Γεώργιος Ιωάννου ν. CYPRUS POPULAR BANK PUBLIC CO LTD κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 1411/15, 10/11/2015

(9)μέχρι

(12)υπάρχουν ισχυρισμοί για δόλο ως βάση για την απαίτηση του ενάγοντα. Η παράγραφος 12 αφορά λεπτομέρειες δόλου, απάτης και παραπλάνησης του ενάγοντα και/ή ψευδών παραστάσεων των εναγομένων 1 και 2 κατά του ενάγοντα. Η κα Αλεξάνδρου μου έχει αναφέρει ότι η όλη βάση της αγωγής δεν βασίζεται μόνο σε δόλο και απάτη αλλά υπάρχουν και άλλες πραγματικές παραστάσεις που έχουν σχέση με άλλες αιτίες αγωγής. Από μία εκ πρώτης όψεως ανάγνωση του δικογράφου αυτού, συμφωνώ με την θέση αυτή. Κατ' αρχή κρίνω ότι οτιδήποτε χρειάζομαι για να αποφασίσω επί των ζητημάτων που άπτονται της αίτησης είναι μέσα στο φάκελο της υπόθεσης. Με την αίτηση, οι αιτητές ζητούν όπως διαγραφούν τα αποσπάσματα στο κλητήριο ένταλμα που αφορούν ισχυρισμούς για δόλο και απάτη και εναλλακτικά και διαζευκτικά στην παράγραφο (γ) της αίτησης ζητείται διάταγμα του Δικαστηρίου για θεραπεία της παρατυπίας που υπάρχει στο ειδικό οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα που καταχώρησε ο Ενάγοντας, καθότι εγείρονται σε αυτό ισχυρισμοί για δόλο και/ή απάτη (fraud) κατά παράβαση της Δ.2 θ.

1. Όταν ζήτησα από την κα Ραπτοπούλου να διευκρινίσει ακριβώς ποια θεραπεία θα είχε κατά νου να δώσει το Δικαστήριο, για να θεραπεύσει την παρατυπία, διευκρίνησε στο Δικαστήριο ότι αυτό το οποίο ενδεχομένως μπορούσε να γίνει για να θεραπευθεί η παρατυπία είναι να δώσει οδηγίες για διαγραφή ολόκληρου του κλητηρίου εντάλματος και αντικατάσταση του με κλητήριο ένταλμα γενικά οπισθογραφημένο και μετά να ακολουθήσει και ξεχωριστό έγγραφο, δικόγραφο που να διατυπώνει την απαίτηση των εναγόντων σε Έκθεση Απαίτησης. Για τον τρόπο έναρξης μιάς δικαστικής διαδικασίας εφαρμογή έχει η Δ.2.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας: "2.1 Save where other provision is made, any action before a District Court shall be commenced by a writ of summons". Επομένως το εναρκτήριο μέτρο που πρέπει να χρησιμοποιηθεί καθορίζεται επιτακτικά από τους θεσμούς, εξού και χρησιμοποιείται στην διάταξη η λέξη 'shall'. Το κλητήριο ένταλμα μπορεί να καταχωρηθεί σε δύο τύπους. Αυτοί που καθορίζονται στον τύπο 1 και εκείνοι στον τύπο 2, δηλαδή γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο, τύπος 1 και ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο τύπος
2. Η Δ.2 θ.6 απαριθμεί συγκεκριμένου τύπου των απαιτήσεων όπου είναι επιλογή του ενάγοντα να κάνει την χρήση του τύπου 2, δηλαδή ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα ως εναρκτήριο μέσω της αγωγής. Στην παράγραφο 4 του καν. 6 αναφέρεται ότι οποιαδήποτε απαίτηση εκτός των απαιτήσεων που περιλαμβάνεται στην παράγραφο 4 μπορεί να γίνει κατ' επιλογή του ενάγοντα με ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα. 'Δ.2.6

(4)In all other actions in the District Court (except actions for libel. slander, malicious prosecution, false imprisonment, seduction or breach of promise of marriage, and actions in which fraud is alleged by the plaintiff)'. Aν ερμηνευθεί κυριολεκτικά αυτή η διάταξη εξαιρούνται απαιτήσεων που περιέχουν οποιοδήποτε ισχυρισμό για απάτη. Η εξαίρεση εφαρμόζεται όπου υπάρχει στο σώμα της απαίτησης οποιοσδήποτε ισχυρισμό για δόλο ανεξάρτητα από το γεγονός ότι μπορεί να υπάρχουν και άλλες αιτίες αγωγής που διατυπώνονται στο κλητήριο ένταλμα. Σύμφωνα με την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Φαλέκκος ν. Χριστοφίδη, Π.Ε. 63/13 ημερομηνίας 17.12.2013 προκύπτει ότι όταν διατυπώνεται ισχυρισμός δόλου ή απάτης είναι από τις περιπτώσεις κατ' εξαίρεση όπου ο ενάγοντας δεν έχει την επιλογή και πρέπει να διατυπώσει την απαίτηση του με τύπο

1. Όμως όπως επεξηγείται σε αυτή την υπόθεση η διάκριση μεταξύ αυτών των δύο τύπων κλητηρίου εντάλματος είναι ιστορικής σημασίας και όχι πρακτικής σημασίας. Το ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα χρησιμοποιείτο σε αγωγές όπου η απαίτηση ήταν ξεκαθαρισμένη για να προχωρεί πιο γρήγορα η αγωγή, δηλαδή να ενσωματώνεται στο κλητήριο ένταλμα και η Έκθεση Απαίτησης. Ο χρόνος εμφάνισης του εναγομένου θα γινόταν σε πιο σύντομο χρονικό διάστημα. Καθοδήγηση γι΄ αυτό το ζήτημα δίδει το Annual Practice Book Direction Book του
2. Ο Αγγλικός Θεσμός το 1952, είναι αντίστοιχος του δικού μας του Θεσμού 2.
3. Εκείνο το οποίο λέχθηκε σε σχέση με την διαφορά μεταξύ των δύο τύπων κλητηρίων είναι ότι ειδικώς οπισθογραφημένο χρησιμοποιείτο σε εκκαθαρισμένη απαίτηση για να είναι συνοπτική η διαδικασία (σελ. 24): "

(4)Ιn all other actions - The insertion of these words would appear to have rendered all the previous words of the section unnecessary, so far as relates to actions in the King's Bench Division. The nice distinctions which formerly prevailed as to what is or what is not a liquidated demand have disappeared for the purposes of this Rule, but they subsist in relation to actions in, e.g., the Chancery Division (see note "In actions", p. 18, supra), in relation to demands which are properly damages and so not liquidated and in relation to the recovery of fixed costs. It is further to be noted that summary judgment may now be obtained by a landlord in all the numerous, forms of action which he may be advised to bring against his tenant". Οπότε είναι κατανοητό από αυτό το απόσπασμα ότι δεν θα μπορούσε ο ενάγοντας να καταχωρήσει κλητήριο ένταλμα στο οποίο απλά να προβάλει ένα ισχυρισμό για δόλο και μόνο για να τεκμηριώσει την απαίτηση. ΄Επρεπε να δικογραφήσει με περισσότερη λεπτομέρεια ισχυρισμό για δόλο: "Fraud is alleged by the plaintiff. It would seem that an issue of fraud must be raised. It is submitted that it would not be enough for the plaintiff to allege that the defendant acted fraudulently (Everett n. Islington Guardians,

(1923)1 K.B. 44, and see mote "Fraud" in the notes to O.19, r.6)" Η σελίδα αυτή του White Book παραπέμπει στην Αγγλική διαταγή 19.6 που είναι η αντίστοιχη Δ.19.5 των δικών μας θεσμών. Στην σελίδα 342 του White Book 1952 σε σχέση με το τι πρέπει να διατυπώνεται στο κλητήριο ένταλμα για να εκφράζεται μία ολόκληρη απαίτηση βασιζόμενη σε δόλο και απάτη αναφέρονται τα εξής: "Fraud. Fraudulent conduct must be distinctly alleged and as distinctly proved and it is not allowable to leave fraud to be inderred from the facts (Davy v. Garrett, 7 Ch. D. p. 489; Behn v. Bloom

(1911), 132 L.T.J. 87; Claudius Ash, Sons & Co., Ltd. v. Invicta Manufacturing Co., Ltd.

(1912), 29 R.P.C. 465, H.L.). "General allegations, however strong may be the words in which they are stated, are insufficient to amount to an averment of fraud of which any Court ought to take notice" (Walling-ford v. Mutual Society, 5 App. Cas. p. 697; see especially the ramarks of Lords Hatherley and Blackburn, pp. 701, 704). The acts alleged to be fraudulent must be set out, and then it must be stated that these acts were done fraudulently. See note to O.19, r. 22, infra, p. 363. Where the plaintiff alleged that the entries made by defendant in certain books are false, he was ordered in the first place to give particulars of the entries which he alleged to be false. He gave a list of such entries. The defendant then applied for further particular, showing in what respect these entries were false, and the C.A. held that the defendant was entitled to know what case he had to meet, and that the plaintiff must state in a general way the nature of the falsehood or fraud alleged against each item (Newport, etc., Co. v. Paynter, 34 Ch. D. 88, C.A.); Harbord v. Monk, 38 L.T. 411). But the fraud alleged in the pleading, and the fraud disclosed in the particulars, must be the fraud of the other party to the action, and not of a third person (Staffordshire Financial Co. v. Hill

(1909), 53 S.J. 446, H.L.). And see (n.) "Concealed Fraud", p. 341". Η Δ.2 θ.1 των θεσμών προβλέπει ότι όλες οι διαδικασίες θα πρέπει να αρχίζουν με κλητήριο ένταλμα είτε στον τύπο 1 είτε στον τύπο

1. Με βάση επεξηγηματική σημείωση στο White Book και την υπόθεση Φαλέκκος, πιο πάνω προκύπτει ότι δεν υπάρχει ουσιαστική διαφορά μεταξύ των δύο τύπων που να επηρεάζει ουσιαστικά και δυσμενώς τα δικαιώματα των εναγομένων και η ουσία εδώ είναι να διατυπώνεται η απαίτηση των εναγόντων με τρόπο που να πληροφορείται επαρκώς η πλευρά των εναγομένων για την υπόθεση που θα έχουν να αντιμετωπίσουν εναντίον τους. Έναρξης της διαδικασίας με κλητήριο ένταλμα Δ.2 κ.6 δεν είναι ουσιώδες μη θεραπεύσιμο λάθος. Ακόμα και αν θεωρηθεί ότι πρόκειται για παρατυπία, που φαίνεται ότι πρόκειται για παρατυπία, διότι έχει εφαρμογή η Δ.2 κ.6 κρίνω ότι είναι το είδος του λάθους του που δεν επηρεάζει την διαδικασία. Είναι θεραπεύσιμη παρατυπία με βάση την Δ.64 των θεσμών. Στην υπόθεση Φαλέκκος (πιο πάνω) το Εφετείο επικύρωσε πρωτόδικη απόφαση στην οποία δεν παραμερίστηκε κλητήριο ένταλμα με παρόμοια παρατυπία και επεξήγησε τις διατάξεις της Δ.
2. Διευκρίνισε ότι η Δ.64 παράγραφος 3 της διάταξης παρέχει στο Δικαστήριο εξουσία να διορθώσει την ίδια τη διαδικασία από την παρατυπία. Σε σχέση με την Δ.64 παράγραφο 2 εξήγησε ότι το Δικαστήριο μπορεί να εκδώσει οποιαδήποτε διαταγή σε σχέση με την διαδικασία για να διορθώσει μια παρατυπία. Το Εφετείο έκρινε ότι παρατυπία παρόμοια αν όχι όμοια με αυτή ήταν θεραπεύσιμη και ότι ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε εκδώσει διάταγμα για διόρθωση της παρατυπίας. Εφόσον διαπιστώνεται ότι δεν υπάρχει πρόβλημα ουσίας, υπό την έννοια ότι δεν επηρεάζονται δυσμενώς τα δικαιώματα της πλευράς των εναγομένων θα ήταν κατά την άποψη μου άδικο να μην επιτρέψω στους ενάγοντες να διατυπώσουν την απαίτηση τους με τον τρόπο που θέλουν με διαγραφή μερικών παραγράφων ή όλου του κλητηρίου εντάλματος. Έχει καταχωρηθεί η αγωγή με κλητήριο ένταλμα, τύπου 2, αντί τύπου
3. Δεν υπάρχει ουσιαστική διαφορά μεταξύ των δύο, παρά μόνο ιστορική. Για τους λόγους που έχω εξηγήσει πιο πάνω, κρίνω ότι ο τρόπος που έχουν εισηγηθεί οι εναγόμενοι για να θεραπευθεί η παρατυπία δεν είναι σωστός και ενδεδειγμένος. Αντιθέτως, θεωρώ ότι διαγραφή μέρους ή όλου του κλητηρίου θα ήταν ένας άδικος τρόπος να αντιμετωπισθεί η παρατυπία. Δεν βλέπω τον λόγο γιατί το Δικαστήριο δεν μπορεί να θεωρήσει ότι είναι το είδος της παρατυπίας που είναι τέτοια που να μην επηρεάζει καθόλου την εγκυρότητα της διαδικασίας και μετά να προχωρήσει με την αγωγή ως έχει. Σε διαφορετική περίπτωση, δηλαδή στην περίπτωση διαγραφής του κλητηρίου και αντικατάσταση του η πλευρά των εναγόντων θα υποχρεωθεί να ξαναρχίσει από την αρχή με επιπρόσθετα έξοδα αλλά και με καθυστέρηση απλά για να αντικαταστήσουν ένα δικόγραφο με το ίδιο δικόγραφο. Εφόσον η παρατυπία δεν επηρεάζει την εγκυρότητα της διαδικασίας δηλώνω ότι η συγκεκριμένη παρατυπία δεν επηρεάζει την εγκυρότητα της διαδικασίας και απόφαση του Δικαστηρίου είναι να προχωρήσει η διαδικασία ως έχει. Όσο αφορά τα έξοδα της αίτησης δεν θεωρώ ότι η πλευρά των εναγόντων έκανε οτιδήποτε το μεμπτό να καταχωρήσει την παρούσα αίτηση για να ξεκαθαρίσει το ζήτημα αυτό έγκαιρα. Ακόμα και με δεδομένο ότι δεν δόθηκαν οι θεραπείες που έχουν ζητήσει από το Δικαστήριο, δηλαδή της διαγραφής μέρος του δικογράφου ή διαγραφής ολόκληρου του δικογράφου και άμεσης αντικατάστασης του, κρίνω ότι τα έξοδα αυτά θα είναι απλά ένα μέρος της διαδικασίας αφού έπρεπε να θεραπευθεί το λάθος από το Δικαστήριο ούτως ή άλλως. Συνεπώς τα έξοδα της αίτησης να είναι έξοδα της διαδικασίας, που θα κριθούν στο τέλος από το Δικαστήριο αλλά όχι εναντίον των αιτητών. (Υπ.) Ν. Ταλαρίδου - Κοντοπούλου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο