← Κύπρος

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ν. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ, Πολιτική Αγωγή Αρ.: 127/2011, 23/12/2015

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ν. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ, Πολιτική Αγωγή Αρ.: 127/2011, 23/12/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2015:A274 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: ΜΙΧΑΛΗ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πολιτική Αγωγή Αρ.: 127/2011 Μεταξύ:

  1. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
  2. ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ ΜΑΚΡΗ Εναγόντων / Αιτητών - και - ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ Εναγομένου / Καθ' ου η Αίτηση ------------------- Ημερομηνία: 23/12/2015 Αίτηση για προσθήκη διαδίκου (ενάγοντα), ημερομηνίας 19/10/2015 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Ενάοντες / Αιτητές: κ Γ. Θ. Κούμα Για τον Εναγόμενο / Καθ' ου η Αίτηση: κα Δ. Χατζηδημήτρη Καρά για την Αντώνης Κ. Καράς Δ. Ε. Π. Ε. --------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ
  3. Οι Ενάγοντες, με την υπό κρίση Αίτηση, αιτούνται από το Δικαστήριο, τα ακόλουθα διατάγματα: «
  4. Προσθήκη διαδίκου δια της προσθήκης ως Ενάγοντα 3 του Ευάγγελου Μακρή.
  5. Προσθήκη διαδίκου δια της προσθήκης ως Ενάγοντα 4 του Μιχαήλ Μακρή.
  6. Οποιοδήποτε άλλο διάταγμα ή/και θεραπεία την οποία το . Δικαστήριο ήθελε θεωρήσει δικαία και πρέπουσα υπό τα περιστάσεις.
  7. Τα έξοδα της παρούσας αιτήσεως». Η ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΙ Η ΕΝΟΡΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ
  8. Η Αίτηση βασίζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Δ.2, κ. κ. 1, 2 και 3, Δ.9 κ. κ. 1 έως 4 και 6 έως 11, Δ.25 κ. κ. 1 έως 6, Δ.48 κ. κ. 1 έως 4, 8 και 9, Δ.63 κ. κ. 1 και 2 και επί της πρακτικής και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου.
  9. Η Αίτηση συνοδεύεται από την ένορκο δήλωση της κας Ζωής Βασιλείου, που είναι, ως δηλώνει, ξαδέλφη των Εναγόντων και έχει προσωπική γνώση των γεγονότων που αφορούν αυτή την Αγωγή. Στα όσα από πλευράς γεγονότων παρατίθενται σε αυτήν, επανέρχομαι στην συνέχεια της απόφασης μου, εκεί και όπου μνεία σε αυτά καθίσταται απαραίτητη για σκοπούς εξέτασης του υποβληθέντος αιτήματος. Η ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΕΝΟΡΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ
  10. Ο Εναγόμενος, καταχώρισε ένσταση στην υπό εξέταση Αίτηση, εγείροντας αριθμό λόγων ένστασης, βάσει των οποίων, η υπό κρίση Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί από το Δικαστήριο. Σε αυτούς στρέφομαι στην συνέχεια, κατά την εξέταση της ουσίας του υποβληθέντος αιτήματος.
  11. Η Ένσταση, βασίζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Δ.9 κ. κ. 1 έως 13, Δ.25 κ. κ. 1 έως 5, Δ.48 κ. κ. 1, 2, 4, 7 και 9, στον Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο, Κεφ. 148, στην διακριτική ευχέρεια, στις συμφυείς εξουσίες και την πρακτική του Δικαστηρίου, τις γενικές αρχές που διέπουν το θέμα της προσθήκης διαδίκου, την αρχή της δίκαιης δίκης εντός εύλογου χρόνου, Άρθρο 30 του Συντάγματος και Άρθρο 6 της Ε. Σ. Δ. Α.
  12. Η Ένσταση συνοδεύεται από την ένορκο δήλωση του Εναγομένου, ημερομηνίας 30/10/
  13. Στα αναφερόμενα σε αυτήν γεγονότα, στρέφομαι στην συνέχεια της απόφασης μου αυτής, εκεί και όπου ο σχολιασμός τους κρίνεται απαραίτητος για σκοπούς εξέτασης της υπό κρίση Αίτησης. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ
  14. Η Αίτηση των Εναγόντων, βασίζεται[1], ουσιαστικά, στην Δ.9 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών (στο εξής καλούμενοι «οι Θ. Π. Δ.»). Οι κανονισμοί 1 και 10 αυτής, προνοούν: « All persons may be joined in one action as plaintiffs, in whom any right to relief in respect of or arising out of the same transaction or series of transactions is alleged to exist, whether jointly, severally, or in the alternative, where if such persons brought separate actions any common question of law or fact would arise: provided that, if upon the application of any defendant it shall appear that such joinder may embarrass or delay the trial of the action, the Court or a Judge may order separate trials, or make such other order as may be expedient, and judgment may be given for such one or more of the plaintiffs as may be found to be entitled to relief, for such relief as he or they may be entitled to, without any amendment. But the defendant, though unsuccessful, shall be entitled to his costs occasioned by so joining any person who shall not be found entitled to relief unless the Court or a Judge in disposing of the costs shall otherwise direct. .................................
  15. No cause or matter shall be defeated by reason of the misjoinder or non-joinder of parties, and the Court may in every cause or matter deal with the matter in controversy so far as regards the rights and interests of the parties actually before it. The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, either upon or without the application of either party, and on such terms as may appear to the Court or Judge to be just, order that the names of any parties improperly joined, whether as plaintiffs or as defendants, be struck out, and that the names of any parties, whether plaintiffs or defendants, who ought to have been joined, or whose presence before the Court may be necessary in order to enable the Court effectually and completely to adjudicate upon and settle all the questions involved in the cause or matter, be added. No person shall be added as a plaintiff suing without a next friend, or as the next friend of a plaintiff under any disability, without his own consent in writing thereto. Every party whose name is so added as defendant shall be served with a writ of summons or notice in manner provided by Rule 11 of this Order or in such manner as may be prescribed by any special order, and the proceedings as against such party shall be deemed to have begun only on the service of such writ or notice.». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)
  16. Η υπό συζήτηση Διαταγή, που είναι η αντίστοιχη της παλαιάς Ο. 16, r. 11 των Αγγλικών Θ. Π. Δ., στόχευε ακριβώς αυτό που και οι Αγγλικοί περί Δικαστηρίων Νόμοι στόχευαν διαχρονικά, στην διασφάλιση διάγνωσης πλήρως και τελικώς όλων των διαφορών που τυχόν να προκύπτον από το ίδιο ζήτημα, χωρίς την καθυστέρηση και τα έξοδα που ενέχει η έγερση ξεχωριστών δικαστικών διαδικασιών. Ίδιες πρόνοιες εντοπίζονται και στον δικό μας περί Δικαστηρίων Νόμο του 1960, Νόμος 14/1960[i] ο οποίος αποσκοπεί ακριβώς το ίδιο πράγμα. Δέστε εν προκειμένω, τα αναφερόμενα του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις υποθέσεις Mepa Underwriting Management Ltd v Αγροτικής Ανώνυμης Ελληνικής Εταιρείας Γενικών Ασφαλίσεων

(1997)1 Α.Α.Δ. 772 και Χριστάκης Αντωνίου Σοφιανού ν Minas Makris Developers Ltd κ. α.
(2011)1 Α.Α.Δ.
  2. Η Διαταγή όμως αυτή, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να εκλαμβάνεται ότι μετριάζει την αναγκαιότητα όπως, ενώπιον του Δικαστηρίου παρουσιάζονται οι κατάλληλοι διάδικοι που είναι αναγκαίοι για την επίλυση του επίδικου ζητήματος. Το Δικαστήριο, έχει διακριτική ευχέρεια να αρνηθεί την έκδοση διατάγματος προσθήκης διαδίκου και να επιλέξει να αποφασίσει τα δικαιώματα των διαδίκων που βρίσκονται ενώπιον του, ειδικότερα στην περίπτωση όπου η Αγωγή ή η ενώπιον του διαδικασία, έχει προχωρήσει με την εκδίκαση της χωρίς να υπάρξει ένσταση ως προς τους διαδίκους. Το τι όμως παρατηρείται γενικά, είναι ότι, η εξουσία που παρέχεται στο Δικαστήριο από την Δ.9 των Θ. Π. Δ.[2], ασκείται ευρέως από τα Δικαστήρια, παρά το γεγονός ότι η προσθήκη καινούριων διαδίκων μπορεί να προκαλέσει πρόσθετα έξοδα και να επιβάλει την παρουσίαση νέας μαρτυρίας. Αποφασιστικής σημασίας παράγοντας σε κάθε τέτοια περίπτωση, είναι κατά πόσο η προσθήκη νέου διαδίκου δύναται, υπό τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υπόθεσης, να προκαλέσει αδικία ή δικονομική και ουσιαστική αμηχανία στον αντίδικο. Σε μια τέτοια περίπτωση, το αίτημα μπορεί να μην γίνει αποδεκτό από το Δικαστήριο. Ενταγμένα αυτά πάντοτε, στο γενικότερο στόχο της δικονομίας και πρακτικής των Δικαστηρίων, στον οποίο προαναφέρθηκα, - που είναι διάχυτος στους Θ. Π. Δ. μας, - ότι, το Δικαστήριο, προβαίνει σε όλες εκείνες τις απαραίτητες αλλαγές που θα υποβοηθήσουν την αποτελεσματική και πλήρη εκδίκαση όλων των επίδικων ζητημάτων που εγείρονται σε μία υπόθεση.
  3. Είναι ξεκάθαρο, τόσο από τις πρόνοιες της Δ.9 των Θ. Π. Δ., όσο και από τις πρόνοιες της Δ.12 των Θ. Π. Δ.[3], ότι, μία απαίτηση, δεν μπορεί να απορριφθεί για μόνο τον λόγο ότι λανθασμένα συνενώθηκε ή δεν συνενώθηκε κάποιο πρόσωπο ως διάδικος σε αγωγή ή άλλη διαδικασία. Αυτό και μόνο το γεγονός, δεν αποτελεί υπεράσπιση[ii]. Το Δικαστήριο, ακόμη και σε τέτοιες περιπτώσεις, μπορεί να επιλύσει τα επίδικα ζητήματα, στο βαθμό που αυτά επηρεάζουν τα συμφέροντα κα δικαιώματα των προσώπων που είναι διάδικοι στην υπόθεση[iii]. Αν θα υπάρξει ένταση από τον οποιονδήποτε από τους διάδικους, στην βάση του ότι ενώπιον του Δικαστηρίου δεν βρίσκονται όλα τα κατάλληλα πρόσωπα, αυτή πρέπει να εγείρεται το ενωρίτερο δυνατόν στην διαδικασία. Το ορθότερο είναι, το ζήτημα να εγείρεται προδικαστικά, με την δικογραφία, και να αποφασίζεται κατ' επίκληση της Δ.27, κ. 1 των Θ. Π. Δ., ή κατόπιν αιτήματος στην βάση αιτήσεως δυνάμει της υπό συζήτηση Δ.9 των Θ. Π. Δ., ή βάσει της Δ.30 των Θ. Π. Δ., κατά την ακρόαση εκδοθείσας, βάσει αυτής, κλήσης, για τις οδηγίες του Δικαστηρίου[iv]. Στις περιπτώσεις όμως όπου η έλλειψη δικαιοπρακτικής ικανότητας ή εξουσίας στην έγερση της Αγωγής προκύπτει ξεκάθαρα, τότε, ανεξαρτήτως του σταδίου στο οποίο βρίσκεται η διαδικασία, το Δικαστήριο, μπορεί να διατάξει την απόρριψη της Αγωγής[v], ακόμη και αυτεπάγγελτα[vi].
  4. Σύμφωνα με την πρακτική που επιβάλλει η ίδια η Δ.9, κ. 10 των Θ. Π. Δ., η συνένωση προσώπου ως ενάγοντα σε υφιστάμενη αγωγή, μπορεί να επιτραπεί, μόνο όταν το πρόσωπο αυτό συγκατατεθεί προς τούτο γραπτώς. Συγκατάθεση την οποία μάλιστα, πρέπει να υπογράφει ο ίδιος και όχι το οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο. Παρά ταύτα, σχετικό διάταγμα μπορεί να εκδοθεί από το Δικαστήριο, ακόμη και στην απουσία γραπτής συγκατάθεσης του προσώπου η συνένωσης του οποίου επιδιώκεται, υπό την αίρεση παρουσίασης σχετικής συγκατάθεσης στον Πρωτοκολλητή, εντός ταχθείσας από το Δικαστήριο προθεσμίας[vii].
  5. Σε ότι αφορά τα της διαδικασίας, στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 5η Έκδοση, στην σελίδα 211 και παράγραφο 214, σχετικά με τα προαναφερόμενα, αναφέρονται τα εξής: «The court's permission is required to remove, add or substitute a party, except where the claim form has not been served. An application for such permission may be made by an existing party or a person who wishes to become a party. An application for an order substituting a new party where an existing party's interest or liability has passed may be made without notice and must be supported by evidence. No person may be added or substituted as a claimant unless he has given his consent in writing and that consent has been filed with the court. An order for the removal, addition or substitution of a party must be served on all parties to the proceedings and any other person affected by the order. When the court makes an order for the removal, addition or substitution of a party, it may give consequential directions about filing and serving the claim form on any new defendant, serving relevant documents on the new party and the management of the proceedings. Where a party is joined to existing proceedings, the party joined is entitled to require the party joining him to supply, without charge, copies of all statements of case, written evidence and any documents appended or exhibited to them which have been served in the proceedings by or upon the joining party which relate to any issues between the joining party and the party joined, and copies of all orders made in those proceedings. The documents must be supplied within 48 hours after a written request for them is received.». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)
  6. Σύμφωνα με την Δ.48 κ. κ. 8 και 9 των Θ. Π. Δ., αίτηση που υποβάλλεται δυνάμει των προνοιών της Δ.9 κ. 10 των Θ. Π. Δ., υποβάλλεται με κλήση προς την αντίδικη πλευρά και πρέπει να υποστηρίζεται από ένορκο δήλωση, στην οποία, απαραίτητη αναφορά πρέπει να γίνεται στο συμφέρον ή την σύνδεση του προτιθέμενου προς συνένωση διαδίκου με την υφιστάμενη διαδικασία και να γίνεται τεκμήριο, η γραπτή συγκατάθεση του προτιθέμενου προς συνένωση, ως ενάγοντα, προσώπου[viii].
  7. Αίτημα που υποβάλλεται βάσει της Δ.9 κ. 10 των Θ. Π. Δ., για την προσθήκη ενάγοντα, μπορεί να εγκριθεί, όταν, η βάση της αγωγής του υφιστάμενου ενάγοντα είναι, στην απουσία του προτιθέμενου προς συνένωση ενάγοντα, ελλιπής ή ελαττωματική. Και τούτο, ειδικότερα στις περιπτώσεις όπου, από τα γεγονότα της υπόθεσης, εγείρεται κάποιο ζήτημα μεταξύ του προτιθέμενου προς συνένωση διαδίκου και του υφιστάμενου διάδικου (και δη του εναγομένου στην Αγωγή), που σχετίζεται με τα επίδικα στην αγωγή ζητήματα και η συνένωσης αυτού του προσώπου ως διαδίκου είναι επιθυμητή προς επίλυση του εν λόγω ζητήματος. Γενικότερα όμως, ως προαναφέρθηκε, η προσθήκη επιτρέπεται, όταν αυτή κρίνεται επιθυμητή για τον προσδιορισμό και επίλυση όλων των πραγματικών επίδικων ζητημάτων σε μία υπόθεση. Αντιθέτως, δεν εγκρίνεται, εκεί που το αποτέλεσμα θα είναι η εισαγωγή μίας εντελώς νέας βάσης Αγωγής ή η αναβίωσης αγώγιμου δικαιώματος το οποίο έχει παραγραφεί[ix]. Το Δικαστήριο, στην βάση των ίδιων κριτηρίων, - σαφέστατα όμως σε μία αντίστροφη διεργασία -, μπορεί να διατάξει την διαγραφή ενός προσώπου από διάδικο σε Αγωγή, αν το πρόσωπο αυτό δεν είναι επιθυμητό να έχει σε αυτήν μια τέτοια ιδιότητα. Το Δικαστήριο, μπορεί επίσης να διατάξει όπως, ένα καινούριο πρόσωπο, υποκαταστήσει υφιστάμενο διάδικο σε Αγωγή, εάν το συμφέρον ή η ευθύνη του τελευταίου έχει μεταφερθεί στον νέο διάδικο και η υποκατάστασης, είναι επιθυμητή για τον προσδιορισμό και επίλυση όλων των πραγματικών επίδικων ζητημάτων στην διαδικασία. Εξετάζοντας ένα αίτημα, ως το υπό συζήτηση, στην βάση των προαναφερόμενων κριτηρίων, το Δικαστήριο αποφεύγει να αποφαίνεται για ζητήματα δικαιωμάτων των διαδίκων, ή των προτιθέμενων προς προσεπίκληση διαδίκων, στην ουσία τους. ΕΞΕΤΑΣΗ ΑΙΤΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΕΓΕΡΘΕΝΤΩΝ ΖΗΤΗΜΑΤΩΝ
  8. Ενάγοντας, ως ορίζεται από την Δ.1 κ. 2 των Θ. Π. Δ., είναι το πρόσωπο που προσέρχεται στο Δικαστήριο με κάποια απαίτηση. Συνεπώς, ένα πρόσωπο δεν μπορεί να είναι ενάγοντας, αν δεν έχει έννομο συμφέρον στο αντικείμενο της αξίωσης[x]. Συναφώς, εκτός και εάν υπάρχει περί τούτου αντίθετη πρόνοια από νόμο, ή έχει διαταχθεί διαφορετικά από το Δικαστήριο, όλα τα πρόσωπα που δικαιούνται από κοινού με τον ενάγοντα κάποια θεραπεία, πρέπει απαραιτήτως να είναι διάδικοι στην Αγωγή. Μάλιστα, στις περιπτώσεις όπου τα πρόσωπα αυτά αρνούνται να συνενωθούν ως ενάγοντες διάδικοι, επιβάλλεται, εκτός και εάν το Δικαστήριο διατάξει διαφορετικά, να συνενωθούν από πλευράς ενάγοντα, ως εναγόμενοι διάδικοι[xi]. Σημειώνονται όμως εδώ και τα αναφερόμενα του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Γεώργιος Λάμπρου κ. α. ν Ελένη Κεφάλα
(2000)1 Α.Α.Δ. 1516 σε ότι αφορά περιπτώσεις συνιδιοκτητών ακίνητης ιδιοκτησίας και το δικαίωμα έγερσης αγωγής με βάση το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης, όχι από όλους (δηλαδή από κοινού), στην αποφασίστηκε ότι η Αγωγή μπορεί, πάρα αυτά, να κριθεί στην βάση του μεριδίου των διαδίκων στην αγωγή. Ανεξαρτήτως δηλαδή της απουσίας από την διαδικασία κάποιων από τους συνιδιοκτήτες[xii].
  1. Σε Αγωγή για απαίτηση που βασίζεται στο αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης, όπως είναι και η υπό συζήτηση, κατάλληλος ενάγοντας είναι το πρόσωπο που υπέστη την ζημιά από τον αδικοπραγούντα, ή το πρόσωπο που δια νόμου έχει δικαίωμα έγερσης της αγωγής, ή που έκτοτε έχει αποκτήσει τέτοιο δικαίωμα. Λαμβανομένου πάντοτε υπόψη του ότι, η παράνομη επέμβαση, είναι αδίκημα εναντίον της κατοχής ακινήτου και όχι της κυριότητας του[xiii]. Καθώς επίσης και του και του ότι, πρόκειται για αστικό αδίκημα που είναι αγώγιμο από το πρόσωπο στου οποίου η επίδικη ακίνητη ιδιοκτησία βρίσκεται υπό κατοχή κατά τον ουσιώδη χρόνο της επέμβασης και για όσο αυτή διαρκεί, που μπορεί, ανάλογα της περίπτωσης, να αξιώσει αποζημιώσεις, ή απαγορευτικό διάταγμα, ή και τις δύο προαναφερόμενες θεραπείες.
  2. Στην προκείμενη περίπτωση, προς υποστήριξη του Αιτήματος, οι Ενάγοντες / Αιτητές με την ένορκο δήλωση που παρουσίασαν προς υποστήριξη του αιτήματος, υποστηρίζουν σε γενικές γραμμές τα εξής. Κατά τον ουσιώδη χρόνο έγερσης της Αγωγής αυτής, οι Ενάγοντες / Αιτητές ήταν οι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του ακινήτου σε σχέση με το οποίο προβάλλεται ισχυρισμός ότι ο Εναγόμενος / Καθ' ου η Αίτηση παράνομα επενέβη[4]. Σημειώνεται εδώ, ότι, σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης των Εναγόντων / Αιτητών, η ισχυριζόμενη από πλευράς Εναγομένου / Καθ' ου η Αίτηση πράξη παράνομης επέμβασης στο ακίνητο τους, έλαβε χώρα κατά ή περί τον Οκτώβριο του έτους 2009, ήταν μεμονωμένη - από την άποψη ότι ο Εναγόμενος / Καθ' ου η Αίτηση εισήλθε χωρίς την εξουσιοδότηση τους εις το εν λόγω ακίνητο και απέκοψε κάποια ελαιόδεντρα - και τους προκάλεσε ζημιά. Οι ίδιοι οι Ενάγοντες / Αιτητές, στην έκθεση απαίτησης τους ποσοτικοποιούν την ισχυριζόμενη ζημιά τους, την κατατάσσουν ως «ειδική» και ως τέτοια την αξιώνουν εναντίον των Εναγομένων, πλέον γενικές αποζημιώσεις για παράνομη επέμβαση. Οδηγήθηκαν, ισχυρίζονται, στην καταχώριση της υπό κρίση Αίτησης, γιατί, την 27/08/2013, το ιδιοκτησιακό καθεστώς του υπό αναφορά ακινήτου άλλαξε και πλέον ιδιοκτήτες του, είναι ο Ενάγοντας 1 και οι προτιθέμενοι προς συνένωση διάδικοι, Ευάγγελος Μακρή και Μιχαήλ Μακρή. Πρόκειται για τα παιδιά της Ενάγουσας 2, η οποία τους μεταβίβασε το μερίδιο της δυνάμει δωρεάς.
  3. Τα προαναφερόμενα γεγονότα, βρίσκω ότι δεν δικαιολογούν το αίτημα. Τα ισχυριζόμενα δικαιώματα των Εναγόντων / Αιτητών σε αυτή την Αγωγή, ως εμφαίνεται από την έκθεση απαίτησης τους, αποκρυσταλλώθηκαν πριν την καταχώριση της. Δεν υπάρχει ισχυρισμός ότι η παράνομη επέμβαση από πλευράς του Εναγομένου / Καθ' ου η Αίτηση συνεχίζεται μέχρι σήμερα και δη μετά την ημερομηνία της μεταβίβασης εις στο όνομα τους των μεριδίων της Ενάγουσας
  4. Συνεπώς, η βάση της Αγωγής των Εναγόντων / Αιτήτών δεν μπορεί υπό τις περιστάσεις να κριθεί, στην απουσία των προτιθέμενων προς συνένωση προσώπων, ελλιπής ή ελαττωματική. Περαιτέρω και ως έχω προαναφέρει, δεν φαίνεται από τα ισχυριζόμενα γεγονότα, να εγείρεται κάποιο ζήτημα μεταξύ των προτιθέμενων προς συνένωση προσώπων και του Εναγομένου / Καθ' ου η Αίτηση, που να σχετίζεται με τα επίδικα στην αγωγή ζητήματα, ώστε η συνένωσης τους ως διαδίκων στην Αγωγή να είναι επιθυμητή. Από την άποψη πάντοτε επίλυσης ενός τέτοιου ζητήματος. Ως χαρακτηριστικά αναφέρεται από τον έντιμο Π. Α. Δ. Γ. Μ. Πική (ως ήταν τότε) στην ομόφωνη απόφαση του Εφετείου στην υπόθεση Νίκος Κυθρεώτης κ. α. ν Άθου Μιχαηλίδη Milington-Ward
(2001)1 Α.Α.Δ. 1480, «Ο νόμιμος ιδιοκτήτης γης δε φαίνεται να καθίσταται διάδοχος των δικαιωμάτων πρώην ιδιοκτήτη». Στην βάση των προλεχθέντων, το αίτημα των Εναγόντων / Αιτητών απορρίπτεται, χωρίς να τίθεται προς εξέταση ζήτημα απόδειξης συγκατάθεσης των εν λόγω προσώπων να συνενωθούν ως Ενάγοντες στην παρούσα Αγωγή, που θεσμικά, αλλά και σύμφωνα με την νομολογία, είναι επίσης λόγος απόρριψης τους αιτήματος. ΚΑΤΑΛΗΞΗ
  1. Κατ' ακολουθία των πιο πάνω η παρούσα Αίτηση αποτυγχάνει και συνεπώς απορρίπτεται.
  2. Ως προς το θέμα των εξόδων και λαμβάνοντας υπόψη το αποτέλεσμα εκδίκασης της παρούσας Αίτησης, τα έξοδα της Αίτησης και της διαδικασίας ακροάσεως της, €522,41[xiv], επιδικάζονται σε βάρος των Εναγόντων και υπέρ του Εναγομένου. Θα είναι όμως πληρωτέα μετά την έκδοση της τελικής απόφασης του Δικαστηρίου στην Αγωγή. Νόμιμος τόκος επί του προαναφερόμενου ποσού θα επιβάλλεται, από την ημερομηνία ανακοίνωσης της τελικής απόφασης του Δικαστηρίου μέχρι εξόφλησης. (Υπ.) ___________________________ ΜΙΧΑΛΗΣ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Είναι ξεκάθαρο ότι η νομική βάση της υπό κρίση Αίτησης, δεν περιλαμβάνει την Δ.12, κ. 4 των Θ. Π. Δ. [2] - ως παρατηρείται και από τους συγγραφείς του Annual Practise του 1958, Τόμος 1, σελίδα 345, - [3] Επίκληση της οποίας, σημειώνεται, εδώ δεν γίνεται από πλευράς Εναγόντων / Αιτητών. [4] Ισχυρισμός άλλωστε δικογραφημένος και στην παράγραφο 3 της έκθεσης απαίτησης τους. [i] Το Άρθρο 31 του Νόμου 14/1960 προνοεί: «Έκαστov δικαστήριov εv τη ασκήσει της πoλιτικής αυτoύ δικαιoδoσίας oφείλει εv εκάστη δίκη ή άλλη διαδικασία, vα παρέχη είτε απoλύτως ή υπό τoιoύτoυς όρoυς και πρoϋπoθέσεις, ως τo δικαστήριov κρίvει δίκαιov, πάσας τας θεραπείας εις ας oιoσδήπoτε τωv διαδίκωv θα εδικαιoύτo εv σχέσει πρoς oιαvδήπoτε εγερθείσαv υπ' αυτoύ αξίωσιv στηριζoμέvηv επί τoυ vόμoυ ή τωv αρχώv της επιεικίας (equity) κατά τoιoύτov τρόπov, εφ' όσov τoύτo είvαι δυvατόv, ώστε πάvτα τα αμφισβητoύμεvα θέματα μεταξύ τωv διαδίκωv vα διαγιγvώσκωvται πλήρως και τελικώς και πάσα πoλλαπλότης της διαδικασίας αφoρώσης εις oιovδήπoτε τωv θεμάτωv τoύτωv vα απoφεύγεται.». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) [ii] Δέστε σχετικά τα αναφερόμενα στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 5η Έκδοση, στην σελίδα 205 και παράγραφο
  3. [iii] Δέστε σχετικά τα αναφερόμενα στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 5η Έκδοση, στην σελίδα 205 και παράγραφο
  4. [iv] Δέστε σχετικά τα αναφερόμενα στο Annual Practise του 1958, Τόμος 1, στην σελίδα
  5. [v] Δέστε σχετικά την απόφαση του Αγγλικού Εφετείου στην υπόθεση John Shaw & Sons (Salford) Ltd v Shaw [1935] 2 KB 113, CA. [vi] Δέστε σχετικά τις αποφάσεις της Δικαστικής Επιτροπής της Βουλής των Λόρδων στις υποθέσεις Daimler Co Ltd v Continental Tyre and Rubber Co (Great Britain) Ltd [1916] 2 AC 307, HL και Lazard Bros & Co v Banque, Lazard Bros & Co v Midland Bank Ltd [1933] AC 289, HL, καθώς επίσης και την απόφαση του Αγγλικού Εφετείου στην υπόθεση lndustrielle de Moscou [1932] 1 KB 617, CA. Σημειώνεται όμως εδώ και ο δικαστικός λόγος του Ανωτάτου Δικαστηρίου της χώρας μας στην υπόθεση Mepa Underwriting Management Ltd v Αγροτικής Ανώνυμης Ελληνικής Εταιρείας Γενικών Ασφαλίσεων
(1997)1 Α.Α.Δ.
  1. [vii] Δέστε σχετικά τα αναφερόμενα στο Annual Practise του 1958, Τόμος 1, στην σελίδα 346 κάτω από τον τίτλο «Procedure—Consent of Person Added». [viii] Δέστε σχετικά τα αναφερόμενα στο Annual Practise του 1958, Τόμος 1, στην σελίδα 350 κάτω από τον τίτλο «Application.—May be by either party, r. 11.». [ix] Δέστε σχετικά τα αναφερόμενα στο Annual Practise του 1958, Τόμος 1, στην σελίδα 346 κάτω από τον τίτλο «On Application of Plaintiff». Σε τέτοιες περιπτώσεις, πρόσθετα κριτήρια τίθενται προς ικανοποίηση. Δέστε σχετικά τα αναφερόμενα στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 5η Έκδοση, στην σελίδα 212 και παράγραφο
  2. [x] Δέστε σχετικά τα αναφερόμενα στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 5η Έκδοση, στην σελίδα 206 και παράγραφο
  3. [xi] Δέστε σχετικά τα αναφερόμενα στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 5η Έκδοση, στην σελίδα 206 και παράγραφο 208, καθώς επίσης και στις σελίδες 208 και 209 στην παράγραφο
  4. [xii] Αναφέρθηκαν από το Εφετείο στην υπόθεση Γεώργιος Λάμπρου κ. α. ν Ελένη Κεφάλα
(2000)1 Α.Α.Δ. 1516 τα εξής σχετικά: «Θα ασχοληθούμε τώρα με το κατά πόσο θα έπρεπε να συνενωθούν στην αγωγή ως διάδικοι όλοι οι συνιδιοκτήτες των επίδικων κτημάτων και ειδικά του τεμαχίου 482/1. Επί του προκειμένου παραπέμπουμε στο σκόλουθο απόσπασμα από το σύγγραμα Clerk & Lindsell on Torts 14η Έκδοση, παράγραφος 212, στο οποίο γίνεται αναφορά και στην πρωτόδικη απόφαση: "Joint plaintiffs in tort. Where a tort was committed to some subjectmatter in which several persons were jointly interested, non-joinder of any of the parties so interested as plaintiffs was formerly matter for a plea in abatement, but if no such plea was raised, the parties who sued were entitled to recover damages in proportion to their interests in the subjectmatter. Thus one of several joint owners of a chattel might recover for the injury to his share, leaving his co-owners to recover in another action for the injury to their shares. Pleas in abatement no longer exist, and neither the misjoinder nor the non-joinder of any party leads to the defeat of the action: the court may determine the issues in dispute so far as they affect the rights and interests of those who are parties. On the other hand, unless the court gives leave to the contrary, all persons jointly entitled to relief should be made parties and any one of them who does not consent to being joined as a plaintiff must be made a defendant." Kαι στο σύγγραμμα Bullen & Leake and Jacob's Precedents of Pleadings στo οποίo και πάλι γίνεται αναφορά στην πρωτόδικη απόφαση: "In actions for torts, where several persons are entitled to sue in respect of a wrong done to them jointly, as, for instance, in cases of injury to their joint property by trespass, conversion, or negligence, they should, in general, all join as plaintiffs in the action. But it does not lie in the mouth of the wrongdoer to complain of non-joinder. It has been decided that one of several co-owners of a patent may sue alone for an infringement of his right, and so may one of several co-owners of a trade mark; again in an action for conversion, one of several co-owners may sue alone, although he will be able to recover only his own share of the value of the property converted." (Η υπογράμμιση είναι δική μας). (Δέστε και Βaker v. Barclays Bank Ltd
(1955)2 All E.R. 571). Έτσι, το επιχείρημα των εφεσειόντων-εναγομένων δεν μπορεί να ευσταθήσει. Ιδιαίτερα δε όσον αφορά τη μη συνένωση όλων των συνιδιοκτητών του τεμαχίου 482/1 των εφεσειόντων-εναγομένων, αφού οι λοιποί συνιδιοκτήτες σε καμιά ενέργεια δεν είχαν προβεί που να συνιστά το αστικό αδίκημα της επέμβασης για το οποίο ενάγονται οι εφεσείοντες-εναγόμενοι. Επισημαίνουμε επίσης ότι, αφού η αιτία αγωγής είναι η διάπραξη του αστικού αδικήματος της παράνομης επέμβασης, κανένα περιουσιακό ή άλλο συμφέρον ή δικαίωμα των λοιπών συνιδιοκτητών δεν επηρεάζεται από τη διαδικασία. Και αυτός ο λόγος έφεσης απορρίπτεται.». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) [xiii] Σχετικά, στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, τόμος 38 στην παράγραφο 1194, αναφέρεται, ότι, επέμβαση, συνίσταται σε παράνομη πράξη υποδεικνύουσα αμφισβήτηση και ενόχληση της κατοχής περιουσίας, αντίθετα με την βούληση του κατόχου. Στην δε υπόθεση Adamou v Christofi
(1974)1 C.L.R. 100, το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε ότι, η προστασία που ο νόμος παρέχει σε πρόσωπο που βρίσκεται απλά σε κατοχή ακινήτου, αποτελεί προέκταση της προστασίας που παρέχει στο ίδιο το πρόσωπο. Η κατοχή ακίνητης ιδιοκτησίας, υποδηλώνει, σε κάποιο βαθμό, προσωπική παρουσία και το απαραβίαστο του προσώπου, επεκτείνεται και σε αυτό το είδος της διαταραχής που ένα άτομο μπορεί να υποστεί, ώστε, γενικότερα, να διαφυλάσσεται η κοινωνική τάξη και ειρήνη. [xiv] Κλίμακα 2.000 - 10.000 Σύνταξη Ένστασης €52 Σύνταξη Ε. Δ. προς υποστήριξη €58 Προσέλευση Καταχώρισης της Ένστασης στον Πρωτοκολλητή €20 1 Εμφάνιση όταν πλέον είχε καταχωρηθεί ένσταση στις 04/11/2015 όταν είχε διεξαχθεί και η Ακρόαση €95 1 Προετοιμασία για Ακρόαση €154 Εμφάνιση για να ανακοινωθεί η απόφαση που είχε επιφυλαχθεί €60 Πραγματικά Έξοδα Καταχώρισης €9 19% Φ. Π. Α. €83,41 Σύνολο €522,41 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.