← Κύπρος

ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ ν. ALIREZA SHARAFI κ.α., Αρ.αγωγής 510/2011, 7/4/2015

ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ ν. ALIREZA SHARAFI κ.α., Αρ.αγωγής 510/2011, 7/4/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2015:A106 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Χ.Μαλαχτού, Π.Ε.Δ. Αρ.αγωγής 510/2011 Μεταξύ: ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ Ενάγουσας και

  1. ALIREZA SHARAFI
  2. PANAMAMA DEVELOPERS LTD Εναγομένων Αίτηση ημερ. 2.3.2015 Ημερ.: 7.4.2015 Για την Ενάγουσα: Ε.Ανδρέου (κα) για Αντώνης Ανδρέου & Σία ΔΕΠΕ Για την Εναγόμενη 2: κ.Α.Γεωργίου μαζί με κ.Α.Κοζάκο για Α.Α.Γεωργίου & Συνεργάτες Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Σύμφωνα με το Ειδικά Οπισθογραφημενο Κλητήριο Ενταλμα η Ενάγουσα Τράπεζα με τρεις γραπτές συμφωνίες δανείου που ο Εναγόμενος 1, κάτοικος Αγγλίας, υπόγραψε στις 30.7.2007 τον δάνεισε σε κάθε περίπτωση €173.593,90 (£101.600). Τα ποσά του καταβλήθηκαν και ανοίχτηκαν από την Τράπεζα τρεις λογαριασμοί δανείου με αρ. 0550-20-005288, 0550-20-005261 και 0550-20-
  3. Οι όροι των τριών δανείων ήταν ταυτόσημοι. Συνοπτικά το κάθε δάνειο ήταν πληρωτέο σε 180 μηνιαίες δόσεις. Οι πρώτες 24 δόσεις του κάθε δανείου, από 1.9.2007, ήταν για ποσό €575,61 (£336,89). Οι επόμενες 156 δόσεις, από 1.9.2009 μέχρι 1.8.2022, ήταν για ποσό €1.629,29 (£953,58). Το επιτόκιο ήταν 3,95% για τα πρώτα δύο χρόνια και στη συνέχεια θα ήταν το βασικό επιτόκιο της τράπεζας προσαυξημένο κατά 1,65% με κεφαλαιοποίηση δύο φορές ετησίως. Δικογραφείται πως το επιτόκιο μετατράπηκε σε 8,65% χωρίς να αναφέρεται πότε έγινε αυτό. Η Εναγόμενη 2 εταιρεία με τρία έγγραφα εγγύησης ημερ. 9.8.2007 ανέλαβε αλληλέγγυα με τον πρωτοφειλέτη και κεχωρισμένα την πληρωμή των δανείων του προς την Τράπεζα. Προς περαιτέρω εξασφάλιση της αποπληρωμής του κάθε δανείου ο Εναγόμενος 1 δυνάμει ξεχωριστών συμφωνιών εκχώρησης ημερ. 9.8.2007, τις οποίες υπόγραψε και αποδέχτηκε η Εναγόμενη 2, εκχώρησε προς όφελος της Τράπεζας τα δικαιώματα του ως αγοραστή δυνάμει αγοραπωλητηρίων εγγράφων ημερ. 25.4.2007 με τα οποία είχε αγοράσει μια κατοικία σε κάθε περίπτωση από την Εναγόμενη
  4. Για το πρώτο δάνειο εκχώρησε τα δικαιώματα του από το αγοραπωλητήριο έγγραφο που αφορά την αγορά της κατοικίας 5 στο οικοδομικό συγκρότημα "Christos Kouloumbris Complex" στην Ορόκλινη, για το δεύτερο της κατοικίας 4 και για το τρίτο της κατοικίας 3 όλες στο ίδιο συγκρότημα. Ο Εναγόμενος 1 δεν ανταποκρίθηκε στις υποχρεώσεις του για αποπληρωμή των δανείων. Δόθηκε γραπτή προειδοποίηση προς τους Εναγόμενους με επιστολές της Τράπεζας ημερ. 10.2.2010, ενώ με νέες επιστολές ημερ. 6.5.2010 η Τράπεζα τερμάτισε τους τρεις λογαριασμούς δανείου και απαιτεί τα υπόλοιπα των δανείων ως ακολούθως: - €182.327,06 με τόκο 8,65% επί ποσού €175.756 από 16.12.2010, του τόκου κεφαλαιοποιημένου δύο φορές ετησίως την 30.6 και 31.12 εκάστου έτους, - €182.328,87 με τόκο 8,65% επί ποσού €175.758,23 από 16.12.2010, του τόκου κεφαλαιοποιημένου δύο φορές ετησίως την 30.6 και 31.12 εκάστου έτους, και - €181.443,66 με τόκο 8,65% επί ποσού €174.904,94 από 16.12.2010, του τόκου κεφαλαιοποιημένου δύο φορές ετησίως την 30.6 και 31.12 εκάστου έτους μέχρι εξοφλήσεως. Ο Εναγόμενος 1 δεν εμφανίστηκε στη διαδικασία και εκδόθηκε την 14.11.2012 απόφαση εναντίον του ως η αξίωση πλέον έξοδα. Αναφέρεται στη δικαστική απόφαση ότι αναγνωρίζονται και επιφυλάσσονται τα δικαιώματα της Ενάγουσας να εγείρει αγωγή δυνάμει των προνοιών των αναφερομένων συμφωνιών εκχώρησης ημερ. 9.8.
  5. Αναφερόταν στην Εκθεση Απαίτησης ότι μέχρι την καταχώρηση της αγωγής δεν είχαν εκδοθεί ξεχωριστοί τίτλοι εγγραφής των κατοικιών, οπόταν η Ενάγουσα επιφύλασσε τα δικαιώματα της που απορρέουν από τις συμφωνίες εκχώρησης ημερ. 9.8.
  6. Στο παρακλητικό της αξίωσης, παραγρ. Δ, αξιωνόταν απόφαση με την οποία να αναγνωρίζονται και/ή να επιφυλάσσονται τα δικαιώματα της Ενάγουσας να εγείρει αγωγή δυνάμει των προνοιών των συμφωνιών εκχώρησης ημερ. 9.8.
  7. Η Εναγόμενη 2 καταχώρησε εμφάνιση την 29.4.2011 και την 5.7.2011 Εκθεση Υπεράσπισης. Την 15.1.2013 καταχωρίστηκε Τροποποιημένη Εκθεση Υπεράσπισης. Απάντηση στην Τροποποιημένη Εκθεση Υπεράσπισης καταχωρίστηκε την 18.1.
  8. Η ακρόαση της αγωγής άρχισε την 3.2.2015, συνεχίστηκε την 19.2.2015, 3.3.2015 και ολοκληρώθηκε η παρουσίαση του μαρτυρικού υλικού την 11.3.
  9. Ακούστηκαν επτά συνολικά μάρτυρες και κατατέθηκαν 67 τεκμήρια. Η αγωγή είναι ορισμένη για τελικές αγορεύσεις την 22.4.
  10. Με την υπό κρίση Αίτηση που καταχωρίστηκε την 2.3.2015 και ετέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου την 19.3.2015 η Ενάγουσα εξαιτείται την τροποποίηση των παραγρ. 9, 17 και 25 και συναφών τροποποιήσεων στο Παρακλητικό της Εκθεσης Απαίτησης. Πρόκειται για τις παραγράφους όπου δικογραφούνται οι ισχυρισμοί για την εκχώρηση των δικαιωμάτων του Εναγόμενου 1 δυνάμει των τριών αγοραπωλητηρίων ημερ. 9.8.
  11. Επιθυμεί η Ενάγουσα να διαγράψει τις επιφυλάξεις των δικαιωμάτων της που απορρέουν από τις συμφωνίες εκχώρησης και να δικογραφήσει και στις τρεις περιπτώσεις, σε νέες παραγρ. 9(Α), 17(Α) και 25(Α) ότι: «Οι εναγόμενοι 2 αναγνώρισαν και/ή αποδέχτηκαν γραπτώς το περιεχόμενο και τους όρους της ως άνω συμφωνίας εκχώρησης ημερ. 9/8/2007 δυνάμει μεταξύ άλλων υποχρεούνται όπως έγκαιρα ενημερώσουν τους ενάγοντες για τον χρόνο διεκπεραίωσης της εγγραφής και μεταβίβασης του ξεχωριστού τίτλου εγγραφής του πιο πάνω αναφερόμενου ακινήτου ή και το χρόνο έκδοσης ξεχωριστού τίτλου εγγραφής του. Βάσει των όρων της ως άνω αναφερόμενης συμφωνίας εκχώρησης, οι ενάγοντες δικαιούνται εφόσον η εξασφαλιζόμενη υποχρέωση καταστεί ληξιπρόθεσμη και απαιτητή, να ζητήσουν την εγγραφή και μεταβίβαση του προαναφερόμενου ακινήτου επ΄ ονόματι τους και/ή να προβούν σε πώληση των δικαιωμάτων τους. Ως εκ τούτου οι ενάγοντες αξιώνουν αναγνωριστική απόφαση και/ή διατάγματα με τα οποία να αναγνωρίζονται τα δικαιώματα των εναγόντων και/ή να εξουσιοδοτούνται οι ενάγοντες να προβούν σε όλα τα απαραίτητα μέτρα και/ή διαβήματα και/ή υπογράψουν και/ή εκτελέσουν όλα τα αναγκαία έγγραφα ή έντυπα για να καταστεί δυνατή η άσκηση των δικαιωμάτων τους που πηγάζουν από την εν λόγω συμφωνία εκχώρησης». Αναφορικά με το παρακλητικό μέρος της αξίωσης επιζητεί τη διαγραφή της παραγρ. Δ και αντικατάσταση της και προσθήκης εννέα συνολικά θεραπειών, ανά τριάδα για κάθε συμφωνία εκχώρησης και κατοικία, ως ακολούθως: «Δ. Απόφαση του Δικαστηρίου με την οποία οι ενάγοντες να αναγνωρίζονται δυνάμει της συμφωνίας εκχώρησης ημερ. 9.8.2007 ως οι αποκλειστικοί δικαιούχοι και/ή ιδιοκτήτες και/ή δικαιούμενοι σε εγγραφή της κατοικίας αρ.5 η οποία αποτελεί μονάδα του οικοδομικού συγκροτήματος με την ονομασία «Christos Kouloumbris Complex», το οποίο θα ανεγειρόταν και/ή ανεγέρθηκε εντός των ακινήτων με αρ.εγγραφής 0/11364 & 0/11365, τεμάχια αρ. 1355 και 1356, στην Ορόκλινη της Επαρχίας Λάρνακας Ε. Δηλωτική απόφαση του Δικαστηρίου ότι οι ενάγοντες δικαιούνται δυνάμει της συμφωνίας εκχώρησης ημερ. 9/8/2007 όπως πωλήσουν το ως άνω εν παράγραφο 9 της Έκθεσης Απαίτησης αναφερόμενο ακίνητο με οποιοδήποτε τρόπο, υπό οποιουσδήποτε όρους, σε οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο, νομικό ή φυσικό, περιλαμβανομένων και των εναγόντων, για οποιοδήποτε ποσό έναντι και/ή προς ικανοποίηση του ως άνω χρέους μετά τόκων και εξόδων. Ζ. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται η παράδοση της ελεύθερης και κενής κατοχής της ως άνω κατοικίας ως αυτή περιγράφεται στην παράγραφο 9 της έκθεσης απαίτησης και/ή να διατάσσει τους εναγόμενους 1 και 2 και/ή οποιοσδήποτε εξ'αυτών και/ή οποιοδήποτε πρόσωπο κατέχει αυτή όπως εντός 10 ημερών από την επίδοση του παρόντος διατάγματος παραδώσουν στους ενάγοντες την ελεύθερη και κενή κατοχή του πιο πάνω αναφερόμενου ακινήτου.» Η, Θ και Ι όπως τις θεραπείες Δ, Ε και Ζ για την κατοικία αρ.4 και με παραπομπή στην παραγρ.17 και Κ, Λ και Μ για την κατοικία αρ.3 και με παραπομπή στην παραγρ.25 της Εκθεσης Απαίτησης. Η Δ.25, Θ. 1, των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας επί της οποίας βασίζεται η αίτηση προνοεί ότι: «Το Δικαστήριο, ή ο Δικαστής, μπορεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας να επιτρέψει σε οποιοδήποτε διάδικο να αλλάξει ή να τροποποιήσει το γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα ή τα δικόγραφά του, με τέτοιο τρόπο και κάτω από τέτοιους όρους που θα κρίνει δίκαιο, και όλες οι αναγκαίες τροποποιήσεις θα γίνονται, οι οποίες θα είναι αναγκαίες για το σκοπό της διαλεύκανσης των πραγματικών θεμάτων για τα οποία οι διάδικοι έχουν διαφορές.» Θα προσπαθήσω, κατ΄ αρχάς να εκθέσω τις βασικές αρχές. Η αρχή που επιβεβαιώθηκε στην υπόθεση Associated Leisure Ltd and Others v. Associated Νewspapers Ltd [1970] 2 All E. R. 754, έχει υιοθετηθεί και στην Κύπρο σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, μεταξύ των οποίων η Nicolaides v. Yerolemi

(1980)1 A.A.Δ. 1, Χριστοδούλου v. Χριστοδούλου κ. ά.
(1991)1 Α.Α.Δ. 934. Ο Λόρδος Denning είχε αναφέρει πως: "I start with the principle, well settled, that an amendment ought to be allowed even if it comes late, if it is necessary to do justice between the parties, so long as any hardship done thereby can be compensated in money." Στην υπόθεση Tildesley v. Harper 10 Ch. D. 393 αναφέρει ο Bramwell L. J. στη σελ. 396: "My practice has always been to give leave to amend unless I have been satisfied that the party applying was acting mala fide, or that, by his blunder he has done some injury to his opponent which could not be compensated for by costs or otherwise. However negligent or careless may have been the first omission and however late the proposed amendment, the amendment should be allowed if it can be made without injustice to the other side. There is no injustice if the other side can be compensated by costs. Before the hearing leave is readily granted on payment of the costs occasioned unless the opponent will be placed in a worse position than he would have been if the amendment pleading was delivered in the first instance (Steward v. North Metropolitan Transway Co. 16 Q.B.D. 556)." (Bλ. επίσης Ευριπίδου v. Καννάουρου
(1985)1 Α.Α.Δ. 24, William Patric Jack v. Philippa Estates Ltd
(1988)1 Α.Α.Δ. 607, Mahatton v. Viceroy Shipping Co. Ltd
(1979)1 Α.Α.Δ. 542, όπου το πιο πάνω απόσπασμα έχει υιοθετηθεί). Στην υπόθεση Χριστοδούλου v. Χριστοδούλου κ. ά. (πιο πάνω) αναφέρεται πως: "Αναμφίβολα η σύγχρονη τάση, όπως βγαίνει από τη σχετική νομολογία, είναι τα Δικαστήρια να επιτρέπουν τροποποιήσεις στις κατάλληλες υποθέσεις, ακόμη και όταν μια τέτοια τροποποίηση είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης, νοουμένου βέβαια ότι δεν θα προκληθεί αδικία στην άλλη πλευρά που δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί με χρήμα." Στην υπόθεση Geto Tracing Import - Export Ltd. V. To Πλοίο Μ/V Vladimir Vaslyayev, (αρ. 4)
(1993)1 Α.Α.Δ. 714, 716 λέχθηκε πως: "Ο κυρίαρχος λόγος που το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη για να επιτρέψει τροποποίηση, είναι να δοθεί η ευκαιρία στους διαδίκους να θέσουν ενώπιόν του τις πραγματικές επίδικες διαφορές." Στην υπόθεση Περικτιόνη Χρίστου v. Ανδρέα Στυλιανού Αζά
(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 704, προβάλλεται η σύγχρονη τάση αντιμετώπισης του θέματος: «Η θεμελιακή αρχή που ξεπροβάλλει από τις αποφάσεις είναι πως η τροποποίηση δικογράφου είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που κρίνεται αναγκαίο για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και για την αποτροπή της πολλαπλότητας των νομικών διαδικασιών. Εξαίρεση αποτελούν οι περιπτώσεις που η τροποποίηση δυνατόν να επιφέρει βλάβη στον αντίδικο ή εκεί που η κακή πίστη του αιτητή είναι εμφανής.» Στην υπόθεση Ε. Φιλίππου Λτδ v. Compass Insurance Co Ltd
(1990)A.A.Δ. 24 υποβλήθηκε αίτημα για τροποποίηση στο στάδιο των τελικών αγορεύσεων και αφού είχε ολοκληρωθεί η αγόρευση της μιας πλευράς. Η αίτηση βασίζετο στον Κ. 90 των Κυπριακών Θεσμών Ναυτοδικείου, όπου η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να εγκρίνει τροποποίηση της δικογραφίας, ασκείται με βάση τις ίδιες αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, στο ίδιο πεδίο, σε άλλους τομείς της αστικής δικαιοδοσίας. Αναφέρεται στη σελ. 26 πως: «Τα συμφέροντα της δικαιοσύνης είναι ο παράγων ο οποίος δεσπόζει στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Τα στοιχεία τα οποία συνθέτουν και προσδιορίζουν τα συμφέροντα της δικαιοσύνης και εξισορροπούνται μετά από συνεκτίμηση των συμφερόντων των διαδίκων και των ευρύτερων συμφερόντων της δικαιοσύνης για τελεσφόρο επίλυση όλων των συναφών διαφορών μεταξύ τους και των συμφερόντων του δημοσίου στη εξασφάλιση της ταχείας απονομής της δικαιοσύνης.» (Bλέπε επίσης Φοινιώτης v. Greenmar Navigation Ltd
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 33, Claraped v. Commercial Union Association 32 W. R., Steward v. North Metropolitan Transways Company (πιο πάνω), Michael v. United Sea Transport Co. Ltd
(1982)1 Α.Α.Δ. 401, Mahatton v. Viceroy Shipping Co. Ltd and Another (πιο πάνω), United Sea Transport Co. Ltd. and Another v. Zakou
(1980)1 Α.Α.Δ. 510). Ο παράγοντας καθυστέρηση στην υποβολή αίτησης για τροποποίηση, μπορεί, κάτω από ορισμένες περιστάσεις, να επηρεάσει το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας, όμως ο παράγοντας αυτός δεν είναι αφ΄ εαυτού αποφασιστικής σημασίας στην έκβαση της αίτησης. Στην υπόθεση Astor Manufacturing & Export Co. κ. ά. v. A.G. Leventis Company (Nigeria) Ltd και άλλοι
(1993)1 Α.Α.Δ. 726 αναφέρεται πως: «O παράγοντας χρόνος είναι σχετικός. Δεν είναι όμως εκ προοιμίου και απαρέγκλιτα αποφασιστικής σημασίας.» Στην υπόθεση Περικτιόνη Χρίστου v. Ανδρέα Αζά (πιο πάνω), αναφέρεται πως: «Στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου συνεκτιμάται και ο παράγων της καθυστέρησης στην υποβολή της αίτησης σαν λογικής απόρροιας των διατάξεων του άρθρου 30.2 του Συντάγματος που επιτάσσει τη διεξαγωγή και περάτωση της δίκης σε εύλογα χρονικά όρια.» (Bλέπε επίσης Φοινιώτης v. Greenmar Navigation Ltd κ. ά. (πιο πάνω) και Evripidou and Another v. Kannaourou (πιο πάνω). Προκύπτει πως ο παράγοντας καθυστέρηση εξετάζεται σε συνάρτηση με τους ουσιαστικότερους παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο και βασικά σαν συνισταμένη τυχόν επηρεασμού των δικαιωμάτων του καθ΄ ου η αίτηση. Η υπόθεση Γραμμές Στριντζή v. Επίσημου Παραλήπτη
(1995)1 Α.Α.Δ. 607, 611 δίδει μια διαφοροποιημένη προσέγγιση. Αναφέρεται πως: «Τα γεγονότα τα οποία θεμελιώνουν την τροποποίηση ήταν γνωστά ή, εύλογα, μπορούσαν να εντοπίσουν από τους εναγομένους από τα πρώτα στάδια της διαδικασίας. Η αλλαγή δικηγόρου διαδίκων δεν παρέχει αφ΄ εαυτής λόγο για την τροποποίηση της δικογραφίας, ούτε δικαιολογία για την καθυστέρηση υποβολής του αιτήματος.» Ακόμα, στην υπόθεση Ταξί Κυριάκος Λτδ. v. Αντρέας Παύλου
(1995)1 Α.Α.Δ. 560, στη σελ. 562 αναφέρεται πως: «Όσο φιλελεύθερη και να δικαιολογείται να είναι η προσέγγιση, το ζήτημα εξακολουθεί να υπόκειται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Γνώμονας για την άσκηση αυτής της διακριτικής εξουσίας είναι το σύνολο των περιστατικών και η εισήγηση των εφεσειόντων στην έκταση που τη θέλει να ασκείται μόνο με αναφορά στο επανορθώσιμο των συνεπειών της τροποποίησης, ανεξάρτητα δηλαδή από οτιδήποτε άλλο, δεν μας βρίσκει σύμφωνους.» Στην υπόθεση Federal Bank of Lebanon (S.A.L.) v. Νίκου Κ. Σιακόλα,
(1999)1 (Α) ΑΑΔ 44 παρατίθεται απόσπασμα από την υπόθεση Cropper v. Smith
(1884)26 Ch. D. 700, 710-711 ότι: "... I know of no kind of error or mistake which, if not fraudulent or intended to overreach, the Court ought not to correct, if it can be done without injustice to the other party. Courts do not exist for the sake of discipline, but for the sake of deciding matters in controversy, and I do not regard such amendment as a matter of favour or grace .. It seems to me that as soon as it appears that the way in which a party has framed his case will not lead to a decision of the real matter in controversy, it is as much a matter of right on his part to have it corrected, if it can be done without injustice, as anything else in the case is a matter of right." Και μνημονεύεται η Easton v. Ford Motor Co. Ltd.
(1993)4 All E. R. 257 που την επαναβεβαιώνει. Με αναφορά στη δική μας νομολογία και ειδικά σε σχέση με τις περιπτώσεις όπου η καθυστέρηση οφείλεται σε σφάλμα του αιτητή μνημονεύεται απόσπασμα από την Saba & Co. (T.M.P.) v. T.M.P. Agents
(1994)1 A.Α.Δ. 426, 432 ότι: «Μένει το ερώτημα της δικαιολόγησης της καθυστέρησης. Η σημασία του ποικίλλει ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης κυρίως σε συσχετισμό προς τη γνησιότητα των προθέσεων του αιτητή και την αναγκαιότητα ή το βαθμό της χρησιμότητας της τροποποίησης. Στην παρούσα υπόθεση δεν έχει γίνει τέτοιος ή άλλος ανάλογος ισχυρισμός και δε συμφωνούμε πως καλόπιστη αίτηση για τροποποίηση προς κάλυψη πραγματικής και σημαντικής ανάγκης θα πρέπει να απορριφθεί επειδή, ανεξάρτητα από οτιδήποτε άλλο, η καθυστέρηση δικαιολογήθηκε με αναφορά σε αβλεψία ή παραδρομή.» Σημειώνεται ακόμη πως: «Στην Ταξί Κυριάκος Λτδ v. Παύλου
(1995)1 Α.Α.Δ. 560, όπου το Εφετείο θεώρησε πως η χρονική διάσταση αποτελούσε παράγοντα που δεν επέτρεπε αποδοχή του αιτήματος για τροποποίηση, κατ΄ ουσία τη συνάρτησε, όπως προκύπτει από το ιστορικό, με την έλλειψη καλής πίστης που εκ προοιμίου καθιστούσε αδικαιολόγητη την καθυστέρηση.» Στην υποστηρικτική της Αίτησης Ενορκη Δήλωση ημερ. 2.3.2015, της δικηγόρου κας Δέσποινας Μιχαήλ του δικηγορικού γραφείου των δικηγόρων της Ενάγουσας, αναφέρεται ότι «ειδικότερα» κατά την παρουσίαση της μαρτυρίας του πρώτου μάρτυρα από την πλευρά της Ενάγουσας διαφάνηκε ότι για τις τρεις κατοικίες έχουν εκδοθεί ξεχωριστοί τίτλοι. Η Εναγόμενη 2 καταχώρησε Ειδοποίηση Πρόθεσης Ενστασης με 14 λόγους ένστασης που υποστηρίζεται από Ενορκη Δήλωση ημερ. 27.3.2015, του δικηγόρου κ.Ανδρέα Κοζάκου του δικηγορικού γραφείου των δικηγόρων της Εναγόμενης
  1. Μ.Ε.1 ήταν ο Μάριος Σωφρονίου, υπάλληλος της Ενάγουσας, που μαρτύρησε την 3.2.2015, ένα σχεδόν μήνα πριν την καταχώρηση της Αίτησης. Όμως τούτο δεν έχει καμιά σημασία αφού προκύπτει ότι η Ενάγουσα είχε ή έπρεπε να έχει γνώση του γεγονότος πολύ πιο πριν. Ότι είχαν εκδοθεί ξεχωριστοί τίτλοι για τις επίδικες κατοικίες δικογραφείτο στην Εκθεση Υπεράσπισης της Εναγόμενης 1 που καταχωρίστηκε στις 5.7.2011, όμως, η Ενάγουσα είχε από 25.5.2009 ενημερωθεί σχετικά από την Εναγόμενη 2 με επιστολή που παρουσιάστηκε στη δίκη (Τεκμ.45). Η 'Ελενα 'Ελληνα Κυριάκου (Μ.Ε.2) μαρτύρησε αντεξεταζόμενη ότι η επιστολή της 25.5.2009 βρίσκεται στους φακέλους της Τράπεζας. Μάλιστα, όπως ανέφερε η μάρτυρας, πριν την επιστολή ο Παναγιώτης Γεωργίου, διευθυντής της Εναγόμενης 2, την επισκέφθηκε στην Τράπεζα και παρέδωσε στην ίδια τους τίτλους ιδιοκτησίας των τριών κατοικιών. Επομένως το γεγονός το οποίο η Ενάγουσα επιζητεί να εισάξει ήταν υπόψη της από τουλάχιστον τον Μάϊο του 2009, πολύ πριν την καταχώρηση της αγωγής. Γεγονός παραμένει ότι το μόνο γεγονός το οποίο η Ενάγουσα επιζητεί να ισχυριστεί στην αξίωση της, επικαλείται και η Εναγόμενη 2 στην Υπεράσπιση της και συνιστά κοινό έδαφος των διαδίκων. Επιφυλάσσεται το δικαίωμα της Εναγόμενης 2 να αιτηθεί μετά από τυχόν τροποποίηση την επανακλήτευση μαρτύρων, φαίνεται όμως πως σε σχέση με τον ισχυρισμό ότι εκδόθηκαν ξεχωριστοί τίτλοι για τις τρεις κατοικίες, οι μάρτυρες έχουν ήδη αντεξεταστεί σε βαθμό που να έχει καταστεί κοινό έδαφος ότι οι τίτλοι εκδόθηκαν το
  2. Αναφέρεται στην Γεωργίου ν. Γεωργίου
(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 1592, 1601 πως «εφόσον στοιχειοθετούνται τα γεγονότα στο σώμα της Έκθεσης Απαίτησης για την παροχή θεραπείας, αυτή μπορεί να αποδοθεί χωρίς να έχει επιζητηθεί» (βλ. ακόμη Kennedy Hotels Ltd v. Indjirdjian
(1992)1 Α.Α.Δ. 400 και Κυπριανού ν. Βασιλείου
(2004)1(Γ) Α.Α.Δ. 1320). Eπομένως δεν πρέπει να δίδεται υπέρμετρη σημασία στην ευρύτητα των τροποποιήσεων του παρακλητικού μέρους της αξίωσης γιατί το κατά πόσο μια θεραπεία μπορεί να αποδοθεί εξαρτάται και κρίνεται από τους ισχυρισμούς που εμπεριέχονται στο σώμα της αγωγής. Το ασύνηθες είναι ότι επιζητείται η προσθήκη θεραπειών εναντίον ή που αφορούν και τον Εναγόμενο 1 εναντίον του οποίου η αγωγή έχει ήδη αποπερατωθεί από τον Νοέμβριο του
  1. Περαιτέρω ζητείται η διαγραφή των επιφυλάξεων στις παραγρ. 9, 17 και 25 στο σώμα της αγωγής και της παραγρ. Δ του Παρακλητικού της Εκθεσης Απαίτησης που ήταν το υπόβαθρο για την αναγνωριστική πτυχή της απόφασης του Δικαστηρίου της 14.11.2012 εναντίον του Εναγόμενου
  2. Η κάθε τροποποίηση ανατρέχει στο χρόνο της κατάρτισης του αρχικού δικογράφου, το οποίο δεν καταργείται αλλά τροποποιείται (βλ.Σοφοκλέους και άλλη ν. Στυλιανού
(1992)1 Α.Α.Δ. 81, 90). Επομένως, δεν μπορούν να διαγραφούν από τις παραγρ. 9, 17 και 25 οι επιφυλάξεις της Ενάγουσας. Κάτι τέτοιο θα άφηνε την δικαστική απόφαση που η ίδια επεδίωξε και επέτυχε εναντίον του Εναγόμενου 1 μετέωρη ως προς την πτυχή πέραν του χρηματικού μέρους. Μπορεί ωστόσο να διαγραφεί από τις ρηθείσες παραγράφους η φράση «Μέχρι σήμερα δεν έχει εκδοθεί ξεχωριστός τίτλος εγγραφής της ως άνω κατοικίας», αφού είναι κοινό έδαφος ότι είχαν εκδοθεί οι τίτλοι και των τριών κατοικιών. Πέραν τούτου, αναμφίβολα δεν μπορεί να διαγραφεί η θεραπεία της παραγρ.Δ του Παρακλητικού της Εκθεσης Απαίτησης η οποία έχει ήδη χορηγηθεί από το Δικαστήριο εναντίον του Εναγόμενου
  1. Καθ΄ όσον αφορά το περιεχόμενο των παραγρ. 9(Α), 17 (Α) και 25 (Α) που ζητείται να προστεθούν, ο ουσιαστικός ισχυρισμός είναι ότι η Ενάγουσα δικαιούται εφόσον η εξασφαλιζόμενη υποχρέωση καταστεί ληξιπρόθεσμη και απαιτητή, να ζητήσει την εγγραφή και μεταβίβαση της κατοικίας που αφορά το κάθε δάνειο στο όνομα της ή και να πωλήσει τα δικαιώματα της. Και εφόσον ήδη δικογραφείται στην Εκθεση Απαίτησης ότι και τα τρία δάνεια κατέστησαν ληξιπρόθεσμα η Ενάγουσα επιζητεί να προσθέσει αξίωση για αναγνωριστική απόφαση ή και διάταγμα με την οποία να αναγνωρίζονται τα δικαιώματα της και η ίδια να εξουσιοδοτείται να προβεί σε όλα τα απαραίτητα μέτρα, διαβήματα και να υπογράψει ή εκτελέσει όλα τα αναγκαία έγγραφα ή έντυπα για να καταστεί δυνατή η άσκηση των δικαιωμάτων της. Παρά το ότι οι εξαιτούμενες θεραπείες φέρονται να στρέφονται και κατά του Εναγόμενου 1, που είναι ο κάτοχος των δικαιωμάτων που απορρέουν από τα αγοραπωλητήρια έγγραφα και αυτός που φέρεται να εκχώρησε τα δικαιώματα αυτά στην Ενάγουσα, αυτές δεν μπορούν να χορηγηθούν εναντίον του. Ανάλογες θεραπείες εναντίον του Εναγόμενου 1 μπορούν να επιδιωχθούν μόνο με νέα αγωγή εναντίον του, όπως η Ενάγουσα επιφύλαξε ότι μπορεί να πράξει. Είναι αντιληπτό στο Δικαστήριο ότι η όποια θεραπεία θα εκδικαστεί όσον αφορά την Εναγόμενη 2 μόνον και ενδεχομένως να είναι στην ουσία ατελέσφορη προτού ανάλογη θεραπεία εξασφαλιστεί και εναντίον του Εναγόμενου
  2. Όπως προέκυψε κατά τη δίκη η Εναγόμενη 2 πώλησε τις τρεις κατοικίες στον Εναγόμενο 1 και έχει εισπράξει το λαβείν της, οπόταν, το ζήτημα καταλήγει να αφορά σε ουσιαστικά δικαιώματα του Εναγόμενου
  3. Προβάλλει υπό τις περιστάσεις πρόσφορο όπως μεταξύ Ενάγουσας και Εναγόμενης 2 το ζήτημα επιλυθεί στα πλαίσια της παρούσας εκκρεμοδικίας προς αποφυγή νέας αγωγής εναντίον και της Εναγόμενης
  4. Στη γραπτή τους αγόρευση οι δικηγόροι της Εναγόμενης 2 επικαλούνται ότι η Αίτηση συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας μέχρι και καταφρόνηση του Δικαστηρίου και πως αυτή προωθείται με κακή πίστη, στα πλαίσια στρατηγικού επανασχεδιασμού από την Ενάγουσα, ώστε να αποκτήσει πλεονεκτήματα, ανατρέποντας το ισοζύγιο μεταξύ των διαδίκων. Η καθυστέρηση, αναφέρεται, βλάπτει κατάφορα τα δικαιώματα της Εναγόμενης 2 η οποία θα πρέπει να τροποποιήσει την Εκθεση Υπεράσπισης της. Δεν εξηγείται πώς παραβλάπτονται τα δικαιώματα της Εναγόμενης
  5. Ούτε υποδεικνύεται πού εδράζεται η κακή πίστη που αποδίδεται στην Ενάγουσα. Η Ενάγουσα δεν υπήρξε επιμελής και ενήργησε με πολύ μεγάλη καθυστέρηση στην προώθηση της επιμέρους διεκδίκησης της. Ωστόσο, τίποτε δεν υποδεικνύει ότι ενήργησε με κακή πίστη. Δεν αποδέχομαι πως θα αποκομίσει οποιοδήποτε πλεονέκτημα από την έγκριση της Αίτησης και δεν κατανοώ το παράπονο της Εναγόμενης 2 αφού η Ενάγουσα, έστω και με μεγάλη καθυστέρηση, προσφέρεται να αποδεχτεί θέση γεγονότων που η Εναγόμενη 2 ήδη προβάλλει στη δικογραφία της. Ως εκ των ανωτέρω, η Αίτηση εγκρίνεται όπως περιγράφεται πιο κάτω: Επιτρέπεται η τροποποίηση των παραγρ. 9, 17 και 25 της Εκθεσης Απαίτησης με τη διαγραφή της ακόλουθης πρότασης: «Μέχρι σήμερα δεν έχει εκδοθεί ξεχωριστός τίτλος εγγραφής της ως άνω κατοικίας και». Περαιτέρω διατάσσεται όπως μετά την τελεία στην γραμμή 12 της παραγράφου, δηλαδή στη θέση της διαγραφείσας πρότασης, προστεθεί η φράση «Εναντίον του Εναγόμενου 1». Οι παραγρ. 2, 4 και 6 της Αίτησης εγκρίνονται με την προσθήκη στο αναφερόμενο κείμενο στη γραμμή 11 μετά τη λέξη «αξιώνουν» της φράσης «εναντίον των Εναγομένων 2». Η εξαιτούμενη διαγραφή της παραγρ. Δ του Παρακλητικού της Εκθεσης Απαίτησης απορρίπτεται. Διατάσσεται η προσθήκη πριν από την παραγρ. Δ της φράσης «Περαιτέρω οι Ενάγοντες αξιώνουν εναντίον του Εναγόμενου 1:» Το κείμενο το οποίο ζητείτο όπως αντικαταστήσει την παραγρ. Δ του Παρακλητικού επιτρέπεται να προστεθεί ως παραγρ. Δ.
  6. Περαιτέρω επιτρέπεται η προσθήκη μετά την παραγρ. Δ.1 των παραγρ. Ε μέχρι Μ, όπως αυτές αναφέρονται στην παραγρ. 8 της Αίτησης, με τη διαφοροποίηση ότι από τις παραγρ. Ζ, Ι και Μ θα αντικατασταθεί από το κείμενο τους στην γραμμή 4 η φράση «εναγόμενους 1 και 2 και/ή οποιοσδήποτε εξ αυτών» με τη φράση «εναγόμενους 2». Η παραγρ. 9 της Αίτησης εγκρίνεται. Η Τροποποιημένη Εκθεση Απαίτησης να καταχωριστεί εντός οκτώ ημερών από σήμερα και αντίγραφο να παραδοθεί την ίδια ημέρα στους δικηγόρους της Εναγόμενης
  7. Εκθεση Υπεράσπισης στην Τροποποιημένη Εκθεση Απαίτησης να καταχωριστεί εντός περαιτέρω έξι ημερών. Η αγωγή παραμένει για τελικές αγορεύσεις στις 22.4.2015 η ώρα 09.
  8. Αναφέρεται στην αγόρευση των δικηγόρων της Ενάγουσας ότι η διαταγή ως προς τα έξοδα πρέπει να είναι εποικοδομητική και να συμβάλλει στον περιορισμό των διαδικασιών προς όφελος της ουσίας των υποθέσεων. Ακόμη, ότι δεν πρέπει σε αιτήσεις για τροποποίηση της δικογραφίας να ενθαρρύνεται η καταχώρηση ένστασης με το σκεπτικό όπως σε κάθε περίπτωση το σύνολο των εξόδων θα επιδικαστούν εναντίον του αιτητή. Οι θέσεις αυτές με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο. Δεν συμμερίζομαι όμως τη θέση της Ενάγουσας ότι στην προκειμένη περίπτωση τα έξοδα της Αίτησης δεν πρέπει να επιδικαστούν υπέρ της Εναγόμενης
  9. Η Αίτηση δεν έχει επιτραπεί στο σύνολο της. Μέρος της έχει απορριφθεί. Περαιτέρω, το ορθό υπόβαθρο πάνω στο οποίο η Αίτηση επιτράπηκε δεν τέθηκε από την Αιτήτρια αλλά αποκαλύφθηκε στην Ενορκη Δήλωση προς υποστήριξη της Ενστασης. Η υποβολή της Ενστασης βοήθησε το Δικαστήριο να προσεγγίσει τα εγειρόμενα θέματα στην ορθή τους διάσταση. Κατά συνέπεια, τα έξοδα που θα σπαταληθούν λόγω της τροποποίησης (thrown away expenses) όπως και τα έξοδα της παρούσας Αίτησης όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ της Εναγόμενης 2 και εναντίον της Ενάγουσας και θα είναι εισπρακτέα στο τέλος της διαδικασίας της αγωγής. (Υπ.)...................... Χ.Μαλαχτός Π.Ε.Δ. /ΚΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.