Αναφορικά με την Αίτηση των S.Symeonides and Sons Ltd ν. Αναφορικά με την εταιρεία Aqua Sol Hotels Public Company Ltd διά μέσω του Παραλήπτη / Διαχειρ

(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ. 2055, 2057 μνημονεύεται απόσπασμα από την πρωτόδικη απόφαση όπου με παραπομπές σε αγγλικά συγγράμματα (Halsbury's Laws of England, 3η έκδ., Τομ.6, σελ.501 και Palmer's Company Law Τομ.1, σελ.1448-50) αναφέρεται ότι ο όρος «διαδικασίες» που υπόκεινται σε αναστολή μετά την υποβολή αιτήματος για εκκαθάριση εταιρείας δεν περιλαμβάνει και άλλη αίτηση για εκκαθάριση που υποβάλλεται για τον ίδιο σκοπό. Πολύ περισσότερο, θα έλεγα, την ίδια την αίτηση για εκκαθάριση. Οι πρόνοιες του άρθρου 215 δεν είναι αδιάφορες του επίδικου ζητήματος, σε μια όμως διαφορετική διάσταση, όπως εξηγείται πιο κάτω. Θεμελιώδες ζήτημα στην υπό κρίση Αίτηση είναι κατά πόσο το γεγονός του διορισμού παραλήπτη - διαχειριστή μιας εταιρείας συνιστά εμπόδιο στην καταχώρηση ή προώθηση (και συνεπώς πρέπει να διαταχθεί αναστολή) αίτησης για την εκκαθάριση της, είτε γενικά είτε στη βάση των περιστάσεων της παρούσας υπόθεσης. Στο σύγγραμμα The Law Relating to Receivers, Managers and Administrators, του H.Picarda, 4η έκδ., 2006, σελ.266 αναφέρεται ότι: «Just as the event of liquidation does not prevent the appointment of a receiver, the appointment of a receiver does not prevent a liquidation. A winding-up order may not now be refused simply on the ground that the assets of the company have been mortgaged to an amount equal to or in excess of their value, or that the company has no assets. The court therefore may make a winding-up order even though there is a receiver in possession and it is plain that the creditors can derive no benefit from the order. In Re Chic Ltd [1905] 2 Ch. 345, 74 LJ Ch. 597 the judgment creditors who were petitioning for the winding-up of a company were in that position; the company was in receivership and the assets were very small and more than covered by the debentures. The petitioners could not show that there would be any surplus assets or that they would get any advantage from the winding up. But the company could not pay its debts or exercise any control over its business which was being carried on for the benefit of the debenture holders. The receiver was running up large liabilities. In these circumstances it was held that the company should be wound up.» Ξεκάθαρα λοιπόν μπορεί να διαταχθεί η εκκαθάριση και να διοριστεί εκκαθαριστής εταιρείας παρά το γεγονός ότι έχει προηγηθεί ο διορισμός παραλήπτη - διαχειριστή. Η έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης επηρεάζει τις εξουσίες του παραλήπτη - διαχειριστή με ουσιαστική παράμετρο τον τερματισμό της ιδιότητας του ως αντιπροσώπου της εταιρείας. Στο σύγγραμμα The Law Relating to Receivers, Managers and Administrators, σελ. 282, αναφέρονται οι περιοριστικές επιπτώσεις της έκδοσης διατάγματος εκκαθάρισης στις εξουσίες και δυνατότητες του παραλήπτη. Η αντιπροσώπευση της εταιρείας τερματίζεται όχι όμως η παραλαβή και ο παραλήπτης διατηρεί τον έλεγχο και το δικαίωμα του στην κατοχή και έλεγχο των περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας που καλύπτονται από το ομόλογο. 'Αλλωστε, από το χρονικό σημείο του διορισμού του, τα περιουσιακά στοιχεία που καλύπτονται από το ομόλογο ανήκουν (belong in equity) στον κάτοχο του ομολόγου και όχι την εταιρεία. Και μπορεί ο παραλήπτης να συνεχίσει να ρευστοποιεί τα περιουσιακά αυτά στοιχεία μέχρι που το χρέος αναφορικά με το οποίο διορίστηκε να έχει εξοφληθεί. Στην περίπτωση έκδοσης διατάγματος εκκαθάρισης ο εκκαθαριστής της Εταιρείας θα παρακολουθεί τη διαδικασία εκ μέρους των υπολοίπων πιστωτών της Εταιρείας, ιδιαίτερα των μη εξασφαλισμένων, μέχρι που να εξοφληθεί το χρέος που εξασφαλίζεται από το ομόλογο. Στη συνέχεια τα εναπομείναντα περιουσιακά στοιχεία της Εταιρείας, εάν υπάρχουν, θα περιέλθουν στην κατοχή και στον έλεγχο του εκκαθαριστή για να διεκπεραιώσει το δικό του έργο ως τέτοιος. Ακόμα και η εκκρεμοδικία της κύριας αίτησης έχει τη σημασία της ώστε να τίθενται σε εφαρμογή οι πρόνοιες του άρθρου 215 του Νόμου που σκοπό έχουν την παροχή προστασίας στους πιστωτές και στην περιουσία της υπό διάλυση εταιρείας με στόχο την ίση πληρωμή των πιστωτών της ίδιας τάξης και την αποτροπή προώθησης διαδικασιών από ορισμένους πιστωτές προς απόκτηση ωφελημάτων (βλ. Stefanos & Andreas Cold Stores Trading Ltd v. Εταιρείας Αναψυκτικών ΚΕΑΝ Λτδ

(1998)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1806, 1811). Στην αγόρευση των δικηγόρων του Αιτητή γίνεται αναφορά στο λεκτικό του άρθρου 212 (α) του Νόμου και στην προϋπόθεση όπως η εταιρεία για τις επόμενες τρεις εβδομάδες από την απαίτηση πληρωμής αμελήσει να καταβάλει το ποσό ή να το εξασφαλίσει ή διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση του πιστωτή. Επιχειρηματολογείται πως, κατ΄ ακολουθία του διορισμού παραλήπτη - διαχειριστή, ούτε ο παραλήπτης - διαχειριστής ούτε η εταιρεία έχει δικαίωμα να ενεργήσει προς συμμόρφωση και, επομένως, το άρθρο 212 (α) δεν ενεργοποιείται ώστε να αποτελέσει νομική βάση για στήριξη αίτησης για διορισμό εκκαθαριστή. Όπως προειπώθηκε, η βάση της κύριας αίτησης είναι ότι η Εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της (άρθρο 211 (ε)). Προκύπτει πως ό,τι θα υποστηρίξει η Symeonides είναι πως η Εταιρεία θα πρέπει να θεωρηθεί ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της στη βάση των ισχυριζόμενων γεγονότων και κατ΄ εφαρμογή του άρθρου 212 (α). Εναπόκειται στην Symeonides να αποδείξει την υπόθεση της κατά την κύρια αίτηση. Κατά πόσο μπορεί να γίνει επίκληση του σχετικού άρθρου δεν μπορεί να εξεταστεί εκτός του πλαισίου της εκδίκασης της κύριας αίτησης, όπως συμβαίνει και για κάθε άλλη παράμετρο που αφορά στην τεκμηρίωση του αιτήματος για έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης της Εταιρείας. Η επιχειρηματολογία των δικηγόρων του Αιτητή με αντικείμενο το άρθρο 212 (γ), δεν θα απασχολήσει αφού, παρά το γεγονός ότι αυτό αναφέρεται στη νομική βάση της κύριας αίτησης, προκύπτει ξεκάθαρα από την ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει πως προς απόδειξη της ανικανότητας της Εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της η Symeonides βασίζεται στην τεκμηρίωση των προϋποθέσεων του άρθρου 212 (α) και μόνο. Ένα περαιτέρω ζήτημα, που δεν εγείρεται με την Ενσταση, είναι κατά πόσο ο Αιτητής νομιμοποιείται στην καταχώρηση της υπό κρίση Αίτησης. Όπως προκύπτει από την ίδια την Αίτηση και την Ενορκη Δήλωση που τη συνοδεύει, αυτή δεν προωθείται ως αντιπροσωπευτική του πιστωτή που διόρισε τον παραλήπτη, αλλά από τον ίδιο τον παραλήπτη εκ μέρους της Εταιρείας. Στην Χατζηρούσος, υπό την ιδιότ. ως παραλήπτης της Y.Liasides Dev. Ltd.

(2011)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1703, 1713, αναφέρεται ότι: «... η δυνατότητα του παραλήπτη-διαχειριστή δεν επεκτείνεται στην αμφισβήτηση της αίτησης διάλυσης εκ μέρους της ίδιας της εταιρείας, διότι αυτό θα σήμαινε την υπερκάλυψη των εξουσιών των ιδίων των διευθυντών να ενστούν στη διάλυση της εταιρείας τους. Παρουσιάζεται δε ότι σε περίπτωση που ο παραλήπτης επιθυμεί να αμφισβητήσει την αίτηση διάλυσης της εταιρείας, εκείνος που πρέπει να το πράξει είναι ο πιστωτής που τον διόρισε και όχι ο ίδιος ο παραλήπτης. Στη δεύτερη των πιο πάνω υποθέσεων παρατηρήθηκε μάλιστα ότι ένας παραλήπτης ο οποίος εμφανίζεται προς αμφισβήτηση της αίτησης διάλυσης χωρίς να έχει προς τούτο εκ του νόμου εξουσία θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι είτε αντιπροσωπεύει τον πιστωτή που τον διόρισε ή ότι ενεργεί ο ίδιος ως πιστωτής για τα έξοδα της εκκαθάρισης της εταιρείας, («receivership»).» Εφόσον ο Αιτητής ως παραλήπτης - διαχειριστής της Εταιρείας δεν θα μπορούσε να αμφισβητήσει την κύρια αίτηση δεν θα ήταν δυνατόν να του επιτραπεί να παρεμποδίσει την προώθηση της με την καταχώρηση δευτερογενούς αιτήσεως προς το σκοπό τούτο. Η κύρια αίτηση θα πρέπει να προχωρήσει στην εκδίκαση της ώστε, λαμβάνοντας υπόψη όλες τις σχετικές παραμέτρους, το Δικαστήριο να κρίνει κατά πόσο είναι ορθό και δίκαιο και εξυπηρετούνται οι σκοποί της δικαιοσύνης με την έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης της Εταιρείας. Ως εκ των ανωτέρω η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Καθ΄ ης η Αίτηση, αιτήτριας στην κύρια αίτηση, και εναντίον του Αιτητή όπως τούτα θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)............................ Χ.Μαλαχτός Π.Ε.Δ. /ΚΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο