Διαχειριστικής Επιτροπής DIOFILOVA COURT 2 ν. Ευάγγελου Σωτηρίου, Αρ. Αγωγής: 1758/11, 16/6/2015

(10)χρόνια και για το ποσό των €2.000- για όλη την αχρείαστη, σκόπιμη ταλαιπωρία και ψυχική οδύνη. Προς υποστήριξη της υπόθεσης των Εναγόντων μαρτυρία δόθηκε από την κα Άντρη Φασαρία, Μ.Ε.1, η οποία είχε ετοιμάσει γραπτή δήλωση, η οποία σημειώθηκε ως Τεκμήριο

1. Στη γραπτή της δήλωση αναφέρει ότι είναι μέλος της Διαχειριστικής Επιτροπής της πολυκατοικίας «DIOFILOVA COURT 2» και ο Εναγόμενος είναι ο ιδιοκτήτης του διαμερίσματος 24 στη συγκεκριμένη κοινόκτητη οικοδομή. Τα κοινόχρηστα για τον κάθε μήνα υπολογίζονται με βάση τις δαπάνες που καταβάλλονται για τη λειτουργία, συντήρηση και τη διαχείριση της πολυκατοικίας και ακολούθως καθορίζεται το μερίδιο των ιδιοκτητών και αναγράφονται σε κατάσταση και αναρτώνται στο πίνακα της πολυκατοικίας. Όπως προνοείται από τον Νόμο διενεργούνται γενικές συνελεύσεις στη συγκεκριμένη οικοδομή στις οποίες ουδέποτε είχε λάβει μέρος ο Εναγόμενος παρόλο που γνώριζε ότι ήταν δεσμευτικές για όλους του ενοίκους. Η διαχείριση της πολυκατοικίας, στις 14/05/2008, είχε αναληφθεί από την εταιρεία «Kickavi Ltd» και από τότε είχε αποφασιστεί όπως δημιουργηθεί ένα πάγιο ταμείο, στο οποίο να συνεισφέρουν όλοι οι ένοικοι €100- μηνιαίως, το οποίο θα διαιρείτο με βάση τα τετραγωνικά κάθε διαμερίσματος και στο συγκεκριμένο ποσό θα περιλαμβάνονταν και τα κοινόχρηστα. Οπόταν, από τον Ιανουάριο 2008, με βάση απόφαση της Διαχειριστικής Επιτροπής, η οποία είχε υπογραφτεί από την πλειοψηφία των ιδιοκτητών, τα διαμερίσματα 1 και 2 θα πλήρωναν €35- ως πάγιο ταμείο και κοινόχρηστα, τα διαμερίσματα 11, 23 και 33 το ποσό των €18-, τα διαμερίσματα 12, 21, 22, 24, 31, 32 και 34 το ποσό των €38- και τα διαμερίσματα 13, 25, 35 και το κατάστημα το ποσό των €30-. Η δημιουργία του συγκεκριμένου πάγιου ταμείου ήταν απαραίτητη γιατί υπάρχει πρόβλημα με τους βόθρους, καθώς επίσης ο ανελκυστήρας χρειάζεται αντικατάσταση, η οποία θα διενεργηθεί όταν και όποτε υπάρχει το κονδύλι. Επιπρόσθετα, θα γίνει η σύνδεση με το αποχετευτικό, για την οποία θ' απαιτηθεί ένα σεβαστό ποσό. Είναι η καταγραφείσα θέση της ότι ο Εναγόμενος είχε διατελέσει για χρόνια διαχειριστής της κοινόχρηστης οικοδομής, πλην όμως έχει παραλείψει και παραλείπει να καταβάλλει τη συνεισφορά του για τα έξοδα διαχείρισης από τον Οκτώβριο 2002 μέχρι και τώρα, ενώ παράλληλα ωθεί και άλλους ιδιοκτήτες διαμερισμάτων να μην τα καταβάλλουν. Από τον Οκτώβριο 2002 μέχρι τον Απρίλιο 2004 ο Εναγόμενος όφειλε να καταβάλλει στους Ενάγοντες το ποσό των £7- μηνιαίως ως κοινόχρηστα. Από τον Μάιο 2004, με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης, το ποσό είχε αυξηθεί στις £10- μηνιαίως ως κοινόχρηστα και από τον Ιανουάριο 2008 όφειλε να καταβάλλει το ποσό των €38- μηνιαίως ως κοινόχρηστα και πάγιο, σύμφωνα με την απόφαση της πλειοψηφίας ημερομηνίας 03/05/
2. Ο Εναγόμενος κατέβαλλε κανονικά τα κοινόχρηστά του μέχρι τον Σεπτέμβριο 2002 και έκτοτε αδικαιολόγητα και παράνομα είχε σταματήσει να καταβάλλει τα κοινόχρηστα παρά τις συνεχείς οχλήσεις των Εναγόντων. Στάλθηκαν από τον δικηγόρο των Εναγόντων στον Εναγόμενο και επιστολές σε σχέση με τα κοινόχρηστα, στις 11/04/2011 και στις 12/05/
3. Οι Ενάγοντες στα πλαίσια εκδίκασης της υπό κρίση αγωγής είχαν προμηθεύσει τον Εναγόμενο με όλα τα έγγραφα που είχαν στην κατοχή τους και αφορούσαν τα έξοδα και έσοδα της πολυκατοικίας, καθώς και την αναλογία κοινοχρήστων για κάθε διαμέρισμα ξεχωριστά. Επιπρόσθετα, οι Ενάγοντες σε μια προσπάθεια εξώδικης διευθέτησης είχαν επανακαθορίσει τα κοινόχρηστα με βάση τα τετραγωνικά του κάθε διαμερίσματος ξεχωριστά. Κατά τη διάρκεια των ετών 2008 με 2010, που είχε αναλάβει τη διαχείριση η εταιρεία «Kickavi Ltd», δεν υπάρχουν οποιαδήποτε έγγραφα γιατί τα κατακράτησε η συγκεκριμένη εταιρεία, η οποία είχε παραχωρήσει μόνο καταστάσεις ανείσπρακτων κοινοχρήστων. Καταλήγει, ότι ο Εναγόμενος οφείλει το ποσό των €1.432- ως τέλη διαχείρισης για τα έτη Οκτώβριο 2002 μέχρι Σεπτέμβριο 2004 και €1.330- ως οφειλόμενα κοινόχρηστα για την περίοδο Οκτώβριο 2002 μέχρι Απρίλιο
4. Συνολικά οφείλει το ποσό των €2.762-. Ενώπιον του Δικαστηρίου κατέθεσε την Πρόσκληση σε Γενική Συνέλευση ημερομηνίας 09/09/2000 ως Τεκμήριο 2, τη Συμφωνία Διαχείρισης ως Τεκμήριο 3, αντίγραφο των πρακτικών της Γενικής Συνέλευσης ημερομηνίας 03/05/2008 ως Τεκμήριο 4, κατάσταση κοινοχρήστων ως Τεκμήριο 5, δέσμη αποδείξεων που αφορούσαν την κένωση των βόθρων ως Τεκμήριο 6, διάφορες αποδείξεις για τα έξοδα της πολυκατοικίας ως Τεκμήριο 7, την απόφαση της Γενικής Συνέλευσης ημερομηνίας 23/07/2004 ως Τεκμήριο 8, ένα μπλοκ αποδείξεων ως Τεκμήριο 9, τις επιστολές με ημερομηνίες 11/04/2011 και 12/05/2011 ως Τεκμήριο 10, την επίδοση των επιστολών ως Τεκμήριο 11, τις καταστάσεις ανείσπρακτων κοινοχρήστων ως Τεκμήριο 12, τις καταστάσεις ανείσπρακτων κοινοχρήστων κατά τον χρόνο που διαχειριζόταν τα κοινόχρηστα η εταιρεία «Kickavi Ltd» ως Τεκμήριο 13, τη χειρόγραφη κατάσταση των σημερινών οφειλομένων του Εναγόμενου ως Τεκμήριο 14 και αντίγραφο της κατάστασης λογαριασμού του Εναγόμενου ως Τεκμήριο
5. Ενώπιον του Δικαστηρίου υποστήριξε ότι και ο ίδιος ο Ενάγοντας είχε διατελέσει διαχειριστής μέχρι το 2000 και πληρωνόταν για τις υπηρεσίες του. Τα κοινόχρηστα ήταν πολύ ψηλά, κατά τον χρόνο που ο ίδιος ήταν διαχειριστής, ήτοι £12, £15 και £18, αλλά τότε ο ίδιος τα κατέβαλλε. Αντεξεταζόμενη ισχυρίστηκε ότι από τη στιγμή που ο Εναγόμενος δεν εμφανιζόταν στις γενικές συνελεύσεις δεν θα μπορούσε ποτέ να γνωρίζει τη σύνθεση της Διαχειριστικής Επιτροπής της πολυκατοικίας. Όσον αφορά τη γνωστοποίηση της ημερομηνίας της Γενικής Συνέλευσης υποστήριξε ότι τοποθετείτο, στην είσοδο, πάνω στον πίνακα σχετική ανακοίνωση και υπήρχαν αντίγραφα για την κλήση γενικών συνελεύσεων. Η ίδια είχε συνεχίσει να παρέχει υπηρεσίες ως διαχειρίστρια γιατί δεν αναλάμβανε οποιοσδήποτε άλλος ένοικος ως διαχειριστής, λόγω των πολλών προβλημάτων που αντιμετώπιζε η πολυκατοικία. Η ίδια κατέβαλλε πολλές φορές τα οποιαδήποτε έξοδα μέχρι να εισπράξει τα κοινόχρηστα και μέχρι σήμερα εξακολουθεί να τηλεφωνεί σε σχέση με τις βλάβες του ασανσέρ και για την εκκένωση των βόθρων. Ερωτηθείσα ανέφερε ότι είχε διατελέσει διαχειρίστρια μέχρι το 2008 και παρέδωσε τη διαχείριση στην εταιρεία «Kickavi Ltd». Ακολούθως, είχαν αναλάβει ο κ. Τσίτσης και ο κ. Θεοδώρου. Όταν είχε αναλάβει η ίδια ως διαχειρίστρια είχε γίνει γενική συνέλευση στην παρουσία του Εναγόμενου όπου είχε προταθεί από τον εργολάβο της πολυκατοικίας, τον κ. Διομήδη, όπως τα κοινόχρηστα καθορίζονται ανάλογα με τα υπνοδωμάτια. Είχε ξεκινήσει η λειτουργία της Διαχειριστικής Επιτροπής με το συγκεκριμένο δεδομένο, με τους ιδιοκτήτες διαμερισμάτων ενός υπνοδωματίου να καταβάλλουν το ποσό των Λ.Κ.5, των δύο υπνοδωματίων των Λ.Κ.6 και των τριών υπνοδωματίων το ποσό των Λ.Κ.
6. Ο Εναγόμενος είχε συμφωνήσει με τη συγκεκριμένη ρύθμιση και πλήρωνε κανονικά το ποσό των Λ.Κ.7 μέχρι το
7. Ακολούθως, είχε αποφασιστεί όπως όλοι οι ένοικοι καταβάλλουν ένα σταθερό ποσό στο πάγιο ταμείο για ν' αλλαχθεί ο ανελκυστήρας και να κατασκευαστεί το αποχετευτικό. Ο Εναγόμενος δεν είχε παρευρεθεί στη συνεδρία στην οποία είχε αποφασιστεί η δημιουργία του πάγιου ταμείου. Παραδέχθηκε ότι υπάρχουν κάποιοι ένοικοι οι οποίοι χρωστούν κοινόχρηστα και καταβάλλουν ποσά όποτε μπορούν. Υποστήριξε ότι και ο ίδιος ο Εναγόμενος, κατά τη θητεία του ως διαχειριστής, είχε καταχωρήσει εναντίον κάποιων ενοίκων αγωγές για απλήρωτα κοινόχρηστα. Όσον αφορά το Τεκμήριο 12, η ίδια εξήγησε ότι είχε καταρτιστεί έτσι ώστε να διαφαίνεται η χρέωση ανάλογα με τα τετραγωνικά του κάθε διαμερίσματος. Όταν της υποβλήθηκε από τον Ενάγοντα ότι δεν του είχαν παραδοθεί οποιαδήποτε στοιχεία ισχυρίστηκε ότι του παρεδόθησαν, από τους δικηγόρους, τα βιβλία, καθώς και όλες οι αποδείξεις. Αυτό που γνώριζε η ίδια ήταν ότι ο Εναγόμενος δεν είχε διάθεση να καταβάλει τα οφειλόμενα κοινόχρηστα με οποιοδήποτε τρόπο και αν αυτά υπολογίζονταν. Σε ερώτηση που της τέθηκε, σε σχέση με το σταθερό ποσό που κατέβαλλαν οι ένοικοι, ισχυρίστηκε ότι κάθε δύο με τρία χρόνια γινόταν μία εκκαθάριση και πάντοτε χρειαζόταν να καταβληθούν επιπρόσθετα λεφτά για να τακτοποιηθούν όλες οι υποχρεώσεις της πολυκατοικίας. Όσον αφορά την εκκένωση των βόθρων, ισχυρίστηκε ότι υπήρχαν οι σχετικές αποδείξεις και ότι η ίδια είχε συνεχίσει την ίδια πρακτική που είχε ξεκινήσει ο κ. Σωτηρίου ως διαχειριστής. Ο ίδιος της είχε παραδώσει ένα φάκελο με αποδείξεις χωρίς να τηρεί λογιστικά βιβλία. Όταν της υποβλήθηκε ότι οι αποφάσεις της γενικής συνέλευσης ήταν παράνομες, ήταν ο δικός της ισχυρισμός ότι από τη στιγμή που συγκεκριμένες αποφάσεις λαμβάνονταν από την πλειοψηφία των ιδιοκτητών των διαμερισμάτων ήταν καθόλα νόμιμες. Υπήρχαν και σχετικά πρακτικά. Στην περίπτωση που δεν υπήρχε πλειοψηφία κατά τη γενική συνέλευση τότε αναβάλλετο, η συνεδρία, για την επόμενη βδομάδα, ανάλογα με τον αριθμό των ενοίκων που ήταν παρόντες. Κατέληξε, ότι πλήρωναν και πληρώνουν αρκετοί στο πάγιο ταμείο και όταν πληρωθούν τα οφειλόμενα ποσά από τους ένοικους, εναντίον των οποίων έχουν κινηθεί οι αγωγές, τότε θα μειωθεί και το ποσό των κοινοχρήστων για τους υπόλοιπους. Όταν της υποβλήθηκε ότι δεν είχαν καταβληθεί τα κοινόχρηστα από τον Ενάγοντα γιατί δεν είχαν κατανεμηθεί σύμφωνα με τα τετραγωνικά μέτρα του κάθε διαμερίσματος, η ίδια συμφώνησε ότι είχε συμφωνηθεί συγκεκριμένο ποσό σύμφωνα με τα υπνοδωμάτια του κάθε διαμερίσματος και πρόσθεσε ότι είχε καταρτιστεί το Τεκμήριο 13, το οποίο κατένειμε τα κοινόχρηστα σύμφωνα με τα τετραγωνικά μέτρα του κάθε διαμερίσματος, αλλά και πάλι ο Εναγόμενος είχε αρνηθεί να καταβάλει το ποσό που του αναλογούσε. Δεύτερος έδωσε μαρτυρία ο κ. Διομήδης Βασιλείου, Μ.Ε.2, ο οποίος είχε καταθέσει γραπτή δήλωση ως μέρος της κυρίως εξέτασης του. Η γραπτή του δήλωση είχε σημειωθεί ως Τεκμήριο
8. Στη γραπτή του δήλωση ανέφερε ότι είναι μέλος της Διαχειριστικής Επιτροπής και ιδιοκτήτης του καταστήματος που βρίσκεται στο ισόγειο της συγκεκριμένης πολυκατοικίας. Γνωρίζει τον Εναγόμενο, ο οποίος εξακολουθεί να είναι ο ιδιοκτήτης και ο κάτοχος του διαμερίσματος 24 στη συγκεκριμένη κοινόκτητη οικοδομή. Από τον Οκτώβριο του 2002 μέχρι και σήμερα ο Εναγόμενος αρνείται να καταβάλει τα κοινόχρηστα που του αναλογούν, ενώ παράλληλα ωθεί και άλλους ιδιοκτήτες διαμερισμάτων να μην τα καταβάλλουν με αποτέλεσμα να δημιουργείται μεγάλο πρόβλημα ρευστότητας στο ταμείο. Τα έξοδα μιας κοινόκτητης οικοδομής, σύμφωνα με τον δικό του καταγραφέντα ισχυρισμό, αποτελούν υποχρέωση όλων των ιδιοκτητών και είναι άδικο κάποιοι από τους ιδιοκτήτες να μην συνεισφέρουν με αποτέλεσμα να επωμίζονται οι υπόλοιποι όλα τα έξοδα της πολυκατοικίας. Ισχυρίστηκε ότι στη Γενική Συνέλευση που είχε γίνει στις 09/09/2000 ο Εναγόμενος ήταν παρών. Στη συγκεκριμένη Γενική Συνέλευση είχε αποφασιστεί όπως το ύψος των κοινοχρήστων είναι σταθερό για κάθε διαμέρισμα και το ποσό της συνεισφοράς του κάθε ιδιοκτήτη να εξαρτάται από τα υπνοδωμάτια του κάθε διαμερίσματος. Ο Εναγόμενος, ως ιδιοκτήτης διαμερίσματος τριών υπνοδωματίων, είχε αποδεχθεί να καταβάλλει το ποσό των Λ.Κ.7 μηνιαίως, το οποίο και πλήρωνε μέχρι τον Οκτώβριο του
9. Έκτοτε δεν κατέβαλε οποιοδήποτε άλλο ποσό για τα διάφορα έξοδα της πολυκατοικίας. Σύμφωνα με τον μάρτυρα, όταν ο Εναγόμενος ήταν διαχειριστής της πολυκατοικίας το ύψος των κοινοχρήστων ήταν μεγαλύτερο από το σταθερό ποσό που είχε καθοριστεί στη συνέλευση ημερομηνίας 09/09/
10. Τον Ιούλιο του 2004 είχε διεξαχθεί Γενική Συνέλευση και είχε αποφασιστεί η αναδρομική αύξηση των κοινοχρήστων από τον Μάιο του 2004, δηλαδή ο Εναγόμενος έπρεπε να καταβάλλει από τον Μάιο του 2004 το ποσό των Λ.Κ.10 ως η συνεισφορά του στα έξοδα διαχείρισης. Όμως, η συγκεκριμένη πολυκατοικία αντιμετώπιζε πρόβλημα με τους βόθρους, το ασανσέρ, αλλά και τη μελλοντική σύνδεση με το αποχετευτικό γι' αυτό και στη Γενική Συνέλευση των ιδιοκτητών, στις 03/05/2008, είχε αποφασιστεί όπως δημιουργηθεί ένα πάγιο ταμείο για να καλυφθούν οι συγκεκριμένες επιπλέον ανάγκες. Είχε, επίσης, αποφασιστεί συνεισφορά στο ύψος των €100-. Το συγκεκριμένο ποσό είχε αποφασιστεί και ψηφιστεί από τους ιδιοκτήτες και είχε υπογραφεί σχετικό έγγραφο από την πλειοψηφία των ιδιοκτητών. Από το 2008 είχε ανατεθεί η διαχείριση της πολυκατοικίας, με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης, στην εταιρεία «Kickavi Ltd», η οποία εκτελούσε χρέη διαχειριστή μέχρι το
11. Η συγκεκριμένη εταιρεία, μετά τον τερματισμό της συνεργασίας της με την Διαχειριστική Επιτροπή, είχε παραδώσει μόνο καταστάσεις ανείσπρακτων κοινοχρήστων χωρίς οποιαδήποτε πρακτικά των Γενικών Συνελεύσεων. Όμως, όλες οι αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων αναρτιόνταν στον πίνακα των ανακοινώσεων της πολυκατοικίας. Στις 17/11/2010, μετά την ανάθεση της διαχείρισης της πολυκατοικίας στην εταιρεία «Tsitsis & Theodorou Maintenance Services Ltd» πραγματοποιήθηκε Γενική Συνέλευση, στην οποία είχε αποφασιστεί όπως το ύψος των κοινοχρήστων παραμείνει το ίδιο και είχε γίνει και ειδική μνεία για το πάγιο ταμείο. Είχαν γίνει πολλές προσπάθειες τόσο από τη Διαχειριστική Επιτροπή καθώς και από μέλη της κοινόκτητης οικοδομής για είσπραξη των οφειλομένων κοινοχρήστων από τον Εναγόμενο χωρίς όμως ν' ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του. Είχαν, επίσης, γίνει πολλές προσπάθειες για εξώδικη διευθέτηση της υπόθεσης, αλλά και πάλι ο Εναγόμενος δεν συμφωνούσε στην καταβολή οποιουδήποτε ποσού. Ενώπιον του Δικαστηρίου κατέθεσε αντίγραφα της κατάστασης των κοινοχρήστων για τον Αύγουστο 1999 με Αύγουστο του 2000 ως Τεκμήριο 17, τη συμφωνία ανάληψης διαχείρισης από την εταιρεία «Kickavi Ltd» ως Τεκμήριο 18, την επιστολή ενημέρωσης των ενοίκων ως Τεκμήριο 19 και τα πρακτικά της πρώτης Eτήσιας Γενικής Συνέλευσης ως Τεκμήριο
12. Αντεξεταζόμενος ισχυρίστηκε ότι ήταν γραμματέας της εταιρείας που είχε οικοδομήσει τη συγκεκριμένη πολυκατοικία. Ήταν η θέση του ότι δεν έχουν όλα τα διαμερίσματα τριών υπνοδωματίων το ίδιο εμβαδό γιατί είναι διαφορετικό το εμβαδό των βεραντών. Λόγω του ότι δεν συμφωνούσαν, οι ιδιοκτήτες, στον τρόπο καθορισμού των κοινοχρήστων για να γεφυρωθούν οι διαφορές και να σταματήσουν οι τσακωμοί ο ίδιος είχε εισηγηθεί να καταβάλλονται κοινόχρηστα με πιο δίκαιο τρόπο για όλους τους ιδιοκτήτες. Κανένας δεν είχε φέρει ένσταση και ακόμα και ο ίδιος ο Εναγόμενος είχε συμφωνήσει και η απόφαση ήταν ομόφωνη για τον τρόπο καθορισμού των κοινοχρήστων. Όσον αφορά την αλλαγή που είχε γίνει σε σχέση με τη δημιουργία του πάγιου ταμείου, το Τεκμήριο 4, υποστήριξε ότι οι πλείστοι ιδιοκτήτες είχαν υπογράψει. Η ενημέρωση που είχε ο ίδιος ήταν ότι κατά κάποιο τρόπο ο καθορισμός σταθερού ποσού θ' ανταποκρινόταν σε μια ορθότερη διαδικασία. Κάποιοι από τους ιδιοκτήτες είχαν επίσης προσπαθήσει να εξηγήσουν στον Εναγόμενο και να τον μεταπείσουν για να συμμορφωθεί. Έθεσε το ερώτημα γιατί ο Εναγόμενος δεν κατέθεσε το ποσό που ο ίδιος θεωρούσε δίκαιο και ορθό έτσι ώστε να γεφυρωθεί το χάσμα, αφού του είχε γίνει μια τέτοια πρόταση και είχε αφήσει να συσσωρευτεί ένα μεγάλο ποσό για τόσα χρόνια. Εξήγησε ότι είχαν γίνει και καταστάσεις με βάση τα τετραγωνικά μέτρα του κάθε διαμερίσματος για να σταματήσουν κάποιοι ένοικοι ν' αρνούνται να καταβάλουν τα κοινόχρηστα που τους αναλογούσαν. Είχε διαπιστωθεί ότι η διαφορά ήταν ελάχιστη, αμελητέα. Επιπρόσθετα, υποστήριξε ότι ο ίδιος ο Εναγόμενος χρησιμοποιεί όλους τους κοινόχρηστους χώρους όπως το ασανσέρ, τις σκάλες, το χώρο στάθμευσης και την αυλή. Το χώρο στάθμευσης δε τον χρησιμοποιεί, ο Εναγόμενος, ως εργαστήριο, ενώ είναι νόμιμα καλυμμένος και καταγραμμένος ως χώρος στάθμευσης. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας για τους Ενάγοντες μαρτυρία δόθηκε και από τον Εναγόμενο προς υποστήριξη των θέσεών του. Ο Εναγόμενος, κατά την κυρίως εξέτασή του, επέλεξε να καταθέσει σωρεία εγγράφων. Κατέθεσε την επιστολή του Κτηματολογίου Λάρνακας ως Τεκμήριο 22, την ανακοίνωση σύγκλισης Γενικής Συνέλευσης στις 23/07/2004 ως Τεκμήριο 23, την κατάσταση οφειλομένων κοινοχρήστων της εταιρείας «Kickavi Ltd» που αφορούσε την περίοδο 01/01/2009 μέχρι 31/12/2009 ως Τεκμήριο 24, την κατάσταση οφειλομένων κοινοχρήστων της εταιρείας «Kickavi Ltd» που αφορούσε την περίοδο 01/01/2010 μέχρι 12/07/2010 ως Τεκμήριο 25, επιστολή, ημερομηνίας 20/01/2005, του δικηγόρου κ. Πλουτάρχου προς τον ίδιο ως Τεκμήριο 26, απαντητική επιστολή του Εναγόμενου ημερομηνίας 17/04/2011 ως Τεκμήριο 27, επιστολή του δικηγορικού γραφείου Παπαλλή, ημερομηνίας 05/05/2011, ως Τεκμήριο 28, απαντητική επιστολή του Εναγόμενου, ημερομηνίας 20/03/2012, ως Τεκμήριο 29, επιστολή του Εναγόμενου, ημερομηνίας 23/05/2012, προς το δικηγορικό γραφείο Παπαλλή ως Τεκμήριο 30 και πρόσκληση για Γενική Συνέλευση με ημερομηνία 09/11/2010 ως Τεκμήριο
13. Αντεξεταζόμενος ισχυρίστηκε ότι δεν γνωρίζει από ποια άτομα απαρτίζεται σήμερα η Διαχειριστική Επιτροπή. Παραδέχθηκε ότι υπάρχουν ορισμένα έξοδα συντήρησης κάθε μήνα, όμως, τα υπόλοιπα, ήταν η δική του θέση, δεν ισχύουν, ήτοι ότι δεν ισχύουν όλα όσα ισχυρίζονται οι Ενάγοντες. Επίσης, παραδέχθηκε ότι πρέπει όλοι να συνεισφέρουν στα κοινά έξοδα, όμως, σε αναλογία των τετραγωνικών μέτρων του διαμερίσματός τους. Ερωτηθείς ανέφερε ότι δεν ήταν παρόν στη Γενική Συνέλευση κατά την οποία είχε ληφθεί η απόφαση για την καταβολή κοινοχρήστων σύμφωνα με τον αριθμό υπνοδωματίων. Ερωτηθείς ανέφερε ότι παλαιά πλήρωνε τα κοινόχρηστα, αλλά από το 2002 δεν έχει καταβάλει οποιοδήποτε ποσό. Παράλληλα, ανέφερε ότι δεν λάμβανε μέρος στις Γενικές Συνελεύσεις μετά το 2000 γιατί δεν ενημερωνόταν για τη σύγκλισή τους. Υποστήριξε ότι δεν διεξάγονταν, οι Γενικές Συνελεύσεις, σύμφωνα με τον Νόμο και ούτε οι αποφάσεις τοποθετούνταν στον πίνακα. Ήταν η δική του θέση ότι οι αποφάσεις της Διαχειριστικής Επιτροπής δεσμεύουν τους ενοίκους μιας κοινόκτητης οικοδομής εφόσον είναι νόμιμες. Παραδέχθηκε ότι και ο ίδιος είχε διατελέσει διαχειριστής από το 1999 μέχρι το 2000, έναντι αμοιβής, όμως τότε, ήταν ο ισχυρισμός του, υπήρχε διαφάνεια και τα έξοδα ήταν πιο λίγα. Όταν του υποδείχθηκε το Τεκμήριο 17 αναγνώρισε ότι το 1999 τα κοινόχρηστα ήταν £11.77- ενώ τον Αύγουστο 2000 ήταν £9.75-. Ισχυρίστηκε ότι τότε δεν υπήρχε έντονο πρόβλημα με τους βόθρους και κατά τη διάρκεια που ο ίδιος ήταν διαχειριστής είχε καλέσει για τους βόθρους μόνο μια φορά. Μετά που είχε αναλάβει η νέα Διαχειριστική Επιτροπή είχαν αρχίσει τα προβλήματα με τους βόθρους. Όσον αφορά την κατασκευή συστήματος ενώσεως της πολυκατοικίας με το αποχετευτικό ισχυρίστηκε ότι δεν αφορά την αγωγή γιατί το συγκεκριμένο ποσό θα το πληρώσει η κάθε μονάδα ξεχωριστά. Ο ανελκυστήρας, ήταν η δική του θέση, ότι δεν χρειάζεται αντικατάσταση. Υπήρχε ένα πρόβλημα με την πόρτα, το οποίο πρόβλημα συνεχίζει μέχρι σήμερα. Παραδέχθηκε ότι όλοι οι ένοικοι οφείλουν να πληρώνουν κοινόχρηστα ανάλογα με το εμβαδόν της μονάδας καθώς και ότι ο ίδιος οφείλει κοινόχρηστα. Αυτό που αμφισβητεί είναι το ποσό. Όσον αφορά το πάγιο ταμείο ισχυρίστηκε ότι δεν υπήρχε πλειοψηφία για τη λήψη της συγκεκριμένης απόφασης στις 03/
14. Όταν του υποβλήθηκε ότι το ποσό που αξιώνεται είναι σύμφωνα με τα τετραγωνικά μέτρα της κάθε μονάδας ισχυρίστηκε ότι διαφωνεί με το ποσό. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας και οι δυο πλευρές υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις με γραπτές αγορεύσεις. Το περιεχόμενο και των δυο αγορεύσεων είναι υπόψη του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο θα κάνει αναφορά εκεί όπου το κρίνει απαραίτητο. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Η υπό κρίση υπόθεση θ' αποφασιστεί στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων και σύμφωνα με την κρατούσα νομολογία, ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός μερικώς ή ολικώς (βλ. Γενικός Εισαγγελέας v. Μανώλη

(1995)1 Α.Α.Δ. 207 και Ομήρου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506), η δε επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα δεν είναι επιλήψιμη (βλ. Χάρης Χρίστου v. Ευγενία Khoreva

(2002)1 (Α) Α.Α.Δ. 455 και Mossa Mohamed Mustafa v. Ανδρέα Κακουρή κ.ά.

(2002)1 (Α) Α.Α.Δ. 165). Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση Demil Imports Exports v. Ζήνων Κωνσταντινίδης

(2011)1Α Α.Α.Δ. 462: «Στις αστικές υποθέσεις όπως η παρούσα, η απόδειξη κρίνεται με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, ενώ το βάρος απόδειξης βρίσκεται στους ώμους των εναγόντων, να αποδείξουν τους ισχυρισμούς τους για την αξίωση τους. Η απόσειση του βάρους αυτού, συναρτάται αποκλειστικά με την μαρτυρία η οποία κρίνεται αποδεκτή και αξιόπιστη. Στην υπόθεση Μαρσέλ (πιο πάνω) λέχθηκε ότι «Το κριτήριο δεν είναι αν η θέση ή η εκδοχή του διαδίκου που φέρει το βάρος της απόδειξης (onus of proof) είναι η πιο πιθανή παρά ή αντίθετη, εκείνη δηλαδή, του αντιδίκου του. Το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο, με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση του ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not). Αν απέτυχε να αποδείξει τη θέση ή την εκδοχή του σε αυτό το επίπεδο (standard of proof), ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης δεν θεωρείται ότι το απέσεισε, έστω και εάν η θέση του ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά η αντίθετη, εκείνη δηλαδή του αντιδίκου του. (Βλέπε μεταξύ άλλων Phipson on Evidence, 14th Edition, par.4-38 και Αθανασίου κ.ά. ν. Κουνούνη

(1997)1 (Β) Α.Α.Δ. 614.)» Παρακολούθησα με ιδιαίτερη προσοχή τους δυο μάρτυρες των Εναγόντων καθώς και ίδιο τον Εναγόμενο ενόσω αυτοί κατέθεταν κατά την ακροαματική διαδικασία και είχα την ευκαιρία να δω τον τρόπο που απαντούσαν τις διάφορες ερωτήσεις που τους υποβάλλονταν, το καλό ή το κακό μνημονικό τους και την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Στην Ομήρου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506, έχει υποδειχθεί ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός μάρτυρα πρέπει να γίνεται με βάση το περιεχόμενο, την ποιότητα, την πειστικότητα και τη σύγκρισή της με την υπόλοιπη μαρτυρία. Η κα Φασαρία, Μ.Ε.1, και ο κ. Διομήδους, Μ.Ε.2, φάνηκαν απλοί άνθρωποι και ειλικρινείς. Άνθρωποι που απλά θέλουν ο χώρος στον οποίο διαμένουν και εργάζονται να λειτουργεί χωρίς προβλήματα. Προέκυψε ότι δεν ενεργούσαν αυθαίρετα, αλλά αντίθετα τα όσα επικαλούνταν είχαν ψηφιστεί από την πλειοψηφία των ενοίκων της συγκεκριμένης πολυκατοικίας. Η κα Φασαρία είχε αναλάβει για πολλά χρόνια το συγκεκριμένο καθήκον λόγω του ότι δεν αναλάμβανε κανένας άλλος λόγω του χρόνου που απαιτείτο. Κανένας από τους δυο δεν είχε οποιοδήποτε συμφέρον από την εξέλιξη της υπόθεσης αφού το οποιοδήποτε αποτέλεσμα θα βοηθούσε μόνο την ενίσχυση του διαχειριστικού ταμείου και τους ίδιους προσωπικά. Ο Εναγόμενος φάνηκε στο Δικαστήριο πονεμένος και ειλικρινής άνθρωπος, πλην όμως είχε κάποιες εμμονές, σε σχέση με τα κοινόχρηστα, που δεν μπορούσαν να βρουν έρεισμα στη λογική παρά μόνο μπορούσαν να δικαιολογηθούν στις προσωπικές του διαφορές με τους υπόλοιπους ένοικους της πολυκατοικίας, διαφορές ανεξήγητες. Ενώ παραδέχθηκε ότι οφείλει κοινόχρηστα, ότι δεν πλήρωσε κοινόχρηστα από το 2002, ότι δεν πήγαινε στις Γενικές Συνελεύσεις και ότι δεν ήταν παρών όταν λήφθηκε από την Γενική Συνέλευση η καταβολή των κοινοχρήστων σύμφωνα με τον αριθμό δωματίων, παράλληλα ισχυριζόταν ότι η διεξαγωγή των Γενικών Συνελεύσεων δεν ήταν σύμφωνη με τον Νόμο και ότι η χρέωση των κοινοχρήστων ήταν υπερβολική. Όμως, όταν του υποβλήθηκε ότι θα μπορούσε να πληρώσει σύμφωνα με τα τετραγωνικά του διαμερίσματός του, που ήταν και η θέση του ευθύς εξ αρχής, αρνήθηκε να το πράξει και ισχυρίστηκε ότι τα ποσά ήταν υπερβολικά. Αυτό καταδεικνύει ότι δεν ήθελε να καταβάλλει τα κοινόχρηστα και καταρρίπτει τον ισχυρισμό του ότι δεν τα κατέβαλλε γιατί δεν είχαν καθοριστεί με βάση τα τετραγωνικά μέτρα. Δεν νοείται, όμως, από τη στιγμή που ο ίδιος χρησιμοποιεί τους κοινόχρηστους χώρους και παραδέχεται ότι οφείλει κοινόχρηστα να συνεχίζει ν' αρνείται να τα καταβάλλει προβάλλοντας γενικούς και αστήρικτους ισχυρισμούς σε μια προσπάθεια ν' αποποιηθεί των υποχρεώσεών του. Ο Εναγόμενος λησμονεί ότι ο ίδιος έχει παραδεχθεί ότι οφείλει κοινόχρηστα. Με δεδομένη τη συγκεκριμένη παραδοχή, δεν μπορεί να επιτραπεί σε οποιονδήποτε ένοικο κοινόκτητης οικοδομής να προβάλει προφάσεις για τη μη καταβολή της δικής του συνεισφοράς για την ομαλή λειτουργία των κοινόχρηστων χώρων και υπηρεσιών μιας οικοδομής. Όμως, διαπιστώνεται ένα κενό στην πραγματική μαρτυρία που προσκομίστηκε προς υποστήριξη των ισχυρισμών των Εναγόντων από το 2000 μέχρι το

1. Είχαν κατατεθεί δύο προσκλήσεις σε Γενική Συνέλευση, Τεκμήρια 2 και 8, χωρίς να προσκομιστεί οποιαδήποτε πραγματική μαρτυρία σε σχέση με τις αποφάσεις που είχαν ληφθεί αναφορικά με τα κοινόχρηστα, ήτοι το ύψος και τον τρόπο καταβολής τους. Η πρώτη απόφαση Γενικής Συνέλευσης που αφορά τα κοινόχρηστα είναι ημερομηνίας 03/05/2008, Τεκμήριο 4, και είναι το συγκεκριμένο χρονικό σημείο από το οποίο το Δικαστήριο μπορεί να εξάγει τα συμπεράσματά του. Στη Γενική Συνέλευση, ημερομηνίας 03/05/2008, η πλειοψηφία των ενοίκων της πολυκατοικίας «DIAFILOVA COURT 2» είχε αποφασίσει όπως καταβάλλονται κοινόχρηστα σύμφωνα με τον αριθμό υπνοδωματίων των διαμερισμάτων και είχε προσυπογράψει τη συγκεκριμένη απόφαση. Ο Εναγόμενος, παρόλο που είχε παρευρεθεί, δεν είχε προσυπογράψει τη συγκεκριμένη απόφαση. Ακολούθως, η διαχείριση της συγκεκριμένης πολυκατοικίας είχε ανατεθεί, δυνάμει έγγραφης συμφωνίας, στην εταιρεία «Kickavi LTD», Τεκμήριο
2. Η εταιρεία «Kickavi LTD» είχε ετοιμάσει κατάσταση που αφορούσε τα ανείσπραχτα κοινόχρηστα για τις περιόδους από την 01/01/2008 μέχρι 30/06/2010, Τεκμήριο 13, και μέχρι τότε ο Εναγόμενος είχε υπόλοιπο ύψους €950-. Τον Νοέμβριο 2010 είχε αναλάβει τη διαχείριση της συγκεκριμένης πολυκατοικίας, δυνάμει γραπτής συμφωνίας, Τεκμήριο 18, η εταιρεία «Τsitsis & Τheodorou Maintenance Services LTD», η οποία είχε συγκαλέσει Γενική Συνέλευση και σε εκείνη τη Γενική Συνέλευση, ημερομηνίας 17/11/2010, καθορίστηκε και επαναβεβαιώθηκε η προηγούμενη απόφαση της Γενικής Συνέλευσης ημερομηνίας 03/05/2008, για καταβολή σταθερού ποσού σύμφωνα με τον αριθμό των δωματίων των διαμερισμάτων, Τεκμήριο
3. Παράλληλα, είχε αποφασιστεί όπως ληφθούν νομικά μέτρα εναντίων όλων όσων όφειλαν κοινόχρηστα. Στη συγκεκριμένη Γενική Συνέλευση ο Εναγόμενος δεν είχε παρευρεθεί, αλλά και πάλι η απόφαση είχε ληφθεί με πλειοψηφία, ήτοι το 65,89% εκπροσωπείτο. Το συσσωρευμένο ποσό που ο Εναγόμενος όφειλε, σύμφωνα με το Τεκμήριο 13, από 01/01/2008 μέχρι 30/06/2010 ήταν €950-, πλέον €380- για τους υπόλοιπους μήνες μέχρι τον Απρίλιο 2011, δηλαδή δέκα

(10)μήνες χ €38-. Ήτοι το ποσό των €1.330- φαίνεται να οφείλεται σύμφωνα και με την παραδοχή του Εναγόμενου, αλλά και με βάση τη μαρτυρία που έχει προσκομιστεί. Στην πρόσφατη απόφαση Χρυσάνθη Χρυσάνθου από το Πελένδρι και Σταύρος Φραντζή από τη Λεμεσό υπό την ιδιότητά τους ως διαχειριστές της περιουσίας του αποβιώσαντος Μάριου Χρίστου Φραντζή ν. Ανδρέα Φραντζή από τη Λεμεσό ανήλικου δια της μητρός και πλησιέστερης συγγενούς και φίλης του Δέσπως Χρυσάνθου

(2010)1(Β) Α.Α.Δ. 1295 στη σελ. 1305 καταγράφηκαν τα ακόλουθα: «Το βάρος του ισοζυγίου των πιθανοτήτων, όπως έχει διαχρονικά αποφασιστεί, το φέρει στην πολιτική δίκη κατά κανόνα ο ενάγων και αποσείεται όταν ικανοποιήσει το Δικαστήριο με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση του είναι πιο πιθανή παρά όχι. (δέστε Μπούλος Μαρσέλ κ.ά. ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ

(2001)1 Α.Α.Δ. 1858, Αθανασίου ν. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. 614, Baloise Insurance Co. Ltd v. Κατωμονιάτη

(2008)1 Α.Α.Δ. 1275 και Κυριάκος Σοφοκλέους ν. Γιώτας Κυριάκου, Έφεση αρ. 7/08, ημερ. 18.5.2010).» Ερχόμενη σε αυτή τούτη την αξίωση, ο διάδικος, σύμφωνα με τη νομολογία, οφείλει να παρουσιάσει σχετική μαρτυρία για να επιβεβαιώσει τους ισχυρισμούς του, βλ. Λουκαΐδης v. Εκδοτικής Εταιρείας Αλήθεια Λτδ

(2003)1 Α.Α.Δ. 22, σελ. 44. Από τη στιγμή που προσάγεται ικανή και θετική μαρτυρία με αποδεικτικά στοιχεία ικανοποιείται το νομικό πρωταρχικό βάρος που έχει ο ενάγοντας («legal burden of proof») και εναποτίθεται πλέον στους ώμους του εναγόμενου η αντίκρουσή τους («evidential burden of proof»), βλ. O´Hare & Browne: Civil Litigation, 12η έκδ., σελ. 451 κ.ε.. Οπόταν, καθοδηγούμενη από την προμνησθείσα νομολογία θεωρώ ότι έχει προσκομιστεί ικανή και θετική μαρτυρία αναφορικά με τις οφειλές του Εναγόμενου από το 2008 μέχρι και τον Απρίλιο 2011 αλλά όχι προγενέστερα. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Έχοντας αποφασίσει ότι ο Εναγόμενος οφείλει κοινόχρηστα από το 2008 μέχρι και το 2011 θα πρέπει να εξεταστούν οι νομικοί λόγοι που προβάλλει για τη μη καταβολή τους. Η Υπεράσπιση του Εναγόμενου έχει τρείς άξονες. Πρώτον, δεν αναγνωρίζει τους Ενάγοντες ως Διαχειριστική Επιτροπή, δεύτερον, ότι δεν έχει εγγραφεί η οικοδομή ως κοινόκτητη, οπόταν, δεν μπορούν να ζητούνται κοινόχρηστα και, τρίτον, αμφισβητεί τον υπολογισμό των κοινοχρήστων γιατί δεν είχε γίνει σύμφωνα με το εμβαδό της κάθε μονάδας. Τα δυο πρώτα θέματα έχουν εξεταστεί από το Ανώτατο Δικαστήριο και έχουν επιλυθεί. Όμως, στο σημείο αυτό θα πρέπει να στραφεί η προσοχή σε ένα άλλο θέμα. Η αμφισβήτηση των Εναγόντων ως νομική οντότητα δεν μπορεί να προωθηθεί στο στάδιο της ακρόασης της αγωγής. Σύμφωνα με την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου όπως παρατίθεται στο σκεπτικό της απόφασης Lioufis and Co Ltd v. Μιχάλη Ανδρονίκου ν. Πανίκου Παναγίδη

(1996)1Α Α.Α.Δ. 773 και συγκεκριμένα στην οποία, στη σελίδα 780, κατεγράφησαν τα ακόλουθα σημαντικά: «Η αντιδικία προϋποθέτει την ύπαρξη των διαδίκων. Αν ο ενάγων δεν είναι υπαρκτό πρόσωπο, φυσικό ή νομικό, δεν τίθεται, ούτε θα μπορούσε να τεθεί ζήτημα αντιδικίας με τον εναγόμενο. Αγωγή εκ μέρους ανύπαρκτου προσώπου συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας. Το μέσο για την αμφισβήτηση της οντότητας του ενάγοντα είναι αίτηση για τη διαγραφή της αγωγής. Η θέση αυτή ευρίσκει έρεισμα στην απόφαση Russian Commercial and Industrial Bank ν. Comptoir D'Escompte de Mulhouse [1925] A.C. 112 (HL). Στην υπόθεση εκείνη κρίθηκε ότι η αμφισβήτηση εξουσίας του ενάγοντα να κινήσει αγωγή εξ ονόματος της ενάγουσας εταιρείας δεν μπορούσε να αποτελέσει το αντικείμενο αντιδικίας, με την έγερση του θέματος στην Υπεράσπιση. Η θεραπεία έγκειτο στη λήψη μέτρων, σε αρχικό στάδιο της διαδικασίας, για τη διαγραφή του ενάγοντα και τον τερματισμό της διαδικασίας. Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση που αμφισβητείται η ύπαρξη του ενάγοντα - (βλ. The Annual Practice 1958, σελ. 574 και 575). Η Δ.27, θ.3, των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας παρέχει το δικονομικό πλαίσιο για την κίνηση του μηχανισμού για τη διαγραφή αγωγής εκ μέρους ανύπαρκτου διαδίκου.» Ο δικαστικός λόγος της Lioufis (ανωτέρω) υιοθετήθηκε και στην υπόθεση Βιομηχανία Χαρίλαος Αλωνεύτης Λτδ κ.ά. ν. Alpha Bank Ltd

(2003)1 A.Α.Δ. 990, όπου στη σελ. 995 κατεγράφησαν τα ακόλουθα: «Σύμφωνα με το Annual Practice 1958 σελ. 574, 575 "αν ο εναγόμενος επιθυμεί να αμφισβητήσει την εξουσία έγερσης αγωγής στο όνομα του ενάγοντα πρέπει να αποταθεί για διαγραφή του ονόματος του ενάγοντα στο αρχικό στάδιο, δεν μπορεί να αμφισβητεί την εξουσία με την υπεράσπιση του, ούτε μπορεί να κάμει κάτι τέτοιο στη δίκη". Η πιο πάνω αρχή έχει διατυπωθεί στην Russian Commercial and Industrial Bank v. Comptoir D' Escompte de Mulhouse

(1925)A.C. 112 (HL) στην οποία λέχθηκαν τα εξής: ".. I do not think that it is open to the defendants to raise this question by way of defence to the action. If the defendants desired to dispute the authority of Mr Jones to commence these proceedings in the name of the plaintiff company, their proper course was to move at an early stage of the action to have the name of the company struck out as plaintiff and so to bring the proceedings to an end.» Καθοδηγούμενη από την νομολογία καταλήγω ότι το θέμα της αμφισβήτησης της ύπαρξης των Εναγόντων χωρεί μόνο προδικαστικά, με τον προβλεπόμενο από τη Δ.27 θ. 1 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών τρόπο, καθώς και ότι το ορθό δικονομικό πλαίσιο για την κίνηση του μηχανισμού για τη διαγραφή της αγωγής εκ μέρους ανύπαρκτου διαδίκου, παρέχεται από τη Δ.27 θ.3 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Στην παρούσα υπόθεση, ουδόλως υποβλήθηκε οποιαδήποτε τέτοια αίτηση. Οπόταν, δεν τίθεται θέμα εξέτασης του ισχυρισμού του Εναγόμενου για ανυπαρξία των Εναγόντων κατά το στάδιο της αγωγής. Εν πάση περιπτώσει, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η οποιαδήποτε επιτροπή που προϋπήρχε της εγγραφής μιας κοινόκτητης οικοδομής στο Κτηματικό Μητρώο δεν ήταν υπαρκτή και δεν λάμβανε έγκυρες αποφάσεις, μόνο και μόνο επειδή λειτουργούσε πριν την εγγραφή της οικοδομής ως κοινόκτητης. Απλά με την εγγραφή μια οικοδομής ως κοινόκτητης, προσδίδεται στη Διαχειριστική Επιτροπή νομική υπόσταση και δικαιοπρακτική ικανότητα με βάσει τις πρόνοιες του Μέρους ΙΙΑ του Κεφ. 224. Η εκ του νόμου συγκρότηση διαχειριστικής επιτροπής αποτελεί αφ' εαυτής στοιχείο νομιμοποιητικό της διαχειριστικής επιτροπής ως ενάγουσας.. Συμφώνα δε με τις πρόνοιες του άρθρου 38 ΙΑ

(2)του Κεφ. 224, ένα από τα δικαιώματα που έχει η Διαχειριστική Επιτροπή είναι και η έγερση αγωγής εναντίον του κυρίου, ο οποίος παραλείπει να πληρώσει την αναλογία του μεριδίου του στις δαπάνες που προβλέπονται στο εδάφιο

(1)του ίδιου άρθρου. Καθοδήγηση μπορεί ν' αντληθεί από την απόφαση Χριστίνα Ταλιάνου ν. Διαχειριστική Επιτροπή Belmar Complex

(2002)1 A.A.Δ. 102, στην οποία κατεγράφησαν τα ακόλουθα: «Σύμφωνα με το άρθρο 38ΚΒ του νόμου: "Κάθε κοινόκτητη οικοδομή πρέπει να έχει Διαχειριστική Επιτροπή για τη ρύθμιση και διαχείρηση των υποθέσεών της. Η Διαχειριστική Επιτροπή συνίσταται και ενεργεί σύμφωνα με τις διατάξεις του Μέρους αυτού και των Κανονισμών." Ανάμεσα στις εξουσίες της Διαχειριστικής Επιτροπής είναι, σύμφωνα με το άρθρο 38ΚΗ

(1)(δ) του νόμου, η ανάκτηση με αγωγή από κύριο μονάδας οποιουδήποτε ποσού χρημάτων που δαπανήθηκε σε σχέση με τις κοινόκτητες οικοδομές. ενώ με βάση το άρθρο 38ΚΣΤ

(1)"η Διαχειριστική Επιτροπή θα ενεργεί από μέρους και για λογαριασμό των κυρίων ...........". Τέλος, σύμφωνα με το άρθρο ΚΣΤ

(2), η Διαχειριστική Επιτροπή μπορεί να ενάγει και να ενάγεται σε σχέση με οποιοδήποτε ζήτημα αφορά την κοινόκτητη οικοδομή και να ενάγει σε σχέση με ζημιές ή βλάβες που προκλήθηκαν στην οικοδομή, να συνάπτει συμβάσεις και να ενάγει και ενάγεται σε σχέση με ζητήματα που αφορούν την εφαρμογή του νόμου και των κανονισμών. Προκύπτει από τις πιο πάνω νομοθετικές διατάξεις ότι ο νομοθέτης θέλησε να προσδώσει στις προβλεπόμενες από το νόμο Διαχειριστικές Επιτροπές νομική υπόσταση και δικαιοπρακτική ικανότητα. Προκύπτει επίσης ότι οι Διαχειριστικές αυτές Επιτροπές έχουν δικαίωμα να εμφανίζονται στο Δικαστήριο ως διάδικοι, να ενάγουν και να ενάγονται. Η ανησυχία της εφεσείουσας ότι θα αποτελούσε έκπληξη για τους ιδιοκτήτες των μονάδων των κοινόκτητων οικοδομών να πληροφορηθούν ότι ο διαχειριστής τους δεν είναι το πρόσωπο που διόρισαν αλλά κάποιο πλασματικό πρόσωπο χωρίς κανένα αντίκρυσμα είναι ανεδαφική γιατί οι συγκεκριμένες διαχειριστικές επιτροπές, ενεργούν, σύμφωνα με το νόμο, από μέρους και για λογαριασμό των κυρίων των μονάδων κλπ. Επομένως, τα πρόσωπα που αποτελούν μια τέτοια Διαχειριστική Επιτροπή δεν εμφανίζονται προς τα έξω υπό την προσωπική τους ιδιότητα ούτε ενάγουν ή ενάγονται υπό την προσωπική τους ιδιότητα. Για τους σκοπούς του νόμου, τα πρόσωπα που αποτελούν τη Διαχειριστική Επιτροπή, αποτελούν ένα εκ του νόμου συγκροτημένο σώμα το οποίο εύλογα μπορεί να ονομάζεται Διαχειριστική Επιτροπή με την προσθήκη κάποιου άλλου διακριτικού ονόματος ή χαρακτηριστικού για σκοπούς προσδιορισμού ή διάκρισης από άλλες παρόμοιες Διαχειριστικές Επιτροπές. Στην προκείμενη περίπτωση που οι εφεσίβλητοι, "Διαχειριστική Επιτροπή Belmar Complex" συνιστούν πράγματι εκ του νόμου συγκροτημένο σώμα και νομιμοποιούνται ως ενάγοντες στην αγωγή εναντίον της εφεσείουσας.». Τα πιο πάνω καταγραφέντα σφραγίζουν ουσιαστικά και την τύχη των θέσεων του Εναγόμενου όπως αυτοί προβάλλονται στην Υπεράσπισή του. Ο Εναγόμενος λησμονεί ότι ο ίδιος έχει παραδεχθεί ότι οφείλει κοινόχρηστα. Δεν νοείται, με δεδομένη τη συγκεκριμένη παραδοχή, να επιτρέπεται σε οποιονδήποτε ένοικο κοινόχτητης οικοδομής να προβάλει προφάσεις για τη μη καταβολή της δικής του συνεισφοράς για την ομαλή λειτουργία των κοινόχρηστων χώρων και υπηρεσιών μιας οικοδομής. Φυσικά, δεν απαλλάσσεται η οποιαδήποτε Διαχειριστική Επιτροπή από το καθήκον απόδειξης του οφειλομένου ποσού, καθώς και του τρόπου με τον οποίο υπολογίστηκε. Στην παρούσα περίπτωση οι Ενάγοντες απέδειξαν την οφειλή του Εναγόμενου, όπως έχει αναφερθεί, για τα έτη 2008 μέχρι τον Απρίλιο 2011. Ο καθορισμός της συνεισφοράς του κάθε ενοίκου είχε καθοριστεί με δημοκρατικές διαδικασίες σε Γενική Συνέλευση στην οποία ο Εναγόμενος είχε παρευρεθεί, Τεκμήριο 4, αλλά είχε διαφωνήσει και είχε επιβεβαιωθεί στις 17/11/2010, σε άλλη Ετήσια Γενική Συνέλευση, Τεκμήριο 20, στην οποία είχε επιλέξει να μην παρευρεθεί. Και τις δυο φορές προκύπτει ότι η απόφαση είχε ληφθεί με πλειοψηφία. Η διαφωνία του, όμως, δεν μπορεί να τον απαλλάξει από τις υποχρεώσεις του, οι οποίες προέκυψαν από την απόφαση της πλειοψηφίας των ενοίκων. Εν πάση περιπτώσει, τα κοινόχρηστα είχαν υπολογιστεί και με βάση τα τετραγωνικά μέτρα της κάθε μονάδας, χωρίς ουσιαστική ή και αμελητέα διαφοροποίηση στο ποσό, και πάλι ο Εναγόμενος είχε αρνηθεί να τα καταβάλλει. Οι ισχυρισμοί του Εναγόμενου καταρρίφθηκαν από την νομολογία, αλλά και από τα πραγματικά γεγονότα όπως είχαν διαφανεί στο Δικαστήριο. Θα πρέπει, τέλος, να λεχθεί ότι ο Εναγόμενος διεκδικεί με την Υπεράσπισή του κάποια ποσά, τα οποία όμως δεν αξιώνονται ανταπαιτητικά και, επομένως, δεν τίθεται θέμα προς εξέταση. Καταλήγω, λοιπόν, ενόψει των όσων έχουν καταγραφεί πιο πάνω, ότι θα πρέπει να εκδοθεί απόφαση υπέρ των Εναγόντων και εναντίον του Εναγομένου για το ποσό των €1330- με νόμιμο τόκο από 02/06/2011. Τα έξοδα, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, θα βαραίνουν τον Εναγόμενο. (Υπ.) .................. Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο