ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ν. PAPOUIS DAIRIES LTD, Πολιτική Αγωγή υπ' Αρ.: 235/2014, 2/1/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2015:A1 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: ΜΙΧΑΛΗ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πολιτική Αγωγή υπ' Αρ.: 235/2014 Μεταξύ: ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Ενάγοντα - και - PAPOUIS DAIRIES LTD Εναγομένης ------------------- Ημερομηνία: 02/01/2015 Αίτηση Για Παράταση Χρόνου Καταχώρισης Έφεσης ημερομηνίας 02/01/2015 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ Για την Εναγομένη / Αιτήτρια: κα Αχιλλέως για Ρίκκος Μαππουρίδης & Σια Δ. Ε. Π. Ε. --------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Από έδρας) ΕΙΣΑΓΩΓΗ
- Με την Αίτηση της αυτή, η Εναγομένη / Αιτήτρια, αιτείται: «Διάταγμα του Δικαστηρίου για παράταση του χρόνου για καταχώριση έφεσης στην πιο πάνω αγωγή για περίοδο 5 ημερών από την ημερομηνία έκδοσης του παρόντος διατάγματος» Η ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΙ Η ΕΝΟΡΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ
- Η Αίτηση βασίζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς, Δ.35, κ. 2, Δ.48, κ. 2 και Δ.57, κ.
- Η Αίτηση συνοδεύεται από την ένορκο δήλωση του κ. Ρίκκου Μαππουρίδη, δικηγόρου της Εναγομένης / Αιτήτριας, ημερομηνίας 02/01/
- Στα αναφερόμενα σ' αυτήν γεγονότα στρέφομαι στην συνέχεια της απόφασης μου αυτής, εκεί και όπου ο σχολιασμός τους κρίνεται απαραίτητος για σκοπούς εξέτασης της Αίτησης. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ
- Η εξάσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου που παρέχεται από τις Διαταγές 35 και 57 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών έχει αποτελέσει αντικείμενο εξέτασης σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου και οι σχετικές επί του προκείμενου αρχές έχουν αποκρυσταλλωθεί. Ενδεικτικά και για σκοπούς αποτύπωσης τους εδώ, θα αρκεστώ να παραπέμψω στην υπόθεση De Luxe Terrazo Tiles & Marbles Ltd v Εργοληπτική Εταιρεία «ΝΕΜΕΣΙΣ ΛΤΔ»
(1989)1 Α.Α.Δ. 658 και στην ακόλουθη απ' αυτήν περικοπή: ««Η διακριτική εξουσία που παρέχουν στο Δικαστήριο οι πιο πάνω Διατάξεις δεν υπόκειται σε οποιοδήποτε προκαθορισμένο περιορισμό και η άσκηση της υπέρ ή κατά του αιτητή εξαρτάται αποκλειστικά από τα ιδιαίτερα περιστασιακά και δεδομένα της κάθε υπόθεσης: Ειρήνη Κώστα Χατζημιχαήλ ν. Μαρίας Καράμιχαηλ και Άλλων
(1967)1 Α.Α.Δ. 61, και The Turkish Co-Operative Carob Marketing Society Ltd. v. Lutfi Kiamil and Another
(1973)Α.Α.Δ. 1. Παρά ταύτα, την προσέγγιση του Δικαστηρίου στην άσκηση της υπό εξέταση εξουσίας του χαρακτηρίζει πάντοτε η συμμόρφωση με ορισμένες αρχές που έχουν νομολογιακά καθιερωθεί ανάμεσα στις οποίες πρωτεύουσα θέση κατέχει η αρχή του σεβασμού των χρονικών προθεσμιών που καθόρισε ο Νομοθέτης για την άσκηση του δικαιώματος εφέσεως και ότι με φειδώ και σε εξαιρετικές μόνο περιπτώσεις οι προθεσμίες αυτές θα πρέπει να παρατείνονται. Και τούτο γιατί οποτεδήποτε οι προθεσμίες αυτές παρατείνονται επηρεάζονται το δημόσιο συμφέρον και τα δικαιώματα που οι διάδικοι έχουν στον τερματισμό των δικαστικών διαδικασιών και στο τελεσίδικο των δικαστικών αποφάσεων μέσα στις καθορισμένες για όλους προθεσμίες. Λαμβανομένων αυτών υπόψη επιβάλλεται η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να ασκείται υπέρ του αιτητή μόνο στις περιπτώσεις που ο τελευταίος ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι η αιτούμενη παράταση είναι αντικειμενικά δικαιολογημένη από τις ειδικές περιστάσεις της συγκεκριμένης περίπτωσης. Η παράταση της προθεσμίας χωρίς αποχρώντα λόγο αποτελεί αυθαίρετη παραβίαση των σχετικών Κανόνων που καθορίζουν τις προθεσμίες και είναι ασυμβίβαστη με την άσκηση από τα Δικαστήρια της σχετικής διακριτικής της εξουσίας κατά τρόπο δικαστικό. Οι πιο πάνω αρχές έχουν καθιερωθεί σε σειρά αποφάσεων συμπεριλαμβανομένων των: Ανδρέα Π. Λοΐζου ν. Παναγιώτη Κοντεάτη
(1968)1 Α.Α.Δ. 291,2) Πολιτική Έφεση Αρ. 7742, και 3) Αίτηση στην Πολιτική Έφεση
- Στις Αγγλικές αποφάσεις Graig v. Phillips [1877] 7 Ch. D. 249, και McC (RD) v. McC (JA) and Another [1971] 2 All E.R. 1097, τονίστηκε ότι ο διάδικος που αιτείται χαλάρωση των προνοιών των Δικαστικών Κανόνων που αφορούν χρονικές προθεσμίες πρέπει να επιδείξει μεγάλη επιμέλεια και όχι αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην υποβολή της αίτησής του. Σχετική με περιπτώσεις μακράς καθυστέρησης είναι η υπόθεση W.T. Lamb & Sons v. Rider [1948] 2 All E.R. 402, στην οποία τονίστηκε ότι προϋπόθεση της παράτασης της προθεσμίας είναι η ικανόποιητική εξήγηση της καθυστέρησης στην υποβολή της αίτησης». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ
- Με γνώμονα τις πρόνοιες του Άρθρου 22
(4)(β) του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Νόμο 14/1960 προχωρώ και αναλαμβάνω δικαιοδοσία στο να εξετάσω την Αίτηση αυτή.
- Έχω ακούσει με προσοχή τα όσα η συνήγορος της Αιτήτριας ανέφερε προς υποστήριξη των θέσεων και εισηγήσεων της Αιτήτριας και έχω κατά τον ίδιο τρόπο εξετάσει τα όσα ενόρκως προσφέρθηκαν από πλευράς Αιτήτριας προς υποστήριξη της υπό κρίση Αίτησης και έχω καταλήξει ότι στην προκείμενη περίπτωση δεν επιβάλλεται η άσκηση της διακριτικής εξουσία του Δικαστηρίου υπέρ Αιτήτριας. Και αυτό, γιατί η Αιτήτρια, δεν με έχει ικανοποιήσει ότι η αιτούμενη παράταση είναι αντικειμενικά δικαιολογημένη από ειδικές περιστάσεις που συντρέχουν στην προκείμενη περίπτωση.
- Και εξηγώ: (α) Σε ότι αφορά τον ισχυρισμό της παραγράφου 3 της ένορκης δήλωσης του κ. Μαππουρίδη, ότι «Για να καταχωρηθεί έφεση θα πρέπει να δοθούν σαφείς οδηγίες από τους πελάτες μας, οι οποίοι παρά το ότι μας έδωσαν οδηγίες, δεν υπέγραψαν τα απαραίτητα έντυπα διορισμού δικηγόρου εξαιτίας των εορτών των Χριστουγέννων περίοδος κατά την οποία τα γραφεία των πελατών μας παραμένουν κλειστά», με όλο τον σεβασμό αυτή δεν είναι ειδική περίσταση που δικαιολογεί την έγκριση του υποβληθέντος αιτήματος. Ένας διάδικος που ενδιαφέρεται να αμφισβητήσει την ορθότητα της απόφασης ενός Δικαστηρίου, έχει και την υποχρέωση, ανεξαρτήτως ωραρίου ή περιόδου, να προβεί στα αναγκαία διαβήματα ώστε να εξουσιοδοτήσει κανονικά τους δικηγόρους του ώστε εμπρόθεσμα και κανονικά να καταχωρήσει την έφεση του. Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να συνδεθεί αυτή η υποχρέωση ενός διαδίκου, με το όποιο ωράριο εργασίας ή λειτουργίας, ή με την όποια εορταστική περίοδο (πέραν της θεσμοθετημένης από την Δ.61, κ. 1 των Θ. Π. Δ.) και την συνεπαγόμενη διακοπή εργασίας ή λειτουργίας του όποιου προσώπου. Η υπό αναφορά απόφαση του Δικαστηρίου ανακοινώθηκε από την 17/12/2014 και δεν μπορώ σε καμία περίπτωση να αποδεχθώ ότι η Αιτήτρια ήταν σε διακοπές Χριστουγέννων απ' αυτή την ημερομηνία. Αν εν πάση περιπτώσει και για τον οποιοδήποτε λόγο, η Αιτήτρια ήταν σε διακοπές από την 17/12/2014, αυτή η επιλογή της, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συνδεθεί με την παράλειψη της υποχρέωσης της να δράσει εντός της προθεσμίας που η Δ.35, κ. 2 των Θ. Π. Δ. τάσσει για την καταχωρήσει έφεσης εναντίον ενδιάμεσης απόφασης Δικαστηρίου. Ας σημειωθεί εδώ ότι η μαρτυρία που προσφέρθηκε στο Δικαστήριο ως προαναφέρθηκε, με την γενικότητα που αυτή διακατέχεται, δεν θα ήταν, σε κάθε περίπτωση, αρκετή, ώστε να αποσείσει το ειδικό βάρος απόδειξης του εν λόγω ισχυρισμού από πλευράς Αιτήτριας. Π. χ. Πότε ελήφθησαν οι οδηγίες για την καταχώριση έφεσης από τους δικηγόρους της Αιτήτριας από την Αιτήτρια; Πότε ενημερώθηκε η Αιτήτρια για την υποχρέωση γραπτής εξουσιοδότησης των δικηγόρων της για την καταχώριση έφεσης; Γιατί, παρά το γεγονός ότι τα γραφεία της Αιτήτριας δεν λειτουργούσαν κανονικά λόγω των Χριστουγεννιάτικών διακοπών, δεν κατέστη δυνατόν κάποιος αξιωματούχος της ή άλλος εξουσιοδοτημένος αντιπρόσωπος της, παρ' αυτά να προβεί στα αναγκαία διαβήματα ώστε να ληφθούν όλα τα αναγκαία διαβήματα για την καταχώριση της έφεσης; Δεν δόθηκε δηλαδή, πέραν του γενικού ισχυρισμού της Αιτήτριας ως προαναφέρθηκε περί της διακοπής των Χριστουγέννων κάποιος άλλος ειδικός λόγος που θα καθιστούσε ειδική την περίπτωση αυτή σε βαθμό που θα δικαιολογούσε την έγκριση του Αιτήματος. (β) Σε ότι αφορά τον ισχυρισμό της παραγράφου 4 της ένορκης δήλωσης του κ. Μαππουρίδη, ότι «. για να καταχωρηθεί έφεση θα πρέπει να λάβουμε το επίσημο αντίγραφο της απόφασης, αλλά μέχρι και σήμερα δεν κατέστη δυνατό να το λάβουμε ενόψει των Χριστουγεννιάτικων εορτών. Το αντίγραφο το οποίο μας δόθηκε δεν φέρει την υπογραφή του Δικαστή ούτε την σφραγίδα του Πρωτοκολλητή και ως εκ τούτου δεν μπορεί να καταχωρηθεί για σκοπούς έφεσης», ούτε αυτός είναι ειδικός λόγος που δικαιολογεί την έγκριση του υποβληθέντος αιτήματος. Παρά το γεγονός ότι η συνήγορος της Αιτήτριας κατά την επ' ακροατηρίω εξέταση της Αίτησης, σε σχετική ερώτηση μου, διευκρίνισε ότι αυτό το οποίο πραγματικά έγινε, είναι ότι το γραφείο επίδοσης τους στην Επαρχία Λάρνακας τους απέστειλε σαρωμένο αντίγραφο της απόφασης και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο προφανώς ελλείπει η σφραγίδα του Δικαστηρίου, γεγονός που φυσικά θέτει εκτός βάθρου αντικειμενικότητας την όποια δικαιολογία βασίζεται σ' αυτό προς υποστήριξη του υπό συζήτηση αιτήματος, θα αναφέρω ως προς αυτό τον ισχυρισμό ότι, ακόμη και έτσι να ήταν τα πράγματα, η Αιτήτρια είχε πάντοτε την ευχέρεια, από την 17/12/2014 που της ανακοινώθηκε η απόφαση του Δικαστηρίου, να προβεί σε διαβήματα με τον Πρωτοκολλητή ώστε να εξασφαλίσει αληθές αντίγραφο («true copy») της απόφασης του Δικαστηρίου ως αυτό ορίζεται από την Δ.1, κ. 2 των Θ. Π. Δ., ώστε να είναι σε θέση να συμμορφωθεί με τις πρόνοιες της Δ.35, κ. 3 των Θ. Π. Δ. Το κείμενο της απόφασης του Δικαστηρίου είναι στον φάκελο του Δικαστηρίου και είναι υπογεγραμμένο και ο Πρωτοκολλητής μπορούσε, κατόπιν αιτήματος της Αιτήτριας, βάσει των Θ. Π. Δ., να της βεβαιώσει ένα αληθές αντίγραφο («true copy») αυτής. Η Αιτήτρια δεν έπραξε κάτι τέτοιο, ούτε και δικαιολόγησε γιατί δεν ενήργησε προς αυτή την κατεύθυνση. Και εδώ πρέπει πάλι να σημειωθεί ότι, η μαρτυρία που προσφέρθηκε στο Δικαστήριο, ως προαναφέρθηκε, με την γενικότητα που αυτή διακατέχεται, δεν θα ήταν, σε κάθε περίπτωση, αρκετή, ώστε να αποσείσει το ειδικό βάρος απόδειξης του εν λόγω ισχυρισμού της Αιτήτριας. Π. χ. Πότε διακριβώθηκε ότι το κείμενο της απόφασης δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις ώστε αυτό να μπορεί να λογιστεί «office copy» εν τοι εννοία της Δ.35, κ. 3 των Θ. Π. Δ.; Γιατί η Αιτήτρια δεν έδρασε ενωρίτερα ώστε να εξασφαλίσει ένα αληθές αντίγραφο («true copy») αυτής, ώστε να μπορεί να καταχωρηθεί η επιθυμημένη έφεση, εμπρόθεσμα; Και πάλι, δεν δόθηκε, κρίνω, πέραν του γενικού ισχυρισμού της Αιτήτριας, ως προαναφέρθηκε, περί της διακοπής των Χριστουγέννων, κάποιος άλλος ειδικός λόγος που θα καθιστούσε ειδική την περίπτωση αυτή σε βαθμό που θα δικαιολογούσε την έγκριση του Αιτήματος. (γ) Σε ότι αφορά τον ισχυρισμό της παραγράφου 6 της ένορκης δήλωσης του κ. Μαππουρίδη, ότι «. Σχετικά με το ίδιο αντικείμενο είχαν καταχωρηθεί αιτήσεις για προσωρινά διατάγματα και στις αγωγές 236/2014 του Ε. Δ. Λάρνακας, 106/2014 του Ε. Δ. Αμμοχώστου και 305/2014 του Ε. Δ. Λεμεσού και έχουν εκδοθεί αντίθετες αποφάσεις . και επομένως είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης η κατ' έφεση διευκρίνιση των νομικών ζητημάτων που τίθενται με τις πρωτόδικες αποφάσεις», ούτε αυτός είναι ειδικός λόγος που δικαιολογεί την έγκριση του υποβληθέντος αιτήματος. Τουναντίον, αυτή η, κατά την εισήγηση και θέση της Αιτήτριας, ανάγκη, αν όντως την απασχολούσε τόσο πολύ, θα ανέμενε κανείς ότι θα την οδηγούσε να ενεργήσει με περισσότερη σοβαρότητα και επιμέλεια ή σε κάθε περίπτωση, όχι τόσο χαλαρά σε ότι αφορά την επιθυμία να εφεσιβάλει τις προαναφερόμενες ενδιάμεσες αποφάσεις.
- Περαιτέρω, θα απέρριπτα την αίτηση αυτή και για τον επιπρόσθετο λόγο ότι αυτή, συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του δικηγόρου της Αιτήτριας που χειρίζεται την υπόθεση αυτή, χωρίς καμία δικαιολογία ως προς το γιατί δεν ορκίζεται στα γεγονότα που υποστηρίζουν την υπό εξέταση Αίτηση, κάποιος αξιωματούχος της Αιτήτριας εταιρείας ή άλλος εξουσιοδοτημένος αντιπρόσωπος της[i]. ΚΑΤΑΛΗΞΗ
- Κατ' ακολουθία όλων των πιο πάνω, η υπό κρίση Αίτηση αποτυγχάνει και συνεπώς, απορρίπτεται. (Υπ.) _________________________ ΜΙΧΑΛΗΣ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [i] Αναφορικά με την Αίτηση του Martin Coward Πολιτική Αίτηση Αρ. 17/2012, ημερομηνίας 05/03/2012, In re Efthymiou
(1987)1 C.L.R. 319 και D. Rybolovlev v. E. Rybolovleva και M. Holdings Ltd. κ.ά. ν. E. Rybolovleva, Πολιτικές Εφέσεις αρ. 130/2009 και 131/2009, ημερομηνίας 29/1/2010. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο