήριξε ότι σε καμιά περίπτωση δεν είχε κτυπήσει τον κο Αθηνοδώρου. Ανέφερε ότι είχε προσεγγιστεί από τον κο Κώστα Τόρνο, από τον οποίο ο κος Αθηνοδώρου είχε ζητήσει να μεσολαβήσει για να του δώσει, ο Εναγόμενος, κάποια λεφτά έτσι ώστε να μπορέσει να μεταβεί στην Αυστραλία. Εξήγησε ότι οι μεταξύ τους σχέσεις μέχρι και σήμερα είναι φιλικές και χρονολογούνται από το
5. Ποτέ δεν είχε κτυπήσει τον Ενάγοντα. Δεν μπορούσε να θυμηθεί αν είχε ειδοποιηθεί από την Αστυνομία την ίδια μέρα του επεισοδίου ή την επομένη. Αυτό που θυμόταν ήταν ότι είχε μεταβεί στο Τμήμα Μικροπαραβάσεων και εκεί, όταν τους είχε αναφέρει ότι είχε παραλάβει τα μηχανήματά του από τη Μαρίνα, η Αστυνομία δεν του είχε λάβει οποιαδήποτε κατάθεση, ούτε και κλήθηκε ενώπιον Δικαστηρίου. Αντεξεταζόμενος ισχυρίστηκε ότι είχε προσπαθήσει να κρατήσει εντός του αυτοκινήτου το συγκεκριμένο μοτέρ. Το συγκεκριμένο αυτοκίνητο είχε ύψος, με κλειστή την πίσω του πόρτα, 1,20 με 1,
6. Το κατ' ισχυρισμόν επεισόδιο είχε συμβεί μόλις ο ίδιος είχε τοποθετήσει το μοτέρ, το κρατούσε ακόμα. Όταν είχε εξελιχθεί το συμβάν, σύμφωνα με τον ισχυρισμό του, είχαν τοποθετημένα τα χέρια τους στο μοτέρ και οι δύο. Με την επέμβαση του Νίκου Μεντόνη, που ήταν παρών, ο ίδιος είχε ελευθερώσει το μοτοράκι, το οποίο ο Ενάγοντας είχε αρπάξει, και κρατώντας το είχε απομακρυνθεί βιαστικά. Όπως απομακρυνόταν το σύρμα είχε πέσει πίσω από το αυτοκίνητο, στην αριστερή πλευρά του αυτοκινήτου, κάτω από τον αριστερό τροχό, με αποτέλεσμα να σπάσει η πρίζα και ο κος Αθηνοδώρου να κτυπηθεί με τον τενεκέ και το μοτέρ στο στήθος. Ερωτηθείς ανέφερε ότι ο Ενάγοντας είχε κατευθυνθεί στην αριστερή πλευρά του οχήματος για να πιάσει το μοτέρ και από την αριστερή πλευρά είχε επιχειρήσει να φύγει. Στη δεξιά πλευρά του οχήματος υπήρχε λάκκος για τα νερά από τα σκάφη. Περιγράφοντας το μοτέρ, ανέφερε ότι στο μοτέρ υπάρχουν γωνιές και ππούλια, οι οποίες εξέχουν πάνω από τον τενεκέ, τον οποίο είχε τοποθετήσει ο ίδιος. Λόγω του ότι το σύρμα κρεμόταν έξω από τον τενεκέ, όπως είχε αρπάξει το μοτέρ, ο κος Αθηνοδώρου, το σύρμα είχε πέσει και είχε συρθεί κάτω από τον τροχό του αυτοκινήτου και ενώ έφευγε βιαστικός η πρίζα είχε υποχωρήσει. Οι δύο πλευρές αγόρευσαν προφορικά στο Δικαστήριο, παραθέτοντας τις θέσεις τους, τις οποίες το Δικαστήριο έχει διεξέλθει με προσοχή. Θα κάνει αναφορά όπου το κρίνει απαραίτητο. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Η υπό κρίση υπόθεση θ' αποφασιστεί στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων και σύμφωνα με την κρατούσα νομολογία, ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός μερικώς ή ολικώς (βλ. Γενικός Εισαγγελέας v. Μανώλη

(1995)1 Α.Α.Δ. 207 και Ομήρου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506), η δε επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα δεν είναι επιλήψιμη (βλ. Χάρης Χρίστου v. Ευγενία Khoreva

(2002)1 (Α) Α.Α.Δ. 455 και Mossa Mohamed Mustafa v. Ανδρέα Κακουρή κ.ά.

(2002)1 (Α) Α.Α.Δ. 165). Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση Demil Imports Exports v. Ζήνων Κωνσταντινίδης

(2011)1 (Α) ΑΑΔ 462: «Στις αστικές υποθέσεις όπως η παρούσα, η απόδειξη κρίνεται με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, ενώ το βάρος απόδειξης βρίσκεται στους ώμους των εναγόντων, να αποδείξουν τους ισχυρισμούς τους για την αξίωση τους. Η απόσειση του βάρους αυτού, συναρτάται αποκλειστικά με την μαρτυρία η οποία κρίνεται αποδεκτή και αξιόπιστη. Στην υπόθεση Μαρσέλ (πιο πάνω) λέχθηκε ότι «Το κριτήριο δεν είναι αν η θέση ή η εκδοχή του διαδίκου που φέρει το βάρος της απόδειξης (onus of proof) είναι η πιο πιθανή παρά ή αντίθετη, εκείνη δηλαδή, του αντιδίκου του. Το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο, με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση του ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not). Αν απέτυχε να αποδείξει τη θέση ή την εκδοχή του σε αυτό το επίπεδο (standard of proof), ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης δεν θεωρείται ότι το απέσεισε, έστω και εάν η θέση του ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά η αντίθετη, εκείνη δηλαδή του αντιδίκου του. (Βλέπε μεταξύ άλλων Phipson on Evidence, 14th Edition, par.4-38 και Αθανασίου κ.ά. ν. Κουνούνη

(1997)1 (Β) Α.Α.Δ. Παρακολούθησα με ιδιαίτερη προσοχή όλους μάρτυρες που έδωσαν μαρτυρία για τον Ενάγοντα καθώς και τον ίδιο τον Εναγόμενο ενόσω αυτοί κατέθεταν κατά την ακροαματική διαδικασία και είχα την ευκαιρία να δω τον τρόπο που απαντούσαν τις διάφορες ερωτήσεις που τους υποβάλλονταν, το καλό ή το κακό μνημονικό τους και την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Έχω επίσης θέσει ενώπιόν μου το περιεχόμενο του εγγράφου που κατατέθηκε ως τεκμήριο, ήτοι το ιατρικό πιστοποιητικό. Στην Ομήρου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506, έχει υποδειχθεί ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός μάρτυρα πρέπει να γίνεται με βάση το περιεχόμενο, την ποιότητα, την πειστικότητα και τη σύγκρισή της με την υπόλοιπη μαρτυρία. Για το θέμα της αξιοπιστίας η οποία συναρτάται άμεσα με την απόσυρση του αποδεικτικού βάρους, σχετική είναι και η υπόθεση Μπούλος Μάρσαλ κ.ά. v. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας ΛΤΔ

(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 1858, στην οποία καταγράφηκε ότι κριτήριο δεν είναι αν η θέση ή η εκδοχή του διάδικου που φέρει το βάρος της απόδειξης είναι πιο πιθανή παρά εκείνης του αντιδίκου του. Το κριτήριο είναι κατά πόσον, ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης, ικανοποίησε το Δικαστήριο με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία ότι η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι, (is more probable than not). Αν απέτυχε ν' αποδείξει τη θέση ή την εκδοχή του στο απαιτούμενο επίπεδο, ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης δεν θεωρείται ότι το απέσεισε, έστω και αν η θέση του ή η εκδοχή του είναι "πιο πιθανή παρά η αντίθετη". Το Δικαστήριο δεν μπορεί παρά να καταγράψει τις πολλές και σημαντικές αντιφάσεις που είχε παρατηρήσει σε αυτή τούτη την μαρτυρία του Ενάγοντα, αλλά και το γεγονός ότι οι προβληθέντες ισχυρισμοί του Ενάγοντα δεν συνάδουν με την προσκομισθείσα από τον ίδιο ιατρική μαρτυρία, καθώς και τα όσα επικαλείται στην Έκθεση Απαίτησής του. Στην Έκθεση Απαίτησής του ισχυρίστηκε ότι ο Εναγόμενος είχε επιχειρήσει να πάρει αντικείμενο που ανήκε στην κα Σοφοκλέους, ότι η εργοδότριά του φώναζε στον Εναγόμενο να σταματήσει να τον χτυπά. Επίσης, ισχυρίστηκε ότι απουσίασε από την εργασία του για δυο μέρες και είχε απολέσει €300- ως ημερομίσθια. Όμως, τους καταγραφέντες ισχυρισμούς του δεν τους υποστήριξε κατά την κυρίως εξέτασή του αφού υποστήριξε ότι το συγκεκριμένο μοτοράκι είχε αλλαχθεί, ότι η εργοδότρια του δεν είχε επέμβει στη διένεξη με οποιονδήποτε τρόπο παρά παρέμεινε να κοιτάζει από το παράθυρο και επίσης ανέφερε ότι την επόμενη μέρα πήγε δουλειά. Στην έκθεση Απαίτησής του είχε αναφερθεί μόνο σε γροθιές στο σώμα, ενώ κατά την κυρίως εξέτασή του και την αντεξέτασή του είχε επεκταθεί σε χτυπήματα στην κεφαλή και γρατσουνιές στο λαιμό, την πλάτη και την ωμοπλάτη. Τίποτα από αυτά δεν καταγράφεται στην Έκθεση Απαίτησής του. Επιπρόσθετα από τις πιο πάνω διαπιστώσεις ισχυρίστηκε, κατά την κυρίως εξέτασή του, ότι ο Εναγόμενος είχε παρουσιαστεί στη Μαρίνα για να παραλάβει τα αντικείμενά του στην παρουσία της Αστυνομίας, ήτοι στην παρουσία ενός αστυνομικού. Η συγκεκριμένη εκδοχή εμπλουτίστηκε κατά την αντεξέταση, ήτοι ότι τόσο την πρώτη καθώς και την δεύτερη μέρα που παραλάμβανε τα πράγματά του, ο Εναγόμενος, υπήρχε εκεί αστυνομικός ο οποίος τον παρακολουθούσε για να σβηστεί εντελώς ο συγκεκριμένος ισχυρισμός, στη συνέχεια της αντεξέτασης, που ο Ενάγοντας υποστήριξε ότι δεν υπήρχε αστυνομικός εκεί την δεύτερη μέρα που έπαιρνε τα πράγματά του ο Εναγόμενος. Χαρακτηριστική ήταν η απάντησή του, σε ερώτηση που του υποβλήθηκε κατά την αντεξέταση, ότι δεν γνώριζε πόσες μέρες ήταν παρών ο αστυνομικός και τί επέβλεπε και ακολούθως αρνήθηκε την παρουσία του. Ο ισχυρισμός του Ενάγοντα ότι η εργοδότρια του μαζί με ακόμα έναν υπάλληλο παρακολουθούσαν τον άγριο ξυλοδαρμό του από το παράθυρο, οκτώ με εννέα μέτρα μακριά, χωρίς να επέμβουν για να τον γλυτώσουν πραγματικά εκφεύγει της λογικής, όπως εκφεύγει της λογικής το γεγονός ότι άρπαξε το μηχάνημα βάρους εικοσιπέντε

(25)κιλών, όπως ήταν η μαρτυρία του, ενώ ο Εναγόμενος του επιτίθετο, από το διπλοκάμπινο αυτοκίνητο, παρά το γεγονός ότι είναι εγχειρισμένος ο σπόνδυλός του. Μια άλλη ασυμφωνία των όσων είχε αναφέρει ήταν το γεγονός ότι είχε παραδεχθεί ότι τα ενοικιασμένα μηχανήματα του Εναγόμενου θα επιδιορθώνονταν από την κα Σοφοκλέους, την εργοδότριά του, η οποία τα ενοικίαζε, αλλά παράλληλα ισχυρίστηκε ότι το μοτοράκι ανήκε στην εργοδότριά του παρά το γεγονός ότι οι ίδιοι, ήτοι ο ίδιος και η εργοδότριά του, είχαν κάψει το μοτοράκι που αρχικά ήταν τοποθετημένο στο συγκεκριμένο μηχάνημα. Ένα άλλο θέμα που εγείρει ερωτηματικά για την αληθοφάνεια της μαρτυρίας του είναι η ασυμφωνία του ιατρικού πιστοποιητικού, που ο ίδιος είχε προσκομίσει για ν' αποδείξει την έκταση των τραυμάτων του, με την περιγραφή του όσον αφορά την επίθεση. Υποστήριξε ενώπιον του Δικαστηρίου ότι είχε υποστεί εκτεταμένα χτυπήματα στην πλάτη με γροθιές, χτυπήματα στο κεφάλι, γρατσουνιές στο λαιμό, την πλάτη και την ωμοπλάτη και χτυπήματα στο κέντρο του στήθους. Το ιατρικό πιστοποιητικό αναφέρεται σε γδάρσιμο στον αριστερό ώμο και στο έσω μέρος του αριστερού βραχιονίου, οι οποίοι τραυματισμοί απέχουν κατά πολλού από τους περιγραφέντες από τον Ενάγοντα. Η υπερβολή του οδήγησε στο να καταστήσει τη μαρτυρία του εξωπραγματική και έκθετη σε απόρριψη. Όμως, η μαρτυρία του θα πρέπει ν' απορριφθεί και για πιο σημαντικούς λόγους, ήτοι λόγω της παραδοχής του ότι είχε μείνει άνεργος μετά που η εργοδότριά του είχε απολέσει την προσφορά της Μαρίνας Λάρνακας, λίγες μέρες πριν το συγκεκριμένο περιστατικό, μετά από προσφυγή του Εναγόμενου καθώς και για το γεγονός ότι χρειαζόταν λεφτά γιατί είναι άνθρωπος φτωχός και θ' απέσυρε την αγωγή αν του έδινε ο Εναγόμενος €1.000- και είχε υποβάλει προς τον Εναγόμενο συμβιβαστική πρόταση, την οποία ο Εναγόμενος είχε απορρίψει. Αυτές οι θέσεις του του αποδίδουν κίνητρο γι' αυτή την καταγγελία για επίθεση. Ένα κίνητρο που τον είχε οδηγήσει στο να ψευστεί χωρίς οποιοδήποτε ενδοιασμό στο Δικαστήριο. Η μαρτυρία του θα πρέπει ν' απορριφθεί. Είναι άκρως αντιφατική και ακροσφαλής. Η κα Αλεξάνδρα Σοφοκλέους, Μ.Ε.2, άφησε το Δικαστήριο με την εντύπωση ότι είχε έρθει για δυο λόγους. Πρώτον, για να βοηθήσει τον Ενάγοντα να πιάσει κάποια αποζημίωση και, δεύτερον, για να εκδικηθεί τον Εναγόμενο που την είχε απομακρύνει από τη Μαρίνα Λάρνακας μετά που ο ίδιος είχε πετύχει στην προσφυγή του ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου, προκαλώντας της με αυτό τον τρόπο οικονομικές ζημιές λόγω του ότι είχε αγοράσει καινούργιο γερανό για €70.000-. Η θέση της ότι το παράθυρο του γραφείου της ήταν ανοιχτό και έβλεπε και άκουγε όλα όσα διαδραματίζονταν έξω χωρίς ν' αντιδρά είναι εκτός πραγματικότητας. Επίσης, η μαρτυρία της διέφερε πάρα πολύ από τη μαρτυρία του Ενάγοντα, αφού η δική της πρώτη εκδοχή ήταν ότι ο Εναγόμενος είχε χτυπήσει του Ενάγοντα, ακολούθως ισχυρίστηκε ότι ο Εναγόμενος «τραβούσε» τον Ενάγοντα από το τρικό, που τελικά κατέληξε να είναι άσπρη φανέλα και τελικά ισχυρίστηκε ότι τον χτυπούσε από πίσω. Ακολούθως, άλλαξε τη θέση της και ισχυρίστηκε ότι είχε χτυπήματα στο λαιμό, στην πλάτη και στο στήθος. Και ενώ είχε δει τα χτυπήματα δεν είχε δει ποτέ τον Εναγόμενο να χτυπά ή να τον πιάνει από τον λαιμό τον Ενάγοντα, αλλά ούτε και είχε καλέσει την Λιμενική Αστυνομία, η οποία απέχει περίπου πέντε

(5)μέτρα. Αυτό είναι άξιο απορίας πραγματικά αν ληφθεί υπόψη ότι βρισκόταν σε απόσταση οκτώ

(8)μέτρων μόνο από το χώρο του επεισοδίου η ίδια και πέντε

(5)μέτρα από την Λιμενική Αστυνομία. Και ενώ τον τραβούσε από το τρικό, ο Εναγόμενος τον Ενάγοντα, ο Ενάγοντας φορούσε άσπρη φανέλα, σύμφωνα με τη δική της εκδοχή κατά την κυρίως εξέταση. Στην αντεξέταση δε, πρόσθεσε μώλωπες και γδαρσίματα τα οποία είχε δει και τα οποία ο Δρ. Κιουτενιάν δεν είχε δει και ακολούθως τα περιόρισε στη δεξιά ωμοπλάτη. Έχοντας όλα αυτά κατά νου, αλλά και την παραδοχή της ότι, πρώτον, είχαν διαφορές με τον Εναγόμενο και, δεύτερον, ότι είχε επενδύσει €70.000- για την αγορά ενός γερανού και το 2012 είχαν μείνει άνεργοι και οι τρεις λόγω του ότι ο Εναγόμενος είχε κερδίσει την προσφυγή, μπορώ να της αποδώσω κίνητρο για να πει ψέματα στο Δικαστήριο. Ψέματα τα οποία δεν μπορούν να θεωρηθούν απλές διαφοροποιήσεις από τη μαρτυρία του Ενάγοντα, αλλά μπορούν να θεωρηθούν ως καθοριστικές αντιφάσεις που να οδηγούν στην απόρριψη της μαρτυρίας της. Η μαρτυρία του Δρ. Κιουτενιάν, Μ.Ε.3, θα πρέπει ν' αντικριστεί σύμφωνα με τις αρχές που διέπουν την αξιολόγηση της μαρτυρίας εμπειρογνωμόνων Οι αρχές με βάση τις οποίες ένα Δικαστήριο προσεγγίζει τη μαρτυρία εμπειρογνωμόνων είναι καλά γνωστές. Αναφορικά με τον τρόπο προσέγγισης της μαρτυρίας εμπειρογνωμόνων και γενικά τον τρόπο χειρισμού της μαρτυρίας τους, σχετικές είναι, μεταξύ άλλων, οι υποθέσεις Θεοσκέπαστη Φάρμ ν. Δημοκρατίας

(1990)1 Α.Α.Δ. 984, σελ.988, Νικολάου ν. Σταύρου

(1992)1 Α.Α.Δ. 746, σελ.750-751, Σπύρου ν. Χατζηχαραλάμπους

(1989)1 Α.Α.Δ (Ε) 298, σελ.290, Ψάλτης ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 113, Νικολάου ν. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 841 και Will's Principles of Circumstantial Evidence, 7η έκδοση, σελ.216. Υπενθυμίζω ότι το Δικαστήριο δεν είναι υποχρεωμένο να υιοθετήσει τις απόψεις ενός εμπειρογνώμονα, ακόμη και αν αυτές παραμείνουν χωρίς αντεξέταση. Η μαρτυρία των εμπειρογνωμόνων προσφέρεται στο Δικαστήριο με σκοπό την παρουσίαση της επιστημονικής βάσης πάνω στην οποία οι επιστήμονες εργάστηκαν, ώστε το Δικαστήριο να μπορέσει να εξάγει τα δικά του συμπεράσματα. Τα συμπεράσματα αυτά είναι που θ' αποτελέσουν την ανεξάρτητη κρίση του Δικαστηρίου με βάση τα γεγονότα που έχουν αποδειχθεί μέσα από τη μαρτυρία, αφενός, βοηθούμενο όμως από την επιστημονική άποψη των εμπειρογνωμόνων, αφετέρου. Το Δικαστήριο μπορεί να υιοθετήσει τη θέση ενός εμπειρογνώμονα είτε στο σύνολό της, είτε εν μέρει, είτε καθόλου, ανάλογα με τα ευρήματά του και την αξιολόγηση της μαρτυρίας του, έχοντας υπόψη ότι οι εμπειρογνώμονες δεν έχουν κανένα προβάδισμα έναντι άλλων μαρτύρων και η μαρτυρία τους υπόκειται στους ίδιους ακριβώς κανόνες αξιολόγησης, όπως και οι συνήθεις μάρτυρες επί των γεγονότων. Στην Anastassiades v. The Republic

(1977)2 C.L.R. 97, διευκρινίστηκε ότι οι εμπειρογνώμονες μπορούν να δώσουν μαρτυρία γνώμης, δηλαδή να εκφράσουν τη γνώμη τους πάνω σε υποθετικές καταστάσεις πραγμάτων ή καταστάσεις πραγμάτων που εκλαμβάνονται σαν δεδομένες. Κατά κανόνα η μαρτυρία εμπειρογνώμονα θεωρείται ότι είναι μαρτυρία ανεξάρτητου μάρτυρα (βλ. R v. Lanfear

(1968)1 All E.R. 683, Anastassiades v. The Republic

(1977)2 C.L.R. 97, Kouppis v. The Republic

(1977)2 C.L.R. 361). Ο Δρ. Κιουτενιάν έπεισε το Δικαστήριο αφού ήταν πολύ ειλικρινής και υποστήριξε τα όσα είχε καταγράψει στο πιστοποιητικό που είχε εκδώσει, Τεκμήριο

1. Εξήγησε με πολύ σαφήνεια τη διαφορά μεταξύ της εκχύμωσης και της εκδοράς και ανέφερε ότι δεν είχε διαπιστώσει γδαρσίματα ή μώλωπες στην ωμοπλάτη του Ενάγοντα, αλλά ούτε στο στήθος ή στον λαιμό είχε διαπιστώσει μώλωπα. Σίγουρα με το ξύλο που είχε περιγράψει ο Ενάγοντας θα υπήρχε σημαντικός όγκος από μώλωπες. Βασιζόμενη στο γεγονός ότι ο Δρ. Κιουτενιάν δεν είχε οποιοδήποτε λόγο να πει ψέματα αποδέχομαι τη μαρτυρία του, η οποία είναι και η μοναδική σε σχέση με τα τραύματα του Ενάγοντα. Η αποδοχή της μαρτυρίας του Δρ. Κιουτενιάν σφραγίζει ουσιαστικά και την απόρριψη της μαρτυρίας του Ενάγοντα σε σχέση, όχι μόνο με τα τραύματά του, αλλά και με αυτή τούτη την επίθεση. Ήταν η θέση του Ενάγοντα ότι ο Εναγόμενος τον χτυπούσε βάναυσα, όπου έβρισκε, στο στήθος, στον λαιμό, στο κεφάλι, τον είχε γρατσουνίσει με τα νύχια στον λαιμό και του είχε προκαλέσει μώλωπες παντού. Το πιστοποιητικό, αλλά και η προφορική μαρτυρία του Δρ. Κιουτενιάν, πόρρω απέχουν από ένα τέτοιο τραυματισμό. Η μαρτυρία και εκδοχή του Εναγόμενου συνάδει με την λογική, αλλά και με τον τραυματισμό του Ενάγοντα όπως αυτός είχε περιγραφεί από τον Δρ. Κιουτενιάν, Μ.Ε.
2. Καταλήγω, λοιπόν, ότι η αρχή των προβλημάτων είχε αρχίσει όταν ο Εναγόμενος είχε καταχωρίσει προσφυγή εναντίον της απόφασης του Κ.Ο.Τ ν' αναθέσει στην κα Αλεξάνδρου την διαχείριση της Μαρίνας Λάρνακας χωρίς προσφορά και κλιμακώθηκαν όταν ο Ενάγοντας και η κα Αλεξάνδρου είχαν αντιληφθεί ότι θα έχαναν τη Μαρίνα από τα χέρια τους. Η συγκεκριμένη αγωγή καταχωρίστηκε εκκρεμούσα της προσφυγή ή αμέσως μετά την επιτυχία της προσφυγής. Αυτό που πραγματικά είχε συμβεί ήταν ότι την συγκεκριμένη μέρα, 27/01/2012, ο Εναγόμενος είχε μεταβεί στη Μαρίνα για να παραλάβει δικά του αντικείμενα, μεταξύ αυτών και μια μηχανή πλυσίματος σκαφών, την οποία ο ίδιος είχε ενοικιάσει στην κα Αλεξάνδρου και στην οποία είχε εφαρμόσει μοτοράκι για ν' αυξήσει την πίεση του νερού. Στη συγκεκριμένη μηχανή το μοτοράκι είχε καεί, ενώ χρησιμοποιείτο από την κα Αλεξάνδρου και τον Ενάγοντα και είχε αντικατασταθεί με δικά τους έξοδα από τον Εναγόμενο. Θεωρώντας, επειδή είχαν δώσει τα λεφτά για την αγορά για αντικατάσταση του συγκεκριμένου εξαρτήματος, ότι τους ανήκε, όταν ο Εναγόμενος πήγε να παραλάβει τη μηχανή πλυσίματος του αυτοί λησμονώντας ότι το αρχικό μοτοράκι, που ήταν δικό του Ενάγοντα, είχε καεί ενώ οι ίδιοι το χρησιμοποιούσαν επιχείρησαν να το πιάσουν από το αυτοκίνητο στο οποίο το είχε τοποθετήσει ο Εναγόμενος. Λόγω του ύψους του διπλοκάμπινου αυτοκινήτου και του βάρους της μηχανής, εικοσιπέντε

(25)κιλά σύμφωνα με τον Ενάγοντα, όταν την άρπαξε, ο Ενάγοντας, από το αυτοκίνητο το σύρμα του που ήταν ελεύθερο κάπου είχε πιαστεί. Ο Ενάγοντας επιχειρώντας ν' απομακρυνθεί δεν είχε δει ότι το σύρμα ήταν εγκλωβισμένο, το οποίο βρισκόταν πάνω στην ωμοπλάτη του Ενάγοντα και η πρίζα υποχώρησε με αποτέλεσμα από την τριβή να παρουσιάσει μώλωπα στην αριστερή ωμοπλάτη. Επειδή όμως ήθελαν, ο Ενάγοντας και η κα Αλεξάνδρου, να δημιουργήσουν προβλήματα στον Εναγόμενο, λόγω του ότι η επιτυχία του στην προσφυγή σήμαινε ότι θα έμεναν άνεργοι, σκέφτηκαν να καταγγείλουν το συγκεκριμένο συμβάν το οποίο, εν πάση περιπτώσει, είχε προκαλέσει ο Ενάγοντας. Στην υπό κρίση υπόθεση δεν υπάρχει οποιαδήποτε μαρτυρία που να μπορεί να γίνει αποδεκτή από το Δικαστήριο. Αντίθετα, υπάρχουν τόσα κενά στη μαρτυρία και τόσες αντιφάσεις που αποτρέπουν το Δικαστήριο από το να την αποδεχθεί, βλ.RKB Leathergoods Ltd ν. Αγγελίδη

(2004)1(Β) Α.Α.Δ. 1071 στη σελ. 1083. Συνεπακόλουθα, ο Ενάγοντας με την προσκομισθείσα μαρτυρία δεν απέσεισε το νομικό βάρος που έφερε στο αναγκαίο επίπεδο σύμφωνα με το σκεπτικό της Μαρσέλ κ.α. ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ (ανωτέρω). Ακόμα και τα τραύματα του Ενάγοντα, όπως τα περιέγραψε, ήταν άσχετα με το ιατρικό πιστοποιητικό που είχε καταθέσει προς υποστήριξη των ισχυρισμών του. Παράλληλα, σε σχέση με τις άλλες αξιωθείς θεραπείες δεν προσκομίστηκε οποιαδήποτε μαρτυρία, αλλά ούτε και για τις γενικές του αποζημιώσεις. Καταλήγω, λοιπόν, ότι η αγωγή θα πρέπει ν' απορριφθεί για όλους του λόγους που έχουν επεξηγηθεί πιο πάνω. Η αγωγή απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Εναγόμενου ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο