Βάνιας Δημητρίου ν. Morsa Trading Limited κ.α., Αρ.Αγωγής 2521/2013, 28/8/2015

Βάνιας Δημητρίου ν. Morsa Trading Limited κ.α., Αρ.Αγωγής 2521/2013, 28/8/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2015:A183 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Χ.Μαλαχτού, Π.Ε.Δ. Αρ.Αγωγής 2521/2013 Μεταξύ: Βάνιας Δημητρίου Ενάγουσας και

1. Morsa Trading Limited
2. Westring Nominees Ltd
3. Παναγιώτα Μαυρή Εναγομένων Ημερ.: 28.8.2015 Εμφανίσεις: Για την Ενάγουσα: κ.Λ.Λουκαϊδης Για τους Εναγόμενους: κ.Σ.Πίττας με κ.Α.Αλεξόπουλο για Σωτήρης Πίττας & Σία ΔΕΠΕ Α Π Ο Φ Α Σ Η Α. Εισαγωγή - Το επίδικο ζήτημα Η Εναγόμενη 1 εταιρεία, η Morsa, συστάθηκε την 7.5.2005 (Τεκμ.9) για να κατέχει το σύνολο του μετοχικού κεφαλαίου της βουλγαρικής εταιρείας Morsa Trading (Bulgaria) Ltd, μέσω της οποίας τον Ιούλιο - Αύγουστο του 2005 αγοράστηκε, με προοπτική την ανάπτυξη, μερίδιο μεγάλης έκτασης γης στη Βουλγαρία. Το εγχείρημα φαίνεται να μην προχωρά προς το παρόν και για τη συνέχιση του θα απαιτηθούν αρκετά έξοδα. Είναι κοινό έδαφος πως προτού επισυμβούν τα γεγονότα που οδήγησαν στην αντιδικία που η παρούσα αγωγή αφορά, το σύνολο των 1000 μετοχών της Morsa ήταν εγγεγραμμένες στο όνομα της Εναγόμενης 2 εταιρείας, Westring Nominees, που τις κατείχε ως εμπιστευματοδόχος για τους τρεις δικαιούχους τους μεταξύ των οποίων ο Πάμπος Δημητρίου (Μ.Ε.1), σύζυγος της Ενάγουσας και ο Χριστάκης Πίττας (Μ.Υ.1). Σύμφωνα με πιστοποιητικό του Εφόρου Εταιρειών ημερ. 28.9.2012 (Τεκμ.11) η Westring Nominees ήταν και την 9.7.2012 η μόνη μέτοχος της Morsa, ενώ και στην Εκθεση Απαίτησης αναφέρεται ότι η Westring Nominees είναι η μόνη μέτοχος της Morsa, θέση που γίνεται παραδεκτή στην κοινή Εκθεση Υπεράσπισης των Εναγομένων. Διευθυντής της Morsa είναι η Εναγόμενη 3 σύζυγος του Χρ.Πίττα (Τεκμ.10). Η Westring Nominees, όπως και άλλες εταιρείες με το συστατικό «Westring», είναι οικογενειακές εταιρείες του Χρ.Πίττα. Η υπόθεση της Ενάγουσας βασίζεται στη θέση ότι κατέστηκε η νόμιμη εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια 195 μετοχών της Morsa γεγονός που γνωστοποιήθηκε στον Εφορο Εταιρειών τον Δεκέμβριο του 2011 με την αποστολή από τη Morsa του εντύπου ΗΕ57 (Τεκμ. 4). Πρόκειται για το σύνολο των μετοχών που δικαιούτο ο σύζυγος της. Ανιχνεύονται στην Εκθεση Υπεράσπισης οι βασικοί ισχυρισμοί που στοιχειοθετούν την αξίωση. Δικογραφείται (παρ.9) ότι: «...οι 195 μετοχές ενεγράφησαν στο όνομα της Ενάγουσας - Βάνιας Δημητρίου, η οποία κατέστη μέλος της Εταιρείας, ...». Δεν έχει σημασία ότι λανθασμένα συμπληρώνεται ότι τούτο έγινε «... σε αντικατάσταση του συζύγου της κ.Δημητρίου». Ακόμη (παρ.12.1) πως: «Η εγγραφή των 195 μετοχών της Εταιρείας στο όνομα της Ενάγουσας έγινε νομότυπα ...». Η προσθήκη πως τούτο έγινε «... και / ή μετά από αίτηση της Εταιρείας προς τον Εφορο Εταιρειών ...» δεν ανατρέπει τον ισχυρισμό. Την 10.5.2012 η Ενάγουσα, ακολουθώντας τις πρόνοιες του Καταστατικού της Morsa, πώλησε 100 από τις 195 μετοχές στον Αντρέα Πατσαλίδη (Μ.Ε.2) για το ποσό, κατά τη θέση της, των €180.000 (Τεκμ.3), στο μεταξύ όμως, την 9.4.2012, η Μorsa κοινοποίησε νέο έντυπο ΗΕ57 (Τεκμ.2) στον Εφορο ανατρέποντας την κατάσταση. Αξιώνει η Ενάγουσα ακύρωση, προδήλως εννοώντας της δεύτερης κοινοποίησης ή εγγραφής των 195 μετοχών στην Westring Nominees και επιστροφή τους σε αυτή. Καθορίζει την αξία τους άνω των €400.
