← Κύπρος

ΜΙΧΑΛΑΚΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ν. ΛΕΥΤΕΡΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ, Πολιτική Αγωγή Αρ.: 2043/2011, 20/8/2015

ΜΙΧΑΛΑΚΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ν. ΛΕΥΤΕΡΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ, Πολιτική Αγωγή Αρ.: 2043/2011, 20/8/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2015:A181 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: ΜΙΧΑΛΗ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πολιτική Αγωγή Αρ.: 2043/2011 Μεταξύ: ΜΙΧΑΛΑΚΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ Ενάγοντα - και - ΛΕΥΤΕΡΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ Εναγομένου ------------------- Ημερομηνία: 20/08/2015 Αίτηση Για Παράταση Χρόνου Καταχώρισης Έφεσης ημερομηνίας 06/08/2015 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ Για τον Αιτητή: κ. Γ. Λουκαϊδης, για Δρ. Ανδρέας Π. Ποιητής & Σια Δ.Ε.Π.Ε. Για τον Καθ' ου η Αίτηση: κ. Ν. Γεωργίου, για Γεώργιος Κ. Γεωργίου Δ. Ε. Π. Ε. --------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ

  1. Με την Αίτηση του αυτή, ο Αιτητής, αιτείται, διάταγμα του Δικαστηρίου για παράταση του χρόνου για καταχώριση ειδοποίησης έφεσης, για περίοδο 2 ημερών από την ημερομηνία έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος, προς αναθεώρηση από το Ανώτατο Δικαστήριο της τελικής απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 22/06/
  2. Η ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΙ Η ΕΝΟΡΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ
  3. Η Αίτηση βασίζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς, Δ.48, κ. κ. 1 έως 4, 8 και 9, Δ.57, κ. κ. 1 έως 4 και Δ.35, κ.
  5. Η Αίτηση, συνοδεύεται από την ένορκο δήλωση του Αιτητή, ημερομηνίας 06/08/
  6. Στα αναφερόμενα σ' αυτήν γεγονότα, στρέφομαι στην συνέχεια της απόφασης μου αυτής, εκεί και όπου ο σχολιασμός τους κρίνεται απαραίτητος για σκοπούς εξέτασης της Αίτησης. Η ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΕΝΟΡΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ
  7. Ο Καθ' ου η Αίτηση, καταχώρισε ένσταση στην υπό εξέταση Αίτηση, εγείροντας ένα και μοναδικό λόγο για τον οποίο αυτή θα πρέπει να απορριφθεί από το Δικαστήριο. Ότι δηλαδή «Το λάθος ή η παράλειψη των δικηγόρων του Αιτητή και οι άλλοι λόγοι που προβάλλονται στην Αίτηση που οδήγησαν στην παράλειψη τους να καταχωρήσουν εμπρόθεσμα την έφεση δεν αποτελούν ικανοποιητικό και ουσιαστικό λόγο για την έκδοση διατάγματος παράτασης της προθεσμίας έφεσης». Σε αυτόν, στρέφομαι στην συνέχεια, κατά την εξέταση της ουσίας του υποβληθέντος αιτήματος.
  8. Η Ένσταση, βασίζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς, Δ.57, κ. 2, Δ.35, κ. κ. 2 και 19, Δ.39, κ. κ. 1 και 2, Δ.48, κ. κ. 1 έως 9, Δ.63 και Δ.64, στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο του 1960, Νόμος 14/1960, Άρθρα 21, 25, 29 και 31, στην νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στις αρχές του δικαίου της επιείκειας και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου.
  9. Η Ένσταση συνοδεύεται από την ένορκο δήλωση της κας Μαρίας Γεωργίου, ημερομηνίας 12/08/2015, που είναι, ως εκεί αναφέρεται, δικηγόρος στην Δ. Ε. Π. Ε. που εκπροσωπεί τον Εναγόμενο σε αυτή την υπόθεση. Στα αναφερόμενα σε αυτήν γεγονότα, στρέφομαι στην συνέχεια της απόφασης μου αυτής, εκεί και όπου ο σχολιασμός τους κρίνεται απαραίτητος για σκοπούς εξέτασης της υπό κρίση Αίτησης. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ
  10. Η εξάσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου που παρέχεται από τις Διαταγές 35 και 57 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, έχει αποτελέσει αντικείμενο εξέτασης σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου και οι σχετικές επί του προκείμενου αρχές έχουν αποκρυσταλλωθεί. Ενδεικτικά και για σκοπούς αποτύπωσης τους εδώ, θα αρκεστώ να παραπέμψω στην υπόθεση De Luxe Terrazo Tiles & Marbles Ltd v Εργοληπτική Εταιρεία «ΝΕΜΕΣΙΣ ΛΤΔ»

(1989)1 Α.Α.Δ. 658 και στην ακόλουθη απ' αυτήν περικοπή: ««Η διακριτική εξουσία που παρέχουν στο Δικαστήριο οι πιο πάνω Διατάξεις δεν υπόκειται σε οποιοδήποτε προκαθορισμένο περιορισμό και η άσκηση της υπέρ ή κατά του αιτητή εξαρτάται αποκλειστικά από τα ιδιαίτερα περιστασιακά και δεδομένα της κάθε υπόθεσης: Ειρήνη Κώστα Χατζημιχαήλ ν. Μαρίας Καράμιχαηλ και Άλλων
(1967)1 Α.Α.Δ. 61, και The Turkish Co-Operative Carob Marketing Society Ltd. v. Lutfi Kiamil and Another
(1973)Α.Α.Δ. 1. Παρά ταύτα, την προσέγγιση του Δικαστηρίου στην άσκηση της υπό εξέταση εξουσίας του χαρακτηρίζει πάντοτε η συμμόρφωση με ορισμένες αρχές που έχουν νομολογιακά καθιερωθεί ανάμεσα στις οποίες πρωτεύουσα θέση κατέχει η αρχή του σεβασμού των χρονικών προθεσμιών που καθόρισε ο Νομοθέτης για την άσκηση του δικαιώματος εφέσεως και ότι με φειδώ και σε εξαιρετικές μόνο περιπτώσεις οι προθεσμίες αυτές θα πρέπει να παρατείνονται. Και τούτο γιατί οποτεδήποτε οι προθεσμίες αυτές παρατείνονται επηρεάζονται το δημόσιο συμφέρον και τα δικαιώματα που οι διάδικοι έχουν στον τερματισμό των δικαστικών διαδικασιών και στο τελεσίδικο των δικαστικών αποφάσεων μέσα στις καθορισμένες για όλους προθεσμίες. Λαμβανομένων αυτών υπόψη επιβάλλεται η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να ασκείται υπέρ του αιτητή μόνο στις περιπτώσεις που ο τελευταίος ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι η αιτούμενη παράταση είναι αντικειμενικά δικαιολογημένη από τις ειδικές περιστάσεις της συγκεκριμένης περίπτωσης. Η παράταση της προθεσμίας χωρίς αποχρώντα λόγο αποτελεί αυθαίρετη παραβίαση των σχετικών Κανόνων που καθορίζουν τις προθεσμίες και είναι ασυμβίβαστη με την άσκηση από τα Δικαστήρια της σχετικής διακριτικής τους εξουσίας κατά τρόπο δικαστικό. Οι πιο πάνω αρχές έχουν καθιερωθεί σε σειρά αποφάσεων συμπεριλαμβανομένων των: Ανδρέα Π. Λοΐζου ν. Παναγιώτη Κοντεάτη
(1968)1 Α.Α.Δ. 291,2) Πολιτική Έφεση Αρ. 7742, και 3) Αίτηση στην Πολιτική Έφεση
  1. Στις Αγγλικές αποφάσεις Graig v. Phillips [1877] 7 Ch. D. 249, και McC (RD) v. McC (JA) and Another [1971] 2 All E.R. 1097, τονίστηκε ότι ο διάδικος που αιτείται χαλάρωση των προνοιών των Δικαστικών Κανόνων που αφορούν χρονικές προθεσμίες πρέπει να επιδείξει μεγάλη επιμέλεια και όχι αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην υποβολή της αίτησής του. Σχετική με περιπτώσεις μακράς καθυστέρησης είναι η υπόθεση W.T. Lamb & Sons v. Rider [1948] 2 All E.R. 402, στην οποία τονίστηκε ότι προϋπόθεση της παράτασης της προθεσμίας είναι η ικανόποιητική εξήγηση της καθυστέρησης στην υποβολή της αίτησης». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)
  2. Όπως εντοπίζεται στην απόφαση Θεόδωρος Χόππης ν Ιάκωβου Παναγή
(1993)1 Α.Α.Δ. 140, στην σελίδα 142, - αναφορά στην οποία γίνεται και στην πολύ πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Πολιτική Αίτηση Αρ. 214/2013, Αναφορικά με την εταιρεία First Ukrainian Development Ltd, ημερομηνίας 15/10/2014 - αίτημα για παράταση του χρόνου καταχώρισης έφεσης, μπορεί να εγκριθεί, ακόμα και όταν αυτό οφείλεται σε σφάλμα ή αμέλεια δικηγόρου, νοουμένου ότι το επιβάλλουν τα συμφέροντα της δικαιοσύνης: «Η διακριτική ευχέρεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε αίτημα αυτής της φύσης (παράταση χρόνου) είναι πρωτογενής. επομένως συναρτάται αποκλειστικά με την κρίση για το βάσιμο του αιτήματος. Σύμφωνα με τη νομολογία στην οποία έγινε εκτενής αναφορά η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου σ΄ αυτό τον τομέα δεν υπόκειται σε οποιουσδήποτε όρους, δηλαδή δεν αποκλείεται εκ προοιμίου ο συνυπολογισμός οποιουδήποτε γεγονότος στην κρίση του αιτήματος. Η νομολογία αποκαλύπτει ότι και σφάλμα του δικηγόρου, ακόμα και όταν αυτό οφείλεται σε αμέλεια, μπορεί να θεμελιώσει λόγο για την παράταση του χρόνου νοουμένου ότι το επιβάλλουν τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. [Βλ. The Turkish Co Operative Carob Marketing Society Ltd v. Lutfi Kiamil & Another,
(1973)1 C.L.R. 1, Erini Costa HadjiMichael v. Maria Karamichael and two Others
(1967)1 C.L.R. 61, Αδελφοί Ιακώβου (Κατασκευαί) Λτδ ν. Χ»Νικόλα
(1990)1 Α.Α.Δ. 470, Σολιάτης & Συνεργάται ν. Α. Χριστοδουλίδη
(1990)1 Α.Α.Δ. 1162 και Πεύκος Γεωργιάδης ν. Δημοκρατίας (Προσφ. Αρ. 547/90, ημερ. 30/4/92]. Αποκλειστικός οδηγός για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης είναι τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Οι προθεσμίες που τίθενται από τους Θεσμούς για τη λήψη δικονομικών μέτρων οριοθετούν το πλαίσιο για την καλή απονομή της δικαιοσύνης. Για να γίνει δεκτό αίτημα για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης οι λόγοι της καθυστέρησης πρέπει να εξηγούνται και να αντισταθμίζουν ουσιαστικά τις δυσμενείς επιπτώσεις στα συμφέροντα του αντιδίκου και στο θεσμικό πλαίσιο απονομής της δικαιοσύνης. Η προθεσμία που τίθεται από τη Δ.35 Θ.2 για την άσκηση έφεσης είναι συνυφασμένη με την τελεσιδικία και τις αρχές της δικαιοσύνης που ταυτίζονται με αυτή. Μετά την εκπνοή της προθεσμίας για την άσκηση έφεσης ο επιτυχών διάδικος μπορεί με βεβαιότητα να προσβλέπει στην άσκηση των δικαιωμάτων που του αναγνωρίζονται με τη δικαστική απόφαση και το δημόσιο στην τελεσφόρηση των μηχανισμών της δικαιοσύνης. Το συμφέρον της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Όσο μικρότερο είναι το χρονικό διάστημα που διαρρέει μεταξύ της εκπνοής της προθεσμίας και της κίνησης του μηχανισμού για παράταση ανάλογα μεγαλύτερη είναι και η πιθανότητα αποδοχής του αιτήματος.» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ
  1. Έχω ακούσει με προσοχή τα όσα ο συνήγορος του Αιτητή ανέφερε προς υποστήριξη των θέσεων και εισηγήσεων του Αιτητή και έχω κατά τον ίδιο τρόπο εξετάσει τα όσα ενόρκως προσφέρθηκαν από πλευράς Αιτητή προς υποστήριξη της υπό κρίση Αίτησης, έχοντας παράλληλα υπόψη μου και τις θέσεις και εισηγήσεις που τέθηκαν από πλευράς Καθ' ου η Αίτηση. Η εξέταση μου αυτή, με έχει οδηγήσει στην κατάληξη, ότι, στην προκείμενη περίπτωση, δεν επιβάλλεται η άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου υπέρ του Αιτητή. Και αυτό, γιατί, ο Αιτητής, δεν με έχει ικανοποιήσει, ότι, η αιτούμενη παράταση, είναι αντικειμενικά δικαιολογημένη, από ειδικές περιστάσεις που συντρέχουν στην προκείμενη περίπτωση και δικαιολογούν την κατ' εξαίρεση επίκληση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.
  2. Και εξηγώ. Ο Αιτητής, προς υποστήριξη του αιτήματος του, σε γενικές γραμμές, ισχυρίζεται τα εξής. Η τελική απόφαση του Δικαστηρίου σε αυτή την αγωγή, την αναθεώρηση της ορθότητας της οποίας ο Αιτητής επιθυμεί από το Ανώτατο Δικαστήριο, ανακοινώθηκε στους διαδίκους, στις 22/06/
  3. Μετά από πάροδο κάποιων ημερών, ο Αιτητής, είχε μεταβεί στο γραφείο των δικηγόρων του και υπέγραψε «retainer εφεσείοντος» για καταχώριση έφεσης. Η σχετική ειδοποίηση, είχε τότε συνταχθεί και ήταν έτοιμη για καταχώριση. «Κατά λάθος το retainer ετοποθετήθη» σε άλλη υπόθεση του. Αυτός ήταν και ο λόγος, που, την 03/08/2015, που ήταν και η τελευταία ημέρα καταχώρισης της επιθυμούμενης από τον Αιτητή έφεσης, οι δικηγόροι του δεν κατόρθωσαν να καταχωρήσουν την σχετική ειδοποίηση. Δεν υπήρξε, ισχυρίστηκε ο Αιτητής, οποιαδήποτε αμέλεια, είτε εκ μέρους του ιδίου, είτε των δικηγόρων του, ούτε και έλλειψη ενδιαφέροντος για την υπόθεση του. «Ήταν απλώς μία τοποθέτηση του retainer σε άλλο φάκελο, πράγμα το οποίο μπορεί να συμβεί σε οποιοδήποτε κυβερνητικό ή ιδιωτικό γραφείο». Κατά την άποψη μου, τα γεγονότα αυτά, δεν δικαιολογούν την κατ' εξαίρεση επίκληση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου προς έγκριση του αιτήματος του Αιτητή. Πρόκειται καθαρά για παράλειψη από πλευράς της Δ. Ε. Π. Ε. που ανέλαβε να ετοιμάσει και να καταχωρήσει για λογαριασμό του Αιτητή την ειδοποίηση για την πρόθεση του να εφεσιβάλει την υπό αναφορά απόφαση του Δικαστηρίου, χωρίς να εντοπίζεται σε αυτά, οποιαδήποτε ειδική περίσταση, που να αποτελεί ουσιαστικό λόγο δικαιολόγησης του αιτήματος. Η δική μου άποψη είναι, ότι, εάν το Δικαστήριο αποδεχόταν, ως μοναδικό λόγο για την παράταση της οποιασδήποτε προθεσμίας, λάθη που αφορούν ή και που προκύπτουν από τον τρόπο της συνηθισμένης ή και κανονικής λειτουργίας ή και οργάνωσης της εργασίας ενός δικηγόρου, τότε θα καταστρατηγείτο ο ίδιος ο σχετικός διαδικαστικός κανονισμός, ο οποίος, κατά κύριο λόγο (και μεταξύ άλλων), θεσπίστηκε για να ρυθμίζει ζητήματα διαδικασίας και δη προθεσμιών, για να απονέμεται η δικαιοσύνη εντός εύλογου χρόνου. Και αυτό γιατί, πολύ εύκολα, τέτοια «λάθη» θα μπορούσαν να αποτελέσουν, σχεδόν για κάθε περίπτωση - και μάλιστα, χωρίς περιθώριο ουσιαστικού ελέγχου -, υπόβαθρο για αιτήματα του είδους. Και θα ήθελα να επαναλάβω και να τονίσω, εδώ, ότι, δεν έχει παρουσιασθεί προς υποστήριξη του αιτήματος του Αιτητή, οποιοδήποτε γεγονός, που να καθιστά αυτή την περίπτωση, ειδική. Κάτι δηλαδή το ασύνηθες στον συνηθισμένο τρόπο λειτουργίας ή και οργάνωσης της εργασίας των δικηγόρων του Αιτητή, που αντικειμενικά κρινόμενο, να οδηγούσε το Δικαστήριο σε συμπέρασμα ότι, το σφάλμα τους, ως απόρροια αυτού, έκδηλα δικαιολογεί την παράταση της υπό συζήτηση προθεσμίας. Ο τρόπος λειτουργίας ή και οργάνωσης της εργασίας ενός δικηγόρου, δεν είναι ανεξάρτητος από την ίδια την εργασία που, ως δικηγόρος, αναλαμβάνει να διεκπεραιώσει. Η δε επιλογή του δικηγόρου, είναι ελεύθερη και ως εκ τούτου, ένας διάδικος που επιλέγει για την εκπροσώπηση του, συγκεκριμένο δικηγόρο, αποδέχεται ότι η εργασία που του αναθέτει, θα διεκπεραιωθεί βάσει του συγκεκριμένου τρόπου λειτουργίας ή και οργάνωσης της εργασίας του δικηγόρου αυτού. Συνεπώς, με την επιλογή του δικηγόρου, οποιαδήποτε ζητήματα που άπτονται, είτε της επάρκειας, είτε της αποδοτικότητας του δικηγόρου, που είναι άμεσα συνυφασμένα, κατά την άποψη μου, και με τον συνήθη τρόπο λειτουργίας ή και οργάνωσης της εργασίας του, - όπως είναι, στην προκείμενη περίπτωση, η παράλειψη για εμπρόθεσμη καταχώριση της έφεσης, λόγω «τοποθέτησης του retainer σε άλλο φάκελο». Δηλαδή για λόγο που αφορά την φύλαξη και αρχειοθέτηση εγγράφων -, αφορούν την μεταξύ τους σχέση (πελάτη - δικηγόρου) και τυχόν ζημιά προκληθείσα στον Ενάγοντα λόγω τέτοιας περίστασης, αν τέτοια προκύπτει, υπάρχουν άλλοι διαθέσιμοι τρόποι για να θεραπευθεί και σε καμία περίπτωση, κατά την δική μου άποψη, δεν μπορούν να αποτελέσουν ειδικό λόγο για τον Αιτητή, για την επίκληση της υπό συζήτηση διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.
  4. Ας σημειωθεί εδώ, ότι, η μαρτυρία που προσφέρθηκε στο Δικαστήριο ως προαναφέρθηκε, με την γενικότητα που αυτή διακατέχεται, δεν θα ήταν, σε κάθε περίπτωση, αρκετή, ώστε να αποσείσει το ειδικό βάρος απόδειξης των προαναφερόμενων ισχυρισμών από πλευράς του και κατ' επέκταση το σχετικό βάρος απόδειξης της Αίτησης του. Π. χ.
(1)Τι σημαίνει ακριβώς ο ισχυρισμός του Αιτητή, «Κατά λάθος το retainer ετοποθετήθη σε άλλη υπόθεση μου»;
(2)Πόσες άλλες υποθέσεις έχει ο Αιτητής, στις οποίες εκπροσωπείται από τους συγκεκριμένους δικηγόρους, που όταν διαπιστώθηκε ότι το εν λόγω έγγραφο είχε λανθασμένα, εξ όσων αντιλαμβάνομαι, αρχειοθετηθεί, δεν μπορούσε μετά από σχετική στους φακέλους των εν λόγω υποθέσεων έρευνα, να ανευρεθεί, ακόμη και την τελευταία - της καταχώρισης της έφεσης, βάσει της σχετικής προθεσμίας -, ημέρα;
(3)Πότε είχαν οι δικηγόροι του διαπιστώσει ότι, το αναγκαίο έντυπο διορισμού δικηγόρου, δεν μπορούσε να ανευρεθεί; Και πότε είχε ειδοποιηθεί ο Αιτητής για την αναγκαιότητα εκτέλεσης άλλου; Η ετοιμασία και εκτέλεση ενός έντυπου διορισμού δικηγόρου, χρειάζεται ελάχιστο χρόνο να ετοιμαστεί - θα τολμούσα να πως, κάποια λεπτά - που ακόμη και την 03/08/2015 (την τελευταία ημέρα πριν την εκπνοή της σχετική προθεσμίας), διαβήματα θα μπορούσαν να γίνουν ώστε αυτό να εξασφαλιστεί την ίδια ημέρα και η σχετική ειδοποίηση εφέσεως να καταχωρηθεί εμπρόθεσμα. Έγιναν τέτοια διαβήματα, λοιπόν; Δεν δόθηκαν δηλαδή, πέραν των προαναφερόμενων γενικών ισχυρισμών του Αιτητή, άλλοι, ειδικοί λόγοι, που θα καθιστούσαν ειδική την περίπτωση αυτή, σε βαθμό που θα δικαιολογούσε την έγκριση του Αιτήματος. Στην υπόθεση Stylianides v Flair Fashion
(1982)1 C. L. R. 786, η οποία φυσικά αφορούσε την παράταση χρόνου καταχώρισης αίτησης ανανέωσης κλητήριου εντάλματος αγωγής, δυνάμει των προνοιών της Δ.57 των Θ. Π. Δ., αλλά επίκληση της μπορεί να γίνει, πιστεύω, κατ' αναλογίαν, αναφέρεται, ότι, τα Δικαστήρια, κατά την ενάσκηση της διακριτικής τους ευχέρειας, πρέπει να είναι πολύ προσεχτικά ότι το βάρος απόδειξης αιτήσεων του είδους, διατηρείται στον απαιτούμενο σχετικό βαθμό. Αναφέρεται εκεί: «We see no reason in principle why two remedial proceedings such as the enlargement of time and renewal should not be pursued in the same application. Further nothing set before us warrants our interference with the exercise of the discretion of the trial Court though had discretion vested in us in the first place, we might require more stringent standard before excusing the delay of the respondents». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)
  1. Όπως αναφέρεται και από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Χόππης ανωτέρω, για να γίνει δεκτό αίτημα για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης, οι λόγοι της καθυστέρησης πρέπει να εξηγούνται και να αντισταθμίζουν ουσιαστικά τις δυσμενείς επιπτώσεις στα συμφέροντα του αντιδίκου και στο θεσμικό πλαίσιο απονομής της δικαιοσύνης. Στην προκείμενη περίπτωση, αν και δεν θεμελιώθηκε από πλευράς Καθ' ου η Αίτηση η οποιαδήποτε δυσμενής επίπτωση στην περίπτωση έγκρισης του Αιτήματος - ο, εν προκειμένω, πολύ γενικός ισχυρισμός του, σχετικά, στην ένορκο δήλωση που καταχωρήθηκε προς υποστήριξη της Ένστασης του, σίγουρα δεν επαρκεί - οι λόγοι της καθυστέρησης, ως επεξηγήθηκαν, δεν αντισταθμίζουν τις δυσμενείς επιπτώσεις προς το θεσμικό πλαίσιο της απονομής της δικαιοσύνης, που, γενικά ομιλούντες, δημιουργούνται από την μη τήρηση των προθεσμιών που τάσσει ο σχετικός διαδικαστικός κανονισμός, ή καλύτερα, που δημιουργείται από την χαλαρή, έως και πολύ χαλαρή αντιμετώπιση τους. ΚΑΤΑΛΗΞΗ
  2. Κατ' ακολουθία όλων των πιο πάνω, η υπό κρίση Αίτηση αποτυγχάνει και συνεπώς, απορρίπτεται, με €200 έξοδα υπέρ του Καθ' ου η Αίτηση και εναντίον του Αιτητή. (Υπ.) _________________________ ΜΙΧΑΛΗΣ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.