ΜΙΧΑΛΗ Χ" ΑΝΔΡΕΟΥ κ.α. ν. ΑΔΑΜΟΣ ΧΑΤΖΗΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, Πολιτική Αγωγή υπ' αρ.: 1290/2012, 27/10/2015

ΜΙΧΑΛΗ Χ" ΑΝΔΡΕΟΥ κ.α. ν. ΑΔΑΜΟΣ ΧΑΤΖΗΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, Πολιτική Αγωγή υπ' αρ.: 1290/2012, 27/10/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2015:A228 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: ΜΙΧΑΛΗ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πολιτική Αγωγή υπ' αρ.: 1290/2012 Μεταξύ:

1. ΜΙΧΑΛΗ Χ" ΑΝΔΡΕΟΥ
2. ΑΓΑΘΗ Χ" ΑΝΔΡΕΟΥ-ΠΕΤΡΙΔΗ Εναγόντων - και - ΑΔΑΜΟΣ ΧΑΤΖΗΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ Εναγομένου ------------------- Ημερομηνία: 27/10/2015 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Ενάγοντες: κ. Σ. Μιχαήλ για κα Α. Ξυψιτή Για τον Εναγόμενο: κ. Γ. Πιττατζιης για Γ. Φ. Πιττατζιης Δ. Ε. Π. Ε. --------------------- ΑΠΟΦΑΣΗ
3. Οι Ενάγοντες, με αυτή την αγωγή, αξιώνουν εναντίον του Εναγομένου, τις ακόλουθες θεραπείες: (Α). €4.426, μετά τόκου προς 8% το χρόνο από 17/03/2009 μέχρι πληρωμής, ποσό οφειλόμενο δυνάμει συμφωνίας και/ή ποσό που έχει καταβληθεί χωρίς να δοθεί αντιπαροχή για αυτό και/ή ποσό που δόθηκε άνευ ανταλλάγματος δυνάμει πολιτικής έφεσης υπ' αρ. 327/2008 και/ή ποσό το οποίο καταβλήθηκε δυνάμει απόφασης Δικαστηρίου υπ' αρ. 778/2008 Ε. Δ. Λάρνακας από τους Ενάγοντες στους Εναγομένους και το οποίο ποσό πρέπει να επιστραφεί δυνάμει της πολιτικής έφεσης υπ' αρ. 327/2008 η οποία παραμερίζει την εν λόγω πρωτόδικη απόφαση. (Β). Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία το Δικαστήριο ήθελε θεωρήσει δίκαιη υπό τις περιστάσεις. (Γ). Έξοδα, πλέον Φ. Π. Α.
4. Προς απόδειξη της υπόθεσης των Εναγόντων, κλήθηκε στο Δικαστήριο και κατέθεσε, μία μόνο μάρτυρας, η κα Μαρία Μικελλίδου. Η εν λόγω μάρτυρας, είναι δικηγόρος στο επάγγελμα και κατέθεσε ως έχουσα προσωπική γνώση των γεγονότων που αφορούν αυτή την Αγωγή. Η μαρτυρία της, δεν αμφισβητήθηκε από πλευράς Εναγομένου.
5. Προς υπεράσπιση του, ο Εναγόμενος, δεν παρουσίασε στο Δικαστήριο μαρτυρία.
6. Συνεπώς, από την μαρτυρία που παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο, δεν υπάρχουν αντικρουόμενοι ισχυρισμοί[1] σε ότι αφορά τα γεγονότα της υπόθεσης αυτής, ώστε να καθίσταται επιτακτική ανάγκη η αξιολόγηση της μαρτυρίας που προσήχθη στο Δικαστήριο, για να καθοριστούν τα επίδικα γεγονότα. Τα ουσιαστικά γεγονότα που συνθέτουν, τόσο την απαίτηση των Εναγόντων, όσο και την υπεράσπιση του Εναγομένου, δεν συγκρούονται μεταξύ τους, ενώ το ζήτημα που το Δικαστήριο καλείται να επιλύσει, απολήγει, βάσει αυτών, ως καθαρά ζήτημα, αφενός, υπάρχουσας υποστηρικτικής νομικής βάσης και αφετέρου, επάρκειας της προσαχθείσας μαρτυρίας[i].
7. Τα έξοδα της δικαστικής διαδικασίας αγωγής, είναι, - εκτός και εάν διαταχθεί διαφορετικά από το Δικαστήριο[ii] -, πληρωτέα (προς τον αντίδικο) από τον διάδικο εναντίον του οποίου εκδίδεται η σχετική απόφαση του Δικαστηρίου και όχι από τον δικηγόρο του[iii].
8. Στην προκείμενη περίπτωση, μετά από εκδίκαση της αγωγής 778/2005, το Ε. Δ. Λάρνακας, είχε εκδώσει εναντίον των Εναγόντων σε αυτή την Αγωγή (και εναγομένων σε εκείνη) και υπέρ των εταιρειών Crown Resorts Ltd και Ν. & Α. Hotels Ltd (εναγόντων στην προαναφερόμενη αγωγή 778/2005 του Ε. Δ. Λάρνακας), απόφαση που περιελάμβανε και τα έξοδα της διαδικασίας.
9. Οι Ενάγοντες, προσέβαλαν επιτυχώς την πρωτόδικη απόφαση ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου με την έφεση 327/
10. Το εφετείο, είχε, - εν όψει κατάληξης (ανατροπής της πρωτόδικης απόφασης και απόρριψης του μεγαλύτερου μέρους της απαίτησης των εναγουσών εταιρειών Crown Resorts Ltd και Ν. & Α. Hotels Ltd στην εν λόγω αγωγή 778/2005 του Ε. Δ. Λάρνακας εναντίον των εναγομένων σε αυτήν και εδώ Εναγόντων) -, διατάξει και επιδικάσει «όπως τα έξοδα πρωτοδίκως, μειωμένα κατά το 1/4 ενόψει της απόφασης για το ποσό των €332,50 σεντς που παραμένει και κατ' έφεση, υπέρ των Εναγομένων/Εφεσειόντων και εναντίον των Εναγόντων/Εφεσίβλητων. Δέστε σχετικά, το Τεκμήριο
12. Πριν την έκδοση της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην προαναφερόμενη έφεση, είχε προηγηθεί καταβολή από πλευράς των Εναγόντων, στους αντιδίκους τους στην αγωγή 778/2005 του Ε. Δ. Λάρνακας, συμφώνως της πρωτόδικης απόφασης, τόσο το ποσό της απαίτησης που είχε επιτύχει εναντίον τους, όσο και το ποσό των εξόδων στα οποία είχαν καταδικαστεί. Το ζήτημα αυτό, δεν είχε εγερθεί προς εξέταση κατά την ακρόαση της έφεσης και για αυτό τον λόγο, δεν αναφέρεται οτιδήποτε στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναφορικά με την επιστροφή των καταβληθέντων ποσών. Περαιτέρω, φαίνεται από την προσαχθείσα μαρτυρία, ότι, η πληρωμή της απαίτησης και των επιδικασθέντων εξόδων, βάσει της απόφασης του πρωτόδικου Δικαστηρίου, δεν είχε συναρτηθεί κατά τον οποιοδήποτε τρόπο με την διαδικασία της έφεσης.
13. Συγκεκριμένα, οι Ενάγοντες, είχαν καταβάλει, κατόπιν απαίτησης του Εναγομένου και μετά από συμφωνία μαζί του (είχε γίνει μάλιστα διακανονισμός προς έκπτωση του ποσού των εξόδων), το συνολικό ποσό των €4.426, ως έξοδα του στην αγωγή 778/2005 του Ε. Δ. Λάρνακας. Είχαν προς τον σκοπό αυτό, εκδώσει στο όνομα του Εναγομένου και του παρέδωσαν, τις επιταγές της Τράπεζας Κύπρου με αρ. 8266736 και 8266737 για τα ποσά των €1.500 και €2.926 αντίστοιχα. Δέστε σχετικά τα Τεκμήρια 2 και
14. Ξεχωριστή επιταγή, για το ποσό της απαίτησης, είχε εκδοθεί στο όνομα των πελατών του Εναγομένου.
15. Εν όψει της απόφασης του εφετείου, οι Ενάγοντες, προέβησαν σε παραστάσεις, τόσο προς τις εταιρείες Crown Resorts Ltd και Ν. & Α. Hotels Ltd, όσο και προς τον Εναγόμενο, για επιστροφή των ποσών που είχαν καταβληθεί προς αυτούς, βάσει της πρωτόδικης απόφασης που είχε ανατραπεί, τόσο σε ότι αφορούσε την απαίτηση, όσο και τα έξοδα (λαμβανομένης της ειδικής πρόνοιας του Εφετείου για μείωση τους κατά το 1/4). Σχετικά, είχαν σταλεί (μέσω της δικηγόρου, κας Μαρίας Μικελλίδου που εκπροσωπούσε τους Ενάγοντες κατά τον ουσιώδη χρόνο) στον Εναγόμενο, δια τηλεομοιοτυπικής μεταφοράς, επιστολές (ημερομηνίας 23/01/2012) απευθυνόμενες, τόσο προς τις εταιρείες Crown Resorts Ltd και Ν. & Α. Hotels Ltd, όσο και τον ίδιο τον Εναγόμενο. Δέστε σχετικά το Τεκμήριο
17. Ο Εναγόμενος, είχε ανταποκριθεί, αποστέλλοντας την 23/01/2012 (δια τηλεομοιοτυπικής μεταφοράς), επιστολή με την οποία τοποθετείτο (εις απάντηση της προαναφερόμενης επιστολής που οι Ενάγοντες του είχαν απευθύνει προσωπικά), ότι η απαίτηση τους για επιστροφή των εξόδων, θα έπρεπε να είχε υποβληθεί στις εταιρείες Crown Resorts Ltd και Ν. & Α. Hotels Ltd και όχι τον ίδιο. Δέστε σχετικά το Τεκμήριο
18. Ακολούθησε συζήτηση του θέματος προφορικά, για να σταλεί τελικά, από πλευράς Εναγομένου, προς την δικηγόρο των Εναγόντων - ως προαναφέρθηκε, κατά τον ουσιώδη χρόνο - κα Μαρία Μικελλίδου, την 02/02/2012, επιστολή (ημερομηνίας 01/02/2013), στην οποία αναφερόταν το εξής: «Αναφέρομαι στην ανωτέρω υπόθεση και όπως σας έχω ενημερώσει προφορικά, σε περίπτωση που οι πελάτες σας μετά την λήψη των ενδεδειγμένων μέτρων είσπραξης αποτύχουν να εισπράξουν από τους πελάτες μας τα έξοδα που κατέβαλαν πρωτόδικα, αναλαμβάνουμε να τους τα καταβάλουμε». Δέστε σχετικά το Τεκμήριο
20. Εν όψει του ότι, εν συνεχεία, ο Εναγόμενος δεν κατέβαλε οποιοδήποτε ποσό στους Ενάγοντες, αυτοί έδωσαν οδηγίες για την καταχώριση αυτής της Αγωγής.
21. Έχω εξετάσει προσεκτικά, τόσο την δικογραφία, όσο και την μαρτυρία που έχει παρουσιαστεί στο Δικαστήριο από πλευράς Εναγόντων και δεν έχω εντοπίσει οποιοδήποτε γεγονός που να δικαιολογεί την έκδοση απόφασης εναντίον του Εναγομένου. Δεν έχει προβληθεί, εν προκειμένω, κανένας ισχυρισμός, ότι, ο Εναγόμενος, όταν παραλάμβανε τις προαναφερόμενες επιταγές, δεν ενεργούσε για λογαριασμό των πελατών του, Crown Resorts Ltd και Ν. & Α. Hotels Ltd, ήτοι προς είσπραξη ή προς συμφωνία εξόφλησης των εξόδων την διαδικασίας από τους Ενάγοντες, ως η σχετική απόφαση του Δικαστηρίου, ή στην βάση αυτής, ή ότι, αυτός, αναλάμβανε, υπό οποιαδήποτε περίσταση, να επιστρέψει στους Ενάγοντες το εν λόγω ποσό, ο ίδιος προσωπικά. Ούτε και φαίνεται οι Ενάγοντες, να έλαβαν εναντίον των εν λόγω εταιρειών, οποιοδήποτε μέτρο προς ανάκτηση του εν λόγω ποσού, πριν στραφούν εναντίον του Εναγομένου με αυτή την Αγωγή, ώστε να μπορούσαν να βασιστούν στην ανάληψη υποχρέωσης από πλευράς του Εναγομένου (στην βάση του Τεκμηρίου 6), να καταβάλει ο ίδιος προσωπικά το επίδικο ποσό εξόδων, σε περίπτωση που οι Ενάγοντες, μετά την λήψη «των ενδεδειγμένων μέτρων είσπραξης», αποτύγχαναν στην είσπραξη του από τις εταιρείες Crown Resorts Ltd και Ν. & Α. Hotels Ltd.
22. Στο σύγγραμμα Chitty on Contracts, 2ος Τόμος, στην σελίδα 9 και παράγραφο 31-013, σε ότι αφορά το ζήτημα της πληρεξουσιότητας δικηγόρου να ενεργεί για λογαριασμό πελάτη του, γενικά, καταγράφονται τα εξής: «There are decisions that a solicitor, acting under a general retainer, has implied authority to accept service of process and appear for the client, ... As between client and opponent, the former is in general bound by the acts of his solicitor done in the ordinary course of practise. Solicitors and counsel were said to have a general implied authority to effect a reasonable compromise (unless forbidden) in all matters connected with the suit in question and not merely collateral to it; hence if they act within their apparent authority and the other party has no notice of any limitation on it, the client will be bound; though if the consent was given under a misapprehension it may be withdrawn before a consent order is drawn up. ...». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)
23. Στο σύγγραμμα των Graeme Blank και Hugh Selby, Appellate Practice[iv], στην σελίδα 29, και πάλι σε ότι αφορά το ζήτημα της πληρεξουσιότητας δικηγόρου να ενεργεί για λογαριασμό πελάτη του, αλλά ειδικά σε ότι αφορά το ζήτημα είσπραξης των εξόδων δικαστικής διαδικασίας, αναφέρονται τα εξής: «If the cots are paid to the successful party' s solicitors after judgement but before the appeal, the solicitor receives them as agent for the successful party and only the party has an obligation to repay them if the costs order is reversed on appeal. One means of protecting those costs in the event the claimant cannot repay them is to ask the court to require, upon an unsuccessful application for a stay, that the solicitor give a personal undertaking to repay them if the Court of Appeal should reverse the order: Hood Barrs v Crossman [1987] AC 172, cited in Antoniadis». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)
24. Σχετική, εν προκειμένω, είναι και η απόφαση Burke v Beatty and White [1928] IR 91, στην οποία αναφέρονται χαρακτηριστικά τα εξής: «. A solicitor receiving money on behalf of a client receives merely as an agent for a principal, and the ordinary rules of law applicable to principal and agent apply. If an agent is paid money for a disclosed principal, and there is no undertaking on his own part to repay it, and he has obtained the payment of it without misconduct, impropriety, or fraud, then he cannot be made personally liable to repay to the third party from whom he received it. That is a fundamental principle of the law of agency. It is a well recognised principle, and the House of Lords has applied it [ ... αναφορά του Δ. Hanna, που γίνεται με γνώμονα την απόφαση της Δικαστικής Επιτροπής της Βουλής των Λόρδων του Ηνωμένου Βασιλείου, στην υπόθεση Hood Barrs v Crossman and Prichard [1987] AC 172, HL .] to the relation of solicitor and client. So that the money in question in this case cannot be recovered as against the solicitors». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)
25. Τα προεκτεθέντα, υποστηρίζουν το εύρημα μου, ότι, ο Εναγόμενος, είχε, υπό τις περιστάσεις, υπό την ιδιότητα του ως δικηγόρος των Crown Resorts Ltd και Ν. & Α. Hotels Ltd, τεκμαρτή γενική εξουσιοδότηση, να εισπράξει τα έξοδα της διαδικασίας της αγωγής 778/2005 του Ε. Δ. Λάρνακας, για λογαριασμό των εν λόγω εταιρειών εντολέων του και υπό περιστάσεις, που δεν μπορεί να διαταχθεί προσωπικά να τα επιστρέψει στους Ενάγοντες.
26. Στην προκείμενη περίπτωση, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία - ως φαίνεται να αποδίδεται στο γεγονός από τους Ενάγοντες - το γεγονός ότι, ο Εναγόμενος, εισέπραξε το ποσό των εξόδων απευθείας από τους Ενάγοντες και δη, με επιταγή που εκδόθηκε προσωπικά στο όνομα του. Ήταν, προκύπτει, γνωστό στους Ενάγοντες, ότι ο Εναγόμενος ενεργούσε, κατά τον ουσιώδη χρόνο που εισέπραττε τα επίδικα ποσά, για τις εταιρείες Crown Resorts Ltd και Ν. & Α. Hotels Ltd, και ότι, εισέπραξε αυτά, χωρίς κατά τον ουσιώδη χρόνο να αναλάβει προσωπική υποχρέωση να τα επιστρέψει πίσω στους Ενάγοντες, σε οποιαδήποτε περίσταση. Μάλιστα, δεν υπάρχει καν μαρτυρία που να καταδεικνύει ότι, η πληρωμή των εν λόγω χρημάτων, έγινε από πλευράς των Εναγόντων, σε χρόνο, μετά την καταχώριση της έφεσης. Προκύπτει όμως, ξεκάθαρα, σε κάθε περίπτωση, ότι η πληρωμή των εν λόγω ποσών, από τους Ενάγοντες στον Εναγόμενο, έγινε - με γνώμονα τον χρόνο που έγιναν οι πληρωμές - χωρίς ανάληψη προσωπικής υποχρέωσης από πλευράς του, να τα επιστρέψει ο ίδιος στους Ενάγοντες, σε περίπτωση επιτυχίας τους στην έφεση. Περαιτέρω, σημειώνεται, ότι, δεν προωθήθηκε ισχυρισμός από πλευράς των Εναγόντων, ότι, ο Εναγόμενος είχε, ως αντιπρόσωπος των εντολέων του, Crown Resorts Ltd και Ν. & Α. Hotels Ltd, ή αλλιώς, ενεργήσει ανάρμοστα, άπρεπα ή απατηλά, ώστε να μπορούσε, υπό τέτοια περίσταση, να τίθεται ζήτημα προσωπικής του ευθύνης για θεραπεία των Εναγόντων.
27. Στο σύγγραμμα Halsbury' s Law of England[v], στις σελίδες 224 και 225, στην παράγραφο 355, υπό τον τίτλο «Undertaking in litigation», αναφέρονται τα εξής, πολύ σχετικά με τα προαναφερόμενα, που, με βάση και τα ευρήματα μου, υποστηρίζουν την κατάληξη μου, ότι, οι Ενάγοντες, δεν έχουν υπό τις περιστάσεις αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του Εναγομένου. Υπό τις περιστάσεις, θα μπορούσαν να είχαν κινηθεί ή/και μπορούν να κινηθούν, προς απαίτηση των επίδικων ποσών, από τις εταιρείες Crown Resorts Ltd και Ν. & Α. Hotels Ltd: «Undertakings may be given by a solicitor in connection with legal proceedings which he is conducting on behalf of a client. ... Where an order is made for a stay of execution pending appeal, and the applicant pays the taxed costs of the successful party to his solicitor on the solicitor's personal undertaking to repay them should the appeal be successful, the undertaking given by the solicitor may be enforced in a summary manner, as in the absence of this undertaking the court might have not stayed execution or directed the money to be paid into Court to abide the event of the appeal. However, where the solicitor, although asked to give an undertaking to repay costs in the event of the decision being reversed, refuses, and costs in the Court below are duly paid, the Court has no power, if the decision is reversed on appeal, to order the solicitor to repay the costs to the successful appellant. The remedy in these circumstances is against the respondent client and not against the solicitor.». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)
28. Από μελέτη των συγγραμμάτων και της νομολογίας προκύπτει, ότι, βάση για την, ως έχει καθιερωθεί, αρχή, ότι, ένας δικηγόρος, εκτός και αν αναλάβει προσωπική υποχρέωση προς τούτο, δεν υποχρεούται να επιστρέψει ο ίδιος προσωπικά τα έξοδα δικαστικής διαδικασίας σε περίπτωση ανατροπής της πρωτόδικης απόφασης κατ' έφεση προς τον επιτυχόντα εφεσείοντα, αποτελεί ο δικαστικός λόγος της Δικαστικής Επιτροπής της Βουλής των Λόρδων στην υπόθεση Hood Barrs v Crossman and Prichard [1987] AC 172, HL. Στην εν λόγω υπόθεση, ένας δικηγόρος, ο οποίος είχε ζητήσει και λάβει την πληρωμή των εξόδων που ήταν πληρωτέα προς τον πελάτη του, σύμφωνα με απόφαση Δικαστηρίου, με τη γνώση ότι εκκρεμούσε έφεση εναντίον της εν λόγω απόφασης, κρίθηκε ότι, με την αναίρεση της πρωτόδικης απόφασης από το Εφετείο, δεν μπορούσε να διαταχθεί προσωπικά να επιστρέψει τα έξοδα που του είχαν καταβληθεί υπό αυτές τις περιστάσεις, από την στιγμή που δεν υπήρξε από πλευράς του παράβαση καθήκοντος ή ανάληψη προσωπικής υποχρέωσης για επιστροφή του ποσού. Είναι άξιο να σημειωθεί, ότι, από τον εν λόγω δικηγόρο, είχε ζητηθεί η ανάληψη προσωπικής υποχρέωσης επιστροφής του ποσού των εξόδων σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης, την οποία αρνήθηκε να δώσει. Μάλιστα, είχε, αντ' αυτού, απειλήσει με μέτρα εκτέλεσης, οπόταν και εξασφάλισε την πληρωμή των εξόδων.
29. Χαρακτηριστικό, είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση του Λόρδου Herschell, στο οποίο ενθυλακώνεται και το όλο σκεπτικό της απόφασης της Δικαστικής Επιτροπής της Βουλής των Λόρδων στην εν λόγω υπόθεση: «So the matter stands as regards this country, and it is to be observed that nothing is more common than for the Court, when refusing to stay execution and allowing costs to be received, to require the solicitor who is to receive them to give a personal undertaking to repay them if the Court of Appeal should reverse the order for their payment. My Lords, the fact that such undertakings are constantly required and constantly given is, to my mind, almost conclusive against the notion that the Court has power when no such undertaking has been required and given to order the solicitor to repay the costs. If the Court has such inherent power without any undertaking, it is nonsensical and ridiculous in the Court to require an undertaking to be given. It is requiring the solicitor to undertake to do that which it is said can well be enforced without any undertaking on his part.». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)
30. Κατ' ακολουθίαν των όσων έχουν προαναφερθεί, η Αγωγή των Εναγόντων αποτυγχάνει και συνεπώς απορρίπτεται.
31. Τα έξοδα[vi] που αφορούν την διαδικασία της Αγωγής αυτής, επιδικάζονται υπέρ του Εναγομένου και εναντίον των Εναγόντων, όπως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, με νόμιμο τόκο επί του ποσού που θα εγκριθεί, από την ημερομηνία έγκρισης του ποσού των εξόδων από το Δικαστήριο, μέχρι τελικής εξόφλησης του. (Υπ.) __________________________ ΜΙΧΑΛΗΣ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Μάλιστα ο συνήγορος του Εναγομένου, δήλωσε επανειλημμένος στο Δικαστήριο, ότι, δεν αμφισβητείται ο οποιοσδήποτε ισχυρισμός προβάλλεται στην έκθεση απαίτησης των Εναγόντων. Άλλωστε η μοναδική μάρτυρας που παρουσίασε την υπόθεση των Εναγόντων στο Δικαστήριο, ως προαναφέρθηκε, δεν αντεξετάστηκε από πλευράς Εναγομένου. [i] Δέστε σχετικά τις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις υποθέσεις Pioneer Candy Ltd v Tryton & Sons