← Κύπρος

Αναστασίας Σίμου Τοφαρίδη ν. Andrew - Lewis Parton κ.α., Αρ. Αγ. 1047/08, 20/10/2015

Αναστασίας Σίμου Τοφαρίδη ν. Andrew - Lewis Parton κ.α., Αρ. Αγ. 1047/08, 20/10/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2015:A73 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιον: Χ.Μαλαχτού, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγ. 1047/08 Μεταξύ: Αναστασίας Σίμου Τοφαρίδη Ενάγουσας Και

  1. Andrew - Lewis Parton
  2. Mark Bladon
  3. Έλλη Μεταξά
  4. Γεωργία Κ. Μιχαήλ προσωπικά και/ή ως διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντα Μιχαήλ Χριστοδούλου ή Ττοουλή Κυνηγός
  5. Δημήτρης Κ. Πογιατζή προσωπικά και/ή ως νόμιμος αντιπρόσωπος των κληρονόμων του αποβιώσαντα Μιχαήλ Χριστοδούλου ή Ττουλή Κυνηγός
  6. Γενικός Εισαγγελέας της Κυπριακής Δημοκρατίας Εναγομένων Και όπως τροποποιήθηκε δυνάμει διατάγματος του Δικαστηρίου ημερ. 8.10.2010 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Αρ. Αγ. 1047/08 Μεταξύ:
  7. Αναστασίας Σίμου Τοφαρίδη
  8. Μαρία Τοφαρίδη
  9. Γιώργος Τοφαρίδης Εναγόντων Και
  10. Andrew - Lewis Parton
  11. Mark Bladon
  12. Έλλη Μεταξά
  13. Γεωργία Κ. Μιχαήλ προσωπικά και/ή ως διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντα Μιχαήλ Χριστοδούλου ή Ττοουλή Κυνηγός
  14. Πρωτοκολλητή Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου ως διαχειριστού της περιουσίας του Δημήτρη Πογιατζιή προσωπικά και/ή ως νόμιμος αντιπρόσωπος των κληρονόμων του αποβιώσαντα Μιχαήλ Χριστοδούλου ή Ττοουλή Κυνηγός
  15. Γενικός Εισαγγελέας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εναγομένων Και όπως τροποποιήθηκε δυνάμει διατάγματος του Δικαστηρίου ημερ. 21.10.2011 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Αρ. Αγ. 1047/08 Μεταξύ:
  16. Αναστασίας Σίμου Τοφαρίδη
  17. Μαρία Τοφαρίδη
  18. Γιώργος Τοφαρίδης Εναγόντων Και
  19. Andrew - Lewis Parton
  20. Mark Bladon
  21. Έλλη Μεταξά
  22. Γεωργία Κ. Μιχαήλ προσωπικά και/ή ως διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντα Μιχαήλ Χριστοδούλου ή Ττοουλή Κυνηγός
  23. Πρωτοκολλητή Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου ως διαχειριστού της περιουσίας του Δημήτρη Πογιατζιή προσωπικά και/ή ως νόμιμος αντιπρόσωπος των κληρονόμων του αποβιώσαντα Μιχαήλ Χριστοδούλου ή Ττοουλή Κυνηγός
  24. Γενικός Εισαγγελέας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εναγομένων Και δι΄ Ανταπαιτήσεως Μεταξύ:
  25. Andrew - Lewis Parton
  26. Mark Bladon Εναγόντων στην Ανταπαίτηση Και
  27. Αναστασίας Σίμου Τοφαρίδη
  28. Μαρία Τοφαρίδη
  29. Γιώργος Τοφαρίδης
  30. Έλλη Μεταξά
  31. Γεωργία Κ. Μιχαήλ προσωπικά και/ή ως διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντα Μιχαήλ Χριστοδούλου ή Ττοουλή Κυνηγός
  32. Πρωτοκολλητή Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου ως διαχειριστού της περιουσίας του Δημήτρη Πογιατζιή προσωπικά και/ή ως νόμιμος αντιπρόσωπος των κληρονόμων του αποβιώσαντα Μιχαήλ Χριστοδούλου ή Ττοουλή Κυνηγός
  33. Γενικός Εισαγγελέας της Κυπριακής Δημοκρατίας Εναγομένων στην Ανταπαίτηση Και όπως τροποποιήθηκε δυνάμει διατάγματος του Δικαστηρίου ημερ. 13.2.2013 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Αρ. Αγ. 1047/08 Μεταξύ:
  34. Μαρίας Τοφαρίδη ως διαχειρίστριας της περιουσίας της αποβιωσάσης Αναστασίας Τοφαρίδη
  35. Μαρία Τοφαρίδη
  36. Γιώργος Τοφαρίδης Εναγόντων Και
  37. Andrew - Lewis Parton
  38. Mark Bladon
  39. Έλλη Μεταξά
  40. Γεωργία Κ. Μιχαήλ προσωπικά και/ή ως διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντα Μιχαήλ Χριστοδούλου ή Ττοουλή Κυνηγός
  41. Πρωτοκολλητή Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου ως διαχειριστού της περιουσίας του Δημήτρη Πογιατζιή προσωπικά και/ή ως νόμιμος αντιπρόσωπος των κληρονόμων του αποβιώσαντα Μιχαήλ Χριστοδούλου ή Ττοουλή Κυνηγός
  42. Γενικός Εισαγγελέας της Κυπριακής Δημοκρατίας Εναγομένων Και δι΄ Ανταπαιτήσεως Μεταξύ:
  43. Andrew - Lewis Parton
  44. Mark Bladon Εναγόντων στην Ανταπαίτηση Και
  45. Αναστασίας Σίμου Τοφαρίδη
  46. Μαρία Τοφαρίδη
  47. Γιώργος Τοφαρίδης
  48. Έλλη Μεταξά
  49. Γεωργία Κ. Μιχαήλ προσωπικά και/ή ως διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντα Μιχαήλ Χριστοδούλου ή Ττοουλή Κυνηγός
  50. Πρωτοκολλητή Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου ως διαχειριστού της περιουσίας του Δημήτρη Πογιατζιή προσωπικά και/ή ως νόμιμος αντιπρόσωπος των κληρονόμων του αποβιώσαντα Μιχαήλ Χριστοδούλου ή Ττοουλή Κυνηγός
  51. Γενικός Εισαγγελέας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εναγομένων στην Ανταπαίτηση Αίτηση ημερ. 15.9.2015 Hμερ.: 20.10.2015 Για τους Αιτητές - Ενάγοντες 1, 2 και 3: κα Β.Πέτρου για Α.Κ.Χατζηιωάννου & Υιοί Για τους Καθ΄ ων η Αίτηση - Εναγόμενους 1 και 2: κα Γ.Ζαχαρίου για Ανδρέας Β. Ζαχαρίου & Σία ΔΕΠΕ Για την Καθ΄ ης η Αίτηση - Εναγόμενη 4: Ουδείς Για τον Καθ΄ ου η Αίτηση - Εναγόμενο 6: κα Δ. Παπαμιλτιάδους για τον Γενικό Εισαγγελέα Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η A Π Ο Φ Α Σ Η Η αγωγή αφορούσε απαίτηση των Εναγόντων εναντίον των Εναγομένων και ανταπαίτηση των Εναγομένων 1 και 2 εναντίον των Εναγόντων και των Εναγομένων 3 -
  52. Την 10.9.2015 εκδόθηκε απόφαση που περιλάμβανε τα πιο κάτω διατακτικά μέρη: (σελ.43-44) «...η αξίωση εναντίον των Εναγομένων 4 και 5 απορρίπτεται. Επιδικάζονται έξοδα απαίτησης υπέρ της Εναγόμενης 4 και εναντίον των Εναγόντων, αλληλέγγυα και κεχωρισμένα, όπως τούτα θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Ουδεμία διαταγή για έξοδα μεταξύ των Εναγόντων και του Εναγόμενου
  53. ................................................. ...η αξίωση των Εναγόντων 2 και 3 εναντίον των Εναγομένων 1, 2 και 6 απορρίπτεται χωρίς διαταγή ως προς τα έξοδα. Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο δηλώνεται ότι η Αναστασία Σίμου Τοφαρίδη, αποβιώσασα, ήταν μέχρι του θανάτου της η νόμιμη εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια της επίδικης ακίνητης ιδιοκτησίας με κτηματολογικά στοιχεία: Αρ.Εγγραφής 0/9285, Φ/Σχ 0/2-290-395, Τμήμα 11, Τεμ. 606, χωράφι, τοποθεσία Γερούδι, Αναφωτία, Δήμος Παραλιμνίου, Αμμόχωστος και παλαιότερα στοιχεία: Αρ.Εγγραφής 954, Φ/Σχ XLII/6, Τεμ. 673, τοποθεσία Γερούδι, Αναφωτία, Παραλίμνι, Αμμόχωστος, η οποία ανήκει σήμερα στην περιουσία της (her estate). Εκδίδεται, συνεπώς, διάταγμα με το οποίο διατάττεται η ακύρωση της εγγραφής της επίδικης ακίνητης ιδιοκτησίας στο όνομα των Εναγομένων 1 και 2 και η προηγηθείσα εγγραφή στο όνομα του Μιχαήλ Κυνηγού ή άλλως Μιχαήλ Χριστοδούλου ή Ττοουλή Κυνηγού ή και της Γεωργίας Κ. Μιχαήλ ή και Δημήτρη Κ. Πογιατζιή ως διαχειριστών της περιουσίας του Μιχαήλ Κυνηγού ή άλλως Μιχαήλ Χριστοδούλου ή Ττοουλή Κυνηγού και διατάττεται η εγγραφή της, ελεύθερης κάθε καταχώρησης ή επιβάρυνσης, στο όνομα της Μαρίας Τοφαρίδη ως διαχειρίστριας της περιουσίας της αποβιωσάσης Αναστασίας Τοφαρίδη. Περαιτέρω εκδίδεται διάταγμα με το οποίο διατάσσονται οι Εναγόμενοι 1 και 2 όπως μέσα σε τρεις μήνες από σήμερα κατεδαφίσουν και μετακινήσουν εκτός της επίδικης ακίνητης ιδιοκτησίας κάθε οικοδόμημα που έχει ανεγερθεί και ευρίσκεται εντός αυτής. Με την επιφύλαξη των απαραιτήτων ενεργειών προς συμμόρφωση με το διάταγμα κατεδάφισης και μετακίνησης και για το πιο πάνω χρονικό περιθώριο, εκδίδεται διάταγμα με το οποίο δηλώνεται ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2 δεν έχουν δικαίωμα να εισέρχονται, παραμένουν, κατέχουν, χρησιμοποιούν ή άλλως πως εκμεταλλεύονται ή καρπούνται την επίδικη ακίνητη ιδιοκτησία. ................................................. Όπως έχει ήδη σημειωθεί, εναντίον της Εναγόμενης 3 η αγωγή ουδέποτε επιδόθηκε και έχει προ πολλού απορριφθεί.» (σελ.46) «...εκδίδεται απόφαση στην Ανταπαίτηση υπέρ των Εναγομένων 1 και 2 και εναντίον του Εναγόμενου 6, εξ Ανταπαιτήσεως Εναγόμενου 7, για το ποσό των €63.356,98 με τόκο 8% ετησίως επί του ποσού των €44.425,68 από 5.10.1999 και επί του ποσού των €18.931,30 από 7.7.2000 μέχρι 14.10.2008 (βλ. Ν. 81(Ι)/2008)και 5,5% επί του ποσού των €63.356,98 από 15.10.2008 μέχρι εξοφλήσεως. Επιδικάζονται έξοδα Ανταπαίτησης υπέρ των Εναγομένων 1 και 2 και εναντίον του Εναγόμενου 6, όπως τούτα θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στην κλίμακα του επιδικασθέντος ποσού και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. ........................................................................................................................... .....η Ανταπαίτηση εναντίον των Εναγόντων και εξ Ανταπαιτήσεως Εναγομένων 1 - 3 απορρίπτεται. Επιδικάζονται έξοδα Ανταπαίτησης υπέρ των Εναγόντων και εναντίον των Εναγομένων 1 και 2, αλληλέγγυα και κεχωρισμένα, όπως τούτα θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Οι Ενάγοντες που είχαν κοινή εκπροσώπηση θα δικαιούνται σε ένα σετ εξόδων. ........................................................................................................................... ...η Ανταπαίτηση εναντίον των Εναγομένων 4 και 5 απορρίπτεται. Επιδικάζονται έξοδα Ανταπαίτησης υπέρ της Εναγόμενης 4 και εναντίον των Εναγομένων 1 και 2, αλληλέγγυα και κεχωρισμένα, όπως τούτα θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Ουδεμία διαταγή για έξοδα μεταξύ των Εναγομένων 1 και 2 και του Εναγόμενου 5.» Προκύπτει από τα πιο πάνω ότι το Δικαστήριο κατέληξε στη ρύθμιση των εκατέρωθεν απαιτήσεων και ανταπαιτήσεων και ανάλογα με το αποτέλεσμα και για τους λόγους που εξηγήθηκαν οπότε κρίθηκε απαραίτητο εξέδωσε και διαταγή ως προς τα έξοδα, εκτός από την περίπτωση της επιτυχίας της αξίωσης της Ενάγουσας 1 εναντίον των Εναγομένων 1, 2 και 6 όπου δεν παρουσιάζεται διαταγή ως προς τα έξοδα στο κείμενο της απόφασης. Την 15.9.2015 καταχωρίστηκε η υπό κρίση Αίτηση με την οποία οι Ενάγοντες εξαιτούνται: «Α. Διάταγμα Δικαστηρίου διατάττον τη διόρθωση της τελικής απόφασης επί της αγωγής ημερ. 10.9.15 με την πρόσθεση Διαταγής ως προς τα έξοδα επί της απαίτησης μεταξύ της εναγούσης 1 και των εναγομένων 1, 2 και 6 και/ή Β. Διάταγμα Δικαστηρίου διατάττον τη διόρθωση της τελικής απόφασης επί της αγωγής ημερ. 10.9.15 με την πρόσθεση διαταγής όπως τα έξοδα της εναγούσης 1 στην αγωγή (απαίτηση) όπως και τα έξοδα που θα υποχρεωθεί να πληρώσει στην εναγόμενη 4 πληρωθούν από τους εναγόμενους 1, 2 και 6 ομού και/ή κεχωρισμένα στην ενάγουσα 1.» Η Αίτηση υποστηρίζεται από Ενορκη Δήλωση ημερ. 15.9.2015 της Βασιλικής Πέτρου δικηγόρου, συνεργάτιδας των δικηγόρων των Εναγόντων. Η ομνύουσα αναφέρεται στη δικαστική απόφαση και αναπτύσσει επιχειρηματολογία. Η Αίτηση υπογράφεται από τους κ.κ.Α.Κ.Χατζηιωάννου & Σία εκ μέρους των Εναγόντων, είναι όμως πρόδηλο από το λεκτικό τους ότι οι εξαιτούμενες θεραπείες προωθούνται μόνο εκ μέρους της Ενάγουσας
  54. Οι Εναγόμενοι 1 και 2 καταχώρησαν Ειδοποίηση Πρόθεσης Ενστασης που υποστηρίζεται από Ενορκη Δήλωση ημερ. 6.10.2015 της Μαρίας Μορφή, υπαλλήλου στο γραφείο των δικηγόρων τους. Η ομνύουσα αναφέρεται στη δικαστική απόφαση και αναπτύσσει επιχειρηματολογία. Ο Εναγόμενος 6 καταχώρησε Ειδοποίηση Πρόθεσης Ενστασης που υποστηρίζεται από Ενορκη Δήλωση ημερ. 9.10.2015 της Εμυς Παπαστεφάνου, δικηγόρου στη Νομική Υπηρεσία της Δημοκρατίας. Και εδώ η ομνύουσα αναφέρεται στη δικαστική απόφαση και αναπτύσσει επιχειρηματολογία. Οι λόγοι ένστασης που καταγράφονται στις δύο Ενστάσεις αντιμετωπίζονται συλλογικά στην ανάλυση που ακολουθεί. Η Αίτηση εδράζεται στη Δ.25, θ.6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Δ.25, θ.6 προνοεί ότι: «Γραφικά λάθη σε δικόγραφα, αποφάσεις ή διατάγματα, ή λάθη που προκύπτουν σε αυτά από οποιοδήποτε τυχαίο σφάλμα ή παράλειψη, μπορούν σε οποιοδήποτε χρόνο να διορθωθούν ανάλογα με τη φύση και έκταση του λάθους από το Δικαστήριο κατόπιν αίτησης, γραπτής ή προφορικής, χωρίς δικαίωμα έφεσης.» Είναι η θέση της Ενάγουσας 1 ότι είναι πρόδηλο ότι το Δικαστήριο παρέλειψε να ενσωματώσει στην απόφαση διαταγή όπως οι Εναγόμενοι 1, 2 και 6 καταβάλουν τα έξοδα της Ενάγουσας 1 στην αγωγή, όπως και τα έξοδα που αυτή θα κληθεί να πληρώσει στην Εναγόμενη
  55. Κατά τη θέση της είναι πρόδηλο ότι αυτή ήταν η διάθεση και ο σκοπός του Δικαστηρίου. Εδράζεται η επιχειρηματολογία των δικηγόρων της στη θέση ότι εάν το Δικαστήριο συνειδητά είχε αποφασίσει να μην επιδικάσει τα πιο πάνω έξοδα υπέρ της, θα ανάφερνε στην απόφαση ότι δεν εκδίδεται διαταγή ως προς τα έξοδα μεταξύ της Ενάγουσας 1 και των Εναγομένων 1, 2 και
  56. Περαιτέρω επικαλούμενοι τη βαθειά θεμελιωμένη αρχή ότι στην αστική διαδικασία τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα (βλ. Χάσικος κ.α. ν. Χαραλαμπίδη

(1990)1 Α.Α.Δ. 389, 393), εκτός και αν υπάρχουν λόγοι ώστε ο επιτυχών διάδικος να αποστερηθεί τα έξοδα του (βλ. Θρασυβούλου ν. Arto Estates Ltd
(1993)1 Α.Α.Δ. 12, 15) και που να εξηγούνται στη δικαστική απόφαση, επιχειρηματολογούν ότι εφόσον δεν υπάρχει αιτιολογία για τον μη επιδικασμό εξόδων υπέρ της Ενάγουσας 1 η σαφής πρόθεση του Δικαστηρίου ήταν να τα επιδικάσει και απλά παρέλειψε να το καταγράψει στην απόφαση. Η πρόθεση του Δικαστηρίου θα πρέπει να καταφαίνεται από την ίδια την απόφαση και όχι να αναμένεται να απαντηθεί από το Δικαστή που εξέδωσε την απόφαση. Αλλωστε, όπως συνέβηκε και στην Μ.Μονιάτης & Υιοί Λτδ ν. Νεοφύτου
(2009)1 (Α) Α.Α.Δ. 557, στην οποία αναφορά γίνεται πιο κάτω, η αίτηση για διόρθωση μπορεί να εξεταστεί από το Δικαστήριο υπό άλλη σύνθεση. Διερχόμενος ο αντικειμενικός παρατηρητής την απόφαση της 10.9.2015 διαπιστώνει ότι σε όλες τις περιπτώσεις (εκτός σε σχέση με την απόφαση υπέρ της Ενάγουσας 1 στην Απαίτηση) το Δικαστήριο επεδίκαζε έξοδα στον επιτυχόντα διάδικο, ενώ όπου δεν το έπραττε δικαιολογούσε την απόφαση του. Ασφαλώς και η πρόθεση του Δικαστηρίου ήταν να επιδικάσει έξοδα στην Απαίτηση υπέρ της Ενάγουσας 1 και εναντίον των Εναγομένων 1, 2 και
  1. Η Ενάγουσα 1 ήταν ο κατ΄ ουσία διάδικος που επέτυχε. Ακόμα και αυτή η επιτυχία των Εναγομένων 1 και 2 στην Ανταπαίτηση εναντίον του Εναγόμενου 6 ήταν συνακόλουθο της επιτυχίας της Ενάγουσας 1 εναντίον τους στην Απαίτηση. Ο αντικειμενικός παρατηρητής χωρίς καμιά δυσκολία θα πει ότι είναι αδιανόητο να μην επιδικάζονταν έξοδα υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον των Εναγομένων 1, 2 και 6 στην Απαίτηση. Το ίδιο δεν ισχύει σε σχέση με το ζήτημα της έκδοσης διαταγής όπως οι Εναγόμενοι 1, 2 και 6 επιβαρυνθούν τα έξοδα που η Ενάγουσα 1 καταδικάστηκε να καταβάλει στην Εναγόμενη
  2. Θα μπορούσε το Δικαστήριο να είχε εκδώσει τέτοια διαταγή ακολουθώντας τη γνωστή αγγλική απόφαση Bullock v. The London General Omnibus Company and Others [1907] 1 K.B. 264, θα μπορούσε όμως να είχε αποφασίσει να μην εκδώσει τέτοια διαταγή. Από το κείμενο της δικαστικής απόφασης δεν μπορεί ο αντικειμενικός παρατηρητής να καταλήξει ότι ήταν σαφής πρόθεση του Δικαστηρίου να εκδώσει τέτοια διαταγή. Κυρίαρχο ζήτημα στις αγορεύσεις των δικηγόρων των διαδίκων ήταν το κατά πόσο τυχόν επέμβαση του παρόντος Δικαστηρίου ώστε να εισάξει στο κείμενο της απόφασης την εξαιτούμενη διαταγή ως προς τα έξοδα εμπίπτει εντός της εμβέλειας της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται με τη Δ.25, θ.6 ή τις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι δικηγόροι της Ενάγουσας 1 επικαλέστηκαν τη Μ.Μονιάτης & Υιοί Λτδ. Το Εφετείο επιτρέποντας έφεση του αιτητή επεδίκασε υπέρ του τα έξοδα της έφεσης. Παραμέρισε την πρωτόδικη απόφαση χωρίς ωστόσο να αναφέρει οτιδήποτε για τα έξοδα της πρωτόδικης διαδικασίας. Ο αιτητής καταχώρησε αίτηση για διόρθωση της απόφασης του Εφετείου ώστε να συμπεριληφθεί σε αυτή διαταγή ότι τα έξοδα της πρωτόδικης διαδικασίας επιδικάζονται υπέρ του. Αναφέρεται στην απόφαση του Εφετείου με την οποία εγκρίθηκε η αίτηση ότι (σελ.560-2): «... η αίτηση είναι ορθό και δίκαιο να εγκριθεί, κατά την άσκηση της διακριτικής εξουσίας που παρέχεται από τη Δ.25, θ.6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, αλλά και κατά την άσκηση της σχετικής συμφυούς εξουσίας του δικαστηρίου. Είναι νομολογιακά θεμελιωμένο ότι, σύμφωνα με την προαναφερόμενη δικονομική πρόνοια αλλά και τη σχετική συμφυή εξουσία του δικαστηρίου, είναι επιτρεπτή η προσαρμογή ενός ατελούς κειμένου απόφασης στην έκδηλη, κατά τα άλλα, πρόθεση του δικαστηρίου (Δέστε: Γεωργίου v. Κυπριακές Αερογραμμές Λτδ
(1999)1Α.Α.Δ. 1043, Σιβιτανίδης ν. Χαραλάμπους
(1993)1 Α.Α.Δ. 179 και E.G. Falekkos Ltdv. Reana Manuf. Ltd
(1999)1 Α.Α.Δ. 443). Σύμφωνα με τη Δ.25, θ.6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία είναι ουσιαστικά πανομοιότυπη με την παλιά αγγλική O.28, r.11, το δικαστήριο έχει εξουσία διόρθωσης τόσο γραμματικών λαθών, σε αποφάσεις ή διατάγματα των δικαστηρίων, όσο και λαθών που πηγάζουν από τυχαία αβλεψία (accidental slip) ή παράλειψη. Η εξουσία δηλαδή για διόρθωση απόφασης, από το ίδιο το δικαστήριο που την εξέδωσε, περιορίζεται σε γραμματικά λάθη και παραλείψεις και έχει ως αντικείμενο την προσαρμογή ενός ατελούς κειμένου (απόφασης ή διατάγματος) στην έκδηλη, κατά τα άλλα, πρόθεση του δικαστηρίου (Δέστε: Σιβιτανίδης (ανωτέρω)). Η αντίστοιχη αγγλική πρόνοια (O.28, r.11) αλλά και η συμφυής εξουσία του δικαστηρίου να διαφοροποιεί τα δικά του διατάγματα με σκοπό την περαιτέρω διευκρίνιση της έννοιας τους ώστε να καθίστανται απόλυτα σαφή, χρησιμοποιήθηκαν από τα αγγλικά δικαστήρια σε σειρά αποφάσεων τους. Χρήσιμη αναφορά, σε υποθέσεις όπου ασκήθηκε αυτή η εξουσία, μπορεί να γίνει, στις εξής αποφάσεις: Re Roper, 45 Ch. D. 226, η οποία αφορούσε οδηγίες ως προς έξοδα, Re Inchcape [1942] Ch. 394, η οποία επίσης αφορούσε οδηγίες ως προς τα έξοδα, Armitage v. Parsons [1908] 2 Κ.Β. 410, η οποία αφορούσε στη διόρθωση υπερβολικού ποσού εξόδων και Doswell v. Norton, 18 T.L.R. 228, η οποία αφορούσε στη διόρθωση της κλίμακας των εξόδων. .................................................................................................. Με βάση όλα τα ενώπιον μας στοιχεία και αφού λάβαμε υπόψη ότι με την προαναφερόμενη απόφαση παραμερίστηκε η πρωτόδικη απόφαση αλλά επιδικάστηκαν έξοδα εφέσεως μόνον και το δικαστήριο παρέλειψε να αναφερθεί και στα έξοδα της πρωτόδικης διαδικασίας, όπως συνήθως γίνεται, θεωρούμε ότι η προφανής πρόθεση του Εφετείου ήταν να επιδικαστούν έξοδα υπέρ των εφεσειόντων, τόσο κατ΄ έφεση όσο και πρωτοδίκως, και ότι η παράλειψη του δικαστηρίου να αναφερθεί και στα πρωτόδικα έξοδα συνιστά παράλειψη που μπορεί να διορθωθεί δυνάμει των εξουσιών που παρέχονται από τη Δ.25, θ.6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αλλά και από τη συμφυή εξουσία του δικαστηρίου να διαφοροποιεί, με σκοπό τη διευκρίνιση, τα δικά του διατάγματα και αποφάσεις.» Στη Σιβιτανίδης ν. Χαραλάμπους
(1993)1 Α.Α.Δ. 179, η Ενάγουσα μετά από μονομερή αίτηση εξασφάλισε διάταγμα για διόρθωση της απόφασης με την οποία απορρίφθηκε η αγωγή της κατ΄ ακολουθία διακοπής της από την ίδια ώστε η διαταγή για καταβολή των υπέρ της εξόδων να στρέφεται εναντίον του δικηγόρου του εναγόμενου που παρουσιαζόταν χωρίς εξουσιοδότηση και όχι του εναγόμενου. Πέραν του ότι το διάταγμα εκδόθηκε χωρίς την παροχή ευκαιρίας στον επηρεαζόμενο δικηγόρο να ακουστεί όπως ορίζει η Δ.59, θ.7, κρίθηκε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν είχε προβεί σε διόρθωση λάθους αλλά στην αναμόρφωση της προηγούμενης απόφασης του υπερβαίνοντας τις εξουσίες του. Αναφέρθηκε ότι (σελ.183-4): «"Γραμματικό είναι το λάθος το οποίο ανάγεται αποκλειστικά στη διατύπωση σε αντίθεση με τη διαμόρφωση των θέσεων του διαδίκου και αποβλέπει στην εναρμόνιση του λόγου με την έκδηλη πρόθεση." Ο όρος "γραμματικό λάθος" ενέχει την ίδια έννοια σε σχέση με δικαστικές αποφάσεις και σκοπεί στην εναρμόνιση του κειμένου της απόφασης με την καταφανή πρόθεση του δικαστηρίου. Στην προκείμενη περίπτωση δεν υπάρχει αμφιβολία ότι με την απόφαση του το δικαστήριο επεδίκασε στην Αγωγή Αρ. 739/84 έξοδα υπέρ της ενάγουσας και εναντίον του εναγομένου. Στη Sofocli ν. Leonidou
(1988)1 C.L.R. 583, 587, εξηγείται ότι τόσο η εξουσία η οποία παρέχεται από τη Δ.25 θ.6, όσο και η σύμφυτη δικαιοδοσία του δικαστηρίου για τη διόρθωση λαθών περιορίζεται σε λάθη τα οποία προκύπτουν από παράλειψη του δικαστηρίου να δώσει σωστή λεκτική έκφραση στην εξ συμφώνου αναντίλεκτη πρόθεση του [βλ. επίσης R. ν. Cripps [1983] 3 All E.R. 72 (C.A.) ]. Μετά την τελειοποίηση απόφασης με την υπογραφή της από το δικαστή ή δικαστές που την έχουν εκδώσει, ο μόνος τρόπος διόρθωσης σφάλματος που περιέχεται σ' αυτή είναι μέσω της άσκησης έφεσης. Μόνο το δευτεροβάθμιο δικαστήριο έχει εξουσία να αναθεωρήσει εκδοθείσα απόφαση. Η εξουσία για διόρθωση απόφασης από το ίδιο το δικαστήριο που την εξέδωσε, περιορίζεται σε γραμματικά λάθη και παραλείψεις και έχει ως αντικείμενο την προσαρμογή ατελούς κειμένου στην έκδηλη κατά τα άλλα πρόθεση του δικαστηρίου. Στην προκείμενη περίπτωση το πρωτόδικο δικαστήριο δεν προέβη στη διόρθωση λάθους αλλά στην αναμόρφωση της προηγούμενης απόφασης του, υπερβαίνοντας τις εξουσίες του.» Στη Λαζάρου ν. Νέμεσις Εργοληπτική Δημόσια Εταιρεία Λτδ. κ.α.
(2012)1(Β) Α.Α.Δ. 1101, η πρωτόδικη απόφαση επιδίκασε συγκεκριμένα ποσά με νόμιμο τόκο που ήταν τότε 8%. Η απόφαση εφεσιβλήθηκε και κατά την έκδοση της απόφασης του Εφετείου ο νόμιμος τόκος ήταν 5,5% συνεπεία τροποποίησης της νομοθεσίας που είχε προηγηθεί. Το Εφετείο διαφοροποίησε τα ποσά της απόφασης. Για τους επιδικασθέντες τόκους ανέφερε ότι παρέμεναν ως είχαν. Οι εξ αποφάσεως χρεώστες ερμήνευαν την απόφαση ότι μετά την τροποποίηση της νομοθεσίας υποχρεούνταν να καταβάλλουν τόκο 5,5%. Ο εξ αποφάσεως πιστωτής υπέβαλε αίτηση για τροποποίηση της απόφασης του Εφετείου ώστε να αναφέρεται ότι ο τόκος θα ήταν προς 8%. Το Εφετείο ενέκρινε την αίτηση στη βάση της σύμφυτης δικαιοδοσίας του, όχι όμως στη βάση της Δ.25, θ.6, αναφέροντας ότι (σελ.1107): «...η διόρθωση σε απόφαση ή διάταγμα Δικαστηρίου αφορά είτε λανθασμένη αναγραφή ή τυπογραφικό λάθος («clerical mistakes»), είτε σε λάθη που προέρχονται από τυχαία παράλειψη. Η Δ.25 θ.6, εμπεριέχει τον κανόνα της απλής παράλειψης ή λάθους («slip rule») και έχει διεξοδικά αναλυθεί, μεταξύ άλλων, και στην υπόθεση Katarina Shipping v. Ship "Poly"
(1978)1 C.L.R. 486, καθώς και στην υπόθεση Ορφανίδης ν. Μιχαηλίδη
(1968)1 C.L.R. 295. Η εφαρμογή του «slip rule» σημαίνει τη δυνατότητα διόρθωσης παραλείψεων ή λαθών άνευ ουσιαστικής σημασίας αναγόμενα στην εκ παραδρομής τυπογραφική παράλειψη διατύπωσης γεγονότος κατά τη σύνταξη της απόφασης ή του διατάγματος, που φανερά δεν μεταφέρουν ορθά είτε το λεκτικό το οποίο αποτέλεσε το σκεπτικό του Δικαστηρίου, είτε τη σημασία του. Το τελεσίδικο των δικαστικών αποφάσεων, περιλαμβανομένων και αυτών στο επίπεδο του Εφετείου, δεν αφήνει περιθώρια για διόρθωση αποφάσεων με τη συμπερίληψη διαταγών που αφορούν ουσιαστικές ρυθμίσεις και οι οποίες δεν μπορούν να ταξινομηθούν ως λάθη, (Ντάγκλας ν. Ντάγκλας
(2008)1 Α.Α.Δ. 744). Το αντίστοιχο O.28 r.11 των τότε ισχυόντων Αγγλικών Θεσμών, έχει ερμηνευθεί κατά αυτό τον τρόπο και όπως εξηγείται στο Annual Practice 1958 σελ. 633-644, το λάθος ή η παράλειψη πρέπει να αφορά σε λάθος στην έκφραση της πρόδηλης πρόθεσης του Δικαστηρίου. Εάν η απόφαση ή διάταγμα συνταχθεί στη βάση της απόφασης, όπως αυτή έχει εκφραστεί και διατυπωθεί, δεν μπορεί να γίνει διόρθωση εφόσον δεν θεωρείται ότι υπήρχε απλή γραμματική ή λανθασμένη αναγραφή, λάθος ή παράλειψη στη διατύπωση της απόφασης ή του διατάγματος. Στην Oxley & others v. Link [1914] 2 K.B. 734, λέχθηκε ότι για να έχει εφαρμογή το «slip rule», πρέπει να διαπιστωθεί ότι ορισμένα μέλη της απόφασης είναι ορθά και ορισμένα λάθος που χρήζουν διόρθωσης. Εάν η απόφαση είναι ορθή, τότε είναι δυνατή η διόρθωση με την προσθήκη κάποιου δεδομένου εάν το λάθος οφείλεται σε παράλειψη το οποίο χρειάζεται τροποποίηση ή διόρθωση κάποιου είδους. Από αυτή την άποψη το λεκτικό της καταληκτικής απόφασης του Εφετείου είναι σαφέστατο και δεν αφήνει περιθώρια εφαρμογής της Δ.25 θ. 6.» Διαταγή ως προς τα έξοδα μεταξύ Ενάγουσας 1 και Εναγομένων 1, 2 και 6 στην Απαίτηση απουσιάζει εντελώς, ενώ είναι βέβαιο ότι το Δικαστήριο θα επεδίκαζε τέτοια έξοδα υπέρ της Ενάγουσας 1 και εναντίον των Εναγομένων 1, 2 και 6. Επρόκειτο για παράλειψη. Κάτω από τις περιστάσεις η Δ.25, θ.6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου επιτρέπουν την παρέμβαση προς συμπλήρωση της παράλειψης. Με την Ειδοποίηση Πρόθεσης Ενστασης του Εναγόμενου 6 εγείρεται ζήτημα ότι ο τίτλος της Αίτησης είναι λανθασμένος και πως για το λόγο αυτό η Αίτηση είναι παράτυπη και απορριπτέα. Ο τίτλος της αγωγής καλύπτει πέραν των τριών σελίδων και στην Αίτηση δεν αναφέρονται οι διάδικοι στην Ανταπαίτηση. Όμως, καμιά σύγχυση δεν προκλήθηκε και ουδείς μπορεί να ισχυριστεί ότι ζημιώθηκε από την παράλειψη. Το σφάλμα μπορεί να διορθωθεί με την κατάλληλη διαταγή. Διακρίνεται η Ελληνας κ.α. ν. Χριστοδούλου
(1993)1 Α.Α.Δ. 485, όπου η καταχώρηση αφορούσε έφεση που με την καταχώρηση της λαμβάνει αριθμό έφεσης. Εδώ η Αίτηση καταχωρίστηκε στην αγωγή με τον αριθμό της αγωγής (βλ. Καφφά κ.α. ν. Καφφά
(1999)1(Α) Α.Α.Δ.
  1. Οι δικηγόροι των Εναγομένων 1 και 2 εγείρουν δύο ζητήματα σε σχέση με τα έξοδα της Αίτησης. Αφ΄ ενός, ότι οι Ενάγοντες 2 και 3 θα πρέπει να καταδικαστούν σε αυτά αφού δεν είχαν λόγο καταχώρησης της Αίτησης, αφ΄ ετέρου δε ότι έστω και αν η Ενάγουσα 1 επιτύχει δεν θα πρέπει οι Εναγόμενοι 1 και 2 να επιβαρυνθούν με έξοδα αφού δεν ήταν δικό τους σφάλμα που οδήγησε στην αναγκαιότητα υποβολής της Αίτησης. Αν και η θεραπεία Β της Αίτησης θα μπορούσε να προωθηθεί από όλους τους Ενάγοντες, το λεκτικό της την περιορίζει ως αφορούσα την Ενάγουσα 1 και μόνο και ήταν εξ υπαρχής ξεκάθαρο ποιόν αφορούσε. Ούτε οι Ενστάσεις ούτε η επιχειρηματολογία επεκτάθηκαν ως αποτέλεσμα ότι η Αίτηση φερόταν τυπικά να προωθείται από όλους τους Ενάγοντες. Ούτε το γεγονός ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2 δεν έχουν πταίσμα για τη διαπιστωθείσα παράλειψη στην απόφαση έχει ουσιαστική σημασία. Εάν οι Εναγόμενοι 1 και 2 είχαν αποδεχτεί το αιτητικό Α θα είχαν καλύτερη βάση για τη διεκδίκηση τους. Εχοντας υπόψη τη μερική επιτυχία της Αίτησης κρίνω ότι είναι ορθό και δίκαιο να επιδικαστούν υπέρ της Ενάγουσας 1 και εναντίον των Εναγομένων 1, 2 και 6 τα μισά έξοδα της Αίτησης. Ως εκ των ανωτέρω, εκδίδεται διάταγμα με το οποίο διατάσσεται η διόρθωση της απόφασης ημερ. 10.9.2015 με την προσθήκη στη σελ.44 μετά τη 3η παράγραφο της σελίδας αυτής της παραγράφου: «Επιδικάζονται έξοδα Απαίτησης υπέρ της Ενάγουσας 1 και εναντίον των Εναγομένων 1, 2 και 6, όπως τούτα θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο.» Τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ της Ενάγουσας 1 και εναντίον των Εναγομένων 1, 2 και 6, όπως τούτα θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο μειωμένα κατά το ήμισυ. Ουδεμία διαταγή για έξοδα μεταξύ των Εναγόντων 2 και 3 και των Εναγομένων 1, 2 και
  2. Ουδεμία διαταγή για έξοδα μεταξύ των Εναγόντων και της Εναγόμενης
  3. Η απόφαση να μην συνταχθεί προτού καταχωριστεί η Αίτηση με διορθωμένο τον τίτλο. (Υπ.)..................... Χ.Μαλαχτός Π.Ε.Δ. /ΚΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.