← Κύπρος

TERRE MER ESTATE LIMITED κ.α. ν. STAVRINA CONSTRUCTIONS DEVELOPERS LIMITED υπό διαχείριση μέσω του Γιαννάκη Χατζηχάννα ως διαχειριστή και παραλήπτη αυ

TERRE MER ESTATE LIMITED κ.α. ν. STAVRINA CONSTRUCTIONS DEVELOPERS LIMITED υπό διαχείριση μέσω του Γιαννάκη Χατζηχάννα ως διαχειριστή και παραλήπτη αυτής κ.α., Αρ.αγωγής 889/2015, 28/8/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2015:A184 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Χ.Μαλαχτού, Π.Ε.Δ. Αρ.αγωγής 889/2015 Μεταξύ:

  1. TERRE MER ESTATE LIMITED
  2. SABINE ANGELE HERBERT W. VAN DER HAEGHEN Εναγόντων και
  3. STAVRINA CONSTRUCTIONS DEVELOPERS LIMITED υπό διαχείριση μέσω του Γιαννάκη Χατζηχάννα ως διαχειριστή και παραλήπτη αυτής
  4. MAREC SERVICES LIMITED
  5. ΧΡΙΣΤΟΣ Χ'ΓΙΑΓΚΟΥ
  6. ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ
  7. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ Εναγομένων Αίτηση ημερ. 19.6.2015 Ημερ.: 28.8.2015 Για τους Ενάγοντες - Αιτητές: κ.Ποσνακίδης για Κύπρος Ανδρέου ΔΕΠΕ Για τους Εναγόμενους 2 και 5 - Καθ΄ ων η Αίτηση: κ.Μ.Φιλίππου για Χαβιαράς & Φιλίππου ΔΕΠΕ Για τον Εναγόμενο 3 - Καθ΄ ου η Αίτηση: κ.Σ.Κυριακίδης και κ.Κ.Κυριακίδης για Σάββας Κυριακίδης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η αγωγή καταχωρίστηκε την 14.5.2015 με Κλητήριο Ενταλμα Ειδικά Οπισθογραφημένο. Σύμφωνα με την αξίωση η Ενάγουσα 1 Εταιρεία συνήψε την 14.1.2008, «μέσω» της Ενάγουσας 2 διευθύντριας της, τέσσερεις συμφωνίες με τις Εναγόμενες 1 και 2 Εταιρείες για την αγορά τεσσάρων οικοπέδων που θα προέκυπταν από το διαχωρισμό δύο τεμαχίων γης στο χωριό Αλεθρικό Λάρνακας. Τα αγοραπωλητήρια έγγραφα κατατέθηκαν στο Κτηματολόγιο για σκοπούς ειδικής εκτέλεσης. Το τίμημα πώλησης για κάθε οικόπεδο ήταν €183.700, πληρωτέο σταδιακά όπως διαλαμβάνετο στις συμφωνίες. Η έκταση του κάθε οικοπέδου αναφερόταν στις συμφωνίες ότι ήταν περίπου 540 τ.μ. και αυτό καθοριζόταν στα επισυνημμένα αρχιτεκτονικά σχέδια. Αναφερόταν ακόμα στις συμφωνίες ότι η διαίρεση θα γινόταν «... συμφώνως προς τα αρχιτεκτονικά σχέδια και τους τεχνικούς όρους που κατατέθηκαν και/ή θα κατατεθούν από τους πωλητές στην αρμοδία αρχή και/ή υπηρεσία με σκοπό την έκδοση άδειας διαίρεσης». Οι Εναγόμενες 1 και 2 υποχρεούντο να παραδώσουν τα οικόπεδα το αργότερο μέχρι την 14.6.
  8. Οι Εναγόμενες 1 και 2 δεν κατόρθωσαν να εξασφαλίσουν την έκδοση άδειας οικοδομής και οι χωματουργικές εργασίες για τη διάνοιξη των οικοπέδων δεν έχουν ολοκληρωθεί. Παραβιάστηκε, συνεπώς, ο όρος για παράδοση των οικοπέδων ως ανωτέρω. Σε απάντηση επιστολής των δικηγόρων της Ενάγουσας 1 ημερ. 20.5.2009 με την οποία επισημαίνετο η καθυστέρηση και η ενδεχόμενη αδυναμία των Εναγομένων 1 και 2 να τηρήσουν την προθεσμία παράδοσης των οικοπέδων, οι δικηγόροι των τελευταίων με επιστολή τους ημερ. 26.5.2009, προέβαλαν τη θέση ότι είχαν με επιστολή τους ημερ. 18.3.2009 προς την Ενάγουσα 1 αναφερθεί στην έκδοση πολεοδομικής άδειας για το διαχωρισμό των οικοπέδων και ζητήσει την καταβολή ποσού €36.000 για κάθε οικόπεδο έναντι του τιμήματος αγοράς. Επειδή τα ποσά δεν καταβλήθηκαν οι Εναγόμενες 1 και 2 είχαν, σύμφωνα με τους δικηγόρους τους, τερματίσει τις συμφωνίες. Η Ενάγουσα απάντησε με επιστολή των δικηγόρων της ημερ. 10.6.2009, απορρίπτοντας τις πιο πάνω θέσεις και βασιζόμενη στη θέση ότι το παρουσιασθέν από τις Εναγόμενες ως εγκριμένο από την αρμόδια πολεοδομική αρχή σχέδιο ήταν διαφορετικό από το προβλεπόμενο στις συμφωνίες και το γεγονός ότι δεν τηρήθηκαν οι προθεσμίες για την ολοκλήρωση των έργων διαχωρισμού, τερμάτισε τις συμφωνίες απαιτώντας την καταβολή ποσού €174.000 πλέον τόκους. Προβάλλεται η θέση ότι οι Εναγόμενοι 3, 4 και 5, διευθυντές, μέτοχοι, υπάλληλοι ή και αντιπρόσωποι των Εναγομένων 1 και 2, είχαν με ψευδείς παραστάσεις, δόλια και με σκοπό εξαπάτησης των Εναγουσών πείσει αυτές ότι τα οικόπεδα θα ήταν όπως εμφαίνονταν στα επισυνημμένα στις συμφωνίες αρχιτεκτονικά σχέδια ενώ στην πραγματικότητα επρόκειτο για διαφορετικά. Στις δικογραφημένες λεπτομέρειες αναφέρεται ότι έτσι αποσπάστηκε από τις Ενάγουσες το συνολικό ποσό των €187.
  9. Με την Εκθεση Απαίτησης προβάλλεται μια περαιτέρω προέκταση του ζητήματος που αφορά στη δανειοδότηση της Ενάγουσας 1 την 23.1.2008 από Κυπριακή Τράπεζα για το ποσό των €742.000, δάνειο που έγινε για να χρηματοδοτηθεί η αγορά των οικοπέδων. Για το δάνειο παραχωρήθηκε εγγυητική επιστολή από Βελγική Τράπεζα για την έκδοση της οποίας η Ενάγουσα 2 υποθήκευσε κατοικία της στο Βέλγιο και κατέβαλε διάφορα έξοδα. Η Ενάγουσα 2 εγγυήθηκε την αποπληρωμή του δανείου και στην Κυπριακή Τράπεζα. Εγγυήσεις δόθηκαν και από τις Εναγόμενες 1 και
  10. Η Ενάγουσα 1 αξιώνει αποζημιώσεις ύψους €358.264,
  11. Ποσό €225.000 αφορά μεταφορά από το λογαριασμό της στη Βελγική Τράπεζα και συναφή έξοδα σε σχέση με τη δοθείσα εγγυητική. Ποσά €27.879,88 και €29.250,40 αφορούν διάφορες χρεώσεις και τόκους που η Βελγική Τράπεζα χρέωσε σε σχέση με τη δοθείσα εγγυητική. Ποσό €62.709,67 αφορά τόκους που χρεώθηκε το δάνειο από την Κυπριακή Τράπεζα, ενώ ποσό €13.425 αφορά ποσό που κατέβαλε περί την 22.10.2007 στις Εναγόμενες 1 και
  12. Περί την 8.10.2012 η Κυπριακή Τράπεζα ενεργοποίησε την τραπεζική εγγύηση για ποσό €215.
  13. Η Ενάγουσα 2 αξιώνει αποζημιώσεις ύψους €208.927,
  14. Ποσό €127.000 είναι η ζημιά που η Εναγόμενη 2 υπέστηκε γιατί αναγκάστηκε να πωλήσει την κατοικία της σε πολύ χαμηλότερη τιμή σε σχέση με την πραγματική της αξία για να αποπληρώσει προς τη Βελγική Τράπεζα το δάνειο που παραχωρήθηκε προς εξασφάλιση της εγγυητικής. Ποσό €37.455,52 αφορά τόκους που επέβαλε η Βελγική Τράπεζα στην Ενάγουσα
  15. Ποσά €15.690,67 και €6.881,24 είναι έξοδα που καταβλήθηκαν σε σχέση με την υποθήκευση της κατοικίας της. Τέλος, ποσά €12.000 και €9.900 αφορούν έξοδα μετακόμισης της Ενάγουσας 2 και ενοίκια που κατέβαλε για κατοικία που ενοικιάζει αφότου πώλησε τη δική της. Περαιτέρω αξιώνει €990 μηνιαίως για κάλυψη των τρέχοντων ενοικίων της. Με το Παρακλητικό της Εκθεσης Απαίτησης, οι Ενάγουσες αξιώνουν τα πιο πάνω ποσά πλέον διάταγμα του Δικαστηρίου ότι η Ενάγουσα 1 νόμιμα τερμάτισε περί την 10.6.2009 τις τέσσερεις συμφωνίες. Την 19.6.2015, πέραν του ενός μηνός μετά την καταχώρηση της αγωγής, οι Ενάγουσες καταχώρησαν την υπό κρίση Αίτηση, εξαιτούμενες ενδιάμεσα διατάγματα μη αποξένωσης ή επιβάρυνσης των περιουσιακών στοιχείων όλων των Εναγομένων ή μεταφοράς τους εκτός Κύπρου. Πέραν του γενικού διατάγματος αναφέρονται συγκεκριμένες ακίνητες ιδιοκτησίες των Εναγομένων 3 και 5 οι οποίες ζητείται να δεσμευτούν. Ζητείται ακόμα διάταγμα που να απαγορεύει την πώληση ή μεταβίβαση του μετοχικού κεφαλαίου των Εναγομένων 1 και 2 εταιρειών. Τέλος, ζητείται διάταγμα τύπου Norwich Pharmacal και συναφές διάταγμα παράδοσης αντιγράφων εγγράφων. Η Αίτηση υποστηρίζεται με Ενορκη Δήλωση της Ενάγουσας 2 ημερ. 19.6.
  16. Η ομνύουσα επαναλαμβάνει στις πρώτες 42 παραγράφους της Ενορκης της Δήλωσης το περιεχόμενο της Εκθεσης Απαίτησης, ενώ στη συνέχεια κάνει αναφορά στην αγωγή 493/2010 Ε.Δ. Λάρνακας, την οποία η Κυπριακή Τράπεζα μαζί με την νυν Ενάγουσα 1 είχαν καταχωρήσει εναντίον των Εναγομένων 1 και 2 στην παρούσα αγωγή. Αναφέρεται ότι η αγωγή αποσύρθηκε στις 14.5.2015 με επιφύλαξη. Ο,τι άλλο αναφέρεται στην Ενορκη Δήλωση είναι ότι περί την 13.10.2014 ο Εναγόμενος 5 αποξενώθηκε χωράφι στα Λατσιά που ήταν εγγεγραμμένο στο όνομα του. Παρουσιάζει ακόμα Πιστοποιητικά Ερευνας Ακίνητης Ιδιοκτησίας των Εναγομένων 3 και 5 υποδεικνύοντας ότι τα περισσότερα ακίνητα βαρύνονται με παλαιότερες υποθήκες. Για τον Εναγόμενο 4 αναφέρει ότι είναι εξαφανισμένος εδώ και χρόνια. Τέλος κάνει αναφορά σε συζήτηση που είχε το 2012 με τον Εναγόμενο 5 τον οποίο παρουσιάζει υπεροπτικό και αδιαπραγμάτευτο. Η Αίτηση τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου την 29.6.
  17. Για λόγους που εμφαίνονται στο σχετικό πρακτικό κρίθηκε ότι δεν δικαιολογείτο η έκδοση οποιουδήποτε διατάγματος στην απουσία των Εναγομένων και διατάχθηκε η επίδοση της. Αυτή επιδόθηκε στους Εναγόμενους 2, 3 και 5 που καταχώρησαν ενστάσεις. Σε μεταγενέστερο στάδιο η Αίτηση επιδόθηκε και στην Εναγόμενη 1, ενώ ουδέποτε επιδόθηκε στον Εναγόμενο
  18. Οι Εναγόμενοι 2 και 5 καταχώρησαν Ειδοποίηση Πρόθεσης Ενστασης που υποστηρίζεται από Ενορκη Δήλωση ημερ. 27.7.2015 του Εναγόμενου
  19. Ο ομνύοντας προβάλλει τη θέση της υπεράσπισης ως προς την ουσία της υπόθεσης στη βάση της επιστολής ημερ. 18.3.2009 των δικηγόρων των Εναγομένων 1 και
  20. Παρουσιάζει αντίγραφο της αγωγής 493/2010 Ε.Δ. Λάρνακας υποδεικνύοντας ότι οι εξαιτούμενες θεραπείες αφορούσαν αναγνωριστική δήλωση του Δικαστηρίου ότι οι συμφωνίες για την αγορά των οικοπέδων είχαν νόμιμα τερματιστεί από την Ενάγουσα 1 και αποζημιώσεις που περιορίζονταν σε €174.000 πλέον τόκους. Παρουσιάζει ακόμη αντίγραφο του κατηγορητηρίου στην ιδιωτική ποινική υπόθεση 4750/2012 Ε.Δ. Λάρνακας που καταχωρίστηκε από την Ενάγουσα 1 εναντίον όλων των Εναγομένων και κάποιου Χριστόφορου Ερωτοκρίτου. Η ποινική υπόθεση αφορούσε κατηγορίες για συνωμοσία και απάτη κατά την πώληση των οικοπέδων που η παρούσα αγωγή αφορά καθώς και κατηγορίες εξασφάλισης του χρηματικού ποσού των €174.000 με ψευδείς παραστάσεις. Προκύπτει από πρακτικό του Δικαστηρίου ημερ. 18.3.2014 ότι οι κατηγορίες εναντίον των νυν Εναγομένων 1 και 4 είχαν από προηγουμένως αποσυρθεί, ενώ την ημέρα εκείνη απορρίφθησαν και εναντίον των λοιπών λόγω μη προώθησης. Σε σχέση με την προσωπική του εμπλοκή ο Εναγόμενος 5 διατείνεται ότι πρώτη φορά γνώρισε προσωπικά την Ενάγουσα 2 το 2012 στα πλαίσια της ποινικής υπόθεσης και απορρίπτει ότι προέβηκε σε οποιεσδήποτε παραστάσεις προς τις Ενάγουσες. Ο,τι άλλο εμπεριέχεται στην Ενορκη του Δήλωση είναι επιχειρηματολογία και εισηγήσεις. Ο Εναγόμενος 3 καταχώρησε Ειδοποίηση Πρόθεσης Ενστασης που υποστηρίζεται από δική του Ενορκη Δήλωση ημερ. 27.7.
  21. Αναφέρει ο Εναγόμενος 3 ότι την 5.8.2004 απόκτησε μέρος του μετοχικού κεφαλαίου της Εναγόμενης 1 και διορίστηκε διευθυντής της, θέση που κατείχε μέχρι και την 31.12.2009 οπόταν και μεταβίβασε τις μετοχές του σε εταιρεία ιδιοκτησίας του Εναγόμενου
  22. Είναι η θέση του πως δεν είχε ανάμιξη στη διεύθυνση και διοίκηση της Εναγόμενης 1, την οποία ασκούσε αποκλειστικά ο Εναγόμενος 4 που από ιδρύσεως της μέχρι και την 1.7.2013 ήταν διευθυντής της. Αναφέρει πως δεν υπέγραψε ο ίδιος τις επίδικες συμφωνίες και ουδέποτε γνώρισε την Ενάγουσα
  23. Σε σχέση με την ακίνητη του ιδιοκτησία συμφωνεί με το περιεχόμενο του πιστοποιητικού που η Ενάγουσα 2 παρουσιάζει και αναφέρει ότι δεν έχει αποξενωθεί της περιουσίας του ενώ οι υποθήκες με τις οποίες είναι βεβαρημένη εγγράφηκαν προς εξασφάλιση προσωπικών του δανείων. Την 21.8.2015 καταχωρίστηκε, κατόπιν αδείας, Συμπληρωματική Ενορκη Δήλωση προς υποστήριξη της Αίτησης από τον Αλέξη Στυλιανού, δικηγόρο στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων των Εναγουσών. Παρουσιάζονται αποδεικτικά στοιχεία για την πληρωμή ποσών €174.000 και €13.425 προς τις Εναγόμενες 1 και
  24. Παρουσιάζεται ακόμα Πιστοποιητικό Ερευνας Ακίνητης Ιδιοκτησίας των δύο επίδικων τεμαχίων, ημερ. 28.2.2012, από το οποίο διαπιστώνεται ότι της καταχώρησης των επίδικων αγοραπωλητηρίων εγγράφων προηγούνται δύο υποθήκες που καταχωρίστηκαν το 2007 για ποσά που ξεπερνούν τα τέσσερα εκατομμύρια. Το άρθρο 32 των Περί Δικαστηρίων Νόμων παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία διακριτική ευχέρεια, εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις του, να εκδώσει οποιοδήποτε προστακτικό ή απαγορευτικό παρεμπίπτον διάταγμα που θα έκρινε δίκαιο ή πρόσφορο. Αυτό έχει αποτελέσει αντικείμενο εξέτασης σε πληθώρα αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Κλασσική επί του προκειμένου θεωρείται η απόφαση στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates Ltd and Another

(1982)1 C.L.R. 557 όπου επανατοποθετήθηκε η αρχή πως για την επιτυχή επίκληση του άρθρου 32 απαιτούνται τρεις προϋποθέσεις. Αυτές είναι: - Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. - Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας. - Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Αναγνωρίζεται πως αφού ο αιτητής ικανοποιήσει το Δικαστήριο πως πληρούνται όλες οι πιο πάνω προϋποθέσεις, το Δικαστήριο εξετάζει όλους τους παράγοντες που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη για την ορθή ενάσκηση της διακριτικής του ευχέρειας και σταθμίζει στα πλαίσια αυτά το κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλης Χατζηβασίλης
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 152). Στην προσπάθειά του να απονέμει δικαιοσύνη στο προκαταρκτικό αυτό στάδιο της υπόθεσης, το Δικαστήριο δεν αποφασίζει επί της απαίτησης του ενάγοντα και επιμελώς θα πρέπει να αποφεύγει την κρίση της ουσίας της αγωγής. Περιορίζεται και προσεγγίζει το μαρτυρικό υλικό με μόνο σκοπό τη διακρίβωση της ύπαρξης ή όχι των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263). Οποιεσδήποτε διαπιστώσεις γίνονται για σκοπούς της εξέτασης της έκδοσης ή μη του προσωρινού διατάγματος και όλα τα ζητήματα που εγείρονται στην αγωγή παραμένουν ζωντανά για να αποφασιστούν όταν θα εκδικαστεί η ουσία της (βλ. Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beogradska Banka D.D.
(1999)1(A) A.A.Δ. 225, 236). Στην Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita - Aluminium Co Ltd κ.α.
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 2015, 2041 υιοθετείται η επί του προκειμένου Αγγλική νομολογία όπως εκφράζεται στο σύγγραμμα Copinger and Skone James on Copyright, 12η έκδ., παραγ. 621 (σε μετάφραση): «Συζητήσιμη υπόθεση. .. Αυτό που πρέπει να αποκαλύπτεται από την ένορκη δήλωση είναι ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση και ότι ο ενάγων έχει προοπτικές επιτυχίας οι οποίες υφίστανται στην ουσία και στην πραγματικότητα. Ο ενάγων δεν υπέχει υποχρέωση, όπως ήταν προηγουμένως η αντίληψη, να αποδείξει ότι έχει ισχυρή εκ πρώτης όψεως υπόθεση ή εκ πρώτης όψεως υπόθεση ή ακόμα πιθανότητα ότι θα επιτύχει στη δίκη. Το βάρος στον ενάγοντα είναι λιγότερο, πρέπει να αποδείξει ότι έχει συζητήσιμη υπόθεση .» Στην Πουργουρίδης κ.α. ν. Μέζου κ.α.
(1994)1 Α.Α.Δ. 201, 207 αναφέρθηκε πως: «Η δεύτερη προϋπόθεση επιβάλλει στις εφεσείουσες να δείξουν ότι έχουν πιθανότητα επιτυχίας. Όπως έχει αποφασιστεί στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates Ltd
(1982)1 C.L.R. 557, η έννοια της πιθανότητας περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο απόδειξης στις αστικές υποθέσεις. Σύμφωνα με την Odysseos (πιο πάνω) στη σελίδα 569 η πιθανότητα στα πλαίσια της επιφύλαξης του άρθρου 32
(1)του Νόμου 14/60, απαιτεί από τις εφεσείουσες να δείξουν ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας.» Στην Κυτάλα κ.α. ν. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 Α.Α.Δ. 253, 257-8, αναφέρεται ότι: «Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας που αποτελεί προϋπόθεση, γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας: βλ. Odysseos v. Pieris Estates Ltd
(1982)1 C.L.R. 557. Διευκρινίζουμε ότι η μαρτυρία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας. Το Εφετείο στην υπόθεση Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 C.L.R. 585, παρέθεσε επιδοκιμαστικά το εξής απόσπασμα από την απόφαση του Δικαστή Slade J., στην Re Lord Cable (deceased) Garatt and Others v. Wafers and others
(1976)3 All E.R. 417 (σελ. 430) στην οποία εξηγείται ότι, ακόμα και μετά την απόφαση στην American Cyanamid v. Ethicon
(1975)1 All E.R. 504, η προοπτική επιτυχίας δεν μπορεί παρά να εξετάζεται στη βάση μαρτυρίας: "Nevertheless, in my judgment it is still necessary for any plaintiff who is seeking interlocutory relied to adduce sufficiently precise factual evidence to satisfy the Court that he has a real prospect of succeeding in his claim for a permanent injunction at the trial. If the facts adduced by him in support of his motion do not by themselves suffice to satisfy the Court as to this, he cannot in my judgment expect it to assist him by inventing hypotheses of fact on which he might have a real prospect of success. For example, if he wishes the Court to grant him relief on the basis that another person has at all material times held certain assets as nominee for a third party, he must adduce sufficient factual evidence to show both the grounds on which such claim is made and that he has a real prospect of establishing that such assets are so held."» Οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 εξετάζονται αναφορικά με τον κάθε εναγόμενο ξεχωριστά. Είναι ενδεχόμενο να υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και ορατή πιθανότητα επιτυχίας εναντίον ενός εναγόμενου αλλά όχι εναντίον άλλου. Το ζήτημα εγείρεται στα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης όπου η συμβατική σχέση είναι μεταξύ της Ενάγουσας 1 και των Εναγομένων 1 και 2, ενώ οι Εναγόμενοι 3, 4 και 5 εμπλέκονται στη βάση των δικογραφημένων ισχυρισμών ότι προέβησαν σε ψευδείς παραστάσεις και δόλιες ενέργειες για να εξαπατήσουν τις Ενάγουσες και να τους αποσπάσουν το συνολικό ποσό €187.
  1. Η προοπτική επιτυχίας εναντίον των Εναγομένων 3, 4 και 5 εξετάζεται στη βάση της μαρτυρίας που έχει παρουσιαστεί σε σχέση με το ζήτημα. Η νομολογία, όπως πιο πάνω σημειώνεται, απαιτεί την παράθεση συγκεκριμένων γεγονότων. Η Ενορκη Δήλωση της Ενάγουσας 2 δεν παραθέτει τέτοια γεγονότα. Η επανάληψη στις παρ.33 - 35 των ισχυρισμών των αντίστοιχων παραγράφων 32 και 33 της Εκθεσης Απαίτησης δεν ικανοποιεί τις προϋποθέσεις που θέτει η νομολογία. Ενώ στην παρ.50 της Ενορκης της Δήλωσης αναφέρεται σε συγκεκριμένη συνάντηση που είχε με τον Εναγόμενο 5 το 2012, δεν αναφέρεται κατ΄ ανάλογο τρόπο στις όποιες προσωπικές επαφές μπορεί να είχε με τους Εναγόμενους 3, 4 ή και
  2. Η αδυναμία της Ενορκης Δήλωσης της Ενάγουσας 2 επί του προκειμένου καθίσταται πιο εμφανής μετά την προβολή από τον Εναγόμενο 5 της θέσης ότι για πρώτη φορά γνώρισε προσωπικά την Ενάγουσα 2 το 2012 στα πλαίσια της ποινικής υπόθεσης που καταχωρίστηκε και εναντίον του και της θέσης του Εναγόμενου 3 ότι ουδέποτε τη γνώρισε. Στο στάδιο τούτο δεν αξιολογείται η μαρτυρία αναμφίβολα όμως οι Ενάγουσες είχαν το βάρος να αναφερθούν στα επιμέρους γεγονότα που θα καταδείκνυαν την καταλογιζόμενη στους Εναγόμενους 3, 4 και 5 αξιόμεμπτη εμπλοκή. Ούτε και αποφασίζεται στο στάδιο τούτο η ανυπαρξία αιτίας αγωγής εναντίον των Εναγομένων 3, 4 και
  3. Οι Ενάγουσες μπορεί να διαθέτουν ισχυρότατη μαρτυρία για την εμπλοκή τους που να οδηγήσει στην επιτυχία της αγωγής εναντίον τους. Εκείνο που αποφασίζεται στο στάδιο τούτο είναι πως τέτοια, που να ικανοποιεί την δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32, δεν έχει παρουσιαστεί. Σε σχέση με τις Εναγόμενες 1 και 2 η αξίωση της Ενάγουσας 1 εδράζεται σε συμβατικές σχέσεις που είναι παραδεκτές, ενώ, παρά τις παρατηρήσεις της παρ.16 της Ενορκης Δήλωσης του Εναγόμενου 5, δεν φαίνεται να αμφισβητείται ότι καταβλήθηκε στις Εναγόμενες 1 και 2 το ποσό των €174.000 ή ακόμα και το μεγαλύτερο ποσό των €187.
  4. Οι συμφωνίες δεν ολοκληρώθηκαν. Η υπαιτιότητα θα αποφασιστεί κατά τη δίκη και αυτό συνιστά το προς εκδίκαση σοβαρό ζήτημα. Για σκοπούς της παρούσας αρκεί ότι, με τα γεγονότα που προβάλλονται στις Ενορκες Δηλώσεις προς υποστήριξη της Αίτησης, διαγράφεται η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας εναντίον των Εναγομένων 1 και
  5. Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 και σε σχέση με διατάγματα που αφορούν σε δέσμευση περιουσιακών στοιχείων, αναφέρεται στην Poltava Petroleum Co. v. Mexana Oil Ltd κ.α.
(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 1301, 1316-1320 πως ο μοναδικός σκοπός ή δικαιολογία για διάταγμα τύπου Mareva είναι να αποτρέψει την απόσπαση με απάτη του προϊόντος της αγωγής σε περίπτωση επιτυχίας της, είτε με το να μεταφέρει ο εναγόμενος τα περιουσιακά του στοιχεία στο εξωτερικό ή με το να τα εξαφανίσει εντός της δικαιοδοσίας. Μνημονεύεται απόσπασμα από την C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Σκυροποιία «Λεωνίκ» Λτδ
(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 785, 789-90, ότι δεν αναδύεται ως ανάγκη η προσαγωγή μαρτυρίας για πράγματι πρόθεση του εναγόμενου για αποξένωση ή επιβάρυνση. Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα δοθεί. Ο κίνδυνος, δηλαδή, να μην ικανοποιηθεί δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία. Από τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου αναφορικά με την περιουσία και οικονομική κατάσταση των Εναγομένων 1 και 2 εταιρειών, διαφαίνεται ότι εάν αυτές αποξενωθούν ή επιβαρύνουν περισσότερο τα περιουσιακά τους στοιχεία υπάρχει μεγάλος κίνδυνος τυχόν απόφαση εναντίον τους να παραμείνει ανικανοποίητη. Μπορούν επομένως, και είναι ορθό και δίκαιο να εκδοθούν τα εξαιτούμενα διατάγματα Α, Γ, Δ και Στ εναντίον των Εναγομένων 1 και 2. Σε σχέση με την Εναγόμενη 1 εταιρεία εγείρεται επιμέρους ζήτημα που αφορά στο ότι γι΄ αυτήν έχει διοριστεί Παραλήπτης - Διαχειριστής, γεγονός που αποκαλύπτεται στον τίτλο της αγωγής. Αλλωστε αυτός, προς τον οποίο η Αίτηση επιδόθηκε, παρουσιάστηκε κατά την 18.8.2015 αναφέροντας ότι είχε διοριστεί από την τράπεζα «Alpha». Τα διατάγματα που θα εκδοθούν εναντίον της Εναγόμενης 1 δεν είναι επιτρεπτό να παρεμβάλουν εμπόδια στο έργο του Παραλήπτη - Διαχειριστή, ούτε να ανατρέψουν τις προτεραιότητες που υπάρχουν σε σχέση με την περιουσία της εταιρείας. 'Αλλωστε, από το χρονικό σημείο του διορισμού του Παραλήπτη - Διαχειριστή, τα περιουσιακά στοιχεία που καλύπτονται από το ομόλογο δυνάμει του οποίου διορίστηκε ανήκουν (belong in equity) στον κάτοχο του ομολόγου και όχι την εταιρεία. Και μπορεί ο Παραλήπτης - Διαχειριστής να συνεχίσει να ρευστοποιεί τα περιουσιακά αυτά στοιχεία μέχρι που το χρέος αναφορικά με το οποίο διορίστηκε να έχει εξοφληθεί. Στην Χατζηρούσου, υπό την ιδιότ. ως παραλήπτης της Υ.Liasides Dev. Ltd
(2011)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1703, 1712-13 (αφορούσε αίτηση για την έκδοση προνομιακού εντάλματος) αναφέρθηκε ότι: «... με το διορισμό παραλήπτη αυτός λαμβάνει υπό τον έλεγχο του τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας, οι δε εξουσίες της εταιρείας και των διευθυντών της να ενεργούν σε σχέση με το συγκεκριμένο περιουσιακό στοιχείο που καλύπτει το ομόλογο σταματούν, χωρίς όμως να επηρεάζεται η νομική ύπαρξη και οντότητα της εταιρείας (Moss Steamship Co. v. Whinney [1912] A.C. 254). Βέβαια, εάν το ομόλογο καλύπτει στην ουσία ολόκληρη ή το πλείστο μέρος της περιουσίας της εταιρείας, τότε οι διευθυντές της εταιρείας ουσιαστικά δεν ελέγχουν την εμπορική δραστηριότητά της.» Η εξαιτούμενη θεραπεία Β, που αφορά σε ακίνητη ιδιοκτησία του Εναγόμενου 3 και του Εναγόμενου 5, δεν μπορεί να χορηγηθεί. Η εξαιτούμενη θεραπεία Ε αφορά τις μετοχές των Εναγομένων 1 και 2 εταιρειών. Αυτές είναι περιουσιακό στοιχείο των μετόχων των δύο εταιρειών, κατηγορία που ενδεχομένως να περιλαμβάνει και πρόσωπα που δεν είναι διάδικα μέρη. Ούτε και αυτή η θεραπεία μπορεί να αποδοθεί. Η εξαιτούμενη θεραπεία Ζ αφορά στην εταιρική δομή των Εναγομένων 1 και 2 εταιρειών. Οι αξιώσεις στην παρούσα αγωγή αφορούν συναλλαγές των δύο εταιρειών με την Ενάγουσα 1. Δεν αφορούν ζήτημα μεταξύ αξιωματούχων, μετόχων ή εχόντων συμφέροντα στις ίδιες τις Εναγόμενες 1 και 2 εταιρείες. Η εσωτερική διακυβέρνηση των εταιρειών δεν συνδέεται με τις σχέσεις τους προς τρίτους. Τα όσα αναφέρονται στη γραπτή αγόρευση των δικηγόρων των Εναγουσών (σελ.6) με κανένα τρόπο δεν πείθουν ότι τέτοια θεραπεία μπορεί να χορηγηθεί στα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης. Οι εξαιτούμενες θεραπείες Η και Θ που αφορούν σε διάταγμα τύπου Norwich Pharmacal και συναφές διάταγμα παράδοσης αντιγράφων εγγράφων προωθούνται όχι σε σχέση με τα ουσιαστικά στην αγωγή ζητήματα, αλλά σε σχέση με τα περιουσιακά στοιχεία των Εναγομένων που δεν σχετίζονται με την επίδικη διαφορά. Αυτό επιβεβαιώνεται στη γραπτή αγόρευση των δικηγόρων των Εναγουσών (σελ.1, πρώτη παρ.). Η αρχή της Norwich Pharmacal διατυπώνεται στο σύγγραμμα Commercial Injunctions του S. Gee, 5η έκδ., 2004, σελ. 449 κάτω από τον τίτλο «An order for disclosure of names and addresses and other information»: «It applies whether or not the defendant is a wrongdoer provided that there is evidence that he has become "mixed up" in wrongdoing, or participated or became involved in it. In Norwich Pharmacal Co v. Customs & Excise, the particular information which was ordered to be disclosed was the names and addresses of the persons who were infringing the patent. As stated by Lord Reid in that case, the principle oblige the Customs and Excise Commissioners to give "full information and disclosing the identity of the wrongdoers" to the person who has been wronged. Whether an order is to be made is discretionary. But the jurisdiction to order disclosure is not limited to ordering identification of wrongdoers. Under the principle an order may be made for disclosure of information in which the claimant has a legitimate interest, provided that the contemplated disclosure does not offend against the "mere witness" rule, namely it is not for the purpose of obtaining pre-trial discovery of what a witness would say if called at the trial, whether as a voluntary witness or under a witness summons.» Στην Mitsui & Co Ltd v. Nexen Petroleum UK Ltd [2005] EWHC 625 (Ch) [2005] 3 All E.R. 511 γίνεται αναφορά στην εξέλιξη του διατάγματος τύπου Norwich Pharmacal και επιβεβαιώνονται επεξηγηματικά οι προϋποθέσεις που πρέπει να συντρέχουν ώστε να παρασχεθεί. Αναφέρεται πως με μεταγενέστερη νομολογία τα Δικαστήρια έχουν επεκτείνει την εφαρμογή της βασικής αρχής. Η δικαιοδοσία δεν περιορίζεται στις περιστάσεις όπου έχει διαπραχθεί ένα αστικό αδίκημα και είναι τώρα διαθέσιμη σε υποθέσεις που αφορούν συμβατικές παραβάσεις. Η δικαιοδοσία δεν περιορίζεται σε υποθέσεις όπου η ταυτότητα του αδικοπραγούντα είναι άγνωστη. Θεραπεία μπορεί να διαταχθεί όπου η ταυτότητα του αδικοπραγούντα είναι γνωστή, αλλά ο απαιτητής ζητεί αποκάλυψη σημαντικών πληροφοριών έτσι ώστε να δυνηθεί να εγείρει την αξίωση του ή όπου ο απαιτητής αναζητεί κομμάτια που λείπουν από την εικόνα της υπόθεσης. Περαιτέρω το τρίτο πρόσωπο από το οποίο ζητούνται οι πληροφορίες, δεν είναι ανάγκη να είναι αθώο τρίτο μέρος. Μπορεί να είναι και ο ίδιος αδικοπραγείς. Αναφέρεται με επιδοκιμασία η αναφορά του Lord Woolf C.J. στην Asworth Hospital Authority v. MGN Ltd [2002] 4 All E.R. 193, [2002] 1 WLR 2033 στην 2049, ότι νέες περιπτώσεις αναπόφευκτα πρόκειται να εγερθούν όπου θα είναι κατάλληλο η δικαιοδοσία έκδοσης διατάγματος τύπου Norwich Pharmacal να ασκηθεί και όπου η δικαιοδοσία δεν έχει προηγουμένως επεκταθεί. Οι περιορισμοί που εφαρμόζονταν στα πρώτα στάδια εφαρμογής αυτής της δικαιοδοσίας δεν πρέπει να επιτραπεί να εξασθενήσουν τη χρήση της τώρα που έχει καταστεί μια ώριμη και πολύτιμη θεραπεία. Καταλήγει η Mitsui πως (σε μετάφραση): «Οι τρεις προϋποθέσεις που πρέπει να ικανοποιούνται ώστε το δικαστήριο να ασκήσει την εξουσία του να εκδώσει διαταγή Norwich Pharmacal είναι: (i) πρέπει να λάβει χώραν ή κατ΄ ισχυρισμό να έχει λάβει χώραν μια αδικοπραξία από ένα τελικό αδικοπραγούντα, (ii) πρέπει να διαπιστώνεται ανάγκη για την έκδοση διατάγματος ώστε να είναι δυνατή η έγερση αγωγής εναντίον του τελικού αδικοπραγούντος, και (iii) το πρόσωπο εναντίον του οποίου επιδιώκεται η έκδοση πρέπει (α) να έχει αναμειχθεί κατά τρόπο που να έχει διευκολύνει την αδικοπραξία και (β) να είναι σε θέση ή πιθανόν να είναι σε θέση να παράσχει τις αναγκαίες πληροφορίες που θα καταστήσουν δυνατή την έγερση αγωγής εναντίον του τελικού αδικοπραγούντος.» Είναι ευρέως νομολογημένο ότι τα διατάγματα τύπου Norwich Pharmacal αποτελούν μια δραστική και εξαιρετική θεραπεία που ασκείται μόνο όταν κρίνεται ότι το μέτρο είναι αναγκαίο για τη δίκαιη έκβαση (βλ. TBP (Cyprus) Ltd v. Εμπορικής Μελετών Σχεδιασμού και Επιχειρηματικού Κεφαλαίου Ανώνυμης Εταιρείας
(2001)1 Α.Α.Δ. 253). Η φύση και η δραστικότητα τέτοιων διαταγμάτων επιβάλλει στο Δικαστήριο μια πιο αυστηρή προσέγγιση για να καταλήξει αν θα εγκρίνει το αίτημα ή όχι. Καταλήγω πως στην προκειμένη περίπτωση δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση των εξαιτούμενων διαταγμάτων Η και Θ. Ως εκ των ανωτέρω εκδίδονται εναντίον των Εναγομένων 1 και 2 διατάγματα ως οι παρ. Α, Γ, Δ και Στ της Αίτησης. Καθ΄ όσον αφορά την Εναγόμενη 1 εταιρεία, η ισχύς των διαταγμάτων αναστέλλεται και θα τελεί υπό αναστολή καθ΄ ον χρόνο η εταιρεία βρίσκεται υπό διαχείριση - παραλαβή. Οι εναντίον τους θεραπείες υπό στοιχεία Β, Ε, Ζ, Η και Θ απορρίπτονται. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ των Εναγουσών και εναντίον των Εναγομένων 1 και 2 όπως τούτα θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Η Αίτηση εναντίον των Εναγομένων 3, 4 και 5 απορρίπτεται. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ του Εναγόμενου 3 και εναντίον των Εναγουσών, όπως τούτα θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Ο Εναγόμενος 5 που είχε κοινή εκπροσώπηση με την Εναγόμενη 2 εταιρεία θα δικαιούται στο ήμισυ των εξόδων του, όπως τούτα θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)....................... Χ.Μαλαχτός Π.Ε.Δ. /ΚΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.