Αναφορικά με την Εταιρεία AQUA SOL HOTELS PUBLIC COMPANY LIMITED υπό Διαχείριση ν. Αναφορικά με τους Διευθυντές και Γραμματέα της Εταιρείας AQUA SOL H

(1)κ.Παναγή Ε. Γιάννης, ως Διευθυντής

(2)κ.Βασιλείου Παναγιώτης ως Διευθυντής

(3)κ.Βασιλείου Ανδρέας ως Διευθυντής και

(4)Y.PANAYIS MANAGEMENT SERVICES LIMITED - Γραμματέας παρέλειψαν άνευ εύλογης αιτίας να δώσουν όλες τις απαραίτητες πληροφορίες στον Παραλήπτη - Διαχειριστή κ.Ελευθέριο Ν. Φιλίππου αναφορικά με το Καρλονήσι, νησίδα στο Ιόνιο Πέλαγος, το οποίο αποτελεί περιουσιακό στοιχείο της εταιρείας AQUA SOL HOTELS PUBLIC COMPANY LIMITED. (Β) Διάταγμα του Δικαστηρίου δια του οποίου να διατάσσονται οι

(1)κ.Παναγή Ε. Γιάννης, ως Διευθυντής

(2)κ.Βασιλείου Παναγιώτης ως Διευθυντής

(3)κ.Βασιλείου Ανδρέας ως Διευθυντής και

(4)Y.PANAYIS MANAGEMENT SERVICES LIMITED - Γραμματέας όπως εντός 7 (επτά ημερών από την επίδοση του αιτούμενου διατάγματος να παραδώσουν στον Παραλήπτη - Διαχειριστή κ.Ελευθέριο Ν. Φιλίππου όλα τα σχετικά έγγραφα και πληροφορίες που αναφέρονται στο Παράρτημα Α σχετικά με το Καρλονήσι, νησίδα στο Ιόνιο Πέλαγος, που αποτελεί περιουσιακό στοιχείο της εταιρείας AQUA SOL HOTELS PUBLIC COMPANY LIMITED». Η Πρωτογενής Αίτηση εδραζόταν σε δική του Ενορκη Δήλωση ημερ. 23.6.2015 στην οποία ανέφερε ότι με ηλεκτρονικό του μήνυμα ημερ. 22.3.2015 είχε ζητήσει από τον Γ.Παναγή να του δώσει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες αναφορικά με τη νησίδα Καρλονήσι. Ο Γ.Παναγή απάντησε με ηλεκτρονικό του μήνυμα ημερ. 23.3.2015 αναφέροντας ότι χρειαζόταν τουλάχιστον 20 ημέρες για να προσφέρει τις πληροφορίες που του ζητούνταν και ότι θα επανερχόταν με όσες πληροφορίες είχε στα χέρια του ή που μπορούσε να περισυλλέξει για να βοηθήσει το έργο του Παραλήπτη - Διαχειριστή. Μέχρι και την καταχώρηση της Πρωτογενούς Αίτησης ο Παραλήπτης - Διαχειριστής δεν είχε λάβει καμιά σχετική πληροφορία και γι΄ αυτό αποτάθηκε στο Δικαστήριο. Η Αίτηση Εταιρειών απευθυνόταν προς τα τέσσερα πιο πάνω πρόσωπα, δηλαδή την Εταιρεία Y.PANAYIS MANAGEMENT SERVICES LIMITED και τους τρεις διευθυντές της. Κατά τη δικάσιμο της 11.9.2015 και ώρα 09:25, στην απουσία τους και αφού διαπιστώθηκε ότι η Πρωτογενής Αίτηση Εταιρειών είχε επιδοθεί κανονικά σε όλους, εκδόθηκαν τα πιο πάνω διατάγματα. Υπάρχει στο δικογραφικό φάκελο επιστολή ημερ. 11.9.2015 των δικηγόρων της Εταιρείας και των Διευθυντών ότι θα εμφανίζονταν στη διαδικασία και θα έφεραν ένσταση, μόνο που αυτή καταχωρίστηκε στις 16.9.

1. Ακολούθησε την 17.9.2015 η καταχώρηση της υπό κρίση Αίτησης με την οποία η Εταιρεία και οι Διευθυντές, Αιτητές, εξαιτούνται διάταγμα του Δικαστηρίου που να ακυρώνει ή και παραμερίζει την απόφαση ή και το εκδοθέν διάταγμα ημερ. 11.9.
2. Ταυτόχρονα καταχωρίστηκαν και δύο αιτήσεις για αναστολή της ισχύος του εκδοθέντος διατάγματος που με την έκδοση της παρούσας Ενδιάμεσης Απόφασης καθίστανται άνευ αντικειμένου. Η Αίτηση υποστηρίζεται από δύο Ενορκες Δηλώσεις ημερ. 17.9.2015, του εκ των Αιτητών Παναγιώτη Βασιλείου και του δικηγόρου κ.Σταύρου Μαυρομμάτη. Ο Παραλήπτης - Διαχειριστής καταχώρησε Ειδοποίηση Πρόθεσης Ενστασης με 16 λόγους ένστασης που υποστηρίζεται από Ενορκη Δήλωση ημερ. 29.9.2015 της Δέσποινας Μιχαήλ, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων του. Η νομική βάση της Αίτησης συνίσταται σε συγκερασμό της Δ.17, Θ.10 και της Δ.33, Θ.5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Εφόσον η διαδικασία στην οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση ήταν αίτηση, η παράλειψη εμφάνισης συνίστατο στην απουσία φυσικής παρουσίας ή εκπροσώπησης των Αιτητών κατά τη δικάσιμο της 11.9.
3. Εφαρμόζεται συνεπώς, κατ΄ αναλογία, η Δ.33, Θ.
4. Και επειδή η διαδικασία αφορούσε αίτηση και δεν είχε καταχωριστεί οιαδήποτε ένσταση πριν από τη δικάσιμο που να αποκαλύπτει τυχόν ουσιαστικούς λόγους ένστασης, απαιτείται, όπως και στην περίπτωση που τυγχάνει εφαρμογής και η Δ.17, Θ.10 που αφορά στην έκδοση απόφασης λόγω παράλειψης καταχώρησης σημειώματος εμφανίσεως σε αγωγή, αποκάλυψη υπεράσπισης επί της ουσίας της υπόθεσης. Στην Βίκα Πίκα Ντίσκο Λτδ v. Χάπη Στρητς Ντίσκο Λτδ,

(1997)1 (Α) Α.Α.Δ. 28, 31 και σε σχέση με τη Δ.17, Θ.10 αναφέρεται πως: «. Το Δικαστήριο δεν θέτει, και είναι αμφίβολο αν μπορεί να θέσει, άκαμπτους κανόνες που αποστερούν τη δικαιοδοσία του. Το βασικό κριτήριο είναι κατά πόσο ο εναγόμενος ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι έχει εκ πρώτης όψεως καλή υπεράσπιση στην αγωγή, ώστε να του δοθεί το δικαίωμα να την προβάλει. Τα υπόλοιπα κριτήρια, όπως π.χ. η επιμέλεια την οποία επέδειξε και η ταχύτητα με την οποία έδρασε μετά την έκδοση της απόφασης εναντίον του μολονότι στοιχεία που μετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου δεν αναιρούν το πιο ουσιώδες, την ύπαρξη δηλαδή εκ πρώτη όψεως καλή υπεράσπισης». Είναι λοιπόν καθαρή η νομική πλευρά της υπό κρίση Αίτησης. Οι Αιτητές έχουν το βάρος να ικανοποιήσουν το Δικαστήριο πως έχει επί της ουσίας της υποθέσεως εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση (prima facie defense on the merits), δηλαδή βάσιμους λόγους ένστασης. Αυτό είναι το κυρίαρχο στοιχείο. Εάν δεν καταδεικνύεται εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση επί της ουσίας ή δεν τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου τέτοια στοιχεία που να καθιστούν δίκαιο να επιτραπεί στους Αιτητές να προβάλουν την ένσταση τους δεν δικαιολογείται να επανανοίξει η υπόθεση. Στην Ενορκη Δήλωση Μαυρομμάτη εξηγούνται οι λόγοι για τους οποίους ο δικηγόρος που είχε εντολή να εμφανιστεί για τους Αιτητές στην Πρωτογενή Αίτηση δεν εμφανίστηκε την ώρα που αυτή τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Είναι κατανοητό πως ένας δικηγόρος που μπορεί να έχει αρκετές υποθέσεις για να διεκπεραιώσει σε μία ημέρα δεν μπορεί να εμφανίζεται σε όλες η ώρα 09:00 που συνήθως ορίζονται οι υποθέσεις. Γι΄ αυτό και οι δικηγόροι μεταξύ τους συνεννοούνται και ενημερώνουν τους συναδέλφους αντιδίκους τους ότι έχουν διοριστεί σε μια υπόθεση και προτίθενται να εμφανιστούν, ώστε να διευθετούν να παρουσιάζονται την ίδια ώρα ή να περιμένει ο ένας τον άλλο. Στην προκειμένη περίπτωση δεν προηγήθηκε τέτοια συνεννόηση και έτσι δεν υφίστατο λόγος αναμονής όταν είχαν ήδη παρέλθει 25 λεπτά από την ώρα που αναφερόταν στην Αίτηση. Όμως, δεν αμφισβητούνται ούτε η πρόθεση του δικηγόρου να εμφανιστεί για τους Αιτητές ούτε οι ενέργειες στις οποίες προέβηκε στις 11.9.2015. Υπό τις περιστάσεις δεν δικαιολογούνται οι θέσεις που προβάλλονται στη γραπτή αγόρευση των δικηγόρων του Παραλήπτη - Διαχειριστή ότι η Αίτηση γίνεται κακόπιστα και για αλλότριους σκοπούς. Κατά πόσο το διάταγμα της 11.9.2015 θα πρέπει να παραμεριστεί κρίνεται από το κατά πόσο τα στοιχεία που παραθέτουν οι Αιτητές μπορούν να τεκμηριώσουν βάσιμους λόγους ένστασης. Θα περιοριστώ στα όσα αναφέρονται στην παρ.8 (Ζ) της Ενορκης Δήλωσης Βασιλείου, ότι τα στοιχεία που ζητήθηκαν με την Πρωτογενή Αίτηση και αναφέρονται στα σχετικά διατάγματα δεν είναι στην κατοχή των Αιτητών. Εφόσον η βάση της Αίτησης και αυτό που ζητούσε ήταν διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να αναγνωρίζεται ότι οι Αιτητές «...παρέλειψαν άνευ εύλογης αιτίας να δώσουν όλες τις απαραίτητες πληροφορίες στον Παραλήπτη - Διαχειριστή...», η θέση των Αιτητών ότι τα συναφή στοιχεία δεν είναι στην κατοχή των Αιτητών είναι ουσιώδης και ανατρεπτική της βάσης της Αίτησης, χωρίς τούτο να προεξοφλά ότι η στοιχειοθέτηση παράλειψης χωρίς εύλογη αιτία είναι απαραίτητο υπόβαθρο για την έκδοση διατάγματος αποκάλυψης...». Στην Φυλακτού v. Μιχαήλ

(1982)1 Α.Α.Δ. 204, 209 γίνεται αναφορά στον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου στο ζήτημα. Αναφέρεται ότι: "In exercising its discretion, the Court must strive to balance two considerations fundamental for the administration of justice: The need to uphold effectively, on the one hand, the right of a party to be heard in his cause, and the need to ensure the expeditious transaction of judicial business, on the other. The speedy determination of judicial causes is not merely a matter of convenience but an all important factor for the effective vindication of the rights of the citizen. This principle is closely associated with another consideration likewise important for the administration of justice, that is, the need to uphold finality of judgments. If a party is lightly allowed to re-open a case, the imprint of finality, attaching to a judgment with all that goes with it, and the certainty it imports in the management of human affairs, will disappear with grave consequence to the administration of justice." Καταλήγω πως υπό τις περιστάσεις είναι ορθό και δίκαιο η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να ασκηθεί προς όφελος των Αιτητών ώστε το διάταγμα ημερ. 11.9.2015 να παραμεριστεί και να τους δοθεί η ευκαιρία να υπερασπιστούν την Πρωτογενή Αίτηση επί της ουσίας της. Ως εκ των ανωτέρω η Αίτηση επιτυγχάνει και εκδίδεται διάταγμα με το οποίο το διάταγμα ημερ. 11.9.2015 παραμερίζεται. Τα έξοδα της Αίτησης, παρά την επιτυχία της, όσο και τα έξοδα της Πρωτογενούς Αίτησης για τη δικάσιμο της 11.9.2015, επιδικάζονται υπέρ του Καθ΄ ου η Αίτηση και εναντίον των Αιτητών, όπως τούτα θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στο τέλος της Πρωτογενούς Αίτησης και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, οπόταν και θα είναι πληρωτέα. Η Πρωτογενής Αίτηση ορίζεται γι΄ ακρόαση την 23.10.2015 η ώρα 09.00. Ενσταση να καταχωριστεί μέχρι την 19.10.2015 και αντίγραφο της να παραδοθεί αυθημερόν τους δικηγόρους του Παραλήπτη - Διαχειριστή. (Υπ.) ................. Χ. Μαλαχτός, Π.Ε.Δ. /ΚΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο