Στέλιου Γεωργίου ν. Χριστάκη Christopher Μιχαήλ, Αρ. Αγωγής: 734/15, 12/5/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2015:A122 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 734/15 Μεταξύ: Στέλιου Γεωργίου Ενάγοντα-Αιτητή -και- Χριστάκη Christopher Μιχαήλ Εναγόμενου-Καθ' ου η αίτηση ------------------------------------------- Μονομερής Αίτηση ημερ. 27/04/2015 Ημερομηνία: 12 Μαΐου,
- Εμφανίσεις: Για Αιτητές: κος Σ. Σωτηρίου για Δημητρίου & Δημητρίου Δ.Ε.Π.Ε.. Για Καθ' ου η αίτηση: καμιά εμφάνιση. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ο Ενάγοντας-Αιτητής καταχώρησε μονομερή Αίτηση με την οποία ζητούσε την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων με τα οποία να απαγορεύεται ή να εμποδίζεται ο Εναγόμενος-Καθ' ου η αίτηση ή και οποιοσδήποτε υπάλληλος ή και αντιπρόσωπός του από το να χρησιμοποιεί ή και να απομιμείται την ονομασία ή και εμπορική επωνυμία του Ενάγοντα, ήτοι την επωνυμία «DJ STS» ή οποιαδήποτε άλλη ονομασία που περιλαμβάνει την λέξη «DJ STS» σε μέσα δικτύωσης, στο διαδίκτυο, σε διαφημιστικά φυλλάδια ή σε περιοδικά ή εφημερίδες ή σε μέσα επικοινωνίας ή και ραδιοφωνικούς σταθμούς ή και τηλεοπτικούς σταθμούς. Επιπρόσθετα, ζητά διάταγμα με το οποίο να αναγνωρίζεται ότι ο Ενάγοντας-Αιτητής κατέχει και χρησιμοποιεί νομότυπα την ονομασία ή και εμπορική επωνυμία «DJ STS». Νομική βάση για τη συγκεκριμένη αίτηση αποτέλεσαν τα άρθρα 31 και 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, τα άρθρα 4, 5, 6, 7 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, το άρθρο 51 του περί Συνεταιρισμών και Εμπορικών Επωνυμιών Νόμου Κεφ. 116, η Δ.48 θ.θ. 1-4, 8-10 και η Δ.60, οι συμφυείς εξουσίες και η Πρακτική του Δικαστηρίου. Υποστηρίχθηκε η Αίτηση, σε σχέση με τα γεγονότα, από ένορκη δήλωση του Στέλιου Γεωργίου. Σύμφωνα με τον ομνύοντα ο ίδιος ασχολείται με την μουσική, παρέχοντας υπηρεσίες παραγωγής, αναπαραγωγής, μείξης τραγουδιών και μελωδιών, αλλά και με την ιδιότητα του DJ και του ραδιοφωνικού παραγωγού από το 2007 και από τότε χρησιμοποιεί την εμπορική επωνυμία «DJ STS». Στις 30/11/2011 είχε εγκριθεί η αίτησή του για εγγραφή της συγκεκριμένης επωνυμίας, η οποία είχε λάβει τον αριθμό ΕΕ36996α και του είχε εκδοθεί και σχετικό πιστοποιητικό. Το κοινό, το ακροατήριο καθώς και οι ιδιοκτήτες επιχειρήσεων, ήτοι νυχτερινών κέντρων αναψυχής, ραδιοφωνικών σταθμών και τηλεοπτικών καναλιών, τον γνωρίζουν με την συγκεκριμένη επωνυμία, η οποία συνιστά το σήμα αναγνώρισής του. Την συγκεκριμένη επωνυμία ο ίδιος την διαφημίζει σε παγκύπρια κλίμακα. Δια μέσου των χρόνων η πιο πάνω εμπορική επωνυμία έχει καταστεί ταυτόσημη με το όνομά του και του έχει προσδώσει ιδιαίτερη φήμη. Σύμφωνα με τον ομνύοντα, ο Καθ' ου η αίτηση είχε παραβιάσει την συγκεκριμένη εμπορική επωνυμία, την οποία απομιμήθηκε, παρουσιάζοντας και διαφημίζοντας τον εαυτό του ως το πρόσωπο του ιδίου και παρέχοντας τις ίδιες ή και ταυτόσημες υπηρεσίες. Όταν ξεκίνησε να παρέχει τις συγκριμένες υπηρεσίες σε κέντρα αναψυχής και νυχτερινά κέντρα αποσπούσε πελάτες και δημιουργούσε σύγχυση προς το ευρύ κοινό και το ακροατήριο του ιδίου με αποτέλεσμα να αποκτήσει συνεργασίες με επιχειρήσεις που πριν συνεργάζονταν με τον ίδιο και ήταν δικοί του πελάτες, ιδιαίτερα λόγω του ότι προσέφερε τις υπηρεσίες του σε φθηνότερες τιμές. Αυτό οδήγησε στο αποτέλεσμα οι ιδιοκτήτες των νυχτερινών κέντρων να εκμεταλλεύονται την ομοιότητα με το όνομά του και να προσπαθούν και αυτοί να παραπλανούν το κοινό. Είναι ο ισχυρισμός του ομνύοντα ότι ο ίδιος, σε μια προσπάθεια να επιλυθεί το πρόβλημα, είχε επικοινωνήσει με τον Καθ' ου η αίτηση, ενημερώνοντάς τον ότι η συγκεκριμένη εμπορική επωνυμία ήταν κατοχυρωμένη στο πρόσωπό του. Η αντίδρασή του Καθ' ου η αίτηση ήταν αρνητική και του δήλωσε ότι δεν ήταν διευθετημένος να αλλάξει ο ίδιος την εμπορική του επωνυμία. Καταλήγει ο ομνύοντας ότι λόγω των πράξεων του Καθ' ου η αίτηση ο ίδιος έχει υποστεί τόσο οικονομικές ζημιές, αλλά και ζημιές στη φήμη του και το καλό του όνομα, το οποίο έχει δημιουργήσει δια μέσου των χρόνων και ότι η συγκεκριμένη ζημιά δεν μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα. Ενόψει και της καλοκαιρινής περιόδου, κατά την οποία ο κύκλος εργασιών αυξάνεται, ο μόνος τρόπος να τερματιστούν οι παράνομες ενέργειες του Καθ' ου η αίτηση και να μετριαστεί η ζημιά του Αιτητή είναι να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα. Το Δικαστήριο αφού άκουσε τον συνήγορο του Ενάγοντα-Αιτητή, σε σχέση με το θέμα του κατεπείγοντος, έδωσε οδηγίες για επίδοση της αίτησης και την όρισε για το σκοπό αυτό στις 06/05/
- Παρά την επίδοση της αιτήσεως στον Καθ' ου η αίτηση, στις 28/04/2015, δεν υπήρξε εμφάνιση εκ μέρους του. Το Δικαστήριο ζήτησε από τον συνήγορο του Αιτητή να αγορεύσει κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις για τη έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, πράγμα το οποίο έπραξε με εμπεριστατωμένη προφορική αγόρευση. Με την υπό κρίση Αίτηση ουσιαστικά ζητήθηκε η έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων σε σχέση με την χρήση και την οποιαδήποτε δημοσίευση της επωνυμίας «DJ STS» από τον Εναγόμενο-Καθ' ου η αίτηση. H έκδοση παρεμπίπτον απαγορευτικού διατάγματος αποτελεί θεραπεία του δικαίου της επιείκειας. Στην υπόθεση Γιαβρή κ.ά. ν. Πάσιου
(2004)1(Α) Α.Α.Δ. 125, στη σελίδα 134, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Η διακριτική ευχέρεια η οποία παρέχεται για την έκδοση ή μη απαγορευτικού διατάγματος, ασκείται δικαστικά με κύριο έρεισμα το σκοπό για τον οποίο επιζητείται η θεραπεία. Εφόσον αντικείμενο του διατάγματος είναι η προστασία έναντι συνεχιζόμενης παραβίασης των δικαιωμάτων του ενάγοντος, η έκδοση απαγορευτικού διατάγματος αποτελεί το φυσικό επακόλουθο. Μπορεί το δικαστήριο να αρνηθεί την έκδοση διατάγματος, εφόσον άλλης μορφής προστασία γνωστή στο δίκαιο, ως οι αποζημιώσεις, μπορεί να αποκαταστήσει τον ενάγοντα.» Ο Αιτητής έχει επιλέξει να βασίσει την αίτησή του επί των άρθρων 4 και 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ. 6). Τα άρθρα 4 και 5 του Κεφ. 6 δεν έχουν εφαρμογή στην παρούσα υπόθεση καθότι τα άρθρα αυτά αφορούν την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος στις περιπτώσεις που ζητείται η δέσμευση ή προστασία περιουσίας που αποτελεί το αντικείμενο της αγωγής ή ακόμη και περιουσίας που δεν συνιστά το αντικείμενο της αγωγής. Το άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, αποτελεί το υπόβαθρο αιτήσεων που υποβάλλονται μονομερώς (βλ. σχετικά Τσιαντή v. Hellenic Bank (Investments) Ltd,
(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 2029). Με βάση το Κλητήριο Ένταλμα και την μαρτυρία που έχει παρατεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου στα πλαίσια της παρούσας αίτησης, ήτοι την ένορκη δήλωση του ίδιου του Αιτητή- Ενάγοντα, προκύπτει ότι η αξίωση του αφορά διαφορές μεταξύ του ιδίου και του Εναγόμενου-Καθ' ου η αίτηση, ο οποίος ασκεί την ίδια εργασία με τον Αιτητή και χρησιμοποιεί την ίδια επωνυμία. Η αξίωση δεν αφορά την ανάκτηση κατοχής, χρήσης ή κυριότητας του οποιουδήποτε ακινήτου. Δεδομένων αυτών των γεγονότων, το άρθρο 4 του Κεφ. 6 δεν έχει εφαρμογή στην παρούσα περίπτωση, βλ. Cyprus Plantations Ltd v. Olivier & Co (Cyprus) Ltd 16 CLR 122 και Compania Portuguessa De Transporters Maritime of Lisbon v. Sponsalia Shipping Co Ltd
(1987)1 CLR 11. Η έκδοση απαγορευτικού διατάγματος προϋποθέτει άσκηση διακριτικής ευχέρειας από το Δικαστήριο. Όταν τίθεται ζήτημα άσκησης διακριτικής ευχέρειας επιβάλλεται όπως το Δικαστήριο προσεγγίζει τα θέματα με ανοικτό μυαλό ώστε να εκπληρώσει την αποστολή του που είναι κατά πόσο να εκδώσει ή να ακυρώσει το εξαιτούμενο διάταγμα, όχι μόνο γιατί ενδεχομένως πληρούνται ή δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32, αλλά και γιατί είναι δίκαιο και εύλογο να το πράξει. Δεν πρέπει το Δικαστήριο να θεωρεί τη δικαιοδοσία του δέσμια νομικίστικων προσεγγίσεων. Ο Αιτητής είναι αυτός που πρέπει να πείσει το Δικαστήριο ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, ως επίσης και για το δίκαιο και εύλογο της έκδοσής του. Ο ευπαίδευτος συνήγορος των Αιτητών κ. Σωτηρίου ισχυρίστηκε ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις και υποστήριξε την θέση του. Με βάση τις προϋποθέσεις και αρχές που θέτει η νομολογία, έρχομαι να εξετάσω την αίτηση, χωρίς βεβαίως να καταλήγω τελικά πάνω στα δικαιώματα των διαδίκων μερών, εφόσον στο αρχικό αυτό στάδιο δεν είναι επιθυμητό να αποφασίζονται τελεσίδικα αμφισβητούμενα θέματα που θα πρέπει να κριθούν κατά το τελικό στάδιο της υπόθεσης. Με κανένα τρόπο δεν πρέπει να θεωρηθεί ότι όλα όσα θα αναφερθούν στη συνέχεια αποτελούν την τελεσίδικη κρίση του Δικαστηρίου. Αναμφίβολα, κάποια αξιολόγηση της προσφερόμενης μαρτυρίας σε σχέση με τη διαπίστωση της ικανοποίησης των κριτηρίων είναι αναγκαία, όπως υπεδείχθη και στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates and others
(1982)1 C.L.R. 557, σελ.569, χωρίς όμως να ισοδυναμεί αυτή η αξιολόγηση με τελεσίδικη κρίση. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση έχει επεξηγηθεί ότι ικανοποιείται με την κατάδειξη συζητήσιμης υπόθεσης, με αναφορά πάντοτε στα καταχωρημένα δικόγραφα. Το δεύτερο κριτήριο, που είναι σε κάποια έκταση αλληλένδετο με το πρώτο, επιβάλλει όπως ο αιτητής δείξει ότι έχει πιθανότητα επιτυχίας, η οποία έχει επεξηγηθεί ως κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο απόδειξης σε αστικές υποθέσεις. Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία, η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας (βλ. Ανδρέας Σάββα Κυτάλα v. Άννα Χρυσάνθου
(1996)1 Α.Α.Δ. 253, 257-8). Σύμφωνα με τη νομολογία, όπως διατυπώθηκε στην Adidas v. Jonitexo Ltd
(1987)1 CLR 383 για να υπάρξει επιτυχία σε αγωγή με μια τέτοια βάση, ο ενάγοντας θα πρέπει να αποδείξει: α) ότι έχει δικαίωμα χρήσης της εμπορικής επωνυμίας, β) ότι υπήρξε απομίμηση ή χρήση της συγκεκριμένης επωνυμίας κατά τη διαδικασία παραγωγής ή πώλησης των αγαθών του και ότι υπάρχει λόγω αυτής της απομίμησης ενδεχόμενη πιθανότητα σύγχυσης του συνήθους πελάτη, που πηγάζει από την προαναφερόμενη απομίμηση και γ) ότι υπήρξε ζημιά. Το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την αίτηση αποκαλύπτει ότι ο Αιτητής είναι ο εγγεγραμμένος κάτοχος της εμπορικής επωνυμίας «DJ STS», από τις 30/11/2011, την οποία χρησιμοποιεί ευρέως και έχει καταστεί γνωστός στον μουσικό χώρο και τα μουσικά δρώμενα. Επίσης αποκαλύπτεται ότι ο Καθ' ου η αίτηση-Εναγόμενος χρησιμοποιεί την ίδια επωνυμία ασκώντας ακριβώς την ίδια εργασία, ήτοι DJ, με τον Αιτητή με αποτέλεσμα να υπάρχει η πιθανότητα σύγχυσης των δυο από το ευρύ κοινό αφού και ο Καθ' ου η αίτηση, όπως και ο Αιτητής προσφέρει υπηρεσίες σε νυχτερινά κέντρα και κέντρα αναψυχής. Οι δύο πρώτες προϋποθέσεις κρίνω ότι πληρούνται με βάση το υλικό που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Από τα όσα έχω αναφέρει πιο πάνω αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση με βάση τη δύναμη των δικογράφων και την ποιότητα και την ισχύ της μαρτυρίας (evidential strength) της υπόθεσης του Αιτητή-Ενάγοντα. Δεν απαιτείται, επαναλαμβάνω, το επίπεδο με το οποίο κρίνεται σε αυτό το στάδιο η μαρτυρία να είναι ψηλό. Ούτε μπορεί να αποκλειστεί ότι ο Ενάγοντας έχει πιθανότητα επιτυχίας στην αξίωσή του. Οπόταν, έχω τη γνώμη ότι οι πρώτες δύο προϋποθέσεις του άρθρου 32 ικανοποιούνται. Το αγώγιμο δικαίωμα του Αιτητή θεμελιώνεται και στον περί Συνεταιρισμών και Εμπορικών Επωνυμιών Νόμο, Κεφ. 116. Η πνευματική ιδιοκτησία και το δικαίωμα προστασίας εγγεγραμμένων εμπορικών επωνυμιών είναι δικαίωμα προστατευόμενο και είναι δυνατόν να αποτελέσει το αντικείμενο προσωρινού διατάγματος. (βλ. Bean on Injunctions, 8η εκδ. σελ. 9-10). Σε σχέση με την τρίτη προϋπόθεση, ήτοι ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αυτή εξετάζεται υπό το πρίσμα του κατά πόσο η απόδοση αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής θεραπεία κάτω από τα γεγονότα της υπόθεσης. Με δεδομένο ότι η θεραπεία του προσωρινού διατάγματος ανάγεται κατ' εξοχή στο δίκαιο της επιείκειας, αν η αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύλογα, τότε η έκδοση ή η διατήρηση του διατάγματος σε ισχύ, αποκλείεται. Είναι η θέση του Αιτητή ότι η σύγχυση που προκαλεί η χρήση της εμπορικής του επωνυμίας από τον Καθ' ου η αίτηση του προκαλεί όχι μόνο οικονομική ζημιά, αλλά ζημιά και στην φήμη του, η οποία δεν μπορεί να αποτιμηθεί σε χρηματική αξία και ότι η ζημιά που θα προκληθεί σ' αυτόν δεν μπορεί μελλοντικά να υπολογιστεί με δυνατό βαθμό βεβαιότητας, ενώ παράλληλα ελλοχεύει ο κίνδυνος να προκληθούν δυσμενείς συνέπειες στη φήμη του, οι οποίες είναι αδύνατο να υπολογιστούν. Επομένως, η απώλεια υφιστάμενων και μελλοντικών πελατών που δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστεί και, κατά συνέπεια, να ικανοποιηθεί με αποζημιώσεις καθιστά και τη ζημιά που υφίσταται ή που θα υποστεί ο Αιτητής και ανεπανόρθωτη. Επομένως, ο παράγοντας αυτός θα πρέπει να εξετάζεται κάτω από τον φακό των ιδιαίτερων περιστάσεων της κάθε υπόθεσης. Σε περίπτωση που επιτύχει, ο Ενάγοντας, έστω και σε κάποιο μέρος της απαίτησής του, προβάλλει το ερώτημα εάν θα μπορέσει να ικανοποιήσει την απαίτησή του με δεδομένο ότι δεν είναι εύκολο να αποτιμηθεί η ζημιά την οποία θα υποστεί ως προς την καλή του φήμη, για την οποία έχει επενδύσει χρήματα και χρόνο και θα αιωρείται το ερώτημα κατά πόσο οι πελάτες του θα εξακολουθήσουν να τον προτιμούν. Με βάση τα πιο πάνω, βρίσκω ότι συντρέχει και η τρίτη προϋπόθεση. Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι το «ισοζύγιο της ευχέρειας», όπως επεξηγήθηκε στην αγγλική απόφαση American Cyanamid Co Ltd v. Ethicon
(1975)1 All E.R. 503, κλείνει σαφώς υπέρ του Ενάγοντα - Αιτητή. Είναι φανερό ότι η διατήρηση του status quo ante ανατρέχει στο χρόνο πριν ο Καθ' ου η αίτηση χρησιμοποιήσει την εμπορική επωνυμία κατά τον τρόπο που το έκαμε. Σε υποθέσεις παραβίασης δικαιωμάτων εμπορικής εύνοιας η παροχή διατάγματος που να διατηρεί το status quo ante είναι αναγνωρισμένη διαδικασία με συχνή εφαρμογή. Η σημασία των ενδιάμεσων απαγορευτικών διαταγμάτων έγκειται και στο γεγονός ότι εν πολλοίς στον επιχειρηματικό κόσμο το αποτέλεσμα της ενδιάμεσης διαδικασίας τείνει να διευθετήσει και την ουσία της αγωγής και, κατά συνέπεια, τα δικαστήρια δεν θα πρέπει να αρνούνται θεραπεία σε περιπτώσεις που εκ πρώτης όψεως υπάρχει πιθανότητα παραβίασης τέτοιου είδους δικαιωμάτων. (Βλ. Cornish & Llewelyn, Intellectual Property: Patents, Copyright, Trade Marks and Allied Rights, 5th Ed. σελ. 68-69). Σε τέτοιες υποθέσεις εκδίδονται προσωρινά διατάγματα που συχνά έχουν το ίδιο περιεχόμενο όπως και το παρακλητικό της αγωγής και η σύγχρονη νομολογία έχει διευκρινίσει ότι «η έκδοση ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος αντίστοιχου προς τη θεραπεία που ζητείται με την αγωγή, δεν αποκλείεται», βλ. Κούνουνα v. C & A. Simonos Ltd
(2002)1 A.A.Δ. 1361, Κοσμά v. Χ¨Κυπρή κ.ά.
(2000)1 Α.Α.Δ. 169. Η έννοια της δικαιοσύνης δεν πρέπει να περιορίζεται στη στάθμιση της υλικής ζημιάς, αλλά μέσα στα πλαίσια της ευρύτερης σημασίας της προστασίας των δικαιωμάτων που αποβλέπει σε θεραπεία και ότι η αποτίμηση του επηρεασμού που μπορεί να προκύψει από παραβίαση της εμπορικής επωνυμίας είναι δύσκολη. Η αιτιολογική βάση της έκδοσης ή μη διατάγματος θα πρέπει να συναρτάται με τα πραγματικά περιστατικά, όπως θα υπαχθούν στις προϋποθέσεις του άρθρου 32 και κρίνονται κατά βάση με την ένορκη δήλωση και δια μέσου αυτής βέβαια εξετάζεται και η υπάρχουσα δικογραφία. Στην παρούσα περίπτωση κρίνω ότι υπάρχει συνεκτικός κρίκος της ένορκης δήλωσης με τη δικογραφία. Κάτω από τις περιστάσεις, με δεδομένο ότι έχω ικανοποιηθεί από τον Αιτητή ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/1960, θα προχωρήσω και θα εγκρίνω την Αίτηση και θα εκδώσω τα διατάγματα που περιγράφονται στις παραγράφους Α, Β και Γ της Αίτησης μέχρι την ολοκλήρωση της ακρόασης της αγωγής. Ο Αιτητής θα υπογράψει εγγύηση ύψους €10,000-. Τα έξοδα της Αίτησης και της διαδικασίας αυτής, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται σε βάρος του Εναγόμενου-Καθ' ου η αίτηση και υπέρ του Ενάγοντα-Αιτητή, τα οποία όμως θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της αγωγής. (Υπ.) ................. Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε. Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο