ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΣΤΑΥΡΟΥΛΛΑ ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΥ, Αίτηση Αρ.: 80/2005, 9/1/2015

(4)του Κεφ. 5. Το εν λόγω άρθρο του νόμου, έχει ως εξής: «Από την έκδοση του διατάγματος πτώχευσης, ο πτωχεύσας, με εξουσιοδότηση του επίσημου παραλήπτη ή του διαχειριστή και με άδεια του Δικαστηρίου και με τέτοιους όρους τους οποίους το Δικαστήριο δυνατό να επιβάλει, συμπεριλαμβανομένης και της ασφάλειας εξόδων, δύναται να εγείρει ή υπερασπιστεί οποιαδήποτε αγωγή ή άλλη νόμιμη διαδικασία που αφορά την περιουσία του». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Προς περαιτέρω υποστήριξη του αιτήματος της, η Αιτήτρια εισηγείται ότι, εν όψει του ότι, σύμφωνα με το Άρθρο 31Α του Κεφ. 5, το διάταγμα κήρυξης της Πτωχεύσασας σε πτώχευση μπορεί, μετά από σχετική αίτηση και αφότου παρέλθουν πέντε έτη από την ημερομηνία έκδοσης του, να ακυρωθεί, η Αιτήτρια κινδυνεύει να απολέσει κάθε αγώγιμο δικαίωμα της έναντι της Πτωχεύσασας. Οι πρόνοιες του εν λόγω άρθρου του Κεφ. 5, δεν επιβάλλουν, τόνισε, την ενημέρωση ή την συγκατάθεση της στην αποκατάσταση της Πτωχεύσασας, γεγονός που συνηγορεί στην έγκριση του αιτήματος της. Η δε επαλήθευση του χρέους στην οποία έχει ήδη προβεί, εισηγήθηκε περαιτέρω, ως προκύπτει από τις πρόνοιες του Άρθρου 31Α

(1)(α) του Κεφ. 5, θα πάψει να ισχύει και/ή θα ακυρωθεί στην περίπτωση που η Πτωχεύσασα αποκατασταθεί. Παράλληλα, εν όψει και της λήξης της αναστολής ισχύος του Περί Παραγραφής Αγώγιμων Δικαιωμάτων Νόμου του 2012, Νόμος 66(Ι)/2012 την 31/12/2014, είναι αναγκαίο η Αγωγή της Αιτήτριας εναντίον της Πτωχεύσασας να καταχωρηθεί μέχρι τότε. Έχω εξετάσει με προσοχή την προαναφερόμενη εισήγηση της Αιτήτριας και παρά το γεγονός ότι ο Επίσημος Παραλήπτης δεν υπέβαλε ένσταση στην υπό κρίση Αίτηση, έχω καταλήξει ότι, το υπό κρίση αίτημα της Αιτήτριας, δεν είναι δικαιολογημένο και ως εκ τούτου, δεν μπορεί να επιτύχει. Είναι αρχή δικαίου ότι, πτωχεύσας, δεν μπορεί, τις πλείστες φορές, να εναχθεί, γιατί μία από τις κύριες συνέπειες της έκδοσης διατάγματος πτώχευσης, είναι ότι, κανένα πρόσωπο που είναι πιστωτής του πτωχεύσαντος σε σχέση με χρέος που μπορεί να επαληθευτεί στην πτώχευση, δεν μπορεί να έχει οποιοδήποτε ένδικο μέσο κατά της περιουσίας ή του προσώπου του πτωχεύσαντος, αναφορικά με το χρέος αυτό[i]. Ούτε, προτού ο πτωχεύσας αποκατασταθεί, μπορεί ο οποιοσδήποτε τέτοιος πιστωτής του, να ξεκινήσει οποιαδήποτε αγωγή ή άλλη νομική διαδικασία εναντίον του πτωχεύσαντος, εκτός κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου, ενώ, διαδικασίες που αφορούν, μη επαληθεύσιμα χρέη, μπορούν επίσης να ανασταλούν, κατά την διακριτική ευχέρεια, είτε του Δικαστηρίου Πτώχευσης, είτε από το Δικαστήριο ενώπιον του οποίου η διαδικασία έχει ξεκινήσει ή εκκρεμεί. Ωστόσο, έχει καθιερωθεί ως πρακτική, ότι τα Δικαστήρια Πτώχευσης, δεν θα περιορίσουν διαδικασίες που αφορούν ευθύνες από τις οποίες ένας χρεώστης δεν θα αποδεσμευτεί, εάν, ακολούθως της πτωχευτικής διαδικασίας, αυτός αποκατασταθεί. Όπου δικαστικές διαδικασίες αναστέλλονται, ως έχει προαναφερθεί, τα δικαιώματα των πιστωτών αναστέλλονται, αλλά δεν διαγράφονται και αναβιώνουν, για παράδειγμα, αν η πτωχευτική διαδικασία αργότερα ακυρωθεί. Στην υπό εξέταση περίπτωση, το ισχυριζόμενο χρέος της Πτωχεύσασας, προς την Αιτήτρια, είναι, δυνάμει των προνοιών του Άρθρου 34

(3)του Κεφ. 5, χρέος το οποίο μπορεί να επαληθευτεί σε πτώχευση. Δεν υπάρχει εξάλλου αμφισβήτηση ως προς αυτό, αφού ήδη η Αιτήτρια έχει από την 31/07/2009 υποβάλει σχετική επαλήθευση του ισχυριζόμενου χρέους προς τον Επίσημο Παραλήπτη. Ας σημειωθεί σ' αυτό το σημείο, - και αυτό, επειδή συνδέεται άμεσα με τα όσα θα αναφέρω στην συνέχεια -, ότι η Αιτήτρια, παρά τον προαναφερόμενο ισχυρισμό της, ότι υπέβαλε επαλήθευση του χρέους της προς τον Επίσημο Παραλήπτη, δεν έθεσε υπόψη μου καμία μαρτυρία αναφορικά με το πώς εξελίχθηκε η διαδικασία αυτή της επαλήθευσης. Από τα πρακτικά όμως της διαδικασίας που έχει ακολουθηθεί από τον Επίσημο Παραλήπτη, ως έχουν τεθεί στον φάκελο του Δικαστηρίου, είναι εμφανές ότι η πτωχευτική διαδικασία δεν έχει ολοκληρωθεί και δη ότι δεν έχει πληρωθεί μέρισμα στους πιστωτές της Πτωχεύσασας των οποίων τα χρέη έχουν επαληθευτεί. Σύμφωνα τις πρόνοιες του Άρθρου 37 και του Δεύτερου Παραρτήματος του Κεφ. 5, ένας πιστωτής επαληθεύει το οφειλόμενο σε αυτόν χρέος αμέσως μετά την έκδοση διατάγματος παραλαβής[ii]. Ο δε διαχειριστής της περιουσίας του πτωχεύσαντα[iii], που διορίζεται δυνάμει των προνοιών του Άρθρου 20 του Κεφ. 5, όταν το υπό αναφορά πρόσωπο κηρυχτεί σε πτώχευση δυνάμει των προνοιών του Άρθρου 19, του Κεφ. 5, εξετάζει την κάθε επαλήθευση και τους λόγους του χρέους, και αποδέχεται ή απορρίπτει αυτή γραπτώς, ολικώς ή μερικώς, ή απαιτεί περαιτέρω μαρτυρία προς υποστήριξη της. Αν απορρίπτει επαλήθευση, αναφέρει γραπτώς προς τον πιστωτή τους λόγους για την απόρριψη[iv]. Στην περίπτωση που κάποιος πιστωτής του πτωχεύσαντα, δεν είναι ικανοποιημένος με την απόφαση του διαχειριστή αναφορικά με την επαλήθευση, το Δικαστήριο δύναται, με την αίτηση του πιστωτή, να ανατρέψει ή μεταβάλει την απόφαση. Σημειώνεται εδώ ότι, ο Επίσημος Παραλήπτης, πριν από το διορισμό διαχειριστή, έχει όλες τις εξουσίες διαχειριστή αναφορικά με την εξέταση, αποδοχή και απόρριψη επαληθεύσεων, και οποιαδήποτε πράξη ή απόφαση του σχετικά με αυτές υπόκειται σε έφεση κατά τον ίδιο τρόπο, ως έχει προαναφερθεί[v]. Στην προκείμενη περίπτωση, δεν έχει τεθεί υπόψη μου, ως έχω ήδη αναφέρει, μαρτυρία ότι έχει απορριφθεί η επαλήθευση της Αιτήτριας, ούτε και προκύπτει απ' την μαρτυρία που ετέθη υπόψη μου, ότι η Αιτήτρια δεν είναι ικανοποιημένη με την απόφαση του Επίσημου Παραλήπτη, αναφορικά με την επαλήθευση. Ως εκ τούτου, δεν τίθεται και ζήτημα επέμβασης του Δικαστηρίου στην διαδικασία που αφορά την διανομή της περιουσίας του πτωχεύσαντα στους πιστωτές του, σύμφωνα με τις πρόνοιες των Άρθρων 22 έως 26 και του Μέρους ΙΙΙ[vi] του Κεφ. 5, είτε δυνάμει των προνοιών του Άρθρου 34 του Κεφ. 5, είτε δυνάμει των προνοιών του Άρθρου 37 του Κεφ. 5[vii]. Τούτου δοθέντος και της αρχής ότι, τηρουμένων των διατάξεων του Κεφ. 5, όλα τα επαληθευόμενα σε πτώχευση χρέη, με εξαίρεση αυτά που, βάσει των προνοιών του Άρθρου 38

(1), λαμβάνουν προτεραιότητα, πληρώνονται εξίσου[viii], - χωρίς να έχει δηλαδή σημασία κατά πόσο το χρέος είναι ή δεν είναι εκ δικαστικής αποφάσεως -, δεν βρίσκω έρεισμα στα όσα επικαλείται η Αιτήτρια προς υποστήριξη του Αιτήματος της. Κρίνω, συναφώς, ότι οι πρόνοιες του Άρθρου 9

(4)του Κεφ. 5 θα είχαν εφαρμογή, μόνο στην περίπτωση όπου το Δικαστήριο, έκρινε σε διαδικασία που θα είχε ως βάση της τις πρόνοιες του Άρθρου 34 του Κεφ. 5, ότι το υπό αναφορά χρέος, δεν είναι δυνατόν να επαληθευτεί σε πτώχευση[ix] ή εν πάση περιπτώσει, αν στην προκείμενη περίπτωση, το χρέος δεν ήταν, εν τοι εννοία του Άρθρου 34 του Κεφ. 5, επαληθεύσιμο. Στην προκείμενη περίπτωση, δεν δόθηκε μαρτυρία ότι το ζήτημα είναι τέτοιο, ούτε και από τα γεγονότα που προβλήθηκαν, έχει καταδειχθεί ότι τέτοια είναι η περίπτωση. Διαφωνώ επίσης και με την εισήγηση της Αιτήτριας ότι, σε περίπτωση όπου η Πτωχεύσασα αποκατασταθεί από το Δικαστήριο, η Αιτήτρια θα απολέσει το «αγώγιμο δικαίωμα» που έχει έναντι της. Ότι δηλαδή, θα χάσει το δικαίωμα της στο ισχυριζόμενο χρέος. Με όλο τον σεβασμό, οι σχετικές πρόνοιες του Κεφ. 5 δεικνύουν το αντίθετο[x]. Ειδικότερα, σύμφωνα με τις πρόνοιες του Άρθρου 30

(3)του Κεφ. 5, διάταγμα αποκατάστασης, απαλλάσσει τον πτωχεύσαντα, μόνο από τα χρέη τα οποία μέχρι την ημερομηνία έκδοσής του, εξ ολοκλήρου ή μερικώς, πληρώθηκαν, διευθετήθηκαν, συμβιβάστηκαν ή συμφωνήθηκε ότι έχουν ικανοποιηθεί. Ως εκ τούτου, και στην υπό συζήτηση περίπτωση, ισχύουν τα ίδια. Η Πτωχεύσασα, δεν είναι δυνατόν, χωρίς άλλο, να απαλλαγεί από την ισχυριζόμενη υποχρέωση της έναντι της Αιτήτριας, ακόμη και στην περίπτωση αποκατάστασης της. Ας σημειωθεί εδώ ότι, το ίδιο το Άρθρο 31Α του Κεφ. 5, που αποτέλεσε και την βάση της επιχειρηματολογίας της Αιτήτριας, προνοεί ότι: «

(6)Η ακύρωση του διατάγματος παραλαβής ή και του διατάγματος κήρυξης του χρεώστη σε πτώχευση με βάση τις πρόνοιες του παρόντος άρθρου δεν επιφέρει οποιαδήποτε διαγραφή χρεών» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου). Ούτε και ευσταθεί, πιστεύω, η εισήγηση της Αιτήτριας ότι, η Πτωχεύσασα μπορεί να αποκατασταθεί, χωρίς η ίδια να λάβει γνώση της διαδικασίας αποκατάστασης της. Μελέτη των σχετικών Άρθρων 27 έως 31Γ του Κεφ. 5, δεικνύει ότι, νομοθετικά, υπάρχει ο μηχανισμός δια του οποίου, τόσο, ο Επίσημος Παραλήπτης (στην προκείμενη περίπτωση), όσο και η Αιτήτρια, πρέπει και μπορούν να λάβουν γνώση ενδεχόμενης διαδικασίας αναφορικά με την αποκατάσταση της Πτωχεύσασας και να έχουν και δικαίωμα δικονομικής παράστασης σ' αυτήν. Ας σημειωθεί εδώ περαιτέρω και ο ενεργός ρόλος, στην προκείμενη περίπτωση, του Επίσημου Παραλήπτη, ο οποίος, δυνάμει των προνοιών του Άρθρου 31Α

(2)του Κεφ. 5, δύναται να καταχωρήσει ένσταση στην ακύρωση του διατάγματος κήρυξης του χρεώστη σε πτώχευση, μεταξύ άλλων και για να παρασχεθεί χρόνος για την ολοκλήρωση της πτωχευτικής διαδικασίας, όπως αυτή προβλέπεται από το Κεφ. 5, ή όταν εκκρεμεί οποιαδήποτε πτωχευτική διαδικασία εκποίησης και διανομής περιουσίας. Ως εκ των προαναφερομένων και δη, λόγω του ότι η υπό εξέταση περίπτωση αφορά χρέος που έχει επαληθευτεί σε πτώχευση και η πτωχευτική διαδικασία δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί, κρίνω ότι δεν δικαιολογείται η παραχώρηση άδειας για καταχώριση Αγωγής εναντίον της Πτωχεύσασας. Κάτι τέτοιο, εκτός του ότι, ουσιαστικά είναι αδικαιολόγητο και πρακτικά, δεν θα εξυπηρετούσε σε κάτι την Αιτήτρια, θα ήταν και αντίθετο του σκοπού της πτωχευτικής διαδικασίας. Τα προαναφερόμενα, καθιστούν, κατά την άποψη μου, ακαδημαϊκή την ενασχόληση μου με τις πρόνοιες του περί Παραγραφής Αγώγιμων Δικαιωμάτων Νόμου του 2012, Νόμος 66(I)/2012 και την σχετική επί του προκείμενου εισήγηση της Αιτήτριας, ότι μετά την 31/12/2014, το αγώγιμο δικαίωμα της «θα υπόκειται σε παραγραφή». Το τι όμως θα μπορούσε να λεχθεί, έστω και συνοπτικά, χωρίς σε καμία περίπτωση να εξετάζω το ζήτημα αυτό τελικώς εν όψει της προαναφερόμενης κατάληξης μου, είναι ότι, με την τροποποίηση του περί Παραγραφής Αγώγιμων Δικαιωμάτων Νόμου του 2012, Νόμος 66(I)/2012, με τον περί της Παραγραφής Αγώγιμων Δικαιωμάτων (Τροποποιητικός) Νόμος του 2014, Νόμο 90(Ι)/2014, με την δημοσίευση του τελευταίου στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας την 16/12/2014[xi] και δη σύμφωνα με τις πρόνοιες των Άρθρων 26 και 28 αυτού, δεν τίθεται ζήτημα παραγραφής στην προκείμενη περίπτωση, τουλάχιστον μέχρι και την 31/12/2015. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η υπό κρίση Αίτηση αποτυγχάνει και συνεπώς απορρίπτεται. Χωρίς έξοδα. (Υπ.) ________________________ ΜΙΧΑΛΗΣ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [i] Δέστε σχετικά και τα αναφερόμενα στο σύγγραμμα «The Law Of Insolvency», 4η έκδοση, στην σελίδα 175 και τις αναφερόμενες εκεί στην υποσημείωση 31 αποφάσεις, Cobham v Dalton

(1875)10 Ch. App. 655, Ryley, Re

(1855)15 Q. B. D. 329 και Nuthall, Re

(1891)8 Morr.

1. [ii] Άρθρο 1 του Δεύτερου Παραρτήματος του Κεφ.
2. [iii] Άρθρο 49 του Κεφ.
3. [iv] Άρθρο 23 του Δεύτερου Παραρτήματος του Κεφ.
4. [v] Άρθρο 28 του Δεύτερου Παραρτήματος του Κεφ.
5. [vi] Άρθρα 34 έως 66 του Κεφ.
6. [vii] Και δη των προνοιών του Άρθρου 25 του Δεύτερου Παραρτήματος του Κεφ.
7. [viii] Άρθρο 38

(5)του Κεφ. 5. [ix] Άρθρο 34

(6)του Κεφ.

1. [x] Άρθρα 27 έως 31Γ του Κεφ.
2. [xi] Γεγονός που καθιστά την εφαρμογή των προνοιών της στα γεγονότα της υπό εξέταση Αίτησης, επιτακτική. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο