ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ν. Γ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ & ΥΙΟΙ «ΦΡΟΥΤΑΡΙΑ ΑΧΝΑ» ΛΤΔ, Αγωγή υπ' αριθμό: 75/2011, 5/6/2015

ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ν. Γ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ & ΥΙΟΙ «ΦΡΟΥΤΑΡΙΑ ΑΧΝΑ» ΛΤΔ, Αγωγή υπ' αριθμό: 75/2011, 5/6/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2015:A142 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Ε.Δ. Αγωγή υπ' αριθμό: 75/2011 Μεταξύ: ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Ενάγοντας και Γ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ & ΥΙΟΙ «ΦΡΟΥΤΑΡΙΑ ΑΧΝΑ» ΛΤΔ Εναγόμενοι 5 Ιουνίου, 2015 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντα: κ. Ματσάγκος για Δημήτρης A. Σύζινος Για Εναγόμενους: κ. Δημητριάδης για Κώστας Π. Δημητριάδης Δ.Ε.Π.Ε. ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αγωγή, ο Ενάγοντας αξιώνει από τους Εναγόμενους ειδικές και γενικές αποζημιώσεις για ζημιές και σωματικές βλάβες που ισχυρίζεται ότι υπέστη ένεκα αμέλειας που επέδειξαν. Ειδικότερα, ο Ενάγοντας ισχυρίζεται ότι οι Εναγόμενοι διατηρούσαν φρουταρία σε υποστατικό στη Λάρνακα και ότι στις 8.2.2010, εξερχόμενος του υποστατικού γλίστρησε σε μεταλλική ράμπα που ήταν τοποθετημένη στην έξοδο και υπέστη σωματικές βλάβες, απώλειες και ζημιές. Σύμφωνα με τη δικογραφημένη θέση του Ενάγοντα, η αμέλεια των Εναγομένων συνίστατο, μεταξύ άλλων, στο ότι η ράμπα δημιουργούσε ασυνήθη κίνδυνο για τον οποίο δεν προειδοποίησαν τον Ενάγοντα, ότι δεν έλαβαν μέτρα ώστε η ράμπα να μην είναι ολισθηρή και ότι δεν έλαβαν μέτρα για να καταστήσουν την κάθοδο από την ράμπα ασφαλή. Συνεπεία της πτώσης του από τη ράμπα, ο Ενάγοντας ισχυρίζεται ότι υπέστη, μεταξύ άλλων, ολική ρήξη του υπερακανθίου και υπακανθίου τένοντα στο δεξί ώμο και κάταγμα οσταρίου του δεξιού καρπού. Για την αποκατάσταση της ρήξης τένοντα που ισχυρίζεται ότι υπέστη, υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση στις 7.4.

1. Ισχυρίζεται επίσης ότι υπέστη ειδικές ζημιές €23.000, περιλαμβανομένων εξόδων για φάρμακα, των εξόδων για τη χειρουργική επέμβαση την οποία υποβλήθηκε καθώς και απώλειες μισθών διαρκούσης αναρρωτικής άδειας που του χορηγήθηκε. Ισχυρίζεται τέλος ότι μπορεί να χρειαστεί δεύτερη χειρουργική επέμβαση για την αποκατάσταση του τραύματος του στον ώμο. Οι Εναγόμενοι, στην Υπεράσπιση τους παραδέχονται την ύπαρξη της ράμπας στην είσοδο της φρουταρίας. Ισχυρίζονται ότι αυτή τοποθετήθηκε εκεί προς διευκόλυνση της διακίνησης των πελατών τους, ότι έχει πλάτος 1,80 μέτρα και ότι καλύπτει υψομετρική διαφορά περίπου 30 εκατοστών. Ισχυρίζονται περαιτέρω ότι η επιφάνεια της ήταν επικαλυμμένη με ειδικό αντιολισθητικό πλαστικό ασφαλείας. Πέραν αυτού, οι Εναγόμενοι αρνούνται ότι συνέβη το επίδικο ατύχημα. Ισχυρίζονται ότι τη συγκεκριμένη ημέρα κανένας εκ των ιδιοκτητών ή υπαλλήλων της φρουταρίας που ήταν εκεί δεν αντιλήφθηκε τραυματισμό ή πτώση οποιουδήποτε πελάτη. Κατ' ακολουθία, αρνούνται ότι ο Ενάγοντας υπέστη οποιεσδήποτε ζημιές για τις οποίες έχουν υποχρέωση να αποζημιώσουν. Ισχυρίζονται δε ότι τα τραύματα του Ενάγοντα ήταν προγενέστερα της επίδικης ημερομηνίας. Προς απόδειξη της απαίτησης του Ενάγοντα έδωσε μαρτυρία στο Δικαστήριο ο ίδιος (ΜΕ1), ο κ. Παύλος Παπέττας (ΜΕ2), και ο Δρ. Σ. Σεργίου (ΜΕ3). Για την υπεράσπιση έδωσε μαρτυρία η κα Ανδρούλα Δημητρίου Χατζηχάρου (ΜΥ1). Σημειώνω επίσης ότι έχουν κατατεθεί από τους μάρτυρες διάφορα έγγραφα ως τεκμήρια, το περιεχόμενο των οποίων έχω μελετήσει με τη δέουσα προσοχή και ειδική αναφορά σε κάποια από τα οποία γίνεται κατωτέρω. Το σύνολο της μαρτυρίας βρίσκεται καταγεγραμμένο στα πρακτικά της διαδικασίας και δεν κρίνω σκόπιμο να παραθέσω με λεπτομέρεια όλα όσα ανέφερε ο κάθε μάρτυρας. Όμως για σκοπούς πληρότητας της απόφασης μου, παραθέτω μια σύνοψη των κυρίων σημείων της μαρτυρίας που παρουσιάστηκε σε σχέση με τα επίδικα θέματα και που κρίθηκε σημαντική για σκοπούς αξιολόγησης της αξιοπιστίας των μαρτύρων και διαμόρφωσης των ευρημάτων του Δικαστηρίου σε σχέση με τα γεγονότα. Όπως έχω αναφέρει, πρώτος μάρτυρας ήταν ο ίδιος ο Ενάγοντας (ΜΕ1). Σύμφωνα με αυτόν, στις 8.2.2010 περί ώρα 17:30 επισκέφθηκε τη φρουταρία των Εναγομένων. Τη συγκεκριμένη ημέρα και ώρα ο καιρός ήταν βροχερός και αφού τελείωσε τα ψώνια του χρησιμοποίησε τη ράμπα κατά την έξοδο του από το υποστατικό, αφού δεν υπήρχε άλλος τρόπος να εξέλθει. Συνέχισε λέγοντας ότι η ράμπα ήταν ολισθηρή λόγω της βροχής, αφού είχε μεταλλική λεία επιφάνεια και κλίση περίπου 30° και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να γλιστρήσει και να πέσει στο έδαφος. Ανέφερε ακολούθως ότι μετά την πτώση του τον βοήθησαν να σηκωθεί ένας ηλικιωμένος πελάτης και η ταμίας της φρουταρίας. Είπε πως, παρά τον πόνο οδήγησε το αυτοκίνητο του και πήγε στην επιχείρηση ψαραγοράς που διατηρούσε. Υποστήριξε ότι η ολισθηρή ράμπα συνιστούσε ασυνήθη κίνδυνο για τον οποίο οι Εναγόμενοι δεν έλαβαν οποιαδήποτε μέτρα ώστε να τον προειδοποιήσουν, ενώ δεν υπήρχαν βοηθητικά χερούλια δεξιά και αριστερά στη ράμπα για προστασία αυτών που την χρησιμοποιούν. Υποστήριξε περαιτέρω ότι οι Εναγόμενοι τοποθέτησαν αντιολισθητικό χαλάκι στη ράμπα μετά το ατύχημα. Είπε ότι μετά το ατύχημα ένιωθε αφόρητους πόνους στο δεξί ώμο και την επόμενη μέρα, ήτοι στις 9.2.2010, πήγε στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας και εξετάστηκε από ιατρό ο οποίος μετά την εξέταση «διέγνωσε στο δεξί ώμο ολική ρήξη υπερακανθίου και υπακανθίου τένοντα και κάταγμα οσταρίου του καρπού». Παρουσίασε προς απόδειξη του γεγονότος αυτού ιατρικό πιστοποιητικό από το Τμήμα Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας, το οποίο κατατέθηκε ως Τεκμήριο
2. Παρενθετικά αναφέρω ότι το Τεκμήριο 1 είναι ιατρικό πιστοποιητικό ημερομηνίας 17.11.2010 το οποίο υπογράφεται από τη Δρ. Αγάθη Αγαθαγγέλου, ιατρική λειτουργό του Τμήματος Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας. Σύμφωνα με αυτό ο Ενάγοντας, ετών 51, εισήχθη στο Τμήμα Α' Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας στις 9.2.2010 αφού μεταφέρθηκε εκεί με ιδιωτικό μέσο «μετά από πτώση στο έδαφος. Παραπονείται για άλγος δεξ. ώμου και δεξ. πηχεοκαρπικής. Έγιναν ακτινογραφίες, επίδεση, δόθηκε άδεια και έφυγε με οδηγίες αν πονεί να επισκεφθεί ορθοπεδικό». Ο Ενάγοντας συνέχισε αναφέροντας ότι είχε επισκεφθεί το Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας στις 9.2.2010, παρά το ότι σε ένα από τα πιστοποιητικά που έλαβε αναγράφεται άλλη ημερομηνία. Προς επιβεβαίωση παρουσίασε επιστολή ημερομηνίας 17.11.2010 από τον Δρ. Ε. Ευαγγέλου, Αναπληρωτή Διευθυντή του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας, Τεκμήριο 2, με θέμα «Ανδρέας Γρηγορίου, ετών 51, από Λάρνακα». Σημειώνω ότι το Τεκμήριο 2 αναφέρει ότι «μετά από έρευνα που έγινε στο αρχείο του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας φαίνεται ότι ο [Ενάγοντας] δεν επισκέφθηκε το Τμήμα Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών στις 09/01/
3. Η ημερομηνία εισαγωγής του στο Τ.Α.Ε.Π. είναι 09/02/10 όπως φαίνεται και από το ιατρικό πιστοποιητικό που επισυνάπτεται». Το δε ιατρικό πιστοποιητικό που επισυνάπτεται είναι αντίγραφο του Τεκμήριου
4. Ο Ενάγοντας ανέφερε ότι μετά την εξέταση του στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας στις 9.2.2010, του χορηγήθηκε φαρμακευτική αγωγή και του συστήθηκε να τοποθετήσει το δεξί του ώμο σε ειδικό νάρθηκα. Όμως, είπε, οι πόνοι δεν υποχώρησαν αλλά χειροτέρευαν και έτσι επισκέφτηκε τον Δρ Σ. Σεργίου (ΜΕ3) στο Αρεταίειο Νοσοκομείο για γνωμάτευση. Παρουσίασε περαιτέρω δέσμη αποτελούμενη από ιατρικά πιστοποιητικά, άδειες ασθενείας και αποδείξεις πληρωμών, που κατατέθηκαν ως Τεκμήριο
5. Ακολούθως, ο Ενάγοντας είπε ότι υποβλήθηκε σε εγχείριση από τον Δρ. Σ. Σεργίου στις 7.4.2010 και παρουσίασε σχετικό ιατρικό πιστοποιητικό το οποίο κατατέθηκε ως Τεκμήριο
6. Σύμφωνα με το Τεκμήριο 5, το οποίο φέρει ημερομηνία 15.6.2010, ο Ενάγοντας υπέστη ολική ρήξη του υπερακανθίου και υπακανθίου τένοντα για αντιμετώπιση της οποίας υποβλήθηκε σε αρθροσκοπική συρραφή των τενόντων. Η χειρουργική αυτή επέμβαση χαρακτηρίζεται ως «πολύωρη». Η μετεγχειρητική πορεία περιγράφεται ως «ομαλή» αλλά αναφέρεται ότι «είναι ακόμα εκτός εργασίας διότι πρέπει να περάσουν 6 μήνες προτού καν προσπαθήσει να σηκώσει βάρη». Πριν την επέμβαση αυτή, σύμφωνα με τον Ενάγοντα, υποβλήθηκε σε εξετάσεις στο διαγνωστικό κέντρο Άγιος Θέρισσος και παρουσίασε ιατρικό πιστοποιητικό στο οποίο αποτυπώνονται τα ευρήματα από την εξέταση και απόδειξη πληρωμής για την εξέταση αυτή (Τεκμήρια 3 και 5). Ο Ενάγοντας παραπονέθηκε ότι μέχρι σήμερα φέρει 4 χειρουργικές ουλές 3 εκατοστών περίπου στην πρόσθια επιφάνεια του δεξιού ώμου και δεν υπάρχει πλήρης επάνοδος στη φυσιολογική κίνηση του δεξιού του χεριού ενώ υφίσταται ακόμα πόνο και ταλαιπωρία. Συνέχισε λέγοντας ότι ο Δρ. Σ. Σεργίου τον συμβούλεψε ότι για την πλήρη αποκατάσταση του θα απαιτηθεί και δεύτερη χειρουργική επέμβαση. Παρουσίασε δέσμη αποδείξεων σε σχέση με εξετάσεις στις οποίες υποβλήθηκε (Τεκμήριο 6), αποδείξεις πληρωμής για την ιατρική επέμβαση στην οποία υπεβλήθη ύψους €6.020 (Τεκμήριο 7), ενώ ανέφερε ότι διεκδικεί ποσό €1500 μηνιαίως για 11 συνολικά μήνες που αφορά την περίοδο για την οποία απείχε από την εργασία του. Παρουσίασε σχετικά βεβαιώσεις από τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις (Τεκμήριο 8). Ανέφερε ότι οι δικηγόροι του είχαν αποστείλει επιστολή προς την εταιρεία που παρείχε ασφαλιστική κάλυψη στους Εναγόμενους ημερομηνίας 5.7.2010 (Τεκμήριο 9), επισυνάπτοντας ιατρικά πιστοποιητικά και αξιώνοντας αποζημιώσεις. Είπε τέλος ότι η εργασία που εξασκούσε προηγουμένως ήταν χειρονακτική και για το λόγο αυτό αδυνατεί μέχρι σήμερα να επανέλθει, ενώ είπε ότι εργαζόταν και ως μάγειρας σε ψησταριά, κάτι που επίσης δεν μπορεί πλέον να κάνει. Κατά την αντεξέταση του Ενάγοντα αμφισβητήθηκε έντονα ότι συνέβη το ατύχημα που ισχυρίζεται στη φρουταρία των Εναγομένων στις 8.2.
7. Του υποδείχθηκε αντίγραφο ιατρικού πιστοποιητικού που, σύμφωνα με το συνήγορο των Εναγομένων, είχε αποσταλεί στην ασφαλιστική εταιρεία των Εναγομένων από το δικηγόρο του Ενάγοντα μαζί με την επιστολή Τεκμήριο
8. Το ιατρικό αυτό πιστοποιητικό κατέστη Τεκμήριο
9. Παρενθετικά αναφέρω ότι το Τεκμήριο 10 είναι έγγραφο του Ακτινολογικού Τμήματος του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας. Με αυτό παραπέμπεται κάποιος Ανδρέας Γρηγορίου, 51 ετών, στις 9.1.2010 για ακτινολογικές εξετάσεις δεξιού ώμου και καρπού και καταγράφονται χειρόγραφα ως αποτελέσματα της εξέτασης «Κάταγμα οσταρίου καρπού. Rt ώμος κφ». Η καταγραφή δε αυτή φέρει υπογραφή και ημερομηνία 16.1.
10. Τέθηκε στον Ενάγοντα ότι το Τεκμήριο 10 αποδεικνύει ότι αυτός είχε μεταβεί στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας στις 9.1.2010 και όχι στις 9.2.2010 καθώς και ότι τα αποτελέσματα των εξετάσεων του είχαν ημερ. 16.1.
11. Ο Εναγόμενος επέμενε ότι είχε επισκεφθεί το Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας στις 9.2.2010 και όχι στις 9.1.
12. Απέδωσε την αναγραφή της ημερομηνίας 9.1.2010 σε λάθος του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας, αναφέροντας επίσης ότι «υπάρχουν πολλοί με το όνομα Ανδρέας Γρηγορίου. Μπορεί να ήταν άλλος. Εγώ ξέρω πότε πήγα». Του τέθηκε επίσης από το συνήγορο των Εναγομένων ότι δεν συνέβη οποιοδήποτε ατύχημα στις 8.2.2010 στη φρουταρία των Εναγομένων. Αρνήθηκε και πάλιν επιμένοντας ότι υπήρχαν μάρτυρες του ατυχήματος τους οποίους θα προσκομίσει στο Δικαστήριο. Είπε δε ότι μετά το ατύχημα και κατόπιν δικών του πιέσεων, οι Εναγόμενοι τοποθέτησαν χαλάκι στη ράμπα. Θα αναφερθώ σε μεταγενέστερα στάδια και σε άλλα σημεία της μαρτυρίας του Ενάγοντα τα οποία έκρινα σημαντικά για σκοπούς αξιολόγησης. Δεύτερος μάρτυρας για την πλευρά του Ενάγοντα ήταν ο κ. Παύλος Παπέττας (ΜΕ2). Όπως διαφάνηκε από τη μαρτυρία του, δεν είχε άμεση γνώση των γεγονότων. Η μόνη του εμπλοκή ήταν τυχαία συνάντηση που είχε με τον Ενάγοντα κάποιους μήνες μετά το ατύχημα κατά την οποία είδε ότι ο Ενάγοντας είχε δεμένο το χέρι του. Ο ΜΕ2 τον ρώτησε τι είχε πάθει και ο Ενάγοντας του απάντησε ότι τραυματίστηκε μετά από ατύχημα στη φρουταρία των Εναγομένων. Ακολούθησε επίσης τυχαία συνάντηση του ΜΕ2 με τον υιό του ιδιοκτήτη της φρουταρίας τον οποίο ρώτησε εάν ο Ενάγοντας είχε τραυματιστεί εκεί. Κατά την αντεξέταση και μετά από ερωτήσεις που του υπέβαλε ο συνήγορος των Εναγομένων, ο ΜΕ2 είπε ότι ο υιός του ιδιοκτήτη «δεν μου απάντησε. Έκανε μόνο μια γκριμάτσα». Τρίτος μάρτυρας για την πλευρά του Ενάγοντα ήταν ο Δρ. Σ. Σεργίου, χειρούργος ορθοπεδικός (ΜΕ3). Ο ΜΕ3 επίσης δεν είχε άμεση γνώση των γεγονότων που αφορούν το επίδικο ατύχημα. Η εμπλοκή του αφορούσε την αντιμετώπιση και θεραπεία τραυμάτων του Ενάγοντα. Ειδικότερα, ο ΜΕ3 ανέφερε ότι ο Ενάγοντας αποτάθηκε σε αυτόν αναφέροντας του ότι είχε κτυπήσει στο δεξί χέρι και ώμο. Ανέφερε ότι στην αρχή είχε συστήσει στον Ενάγοντα συντηρητική αγωγή για τον πόνο στον δεξί ώμο αλλά επειδή ο πόνος συνέχιζε έδωσε οδηγίες για εξέταση M.R.I. με σκοπό τη διάγνωση βλάβης στους τένοντες και σε άλλα μαλακά μόρια. Ανέφερε περαιτέρω ότι όταν είδε τον Ενάγοντα του είχε χορηγήσει άδεια ασθενείας γιατί δεν μπορούσε να εργαστεί ένεκα του πόνου στον ώμο. Μετά την εξέταση M.R.I., όταν έγινε η διάγνωση της ολικής ρήξης υπερακανθίου και υπακανθίου τένοντα, το πρόβλημα αντιμετωπίστηκε με χειρουργική επέμβαση την οποία διενήργησε. Σύμφωνα με τον ΜΕ3, μετά την χειρουργική επέμβαση τα αποτελέσματα δεν ήταν ικανοποιητικά αφού ο Ενάγοντας παρουσίαζε δυσκαμψία στον ώμο και περιορισμό στις κινήσεις. Κατά την αντεξέταση, ο ΜΕ3 ερωτήθηκε πότε τον επισκέφθηκε ο Ενάγοντας για πρώτη φορά. Είπε ότι δεν ήταν σε θέση να θυμάται ακριβώς αλλά όπως φαίνεται από το πιστοποιητικό που περιλαμβάνεται στη δέσμη του Τεκμηρίου 3, του είχε χορηγήσει πρώτη φορά άδεια ασθενείας στις 16.2.
13. Η πρώτη αυτή άδεια ασθενείας ίσχυε αναδρομικά για την περίοδο 8.2.2010 - 28.2.
14. Σύμφωνα με τον ΜΕ3, το ιατρικό αυτό πιστοποιητικό αναφέρει ως διάγνωση του ασθενούς κάταγμα στο τριγωνάκι του δεξιού καρπού και ρήξη τενόντων δεξιού ώμου. Ερωτώμενος για το πώς έγινε η διάγνωση αυτή, ο ΜΕ3 είπε ότι δεν φαίνεται ο Ενάγοντας να είχε υποβληθεί σε ακτινογραφίες στο Αρεταίειο Νοσοκομείο καταλήγοντας ότι «πιθανότατα [ο Ενάγοντας] να έφερε [ακτινογραφίες] από το Νοσοκομείο». Δέχτηκε όμως ότι το κάταγμα στο τριγωνάκι που ο ίδιος κατέγραψε στο εν λόγω ιατρικό πιστοποιητικό, είναι ο ίδιος τραυματισμός με το κάταγμα οσταρίου που αναγράφεται στο πιστοποιητικό του Ακτινολογικού Τμήματος του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας, Τεκμήριο
15. Ερωτήθηκε επισταμένα κατά πόσο είναι δυνατό ο Ενάγοντας να είχε υποστεί τους τραυματισμούς που ισχυρίζεται στις 9.1.2010 αντί στις 8.2.
16. Στην αρχή ανέφερε ότι ο έντονος πόνος για τον οποίο παραπονείτο ο Ενάγοντας όταν ήρθε να τον δει ήταν ένδειξη πρόσφατου τραυματισμού, για να καταλήξει όμως ότι ο μόνος τρόπος να διευκρινιστεί επακριβώς η ημερομηνία ήταν να προσκομιστούν οι ακτινογραφίες από το Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας και να διαφανεί η ημερομηνία που αναγράφουν. Αυτό είπε θα διασαφήνιζε με βεβαιότητα εάν το κάταγμα οσταρίου υπήρχε στις 9.1.2010 ή αν ήταν μεταγενέστερο. Ο ίδιος είπε, δεν είναι σε θέση να γνωρίζει πότε ο Ενάγοντας παρουσιάστηκε με κάταγμα στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας. Για την πλευρά της Υπεράσπισης, έδωσε μαρτυρία η κα Ανδρούλλα Δημητρίου Χατζηχάρου, ακτινολόγος στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας, Υπεύθυνη του Ακτινολογικού Τμήματος (ΜΥ1). Κατά την κυρίως εξέταση της ερωτήθηκε σχετικά με το πιστοποιητικό Τεκμήριο
17. Είπε ότι το πρώτο μέρος του Τεκμηρίου 10 είναι παραπεμπτικό από γιατρό του Γενικού Νοσοκομείου με το οποίο ο Ανδρέας Γρηγορίου, ετών 51, παραπέμπεται για ακτινογραφία δεξιού καρπού και ώμου και φέρει ημερομηνία 9.1.
18. Με αυτό, εξήγησε, ο Ανδρέας Γρηγορίου παραπέμφθηκε στο Τμήμα της για ακτινογραφίες. Το δεύτερο μέρος του Τεκμηρίου 10, είπε ότι είναι η γνωμάτευση της ίδιας μετά τη διενέργεια των ακτινογραφιών. Αναγνώρισε το γραφικό της χαρακτήρα και την υπογραφή της. Είπε περαιτέρω ότι η διάγνωση έγινε στις 16.1.
19. Εξήγησε ότι σύμφωνα με τη γνωμάτευση της ημερομηνίας 16.1.2010, όπως αναγράφεται στο Τεκμήριο 10, από τις ακτινογραφίες διέγνωσε κάταγμα οσταρίου του καρπού του δεξιού χεριού ενώ δεν διαπιστώθηκε οστική κάκωση στον δεξί ώμο. Της ζητήθηκε να τοποθετηθεί σε σχέση με το Τεκμήριο 2 και η ίδια απάντησε ότι δεν είναι σε θέση να εκφέρει άποψη για το περιεχόμενο του. Επέμενε ότι η δική της γνωμάτευση, όπως καταγράφεται στο Τεκμήριο 10, έγινε στις 16.1.
20. Είπε επίσης ότι η ίδια δεν διαφοροποιεί τίποτε από αυτά που κατέγραψε στο Τεκμήριο
21. Μετά το πέρας της ακροαματικής διαδικασίας, οι συνήγοροι της κάθε πλευράς είχαν την ευκαιρία να επιχειρηματολογήσουν στο στάδιο των τελικών αγορεύσεων και έχω μελετήσει τα εκατέρωθεν επιχειρήματα. Όπως έχω ήδη αναφέρει, κατά την ακροαματική διαδικασία παρακολούθησα με προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον μου. Εξέτασα τη στάση και συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα και το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους[1]. Προσεγγίζω το καθήκον αξιολόγησης της μαρτυρίας με γνώμονα το ότι δεν πρέπει να απομονώνονται τα λεγόμενα του κάθε μάρτυρα από το συνολικό πλαίσιο της μαρτυρίας στη δίκη. Όπως επιτάσσει η νομολογία, η αξιολόγηση του κάθε μάρτυρα είναι ατομική και γίνεται με βάση το περιεχόμενό της, την ποιότητά της και την πειστικότητά της, όμως τα όσα αναφέρει κάθε μάρτυρας πρέπει να συναρτώνται, να αντιπαραβάλλονται και να συγκρίνονται με τα λεγόμενα των υπόλοιπων μαρτύρων και το περιεχόμενο των όποιων τεκμηρίων για να διερευνάται η αντικειμενικότητα των εκατέρωθεν εκδοχών[2]. Όλα αυτά γίνονται πάντα σε συνάρτηση με τα επίδικα θέματα όπως προκύπτουν από τη δικογραφία. Ξεκινώντας με τον Ενάγοντα, πρέπει να πω ότι δεν μου έχει δημιουργήσει θετική εντύπωση ως μάρτυρας. Όπως είναι γνωστό η μαρτυρία ενός προσώπου μπορεί να γίνει δεχτή εν όλω η εν μέρει[3]. Τα όσα ανέφερε ο Ενάγοντας σε σχέση με τα τραύματα του συνάδουν τόσο με τη μαρτυρία του ΜΕ3, όσο και της ΜΥ1 αλλά και των Τεκμηρίων 4, 5 και
22. Όμως, η μαρτυρία του αναφορικά με το πότε, πως και που υπέστη τα τραύματα αυτά ήταν διάχυτη από υπερβολές, υπήρχε έκδηλη απροθυμία να απαντήσει σε ερωτήσεις που του τέθηκαν κατά τη διάρκεια της αντεξέτασης ενώ, επί ουσιωδών ζητημάτων, υπήρχαν ασάφειες και αντιφάσεις στα όσα κατέθεσε. Το ίδιο και όταν αμφισβητήθηκαν κατά την αντεξέταση οι θέσεις του ότι δεν μπορεί να εργαστεί και να έχει οποιαδήποτε εισοδήματα μετά το ατύχημα. Τα στοιχεία αυτά που εντοπίστηκαν στην μαρτυρία του, αλλά και η όλη στάση και συμπεριφορά του στο εδώλιο, με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι δεν είχε πρόθεση να υποβοηθήσει το Δικαστήριο να καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα. Αντίθετα ήταν διάχυτη η προσπάθεια να παρουσιάσει τα γεγονότα με τρόπο που ο ίδιος θεωρούσε «βοηθητικό» για την υπόθεση του, ενώ στα σημεία όπου υπήρχε αμφισβήτηση της δικής του εκδοχής κατέφευγε σε υπερβολές και ανασκεύαζε τη μαρτυρία του. Ενδεικτικά σημειώνω ότι στην γραπτή του δήλωση, η οποία αποτέλεσε μέρος της κυρίως εξέτασης του, αναφέρει ότι μετά την πτώση του στη φρουταρία βοηθήθηκε από ένα ηλικιωμένο πελάτη της φρουταρίας και την ταμία που τον είχε εξυπηρετήσει για να σηκωθεί και να μπει στο αυτοκίνητο του. Κατά την αντεξέταση, όταν ερωτήθηκε ποιοι τον είχαν βρει στο πάτωμα, είπε ότι ήταν 2 ηλικιωμένοι πελάτες μια κοπέλα. Ο συνήγορος των Εναγόντων του ζήτησε να διευκρινίσει εάν ήταν 1 ηλικιωμένος άντρας και η ταμίας ή 2 άντρες και μια κοπέλα. Απάντησε ότι εξαιτίας της σύγχυσης του δεν μπορούσε να θυμηθεί εάν ήταν 5, 10 ή 50 άτομα εκεί. Αργότερα είπε ότι «ήταν 50 πάνω μου όταν έπεσα. Θυμούμαι την κοπέλα και κάποιους ηλικιωμένους 2, 3,
23. Δεν έπιασα τα ονόματα τους». Είπε όμως ότι η ταμίας του είχε παραδεχτεί ότι έγινε το ατύχημα. Ο συνήγορος των Εναγομένων επέμενε και του ζήτησε να περιγράψει την ταμία που είπε ότι είχε δει το ατύχημα του. Απάντησε ότι δεν θυμάται και ότι ήταν «μια κοπέλα στο ταμείο». Ερωτήθηκε αν ήταν ξανθιά ή μελαχρινή και η απάντηση του ήταν πάλιν ότι δεν θυμάται. Του ζητήθηκε ακολούθως από το συνήγορο των Εναγομένων να περιγράψει τη ράμπα και το χώρο της φρουταρίας. Απάντησε ότι δεν μπορούσε να το κάνει και ότι έπρεπε να πάει επί τόπου. Του υποδείχθηκαν τότε από το συνήγορο των Εναγομένων μια δέσμη φωτογραφιών (Τεκμήριο 11 Α προς αναγνώριση) και του ζητήθηκε να πει κατά πόσο αναγνωρίζει σε αυτές τη φρουταρία και τη ράμπα που βρίσκεται στην είσοδο. Ο Ενάγοντας αρνείτο επίμονα να κοιτάξει τις φωτογραφίες αυτές επιμένοντας ότι έπρεπε να πάει επί τόπου για να δει αν αναγνωρίζει τον χώρο. Η άρνηση του να εξετάσει καν τις φωτογραφίες που του επιδείχθηκαν πριν αποφασίσει εάν αναγνωρίζει αυτό που απεικονίζουν, δεν είναι συμβατή με συμπεριφορά μάρτυρα που θέλει να βοηθήσει το Δικαστήριο να καταλήξει στην πραγματική εικόνα αναφορικά με τα γεγονότα. Ερωτήθηκε σχετικά με το Τεκμήριο 10 και του τέθηκε ότι το παραπεμπτικό για ακτινογραφίες έχει ημερομηνίας 9.1.
24. Απάντησε ότι ήταν λάθος του Νοσοκομείου και ότι ο ίδιος δεν είχε πάει στο Νοσοκομείο στις 9.1.
25. Είπε στη συνέχεια ότι το εν λόγω έγγραφο μπορεί να αφορά άλλο πρόσωπο με το όνομα Ανδρέας Γρηγορίου. Ερωτήθηκε τότε την ημερομηνία γέννησης του και είπε ότι ήταν 2.4.
26. Του τέθηκε ότι το Τεκμήριο 10 αναφέρεται σε κάποιον Ανδρέα Γρηγορίου, 51 ετών. Απάντησε ότι τότε ο ίδιος ήταν 52 ετών και όχι
27. Όταν του υποδείχθηκε ότι τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο 2010 ήταν 51 ετών και όχι 52 είπε ότι δεν θυμόταν γιατί έχει φοιτήσει μόνο στο Δημοτικό Σχολείο. Ανέφερε σε πολλά σημεία της μαρτυρίας του ότι συνεπεία του ατυχήματος «αυτοκαταστράφηκε», «καταστράφηκε», «έκοψε το χέρι του», «δεν μπορούσε να δουλέψει». Του τέθηκε ότι τα πιστοποιητικά των Κοινωνικών Ασφαλίσεων που παρουσίασε, Τεκμήριο 8, δείχνουν ότι είχε εισοδήματα από εργασία μέχρι τον Μάρτη του
28. Δικαιολογήθηκε λέγοντας ότι πήγαινε στη ψαραγορά της οποίας ήταν διευθυντής όμως δεν πλήρωνε τον εαυτό του μισθό γιατί μόνο επέβλεπε την εργασία των υπαλλήλων του και δεν μπορούσε να εργαστεί ο ίδιος. Η δικαιολογία αυτή δεν κρίνεται καθόλου πειστική. Τέλος αμφισβητήθηκε η αναφορά του κατά την κυρίως εξέταση ότι μετά από την επίσκεψη του στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας του «συστήθηκε όπως τοποθετήσω το δεξιό μου ώμο σε ειδικό νάρθηκα, πράγμα που έπραξα». Ο συνήγορος των Εναγομένων του έθεσε ότι αναφορά σε νάρθηκα δεν γίνεται σε κανένα πιστοποιητικό από εκείνα που προσκόμισε. Στην προσπάθεια του να εξηγήσει το κενό αυτό, ανέφερε ότι έδεσε μόνος του το χέρι του γιατί είχε δουλειές και δεν μπορούσε να πάει πιο πριν για εξετάσεις. Η συνολική εικόνα της μαρτυρίας του Ενάγοντα, όπως φαίνεται από τα πιο πάνω παραδείγματα, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι θα ήταν ακροσφαλές να αποδεχτώ τα όσα κατέθεσε ο Ενάγοντας για να καταλήξω σε ευρήματα αναφορικά με τις συνθήκες υπό τις οποίες υπέστη τους τραυματισμούς του. Προχωρώντας στον ΜΕ2, πρέπει να πω ότι δεν κρίνεται βοηθητικός για την κατάληξη σε συμπεράσματα αναφορικά με τα γεγονότα. Όπως διαφάνηκε κατά τη μαρτυρία του, και όπως αναφέρω και πιο πάνω, δεν είχε άμεση γνώση των γεγονότων και περιορίστηκε στο να αναφερθεί σε συνομιλίες που είχε με τον Ενάγοντα και τον υιό του διευθυντή των Εναγομένων. Από αυτές τις συνομιλίες - το περιεχόμενο των οποίων παραθέτω ανωτέρω - δεν μπορεί να εξαχθεί οποιοδήποτε ασφαλές συμπέρασμα σε σχέση με τα επίδικα θέματα της αγωγής. Οι ΜΕ3 και ΜΥ1 ήταν θεωρώ αξιόπιστοι μάρτυρες. Η εμπειρογνωμοσύνη και των δύο δεν αμφισβητήθηκε ενώ κατέθεσαν με τρόπο πειστικό και σταθερό, εξηγώντας με σαφήνεια τα έγγραφα που είχαν συντάξει και τα ζητήματα που τους τέθηκαν. Δεν έχω διακρίνει κανένα λόγο να μην αποδεχτώ τη μαρτυρία τους η οποία γίνεται αποδεκτή. Η μαρτυρία η οποία κρίθηκε αξιόπιστη και έγινε αποδεκτή οδηγεί στα ακόλουθα ευρήματα αναφορικά με τα γεγονότα: (α) Στις 9.1.2010 κάποιος Ανδρέας Γρηγορίου, ετών 51, παραπέμφθηκε από ιατρό του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας στο ακτινολογικό τμήμα για τη διενέργεια ακτινογραφιών δεξιού ώμου και δεξιού καρπού. (β) Μετά τη διενέργεια των ακτινογραφιών, η ΜΥ1 κατέγραψε στο Τεκμήριο 10 το πόρισμα της με βάση τις ακτινογραφίες, στις 16.1.
29. Συγκεκριμένα διέγνωσε κάταγμα οσταρίου του δεξιού καρπού και ότι ο δεξιός ώμος ήταν κατά φύση, ήτοι δεν διαπίστωσε οστική κάκωση. (γ) Σε απροσδιόριστη ημερομηνία κατά ή πριν τις 16.2.2010 ο Ενάγοντας επισκέφθηκε τον ΜΕ3, ο οποίος διέγνωσε κάταγμα στο τριγωνάκι δεξιού καρπού και ρήξη τένοντα στον ώμο, όπως αυτά καταγράφονται στο ιατρικό πιστοποιητικό που περιλαμβάνεται στο Τεκμήριο
30. (δ) Το κάταγμα στο τριγωνάκι του δεξιού καρπού που ο ΜΕ3 κατέγραψε στο ιατρικό πιστοποιητικό ημερομηνίας 16.2.2010, συνάδει (όπως εξήγησε ο ΜΕ3) με το εύρημα της ΜΥ1 για κάταγμα οσταρίου στον δεξιό καρπό που αποτυπώνεται στο Τεκμήριο
31. (ε) Στις 8.3.2010 ο Ενάγοντας υπεβλήθη σε εξέταση M.R.I. στο δεξιό ώμο οπόταν διαπιστώθηκε, μεταξύ άλλων, ολική ρήξη υπερακανθίου και υπακανθίου τένοντα, ως καταγράφεται στο Τεκμήριο 5 και εξήγησε ο ΜΕ
32. (στ) Στις 7.4.2010 ο Ενάγοντας υπεβλήθη σε αρθροσκοπική συρραφή του τένοντα και η εξέλιξη της υγείας του είναι ως καταγράφεται στα ιατρικά πιστοποιητικά του ΜΕ3, Τεκμήρια 4 και
33. (ζ) Για τη θεραπεία του, φάρμακα που του χορηγήθηκαν και άλλα ιατρικά έξοδα, ο Ενάγοντας κατέβαλε τα ποσά που αναφέρονται στις αποδείξεις Τεκμήρια 3, 6 και
34. (η) Στις 17.11.2010 η Δρ Αγάθη Αγαθαγγέλου, ιατρική λειτουργός του Τμήματος Ατυχημάτων & Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας, εξέδωσε το ιατρικό πιστοποιητικό, Τεκμήριο 1, που αφορούσε τον «Ανδρέα Γρηγορίου, ετών 51». Την ίδια ημερομηνία ο Δρ Ε. Ευαγγέλου, Αναπληρωτής Διευθυντής του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας, συνέταξε την επιστολή, Τεκμήριο 2, που αφορούσε τον Ανδρέα Γρηγορίου, ετών
35. Όπως είναι καλά γνωστό, ο γενικός κανόνας σε αστικές υποθέσεις είναι ότι το νομικό ή γενικό βάρος απόδειξης (legal or general burden of proof) βρίσκεται και παραμένει στους ώμους του Ενάγοντα[4]. Ο Ενάγοντας, με την παρούσα αγωγή, διεκδικεί από τους Εναγόμενους αποζημιώσεις για ατύχημα που ισχυρίζεται ότι συνέβη στο υποστατικό τους, σε συγκεκριμένη ημερομηνία. Οι Εναγόμενοι, στην Υπεράσπιση τους αλλά και κατά την αντεξέταση όλων ανεξαιρέτως των μαρτύρων του Ενάγοντα αμφισβήτησαν ότι επεσυνέβη το επίδικο ατύχημα κατά τον χρόνο και στον χώρο που ο Ενάγοντας ισχυρίζεται. Επομένως, το κατά πόσο το επίδικο ατύχημα είχε συμβεί στον χώρο και κατά τον χρόνο που ο Ενάγοντας υποστηρίζει ήταν επίδικα θέματα. Για τους λόγους που έχω ήδη εξηγήσει πιο πάνω, κρίνω ότι δεν μπορώ να αποδεχτώ τη μαρτυρία του ίδιου του Ενάγοντα επί των θεμάτων αυτών και να βασιστώ σε αυτή για την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων. Άλλη άμεση μαρτυρία δεν παρουσιάστηκε από την πλευρά του Ενάγοντα, παρά το ότι ο Ενάγοντας κατά την αντεξέταση του, υποστήριξε επανειλημμένα ότι υπήρχαν μάρτυρες του περιστατικού και εξέφρασε επανειλημμένα την πρόθεση του να προσκομίσει μαρτυρία από τα πρόσωπα αυτά. Έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου το ιατρικό πιστοποιητικό, Τεκμήριο
36. Το πιστοποιητικό αυτό ετοιμάστηκε από την ΜΥ1 και αποτελεί τη γνωμάτευση της ημερομηνίας 16.1.2010 επί ακτινογραφιών που λήφθηκαν από τον Ανδρέα Γρηγορίου, 51 ετών, στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας μετά από παραπεμπτικό ημερομηνίας 9.1.
37. Ο δε ΜΕ3, που επίσης έχει κριθεί ως αξιόπιστος, κατέθεσε ότι τα τραύματα του Ενάγοντα που ο ίδιος εντόπισε συνάδουν με τη γνωμάτευση του Τεκμηρίου
38. Ο Ενάγοντας έχει παρουσιάσει την επιστολή Τεκμήριο 2 την οποία έλαβε από τον Δρ. Ε. Ευαγγέλου, Αναπληρωτή Διευθυντή του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας στην οποία αναφέρεται ότι ο Ενάγοντας, ετών 51, δεν επισκέφθηκε το Τμήμα Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών του Νοσοκομείου στις 9.1.2010 αλλά στις 9.2.
39. Η επιστολή αυτή, η οποία σαφώς και συνιστά εξ ακοής μαρτυρία[5], είναι σε αντίφαση και αντίθεση με τη μαρτυρία της ΜΥ1 και με το Τεκμήριο 10 από τα οποία συνάγεται ότι ο Ενάγοντας είχε παραπεμφθεί στο ακτινολογικό τμήμα του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας στις 9.1.
40. Η δε γνωμάτευση της ΜΥ1 στο Τεκμήριο 1, φέρει ημερομηνία 16.1.2010 και η ίδια η μάρτυρας υποστήριξε ότι η ημερομηνία που είχε αναγράψει είναι ορθή. Περαιτέρω, ο ΜΕ3 ανέφερε κατά την αντεξέταση του ότι ο μόνος τρόπος να διακριβωθεί πότε ο Ενάγοντας υπέστη το κάταγμα οσταρίου στον δεξιό καρπό που ισχυρίζεται ότι ήταν αποτέλεσμα της πτώσης του στη φρουταρία στις 8.2.2010, που αποτυπώνεται στο Τεκμήριο 10 και που είχε εντοπίσει και ο ίδιος, είναι να παρουσιαστούν οι ακτινογραφίες που λήφθηκαν στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας. Όπως έχω ήδη αναφέρει, το γενικό βάρος απόδειξης των ισχυρισμών του βρίσκεται και παραμένει στους ώμους του ίδιου του Ενάγοντα. Ο Ενάγοντας δεν επεδίωξε να παρουσιάσει άμεση μαρτυρία σε σχέση με την επίσκεψη του στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών μετά το ατύχημα, είτε αυτή θα ήταν η μαρτυρία του ιατρού που τον είχε εξετάσει τότε, είτε ο φάκελος του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας, είτε η μαρτυρία του ιατρού που φαίνεται να τον παρέπεμψε για ακτινογραφίες στις 9.1.
41. Με αυτά τα δεδομένα, καταλήγω ότι ο Ενάγοντας δεν έχει αποσείσει το νομικό βάρος απόδειξης και δεν έχει αποδείξει στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων ότι στις 8.2.2010 τραυματίστηκε από πτώση στη φρουταρία των Εναγομένων. Αυτή η κατάληξη είναι καθοριστική για το αποτέλεσμα. Αφού ο Ενάγοντας απέτυχε να αποδείξει στον απαιτούμενο βαθμό αυτούς τους βασικούς ισχυρισμούς, οι λοιποί ισχυρισμοί του παραμένουν μετέωροι και η αξιώσεις του έκθετες σε απόρριψη. Μόνο εάν είχαν αποδειχθεί τα στοιχεία αυτά θα υπήρχε έδαφος για να εξεταστεί εάν η πτώση του Ενάγοντα οφειλόταν σε αμέλεια των Εναγομένων και, κατά συνέπεια, εάν οι Εναγόμενοι είναι υπόλογοι να αποζημιώσουν των Ενάγοντα για σωματικές βλάβες και ειδικές ζημιές που αυτός ισχυρίζεται ότι υπέστη ως αποτέλεσμα πτώσης στη φρουταρία των Εναγομένων στις 8.2.
42. Παρά την κατάληξη μου ότι ο Ενάγοντας δεν έχει αποδείξει στον απαιτούμενο βαθμό ότι επεσυνέβη το επίδικο ατύχημα κατά τον χρόνο και τόπο που ισχυρίζεται, για σκοπούς πληρότητας της απόφασης μου προχωρώ να εξετάσω το θέμα των αποζημιώσεων (γενικών και ειδικών) που ο Ενάγοντας θα δικαιούτο εάν το αποτέλεσμα ήταν διαφορετικό. Αναφορικά με τις αξιούμενες γενικές αποζημιώσεις, έχω κατά νου ότι ο σκοπός για τον οποίο επιδικάζονται είναι η δίκαιη αποζημίωση του θύματος για τη ζημιά και τραυματισμούς που έχει υποστεί χωρίς όμως να εναποτίθεται υπέρμετρο βάρος στον αδικοπραγούντα[6]. Έχω επίσης κατά νου ότι το επιδικασθέν ποσό πρέπει να είναι εύλογο[7], «κοινωνικά αποδεκτό»[8] και να αντανακλά την ευαισθησία για τον ανθρώπινο πόνο που υπέστη το αθώο μέρος[9]. Επίσης, χωρίς όμως να πρόκειται για απόλυτο κανόνα, διαπιστώνεται μια γενικά αυξητική τάση στα ποσά που επιδικάζονται ως γενικές αποζημιώσεις[10]. Αναφορικά με το ύψος των αποζημιώσεων, οι προηγούμενες δικαστικές αποφάσεις δεν συνιστούν δεσμευτικό προηγούμενο. Το ποσό των γενικών αποζημιώσεων πρέπει να αποφασίζεται σε συνάρτηση με τα δεδομένα της κάθε υπόθεσης και δεν υπάρχει απόλυτη φόρμουλα ή κανόνας αποτίμησης του ανθρώπινου πόνου και ταλαιπωρίας. Όμως, νομολογία σε σχέση με ποσά που επιδικάστηκαν σε άλλες υποθέσεις για αντίστοιχους τραυματισμούς είναι ενδεικτική και καθοδηγητική, μέχρι ενός βαθμού, σε σχέση με τα πλαίσια στα οποία μπορεί να κυμαίνεται το επιδικασθέν ποσό. Δεν έχω εντοπίσει αποφάσεις όπου να επιδικάστηκαν αποζημιώσεις για ίδια τραύματα με αυτά του Ενάγοντα. Υπάρχουν όμως αποφάσεις όπου διαπιστώνω κάποια συνάφεια με τα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης[11]. Με δεδομένα τα ευρήματα του Δικαστηρίου σε σχέση με τα τραύματα του Ενάγοντα, την θεραπεία στην οποία υποβλήθηκε, την εξέλιξη της υγείας του και τα κατάλοιπα που αντιμετωπίζει σήμερα, όπως τα κατέθεσε ο ΜΕ3, θα επιδίκαζα γενικές αποζημιώσεις ύψους €20.000, πλέον νόμιμο τόκο από τις 8.2.
43. Λαμβάνοντας υπόψη της μεταβολές στο ύψος του νόμιμου τόκου, θα επιδίκαζα τόκο επί του ποσού των γενικών αποζημιώσεων, προς 5,5% ετησίως από 8.2.2010 μέχρι 31.12.2014 και προς 4% ετησίως από 1.1.
44. Αναφορικά με τις αξιούμενες ειδικές αποζημιώσεις, αποτελεί βασικό κανόνα ότι αυτές πρέπει να εξειδικεύονται στα δικόγραφα και να αποδεικνύονται με αυστηρότητα[12]. Σε σχέση με την αξίωση ποσού €6.020 που αφορά το κόστος χειρουργικής επέμβασης του Ενάγοντα, κρίνω ότι έχει αποδειχθεί από τη μαρτυρία του ΜΕ3 και τις αποδείξεις πληρωμών, Τεκμήριο
45. Στην έκθεση απαίτησης, ο Ενάγοντας διεκδικεί €480 με την περιγραφή «έξοδα φαρμάκων». Κατά την κυρίως εξέταση του παρουσίασε δέσμη αποδείξεων που είπε ότι αφορούν τη συγκεκριμένη αξίωση (Τεκμήριο 6). Διαπιστώνω ότι οι αποδείξεις του Τεκμηρίου 6 δεν αφορούν «έξοδα φαρμάκων» αλλά έξοδα για έκδοση ιατρικού πιστοποιητικού (€100), έξοδα εξέτασης M.R.I. (€290), έξοδα για λήψη αντιγράφου του M.R.I. (€50) και έξοδα για ακτινογραφία θώρακα (€40). Τα ποσά αυτά δεν δικογραφούνται με την απαιτούμενη σαφήνεια και δεν αποδεικνύουν με τον απαιτούμενο βαθμό αυστηρότητας το ποσό των €480 που ο Ενάγοντας διεκδικεί ως «έξοδα φαρμάκων»[13]. Στην έκθεση απαίτησης ο Ενάγοντας διεκδικεί επίσης ως ειδικές ζημιές ποσό €16.500 που αντιστοιχεί σε «απώλεια μισθών διαρκούσης της αναρρωτικής άδειας (11 μήνες χ €1500 μηνιαίως)». Αναφορικά με τη συγκεκριμένη αξίωση, σημειώνω ότι η δέσμη του Τεκμηρίου 3 περιλαμβάνει χορήγηση άδειας ασθενείας από τον ΜΕ3 προς τον Ενάγοντα για τις περιόδους από 8.2.2010-28.2.2010, 1.3.2010-31.3.2010, 7.4.2010-7.7.
46. Οι άδειες ασθενείας αφορούν δηλαδή περίοδο 5 μηνών από τις 8.2.
47. Δεν προσκομίζονται άδειες ασθενείας για άλλες περιόδους πέραν αυτών. Επιπρόσθετα, προς απόδειξη της συγκεκριμένης αξίωσης, ο Ενάγοντας παρουσίασε τα πιστοποιητικά των κοινωνικών ασφαλίσεων, Τεκμήριο
48. Το Τεκμήριο 8 είναι δέσμη πιστοποιητικών. Περιλαμβάνει κατάσταση ασφαλιστικού λογαριασμού για το έτος 2011, σύμφωνα με την οποία οι πραγματικές αποδοχές του Ενάγοντα για το 2011 ανέρχονταν σε €15.
49. Περιλαμβάνει επίσης κατάσταση ασφαλιστικού λογαριασμού για το 2012, σύμφωνα με την οποία το έτος εκείνο ο Ενάγοντας είχε αποδοχές ως μισθωτός ύψους €3.718 και έλαβε ως επίδομα ανεργίας ποσό €5.
50. Το ποσό των €3.718 προέρχεται από μισθό που λάμβανε ο Ενάγοντας ως εργοδοτούμενος στην εταιρεία Α. Γ. Γλύκας & Υιοί Λτδ, εκ ποσού €1250 μηνιαίως, για τους μήνες Ιανουάριο - Μάρτιο
51. Δεν έχει παρουσιαστεί καμία μαρτυρία αναφορικά με τις απολαβές του Ενάγοντα κατά τον επίδικο χρόνο. Όλα τα πιστοποιητικά που έχουν προσκομιστεί είναι μεταγενέστερα. Συνεπώς, πέραν του ότι δεν έχει καταδειχθεί ότι είχε χορηγηθεί στον Ενάγοντα άδεια ασθενείας για 11 μήνες, δεν έχει αποδειχθεί στον απαιτούμενο βαθμό ποιο ήταν το ύψος των απολαβών του κατά τον χρόνο του ατυχήματος. Συνεπώς τα συγκεκριμένα ποσά που αξιώνει, δεν μπορούν να του αποδοθούν. Η αξίωση του που αφορά μελλοντικές απώλειες εισοδημάτων επίσης κρίνω ότι δεν έχει αποδειχθεί, αφού παρά τις επίμονες αναφορές του ίδιου του Ενάγοντα ότι είχε καταστεί ανίκανος προς εργασία, από το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 8 φαίνεται ότι ο Ενάγοντας συνέχιζε να εργάζεται και να έχει εισοδήματα μετά το ατύχημα. Τέλος δεν έχει προσκομιστεί μαρτυρία σε σχέση με το κόστος ενδεχόμενης μελλοντικής χειρουργικής επέμβασης. Επί του ποσού των €6.020 που αφορούσε την χειρουργική επέμβαση στην οποία υπεβλήθη στις 7.4.2010, θα επιδίκαζα νόμιμο τόκο από την ημερομηνία εκείνη, ήτοι τόκο προς 5,5% ετησίως από 7.4.2010 μέχρι 31.12.2014 και προς 4% ετησίως από 1.1.
52. Συγκεφαλαιώνοντας, για τους λόγους που έχω εξηγήσει πιο πάνω, η αγωγή απορρίπτεται. Τα έξοδα της αγωγής επιδικάζονται υπέρ των Εναγομένων και εναντίον του Ενάγοντα, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Υπ. ........... Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] C&A Pelekanos Assoc. Ltd v Πελεκάνου