4. Αξιώνει ακόμα, γενικές και ειδικές αποζημιώσεις που, όμως, δεν καθορίζονται στο δικόγραφο της. Οι Εναγόμενοι δεν αμφισβητούν τα δικαιώματα του Δημητρίου στη Morsa. Η θέση που προβάλλουν είναι πως ο Δημητρίου παραπλάνησε την Ανθή Χρίστου (Μ.Υ.2), υπάλληλο στην εταιρεία Westring Consulting Services Ltd που παρέχει υπηρεσίες διαχείρισης στη Morsa, και την έπεισε να αποστείλει το Τεκμ.4 στον Έφορο Εταιρειών, ενώ ουδέποτε υπογράφηκε οποιοδήποτε έγγραφο μεταβίβασης προς την Ενάγουσα, ουδέποτε της μεταβιβάστηκαν οιεσδήποτε μετοχές, αυτή ουδέποτε εγγράφηκε ως μέτοχος στο Μητρώο Μελών της Morsa και το διοικητικό συμβούλιο της Morsa ουδέποτε ενέκρινε κάτι τέτοιο. Αποδέχονται οι Εναγόμενοι ότι η Morsa απέστειλε νέο έντυπο στον Εφορο Εταιρειών «... για διόρθωση της παρατυπίας που ήταν το αποτέλεσμα των ψευδών παραστάσεων του κ.Πάμπου Δημητρίου προς την κ.Ανθή Χρίστου». Είναι κοινό έδαφος ότι τους άλλους δύο δικαιούχους ενέπλεξε στις δραστηριότητες ανάπτυξης γης στη Βουλγαρία ο Δημητρίου, το δε ακίνητο στο οποίο η Morsa έχει συμφέρον αγοράστηκε μέσω διασυνδέσεων του Δημητρίου στη Βουλγαρία. Προκύπτει ακόμη πως ο Χρ.Πίττας έχει να λαμβάνει από το Δημητρίου χρήματα αφού ο τελευταίος δεν έχει συνεισφέρει στα έξοδα μετά την απόκτηση του συμφέροντος στο ακίνητο. Συγκεκριμένα ποσά απαιτήθηκαν από τον Δημητρίου με ηλεκτρονικά μηνύματα που του αποστάληκαν (Τεκμ. 23 και 24). Ο Δημητρίου αποδέχεται ότι μετά την αγορά του ακινήτου υπήρξαν έξοδα και ότι ο ίδιος δεν πλήρωσε οποιοδήποτε ποσό αναφέροντας ότι δεν αποδεχόταν τα υπέρογκα ποσά που του ζητούνταν. Προκύπτει από τη μαρτυρία του Χρ.Πίττα (γραπτή δήλωση Τεκμ.8) ότι επιδιώκει την παραμονή του Δημητρίου ως δικαιούχου μετοχών της Morsa γιατί, πέραν των οφειλών του για τα έξοδα διαχείρισης της εταιρείας, τον θεωρεί αναγκαίο ή τουλάχιστο χρήσιμο για την διεκπεραίωση του έργου της ανάπτυξης της γης στη Βουλγαρία. Ο Δημητρίου ήταν ο εμπνευστής της επένδυσης και το πρόσωπο που έκανε όλες τις διαπραγματεύσεις καθότι μιλούσε βουλγάρικα. Κατά τον Χρ.Πίττα εάν οποιοσδήποτε από τους δικαιούχους αποχωρήσει η επένδυση δεν θα καρποφορήσει διότι βρίσκεται σε μια κατάσταση επικίνδυνη και χρονοβόρα. Β. Το Πιστοποιητικού Μετοχών της Morsa Το Τεκμ.25 είναι φωτοαντίγραφο Πιστοποιητικού Μετοχών της Morsa υπογραμμένο από τη μόνη διευθυντή της, την Εναγόμενη 3, και εκ μέρους της Westring Secretarial Services Limited γραμματέως της (βλ. Τεκμ.10), ημερ. 2.2.2009, με το οποίο πιστοποιείται ότι ο Δημητρίου είναι ο εγγεγραμμένος μέτοχος 195 συνήθων μετοχών της Morsa με αύξοντες αριθμούς 806 μέχρι 1000, αμφοτέρων περιλαμβανομένων. Παρά την άρνηση του σχετικού ισχυρισμού στην Εκθεση Υπεράσπισης, προκύπτει από τη μαρτυρία του Χρ.Πίττα ότι οι Εναγόμενοι αποδέχονται την ύπαρξη του Πιστοποιητικού και ότι αυτό καταρτίστηκε από τη Morsa και υπογράφτηκε ως ανωτέρω. Η εξήγηση που έδωσε ο Χρ.Πίττας ήταν ότι δόθηκε στο Δημητρίου για να καθησυχαστούν ανησυχίες που είχε, αφού δεν κατείχε απόδειξη για τα χρήματα που είχε συνεισφέρει στη Morsa. Κατά τον Χρ.Πίττα, ο Δημητρίου γνώριζε ότι το έγγραφο θα ήταν απλώς μια απόδειξη ότι δικαιούτο σε αυτές τις μετοχές και ότι «επισήμως» δεν άλλαζε το καθεστώς που είχε συμφωνηθεί ότι όλες τις μετοχές της Morsa θα κατείχε η Westring Nominees ως εμπιστευματοδόχος για τους τρεις δικαιούχους. Η εξήγηση του Χρ.Πίττα έρχεται σε αντίθεση με τα όσα αναφέρονται σε επιστολή ημερ. 24.4.2012 (Τεκμ.17) των δικηγόρων των Εναγομένων που υπογράφεται από το δικηγόρο Σωτήρη Πίττα που φαίνεται να είναι ο τρίτος τελικός δικαιούχος (βλ. Τεκμ.23). Αναφέρεται στην επιστολή (σελ.1, παρ.Α) ότι το Πιστοποιητικό «...εδόθη στον κ.Δημητρίου, όπως και στους άλλους επενδυτές που επένδυσαν για την αγορά ακινήτων από την MORSA στη Βουλγαρία, για σκοπούς ενημέρωσης του τελικού μεριδίου που θα δικαιούτο ο κάθε επενδυτής, ...». Ο Δημητρίου (γραπτή δήλωση Τεκμ.1) δέχθηκε πως οι μετοχές κατέχονταν από την Westring Nominees μετά από συμφωνία των τριών δικαιούχων και ότι μετά από 2 - 3 χρόνια νοιώθοντας ανασφάλεια ζήτησε κάποιο έγγραφο. Eπέμενε, ωστόσο, πως όταν εκδόθηκε το Πιστοποιητικό δεν γνώριζε πως τίποτα δεν είχε κοινοποιηθεί στον Εφορο Εταιρειών. Αναφέρει πως όταν, κατόπιν ελέγχου, διαπίστωσε πως το Πιστοποιητικό ήταν «ψεύτικο» προωθήθηκαν οι διαδικασίες για να εγγραφούν οι 195 μετοχές που δικαιούτο στο όνομα της συζύγου του. Αυτό που συνιστά στέρεο έδαφος είναι πως την 25.10.2011 υποβλήθηκε η αίτηση αρ.1180494 προς τον Εφορο Εταιρειών σχετικά με την εγγραφή 195 μετοχών στο όνομα του Δημητρίου αλλά προέκυψε ζήτημα γιατί εφόσον ο Δημητρίου ήταν κυβερνητικός υπάλληλος απαιτείτο η έγκριση του Υπουργού Οικονομικών. Ο Δημητρίου διατείνεται πως το 2009 όταν παρέλαβε το Πιστοποιητικό δεν γνώριζε πως δεν θα μπορούσε να καταστεί μέτοχος χωρίς τέτοια έγκριση. Ακόμα και αν ο Χρ.Πίττας είχε μαρτυρήσει την αλήθεια επί του προκειμένου, η συμπεριφορά της Morsa και των αξιωματούχων της να χορηγήσουν στο Δημητρίου το Πιστοποιητικό ήταν απαράδεκτη. Ακόμα και αν τούτο δεν έγινε για να καταδολιευτεί ο Δημητρίου, η έκδοση του Πιστοποιητικού καταδεικνύει κατά τον πλέον επιεική χαρακτηρισμό προχειρότητα, επιπολαιότητα, έλλειψη σεβασμού προς το νόμο και αναξιόπιστη συμπεριφορά κατά το χειρισμό των υποθέσεων της Εταιρείας. Ακόμα πλήρη αδιαφορία για τρίτους που, βασιζόμενοι στο ότι το Πιστοποιητικό ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα, θα μπορούσαν να ενεργήσουν προς βλάβη τους. Το Τεκμ.25 ήταν πλαστό έγγραφο και χορηγήθηκε από την Morsa σε γνώση της ότι ήταν τέτοιο. Δεν αποδέχομαι και απορρίπτω την μαρτυρία του Χρ. Πίττα. Αποδέχομαι την επί του προκειμένου θέση του Δημητρίου. Ο τελευταίος δεν μου έδωσε την εντύπωση αδαούς προσώπου που θα μπορούσε να αποδεχτεί ένα πιστοποιητικό που θα γνώριζε ότι ήταν ψεύτικο ως απόδειξη της συμμετοχής του στη Morsa. Γ. Η εμπλοκή του Πατσαλίδη Ο Δημητρίου αρχικά αρνήθηκε ότι έχει οποιαδήποτε οικονομική διαφορά με τον Πατσαλίδη και συγκεκριμένα αρνήθηκε ότι ο Πατσαλίδης του είχε δώσει χρήματα τα οποία αδυνατούσε να του επιστρέψει. Στη συνέχεια, επικαλούμενος τηλεφωνική συνομιλία κατά την οποία, κατά τη θέση του, ο Χρ.Πίττας ανάφερε στον Πατσαλίδη ότι θα ελάμβανε τα χρήματα του όταν θα πωλείτο το ακίνητο στη Βουλγαρία, και ερωτούμενος για ποια χρήματα μιλούσε, αποκάλυψε ότι με τον Πατσαλίδη είχαν αγοράσει κάποιο άλλο ακίνητο για το οποίο ο ίδιος θα έπρεπε να συνεισφέρει το ήμισυ και αντί για χρημάτων συμφώνησε με τον Πατσαλίδη να του δώσει 100 από τις 195 μετοχές του στη Morsa. Ο Πατσαλίδης επιβεβαίωσε στη μαρτυρία του ότι είχε συνεργασία με το Δημητρίου στην αγορά κάποιου ακινήτου στη Βουλγαρία το οποίο εγγράφηκε στους δύο εξ ημισίας. Και σε αυτή την περίπτωση το ακίνητο είχε αγοραστεί με τη διαμεσολάβηση γνωστών του Δημητρίου. Ο Πατσαλίδης αποδέχτηκε πως εφόσον ο ίδιος πλήρωσε για το ακίνητο σημαίνει ότι ο Δημητρίου του όφειλε χρήματα και, έστω με διστακτικότητα, αποδέχτηκε πως παρέμεινε εκκρεμότητα από την πιο πάνω πράξη. Όπως ορθά το έθεσε, δεν θα πλήρωνε κάποιο ποσό για τις επίδικες μετοχές αλλά θα διευθετείτο η υφιστάμενη εκκρεμότητα. Διαφάνηκε πως για τον Πατσαλίδη η απόκτηση των 100 μετοχών της Morsa ήταν λύση ανάγκης αφού φαίνεται να μην μπορούσε να ικανοποιηθεί διαφορετικά από το Δημητρίου. Ο ίδιος ο Πατσαλίδης επικαλέστηκε πως υπαλλακτικά θα μπορούσε να απαιτήσει από το Δημητρίου να του μεταβιβάσει το μερίδιο του στο ακίνητο που αγόρασαν μαζί. Παρά τα προβλήματα σε σχέση με τις μετοχές της Morsa που οδήγησαν στην παρούσα αγωγή και την εκκρεμοδικία εδώ και δύο χρόνια, ο Πατσαλίδης δεν φαίνεται να προώθησε την υπαλλακτική διέξοδο. Η εκκρεμότητα δεν έχει διευθετηθεί και παραμένει, γεγονός που υποδηλώνει πως η υπαλλακτική διέξοδος είτε είναι ανέφικτη, είτε ασύμφορη για τον Πατσαλίδη. Κάτω από αυτές τις περιστάσεις δεν είναι καθόλου παράξενο που ο Πατσαλίδης δεν προέβηκε σε έρευνα για να διαπιστώσει την πραγματική αξία των μετοχών της Morsa, πολύ περισσότερο «πλήρη έρευνα (Legal and Finance Due Diligence) των εταιρικών θεμάτων της Morsa», όπως το θέτουν οι δικηγόροι των Εναγομένων στην αγόρευση τους. Για την αξία του μεριδίου του, αναφέρει ο Πατσαλίδης, συμφώνησε με το Δημητρίου όπως ο τελευταίος του μεταβιβάσει 100 από τις μετοχές του στη Morsa. Ο Δημητρίου του είχε υποδείξει το σχετικό Πιστοποιητικό μετόχου (Τεκμ.25). Ακόμα του έδωσε το τηλέφωνο του Χρ.Πίττα, που όπως του είπε χειριζόταν το ζήτημα, και ο Πατσαλίδης είχε τηλεφωνική συνομιλία μαζί του. Το γεγονός της τηλεφωνικής επαφής συνιστά κοινό έδαφος και δεν έχει σημασία κατά πόσο μίλησαν όταν ο Πατσαλίδης τηλεφώνησε ή κατά πόσο ο Χρ.Πίττας τον πήρε πίσω. Δεν βρίσκω πως είναι «εκπληκτικό» να θυμάται ο Πατσαλίδης αυτή τη λεπτομέρεια, όπως διερωτούνται οι δικηγόροι των Εναγομένων, υπονοώντας ότι ψεύδεται. Κατά τον Πατσαλίδη, ο Χρ. Πίττας ήταν ενήμερος και του ανέφερε ότι ήταν δύσκολο να γίνει τότε μεταβίβαση στο όνομα του. Προφανώς για να μην επιμένει, τον ρώτησε τι χρήματα διεκδικούσε από το Δημητρίου και τον διαβεβαίωσε ότι ο ίδιος θα του τα έδιδε και πως θα εισέπραττε τα χρήματα του (ο Πατσαλίδης) όταν θα πωλείτο το ακίνητο, σημειώνοντας ωστόσο ότι τη συγκεκριμένη εποχή οι τιμές είχαν πέσει. Ο Χρ.Πίττας του ανάφερε ακόμη ότι ήταν καλό να μην μπλέξουν την εταιρεία της Κύπρου γιατί έγινε μια άλλη εταιρεία στη Βουλγαρία με σκοπό όταν πουληθεί το χωράφι να πουληθούν οι μετοχές της κυπριακής εταιρείας. Προδήλως επρόκειτο για ζήτημα σε σχέση με τη συναφή φορολογία. Αυτό, ανέφερε ο Πατσαλίδης, τον έκανε να επιμένει περισσότερο γιατί δεν του άρεσε. Σε ερώτηση του Δικαστηρίου ποια ήταν η κατάληξη του τηλεφωνήματος απάντησε: «Δεν θυμούμαι ακριβώς, αλλά για να μου δώσει το τηλέφωνο της Ανθής όταν είδε ότι δεν μπορούσα να πεισθώ, να περιμένω κλπ., μου είχε πει ότι θα γίνει προσπάθεια να γίνει μεταβίβαση μετοχών». Σε υποβολή του δικηγόρου των Εναγομένων ότι ο Χρ.Πίττας του ξεκαθάρισε ότι δεν ήταν αποδεχτός να γίνει μέτοχος γιατί οι τρεις επενδυτές είχαν συμφωνία ότι αν δεν ολοκληρωθεί το έργο στη Βουλγαρία κανένας δεν θα πωλούσε τις μετοχές του, απάντησε: «Διαφωνώ, παρόλο που πέρασε καιρός ουδέποτε λέχθηκε έτσι πράμα, μου έκανε πρόταση μείνε όπως είσαι ... και να μην γίνει μεταβίβαση, το αναγνωρίζουμε, όταν πουληθεί θα πιάσεις τα λεφτά σου, ούτε συμφωνίες αναφέρθηκαν, ούτε ότι μεταξύ τους υπάρχουν καταστατικά». Σε μεταγενέστερο στάδιο, αναφέρει ο Πατσαλίδης, επικοινώνησε μαζί του η Χρίστου ζητώντας του για σκοπούς της μεταβίβασης αντίγραφο του διαβατηρίου και της ταυτότητας του. Ο Πατσαλίδης της τα απέστειλε. Επανήλθε η Χρίστου την ίδια ή την επόμενη μέρα ζητώντας του ένα λογαριασμό υπηρεσιών (utility bill) και αυτός της απέστειλε ένα λογαριασμό υδατοπρομήθειας στο όνομα του (Τεκμ.6). Σύμφωνα με την εκτύπωση του τηλεμοιότυπου αυτό έγινε την 10.11.
5. Την επομένη αποστάληκε από τη Χρίστου στο Δημητρίου που του την παρουσίασε, επιστολή του Εφόρου Εταιρειών (Τεκμ.7) στην οποία αναφερόταν ότι χρειαζόταν έγκριση του Υπουργείου Οικονομικών για να διοριστεί μέτοχος. Η επιστολή αφορούσε το Δημητρίου. Ο Χρ.Πίττας τοποθετεί τη μοναδική τηλεφωνική του συνομιλία με τον Πατσαλίδη μετά που παρέλαβε την επιστολή του δικηγόρου της Ενάγουσας ημερ. 16.5.2012 (Τεκμ.19) με την οποία πληροφορούνταν ότι η Ενάγουσα είχε πωλήσει 100 μετοχές της Morsa «σε κάποιο Ανδρέα Πατσαλίδη». Είναι η θέση του Χρ.Πίττα ότι κατά το τηλεφώνημα που του έκαμε ο Πατσαλίδης του εξήγησε ότι η Ενάγουσα ουδέποτε ήταν μέτοχος στη Morsa και συνεπώς δεν μπορούσε να του πωλήσει μετοχές της. Ακόμη ότι για να εκδοθεί ξεχωριστός τίτλος του ακινήτου στη Βουλγαρία απαιτείτο επένδυση χρημάτων και αρκετός χρόνος και ότι υπήρχαν συμφωνίες μεταξύ των άλλων δικαιούχων και του Δημητρίου για το πότε μπορούσε να πωλήσει τις μετοχές του. Απορρίπτω τη θέση ότι η τηλεφωνική συνομιλία πραγματοποιήθηκε κατά το χρόνο που ισχυρίστηκε ο Χρ.Πίττας. Αποδέχομαι την επί του προκειμένου θέση του Πατσαλίδη ότι το τηλεφώνημα πραγματοποιήθηκε πριν τις 10.11.2011 και συνδέεται χρονικά με την αποστολή των Τεκμ. 6 και
6. Προκύπτει από το γεγονός της αποστολής του Τεκμ.6 πως ο Πατσαλίδης είχε επαφή με το γραφείο του Χρ.Πίττα και η επαφή δεν σχετιζόταν με οτιδήποτε άλλο παρά με το ζήτημα των μετοχών της Morsa. Περαιτέρω, σημειώνεται πως κατά την αντεξέταση του Πατσαλίδη ουδέποτε του υποβλήθηκε ότι έγινε στο τηλεφώνημα αναφορά στην Ενάγουσα. Ό,τι του υποβλήθηκε ήταν ότι ενημερώθηκε ότι ο Δημητρίου ήταν δεσμευμένος έναντι των άλλων δικαιούχων μετοχών της Morsa να μην πωλήσει και δεν μπορούσε να πωλήσει τις μετοχές του. Συνεπώς, πριν το χρονικό στάδιο που οι Εναγόμενοι τοποθετούν τα γεγονότα, που κατά τη θέση τους οδήγησαν στην αποστολή του Τεκμ.4 στον Εφορο Εταιρειών, ο Πατσαλιδης και το ενδιαφέρον του για την απόκτηση μετοχών της Morsa ήταν υπόψη τόσο του Χρ.Πίττα, όσο και της Χρίστου. Δ. Η κατοχή των μετοχών από την Westring Nominees ως εμπιστευματοδόχου Προκύπτει από τη γραπτή δήλωση της Χρίστου (Τεκμ.26) και επιβεβαιώνεται από το περιεχόμενο της επιστολής των δικηγόρων των Εναγομένων ημερ. 24.4.2012 (Τεκμ.17), ότι τον Οκτώβριο του 2011 το αίτημα στον Εφορο Εταιρειών αφορούσε στην εγγραφή των μετοχών της Morsa στα ονόματα και των τριών δικαιούχων. Αυτό υποδηλώνει πως η προφορική συμφωνία μεταξύ των δικαιούχων ότι τις μετοχές τους θα κρατούσε η Westring Nominees ως εμπιστευματοδόχος δεν ήταν πλέον σε ισχύ. Η θέση του Χρ.Πίττα ήταν πως επειδή το ακίνητο στη Βουλγαρία δεν μπορούσε να αξιοποιηθεί και να πωληθεί άμεσα η διευθέτηση και η συμφωνία που είχαν οι τρεις δικαιούχοι των μετοχών της Morsa ήταν ότι κανένας δεν θα πωλούσε τις μετοχές του αλλά όλοι ταυτόχρονα όταν θα έβγαινε ξεχωριστός τίτλος του ακινήτου και εξευρίσκετο ενδιαφερόμενος αγοραστής. Ο λόγος που οι μετοχές που ο κάθε δικαιούχος δικαιούτο δεν εγγράφηκαν στο όνομα του ήταν για να υπάρχει εξασφάλιση υλοποίησης της πιο πάνω διευθέτησης και συμφωνίας. Αποδέχεται ο Χρ.Πίττας ότι το 2011 είχε γίνει αποδεχτό όπως οι μετοχές στις οποίες ο Δημητρίου δικαιούτο, εγγραφούν στο όνομα του αφού όμως ο τελευταίος δεσμεύτηκε ότι δεν θα τις πωλούσε. Ο χρόνος που η Morsa αποτάθηκε στον Εφορο Εταιρειών ώστε να γίνει αποδεχτός ο Δημητρίου ως μέτοχος της ταυτίζεται με την περίοδο που εκδηλώθηκε η διάθεση του Δημητρίου να εμπλέξει τον Πατσαλίδη και η ανταπόκριση του τελευταίου. Επιβεβαιώνεται πως η τηλεφωνική συνομιλία του Πατσαλιδη με τον Χρ.Πίττα είχε γίνει τον Νοέμβριο του 2011 και όχι τον Μάϊο του 2012, όπως υποστήριξε ο τελευταίος. Ε. Η μαρτυρία της Ανθής Χρίστου Η Χρίστου είναι κουνιάδα του Χρ.Πίττα και εργάζεται εδώ και 12 χρόνια στην εταιρεία Westring Consulting Services Ltd που, υπενθυμίζεται, ανήκει στον Χρ.Πίττα. Η Westring Consulting παρέχει υπηρεσίες διαχείρισης εταιρειών σε εταιρείες μεταξύ των οποίων και στη Morsa. Υποστήριξε η Χρίστου πως τον Δεκέμβριο του 2011 την επισκέφθηκε στο χώρο εργασίας της ο Δημητρίου ο οποίος της ανάφερε ότι είχε συνεννοηθεί με τον Χρ.Πίττα ώστε να μεταβιβαστούν οι 195 μετοχές στις οποίες ο ίδιος δικαιούτο στη σύζυγο του. Ο Χρ.Πίττας απουσίαζε σε επαγγελματικό ταξίδι στο εξωτερικό. Η Χρίστου του τηλεφώνησε αλλά ο Χρ.Πίττας δεν ανταποκρίθηκε. Ο Δημητρίου ήταν πιεστικός και η Χρίστου γνωρίζοντας ότι ήταν στενός φίλος του Χρ.Πίττα με τον οποίο είχε επαγγελματική συνεργασία, ότι αυτός ήταν πράγματι δικαιούχος 195 μετοχών της Morsa, ότι είχαν προηγηθεί ενέργειες για μεταβίβαση τους στον ίδιο και ότι είχε εγερθεί ζήτημα λόγω του ότι ήταν κυβερνητικός υπάλληλος, θεώρησε ότι να υπήρξε συνεννόηση για να μεταβιβαστούν στο όνομα της συζύγου του ήταν λογικό. Αυτό που η ίδια έκαμε ήταν να κοινοποιήσει στον Εφορο Εταιρειών σχετικό έντυπο ΗΕ
7. Μάλιστα χρησιμοποίησε το έντυπο που είχε ετοιμαστεί και κατατεθεί για την περίπτωση του ίδιου του Δημητρίου, που τους είχε στο μεταξύ επιστραφεί. Φαίνεται στο παρουσιασθέν φωτοαντίγραφο (Τεκμ.4) η διόρθωση του ονόματος, ενώ όλα τα υπόλοιπα στοιχεία παρέμειναν τα ίδια, ακόμα και η ημερομηνία 20.10.
8. Για το ζήτημα της ημερομηνίας ρωτήθηκε από το Δικαστήριο μετά το πέρας της επανεξέτασης της και απάντησε: «20 Οκτωβρίου 2011, έτσι ήταν η φόρμα που είχε σταλεί στον Εφορο Εταιρειών για να μεταβιβαστούν οι μετοχές στον Πάμπο Δημητρίου και όταν πήραμε την επιστολή από τον Εφορο Εταιρειών ότι η μεταβίβαση αυτή δεν επιτρεπόταν να γίνει εκτός αν είχε ο κ.Πάμπος ειδική άδεια από το Υπουργείο Οικονομικών, τότε η ίδια αίτηση διορθωμένη αλλά με ίδιες ημερομηνίες, μετά από οδηγίες από τον Εφορο Εταιρειών, στάλθηκε ξανά». Η αναφορά σε οδηγίες από τον Εφορο Εταιρειών άφηνε έδαφος να εκλάβει κάποιος ότι υπήρξε κάποια διαβούλευση με το γραφείο του Εφόρου. Τέτοια διαβούλευση δεν θα συνείδε με την εκδοχή της Χρίστου, οπόταν ρωτήθηκε από το Δικαστήριο ποιες ήταν οι οδηγίες στις οποίες είχε αναφερθεί. Απάντησε ότι αφορούσαν στο ότι ο Εφορος δεν μπορούσε να δεχτεί τον Δημητρίου ως μέτοχο της Εταιρείας. Μετά τη διευκρινιστική παρέμβαση του Δικαστηρίου οι δικηγόροι των μερών, στους οποίους δόθηκε το δικαίωμα να ρωτήσουν επί του θέματος, δεν υπέβαλαν άλλες ερωτήσεις. Κατά τη διά ζώσης μαρτυρία της όταν η Χρίστου ρωτήθηκε γιατί δεν τηλεφώνησε στον Χρ.Πίττα και να τον ενημερώσει για την επίσκεψη του Δημητρίου, απάντησε ότι θυμάται ότι του τηλεφώνησε αλλά δεν της απάντησε. Στη γραπτή της δήλωση καταγράφει πως απέστειλε το έντυπο ΗΕ57 χωρίς να λάβει προηγουμένως την έγκριση ή συγκατάθεση του Χρ.Πίττα γιατί ο τελευταίος ήταν στο εξωτερικό και δεν μπορούσε να επικοινωνήσει μαζί του. Η αναφορά ότι δεν μπορούσε να επικοινωνήσει μαζί του μπορεί ίσως να καλύπτει μια ανεπιτυχή τηλεφωνική κλήση. Ούτε και αυτό το επιμέρους ζήτημα διερευνήθηκε περισσότερο. Η Χρίστου ανάφερε ακόμα πως παρέλειψε να ενημερώσει τον Χρ.Πίττα με την επιστροφή του στην Κύπρο. Κατά τη θέση της, το ζήτημα επανήλθε στο προσκήνιο όταν περί την 30.3.2012 λήφθηκε η επιστολή ημερ. 23.3.2012 του δικηγόρου της Ενάγουσας (Τεκμ. 14) με την οποία η τελευταία έδιδε ειδοποίηση για την πώληση των μετοχών. Τότε πληροφόρησε τον Χρ.Πίττα για τα όσα είχαν σχετικά επισυμβεί κατά την απουσία του. Δεν αποδέχομαι τη μαρτυρία της Χρίστου. Η εντύπωση που απεκόμισα είναι ότι η μάρτυρας προσήλθε στο Δικαστήριο με σκοπό να βοηθήσει την υπόθεση των εργοδοτών της. Δεν αποδέχομαι πως θα ενεργούσε στο ζήτημα χωρίς οδηγίες από τον Χρ.Πίττα, πολύ περισσότερο αφού είχε προηγηθεί η εκδήλωση του ενδιαφέροντος του Πατσαλίδη ζήτημα στο οποίο είχε εμπλοκή και η ίδια. Στην επιστολή των δικηγόρων της Morsa ημερ. 11.4.2012 (Τεκμ.15), που ήταν η απάντηση στην πρώτη επιστολή του δικηγόρου της Ενάγουσας, δεν γίνεται επίκληση της θεμελιακής θέσης της Υπεράσπισης ότι ο Δημητρίου παραπλάνησε και έπεισε την Χρίστου να κοινοποιήσει το Τεκμ.4 στον Εφορο Εταιρειών. Αντίθετα, γίνεται αναφορά σε λάθος ή και αβλεψία της Χρίστου. Είναι η κατάληξη μου πως η πιο πάνω θεμελιακή θέση συνιστά μεταγενέστερη επινόηση των Εναγομένων ή και άλλων με συμφέροντα πίσω από αυτούς. Αποδέχομαι τη θέση του Δημητρίου ότι αυτό που του καταλογίστηκε ότι διέπραξε σε σχέση με τη Χρίστου δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Στ. Το έντυπο ΗΕ57 ημερ. 9.4.2012 Μαρτύρησε η Χρίστου πως επειδή η κοινοποίηση του εντύπου ΗΕ57 που αφορούσε στη μεταβίβαση των 195 μετοχών στην Ενάγουσα έγινε λανθασμένα και παράτυπα, καταχωρίστηκε στον Εφορο Εταιρειών «νέο διορθωτικό έντυπο ΗΕ57», ημερ. 9.4.2012 (Τεκμ.2). Το έντυπο ΗΕ57 κοινοποιείται στον Εφορο Εταιρειών δυνάμει των διατάξεων του άρθρου 113 Α του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.113, το οποίο προνοεί ότι: «