ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΕΝΟΥ ν. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΚΥΠΡΟΥ ΧΩΜΑΤΕΝΟΥ ΩΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΥΠΡΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΧΩΜΑΤΕΝΟΥ, Γενική Αίτηση υπ' αρ.: 130/2013, 15/9/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2015:A200 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: ΜΙΧΑΛΗ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Γενική Αίτηση υπ' αρ.: 130/2013 Μεταξύ: ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΕΝΟΥ Αιτητή - και - ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΚΥΠΡΟΥ ΧΩΜΑΤΕΝΟΥ ΩΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΥΠΡΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΧΩΜΑΤΕΝΟΥ Καθ' ου η Αίτηση ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 15/09/2015 Αίτηση αναστολής εκτέλεσης απόφασης, ημερομηνίας 14/05/2015 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον Αιτητή και Καθ' ου η Αίτηση στην υπό κρίση Αίτηση (στο εξής καλούμενος «ο Καθ' ου η Αίτηση»): κα Καραμανλή για Χάρης Κυριακίδης Δ. Ε. Π. Ε. Για τον Καθ' ου η Αίτηση και Αιτητής στην υπό κείση Αίτηση (στο εξής καλούμενος «ο Αιτητής»): κα Αναστασίου για Α. Θ. Μαθηκολώνη --------------------- ΑΠΟΦΑΣΗ (Αναφορικά με τα έξοδα) ΕΙΣΑΓΩΓΗ
- Την 11/09/2015, που η υπό αναφορά Αίτηση ήταν ορισμένη ενώπιον του Δικαστηρίου για Ακρόαση, η συνήγορος που εκπροσωπεί τον Αιτητή, δήλωσε στο Δικαστήριο ότι, η αίτηση αυτή, έχει απολέσει το αντικείμενο της, καθότι, η τελική απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 05/02/2015, αντικείμενο της αιτηθείσας αναστολής εκτέλεσης, έχει στο μεσοδιάστημα, από την καταχώριση της Αίτησης αυτής και της προβαλλόμενης σε αυτήν Ένστασης, μέχρι και την ημερομηνία Ακροάσεως της την 11/09/2015, εκτελεστεί. Ζήτησε, ως εκ τούτου, την άδεια του Δικαστηρίου για την απόσυρση της Αίτησης, δηλώνοντας ότι ο Αιτητής, επιθυμεί την διεκδίκηση των εξόδων της διαδικασίας που την αφορούν. Το αίτημα του Αιτητή, ως έχει προαναφερθεί, προσέκρουσε στην ένσταση του Καθ' ου η Αίτηση, ο οποίος, για λόγους στους οποίους θα αναφερθώ στην συνέχεια της απόφασης μου, ζήτησε τα έξοδα της Αιτήσεως. Συνεπώς, η Αίτηση αυτή, οδηγήθηκε σε ακρόαση επί του ζητήματος των εξόδων. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ
- Το θέμα των εξόδων σε μια πολιτική διαδικασία γενικά, διέπεται από το Άρθρο 43 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Νόμος 14/1960[i] όπως ο νόμος αυτός έχει τροποποιηθεί, το οποίο περιληπτικά διαλαμβάνει ότι τα έξοδα οιασδήποτε πολιτικής διαδικασίας, ή τα σχετιζόμενα προς αυτή, εκτός αν άλλως προνοείται υπό οιουδήποτε εκάστοτε ισχύοντος νόμου ή δευτερογενούς νομοθεσίας, θα τελούν υπό τη διακριτική εξουσία του δικαστηρίου, το οποίο και θα έχει πλήρη εξουσία να αποφασίζει από ποιό και σε ποια έκταση θα πληρωθούν.
- Από άποψης δευτερογενούς νομοθεσίας έχουμε τη Δ.59, κ. 1 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών[ii] όπου και πάλι προβλέπεται, ότι τηρουμένων των διατάξεων οιουδήποτε νόμου ή διαδικαστικού κανονισμού, τα έξοδα οιασδήποτε διαδικασίας, ή σχετικά με αυτή, θα είναι στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Από σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις οποίες εξετάστηκαν οι πιο πάνω πρόνοιες[iii], προκύπτει ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκείται δικαστικά και όχι αυθαίρετα και ότι, ο γενικός κανόνας, είναι ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής.
- Στην υπόθεση Νίτσα Θρασυβούλου ν. Arto Estates Ltd., (ανωτέρω), ο έντιμος Δ. Α. Δ. Πικής[1], ανέφερε τα εξής: «Είναι θεμελιωμένο ότι ο βασικός παράγοντας που διέπει την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου ως προς τα έξοδα, είναι το αποτέλεσμα της δίκης. Θεωρείται ασύννομο ο δικαιωθείς διάδικος να επωμίζεται τα έξοδα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του και εύλογο να τα επωμίζεται ο αποτυχών διάδικος, η αδικαιολόγητη προσφυγή του οποίου στο Δικαστήριο (όπως τεκμηριώνεται από το αποτέλεσμα) αποτέλεσε τη γενεσιουργό αιτία των εξόδων. Κλασσικό παράδειγμα εξαίρεσης από τον κανόνα αποτελεί η περίπτωση επιτυχόντα διαδίκου ο οποίος συμβάλλει με το χειρισμό της υπόθεσής του στην αύξηση των εξόδων της δίκης. Σ' εκείνη την περίπτωση δικαιολογείται ο μετριασμός της εφαρμογής του κανόνα (τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα) και η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, ώστε να αντανακλάται η συμβολή του επτυχόντα διαδίκου στη διόγκωση των εξόδων. Δεν είναι όμως παραδεκτή η αποστέρηση των εξόδων του επιτυχόντα διαδίκου χωρίς αποχρώντα λόγο.»
- Στην υπόθεση Georghios E. Glykys v. Ioannis Stylianou Ioannides 24 C.L.R. 220 το Ανώτατο Δικαστήριο, επεσήμανε ότι, η επίδειξη καλής προαίρεσης (kindness) από το δικαστήριο, προς τον αποτυχόντα διάδικο, προς μετριασμό των οποιωνδήποτε αισθημάτων πικρίας, δε συνιστά κριτήριο για την άσκηση διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για τη μη επιδίκαση εξόδων. ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΟΥ ΕΓΕΡΘΕΝΤΟΣ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ
- Με γνώμονα τις παραπάνω αρχές, προχωρώ στην εξέταση του κατά πόσο, ο Καθ' ου η Αίτηση, δικαιούται, ως ήταν η σχετική εισήγηση του, τα έξοδα που αφορούν την διαδικασία αυτής της αίτησης. Στην προκείμενη περίπτωση, εγείρεται όντως ζήτημα, κατά πόσο το Δικαστήριο, μη έχοντας αποφασίσει την ουσία της Αιτήσεως, μπορεί να αποφασίσει το ζήτημα των εξόδων που την αφορούν. Σε κάθε περίπτωση, η διαδικασία, δυστυχώς εκεί οδηγήθηκε (και δεν θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά), αφενός λόγω της στάσης των διαδίκων και αφετέρου, επειδή η Αίτηση, ως είναι κοινώς παραδεκτό από τους διαδίκους, έχει απολέσει το αντικείμενο της, λόγω εκτέλεσης της τελικής απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 05/02/2015, την αναστολή της οποίας ο Αιτητής επεδίωκε με την Αίτηση αυτή, μέχρι την εκδίκαση της εφέσεως που καταχώρησε, με την οποία επιθυμεί την προσβολή της ορθότητας της ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου.
- Για να καταλήξω σε απόφαση επί του ζητήματος, έλαβα υπόψη μου τα εξής δεδομένα και έχω εξισορροπήσει τις διάφορες παραμέτρους αυτής της Αίτησης, ως προκύπτουν από αυτά: i. Ο Αιτητής, όταν καταχωρούσε την αίτηση αυτή, είχε το δικαίωμα να το πράξει. Και τούτο, χωρίς αναφορά στις πιθανότητες επιτυχίας της Αιτήσεως του. ii. Η αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης θα αποστερούσε από τον Καθ' ου η Αίτηση, εκτός από τα ευεργετήματα της απόφασης γενικότερα, και την διασφάλιση ότι, η κρατούσα κατάσταση με τα φοινικόδεντρα (αντικείμενο της διαφοράς των διαδίκων και της τελικής απόφασης του Δικαστηρίου), θα έπαυε να αποτελεί κίνδυνο για τους περίοικους της περιοχής, από τον υπαρκτό, ως έκρινε το Δικαστήριο, κίνδυνο αποκοπής των εναέριων καλωδίων παροχής ηλεκτρικού ρεύματος της Α. Η. Κ., με τα οποία ένα εκ των φοινικόδεντρων πλησίαζε και το άλλο εφαπτόταν. iii. Η άμεση εκτέλεση της απόφασης, θα μείωνε μεν την δραστικότητα του δικαιώματος του Αιτητή για έφεση, όχι όμως σε τέτοιο βαθμό που να συνηγορούσε στην έγκριση του αιτήματος, λαμβανομένου και του προαναφερόμενου κινδύνου, αφού η απόφαση του Δικαστηρίου μιλάει για αποκοπή των φοινικόδεντρων και όχι για ξερίζωμα. iv. Δεν υπάρχει εγγύηση, που υπό τις περιστάσεις που αφορούν την Αίτηση αυτή, θα μπορούσε, χορηγούμενης της αναστολής, να επιδράσει ως εξισορροπητικός των δύο αρχών που διέπουν αιτήσεις του είδους, - ήτοι, αφενός, του τελεσίδικου χαρακτήρα της τελικής απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 05/02/2015 και της απόδοσης στον Καθ' ου η Αίτηση που έχει επιτύχει τον καρπόν της επιτυχίας του και την εξασφάλιση, αφετέρου, της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης του Αιτητή -, αφού το αντικείμενο της προαναφερόμενης τελικής απόφασης του Δικαστηρίου, δεν αποτιμάται σε χρήμα. v. Και τέλος, ότι, το Δικαστήριο, με την τελεσίδικη απόφαση του ημερομηνίας 05/02/2015, εξέδωσε διατάγματα εναντίον του Αιτητή (επιβάλλοντας δηλαδή σε αυτόν, συγκεκριμένη θετική υποχρέωση), - με τα οποία προφανώς ο ίδιος διαφωνεί, εξ ου και η καταχώριση της εφέσεως εναντίον της απόφασης του Δικαστηρίου - και ότι, ο Καθ' ου η Αίτηση, με την συμπεριφορά του, έχει καταστήσει το δικονομικό διάβημα που είχε στην διάθεση του Αιτητής, το οποίο είχε νομίμως και κανονικά εξασκήσει την 14/05/2015 όταν καταχωρούσε την Αίτηση του αυτή, αναστολής εκτέλεσης της απόφασης του Δικαστηρίου εκκρεμούσης της έφεσης του, αναποτελεσματικό.
- Καθοδήγηση, ως προς την κατάληξη μου, έχω αντλήσει και από την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, επί του ζητήματος της αναστολής εκτέλεσης απόφασης, εκκρεμούσης έφεσης. Παραπέμπω ενδεικτικά στις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στις υποθέσεις, Ε.Υ.R.I.K. and others v Kotsonis
(1986)1 C.L.R. 617, Παναγιώτα Δημητρίου ν Χρυσάνθης Δημητρίου
(1989)1E Α.Α.Δ 592 και Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν Αρχής Λιμένων Κύπρου
(1991)1 Α.Α.Δ.
- Ως εκ των προαναφερομένων, κρίνω ότι, υπό τις περιστάσεις, ορθό και δίκαιο είναι να μην αποδοθούν έξοδα σε κανένα εκ των δύο διαδίκων. ΚΑΤΑΛΗΞΗ
- Κατ' ακολουθίαν όλων των πιο πάνω, η Αίτηση αποσύρεται και απορρίπτεται, χωρίς καμία διαταγή ως προς τα έξοδα. (Υπ.) __________________________ ΜΙΧΑΛΗΣ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] (όπως ήταν τότε) [i] Το εν λόγω Άρθρο 43 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Νόμος 14/1960, προνοεί: «Τα έξoδα oιασδήπoτε πoλιτικής διαδικασίας ή τα σχετιζόμεvα πρoς αυτήv, εvώπιov oιoυδήπoτε δικαστηρίoυ, εκτός εάv άλλως πρoβλέπεται υπό oιoυδήπoτε εκάστoτε ισχύovτoς vόμoυ ή δευτερoγεvoύς voμoθεσίας, θα τελoύv υπό τηv διακριτικήv εξoυσίαv τoυ δικαστηρίoυ και τo δικαστήριov θα έχη πλήρη εξoυσίαv vα απoφασίζη υπό τιvoς και κατά τιvα έκτασιv τα τoιαύτα έξoδα θα πληρωθώσι». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) [ii] Η Δ.59, κ. 1 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, προνοεί: «Subject to the provisions of any law or Rules, the costs of and incident to any proceeding shall be in the discretion of the Court or Judge, who may authorize an executor, administrator or trustee who has not unreasonably instituted, or carried on, or resisted any proceeding, to have his costs paid out of a particular estate or fund». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) [iii] Βλέπετε, μεταξύ άλλων, τις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις υποθέσεις Eleftheriou v. Roussou
(1958)23 C.L.R. 191, Γιαννάκης Φιλίππου ν. Έλενας Φιλίππου
(1990)1 Α.Α.Δ. 890, Νίτσα Θρασυβούλου ν. Arto Estates Ltd.
(1993)1 A.A.Δ. 12 και Theomaria Estates Ltd v. Samuel Mason κ. α.
(2005)1 Α.Α.Δ. 256. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο