← Κύπρος

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ν. ΓΙΩΤΑ ΚΑΛΛΗ-ΧΟΥΛΗ, ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΚΑΙ ΩΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΡΙΑ ΚΑΙ ΩΣ ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΣ ΤΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΗΣ ΑΠΟΒΙΩΣΑΣΗΣ ΑΝΔΡΙΑΝΗΣ ΓΕΩΡΓ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ν. ΓΙΩΤΑ ΚΑΛΛΗ-ΧΟΥΛΗ, ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΚΑΙ ΩΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΡΙΑ ΚΑΙ ΩΣ ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΣ ΤΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΗΣ ΑΠΟΒΙΩΣΑΣΗΣ ΑΝΔΡΙΑΝΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΤΟΦΑΛΛΗ, Πολιτική Αγωγή Αρ.: 4302/2012, 4/11/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2015:A234 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: ΜΙΧΑΛΗ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πολιτική Αγωγή Αρ.: 4302/2012 Μεταξύ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ Ενάγοντας / Καθ' ου η Αίτηση - και - ΓΙΩΤΑ ΚΑΛΛΗ-ΧΟΥΛΗ, ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΚΑΙ ΩΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΡΙΑ ΚΑΙ ΩΣ ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΣ ΤΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΗΣ ΑΠΟΒΙΩΣΑΣΗΣ ΑΝΔΡΙΑΝΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΤΟΦΑΛΛΗ, ΤΕΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΣΙΛΙ ΚΑΡΠΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟΒΙΩΣΑΣΑ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΣΤΕΓΑΣΗ ΔΡΟΜΟΛΑΞΙΑΣ, ΜΑΡΚΟΥ ΔΡΑΚΟΥ 15, ΛΑΡΝΑΚΑ Εναγομένη / Αιτήτρια ------------------- Ημερομηνία: 04/11/2015 Αίτηση Για Διαγραφή Παραγράφου Από Το Δικόγραφο Της Απάντησης Στην Υπεράσπιση Και Υπεράσπισης Στην Ανταπαίτηση, ημερομηνίας 16/06/2015 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Εναγομένη / Αιτήτρια: κ. Χ. Ζίκκου για Δρ. Ανδρέας Π. Ποιητής & Σια Δ. Ε. Π. Ε. Για τον Ενάγοντα / Καθ' ου η Αίτηση: κα Χ. Θωμά για Θέμης Θωμά & Σια --------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ 1. Με την υπό κρίση Αίτηση της, η Αιτήτρια, αιτείται από το Δικαστήριο, την έκδοση διατάγματος «διατάσσον την διαγραφή από το Δικόγραφο "Απάντηση στην υπεράσπιση και υπεράσπιση στην ανταπαίτηση" της παραγράφου

(8)». Η ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ
  1. Η Αίτηση βασίζεται στην Δ.19 κ. 26 και Δ.48, κ. κ. 1 έως 4, 8 και 9, Δ.27, κ. 3 και επί της συμφυούς δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου.
  2. Τα γεγονότα στα οποία βασίζεται η Αίτηση, καταγράφονται στο σώμα της Αίτησης και έχουν ως εξής «Η παράγραφος της οποίας ζητείται η διαγραφή αποτελεί αποστασιοποίηση και παρέκκλιση (departure) από την Έκθεση Απαίτησης διότι δεν προβάλλεται τίποτα σχετικά με τους ισχυρισμούς αυτούς στην Έκθεση Απαίτησης». Παραπομπή γίνεται και στην δικογραφία. Η ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΕΝΟΡΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ
  3. Ο Καθ' ου η Αίτηση, καταχώρισε ένσταση στην υπό εξέταση Αίτηση, εγείροντας 13 συνολικά λόγους ένστασης. Αναφέρομαι σε αυτούς στην συνέχεια εκεί και όπου αυτό κρίνεται απαραίτητο, δίδοντας παράλληλα και την κρίση του Δικαστηρίου σε ότι αφορά αυτούς. Η λεπτομερής παράθεση τους στο στάδιο αυτό, κρίνω ότι είναι αχρείαστη.
  4. Η Ένσταση, βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.19, Δ.26, Δ.27, κ. 3, Δ.48, κ. κ. 1 έως 9(ο) και Δ.64, στο Άρθρο 30
(2)του Συντάγματος, στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου, στο κοινό δίκαιο και στις αρχές της επιείκειας.
  1. Η Ένσταση συνοδεύεται από την ένορκο δήλωση της κας Χ. Θωμά, ημερομηνίας 25/09/2015, που είναι, ως δηλώνει, η δικηγόρος που χειρίζεται προσωπικά την υπόθεση του Καθ' ου η Αίτηση και δέοντος εξουσιοδοτημένη από αυτόν να προβεί στην εν λόγω ένορκη δήλωση και με προσωπική γνώση των γεγονότων που αφορούν την Αγωγή αυτή. Στα αναφερόμενα σε αυτήν γεγονότα, στρέφομαι στην συνέχεια της απόφασης μου αυτής, εκεί και όπου ο σχολιασμός τους κρίνεται απαραίτητος για σκοπούς εξέτασης της υπό κρίση Αίτησης. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ
  2. Σύμφωνα με την Δ. 19, κ. 14 των περί Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών (στο εξής καλούμενοι «οι Θ. Π. Δ.»), «No pleading shall, except by way of amendment where leave to amend has been granted, raise any new ground of claim or contain any allegation of fact inconsistent with the previous pleadings of the party pleading the same.». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)
  3. Οι πρόνοιες της Δ.19, κ. 14 των Θ. Π. Δ., έτυχαν πρόσφατα εξέτασης από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Eurogal Surveys Ltd v D. Trade international Ltd, Πολιτική Έφεση Αρ. 348/2009, ημερομηνίας 17/10/
  4. Ο έντιμος Δ. Α. Δ. Ναθαναήλ, που έδωσε την απόφαση της πλειοψηφίας του Εφετείου, αναφέρει επί του προκείμενου τα εξής: «Η απάντηση, («reply») ως δικογραφικό όχημα, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως υποκατάστατο μιας ορθά και εξ αρχής δικογραφημένης απαίτησης. Ο σκοπός της απάντησης είναι να απαντήσει στους ισχυρισμούς της έκθεσης υπεράσπισης και όχι να αλλοιώσει ουσιαστικά την πρωταρχική της θέση όπως καταγράφηκε στην έκθεση απαίτησης. Εδώ αυτό ακριβώς έγινε. Ενώ η έκθεση απαίτησης ισχυριζόταν ως γεγονός ότι συνομολογήθηκε απευθείας σύμβαση μεταξύ των εφεσιβλήτων και των εφεσειόντων με την οποία μάλιστα διορίστηκαν οι τελευταίοι για να ενεργήσουν ως επιθεωρητές της ξυλείας, στην απάντηση δόθηκε μια διαφορετική εικόνα, με αναφορά στο ότι οι εφεσίβλητοι έχουν διορισμένο αντιπρόσωπο και ναυτιλιακό πράκτορα τους την Kuehne & Nagel και περαιτέρω ότι ο διορισμός αυτός ή η εργοδότηση έγινε με την αποδοχή από τους εφεσιβλήτους της προσφοράς που περιεχόταν σε ηλεκτρονικό μήνυμα της Julia Zelinskaya του αντιπροσώπου και/ή εγγεγραμμένου γραφείου ή παραρτήματος των εφεσειόντων στην Ουκρανία και/ή μέσω του αντιπροσώπου και/ή πράκτορα των Kuehne & Nagel. Είναι ακριβώς αυτό που δεν επιτρέπεται. Στον Odgers´ Principles of Pleading and Practice 21η έκδ., σελ. 208-209, επεξηγείται ότι στο στάδιο της απάντησης επενεργεί για πρώτη φορά η αρχή της μη απόκλισης από την προηγούμενη δικογραφία. Όπως επί λέξει αναφέρεται: "It is at this stage that the rule against what is called "a departure in pleading" applies for the first time. A party shall not in any pleading make any allegation of fact, or raise any new ground of claim, inconsistent with any previous pleading of his." (Order 18, r.10; and see Herbert v. Vaughan
(1972)1 W.L.R. 1128)." Η ορθή πορεία είναι για τον ενάγοντα να τροποποιήσει την έκθεση απαίτησης του. Δίδεται το παράδειγμα από την υπόθεση Kingston v. Corker
(1892)29 LR.Ir. 364, ότι: "If the statement of claim alleges a negligent breach of trust, the reply must not assert that such breach of trust was fraudulent. The statement of claim must be amended."». (η υπογράμμιση είναι δική μου) 9. Σχετική με το ζήτημα, είναι και η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση, Borna Alikhani, ως Διαχειριστής της Περιουσίας του Αποβιώσαντος Hossein Alikhani v Γεώργιου Προδρόμου
(2012)1 Α.Α.Δ.
  1. Παραπέμπω επίσης και στα αναφερόμενα στην Ετήσια Πρακτική του 1958, Τόμος 1, στις σελίδες 471 και
  2. ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ
  3. Καταρχήν, ικανοποιούμαι ότι, η Αιτήτρια, προσδιορίζει με ακρίβεια, ως όφειλε, στην Αίτηση, το μέρος του δικογράφου του οποίου εξαιτείται τη διαγραφή, καθώς επίσης και τον λόγο που αποτελεί το υπόβαθρο του αιτήματος. Σχετικό είναι το απόσπασμα στο Σύγγραμμα Bullen and Leake and Jacob's Precedents of Pleadings, 12η έκδοση, στις σελίδες 141 και 142 όπου, με αναφορά στην απόφαση Williamson v London and North Wester Ry
(1879)12 Ch.D.787,790 αναφέρεται ότι «The application should specify precisely what order is being sought, e.g. to strike out, or to stay or dismiss the action or to enter judgment and precisely what is being attacked and on what grounds, whether the whole pleading or indorsement or only parts thereof, and if so the alleged offending parts should be clearly specified.». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)
  1. Περαιτέρω, σημειώνω - και τούτο γιατί εγείρεται και ως λόγος ένστασης από πλευράς Καθ' ου η αίτηση -, ότι στην προκείμενη περίπτωση, δεν ήταν αναγκαία η καταχώριση ένορκης δήλωσης προς υποστήριξη της Αίτησης της Αιτήτριας, καθ' ότι, το κατά πόσο συντρέχει λόγος διαγραφής οποιασδήποτε παραγράφου από το δικόγραφο της Απάντησης στην Υπεράσπιση και Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση του, βάσει της Δ.19, κ. 26 των Θ. Π. Δ., θα γίνει με γνώμονα - αποκλειστικά και μόνο -, το περιεχόμενο του εν λόγω δικογράφου. Τούτο άλλωστε συνάδει απόλυτα με τις πρόνοιες της Δ.48, κ. κ. 1, και 9(j) των Θ. Π. Δ. Σχετική επί του προκείμενου είναι και η ακόλουθη περικοπή από την Ετήσια Πρακτική του 1958 (Τόμος 1) από την σελίδα 574: « . There has been a considerable extension in the inherent jurisdiction of the Court to protect itself from abuse (Metrop. Bank v. Pooley, 10 App. Cas. 210). The principal distinction between the inherent jurisdiction and that under this Rule, seems to be that when the Court is acting under its inherent jurisdiction, evidence by affidavit may be received to show that a pleading is an abuse of the process of the Court; whereas under this Rule the nature of the action or the defect in pleading must appear by the pleadings or particulars (Davey v. Bentinck, [1893] 1 Q.B. p. 188), and no affidavit is admissible; 'that is plain from the terms of the Rule itself" (Republic of Peru v. Peruvian Guano Co., 36 Ch. D. p. 498; .». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)
  2. Το μέρος δικογράφου, που αντιβαίνει της αρχής της μη απόκλισης από την προηγούμενη δικογραφία, επειδή θέτει τον αντίδικο σε αμηχανία, δύναται να διαγραφεί δυνάμει των προνοιών της Δ.19, κ. 26 των Θ. Π. Δ. Παραπέμπω σχετικά στο σύγγραμμα Odgers' Principles of Pleading and Practise, 16η έκδοση, στην σελίδα
  3. Συνεπώς, η νομική βάση της Αίτησης, βρίσκω ότι υποστηρίζει το αίτημα.
  4. Η παράγραφος 8 του δικογράφου του Καθ' ου η Αίτηση, της Απάντησης στην Υπεράσπιση και Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση, η διαγραφή της οποίας επιδιώκεται από πλευράς Αιτήτριας, αναφέρει τα εξής: «Ο Ενάγοντας αγνοεί και συνεπώς αρνείται το περιεχόμενο των παραγράφων 5, 6, 7, 8 και 9 της έκθεσης υπεράσπισης και καλεί την Εναγομένη σε αυστηρή απόδειξη των ισχυρισμών της και περαιτέρω ο Ενάγοντας αναφέρει ότι η επίδικη διαθήκη της αποβιωσάσης είναι εξ αρχής άκυρη γιατί δεν πληρεί το Άρθρο 23(δ) του περί Διαθηκών και Διαδοχής Νόμου, Κεφάλαιο
  5. Συγκεκριμένα δε οι κατ' ισχυρισμό δύο ικανοί μάρτυρες δεν έχουν παραθέσει την υπογραφή τους στη σελίδα υπ' αριθμό 1 της επίδικης διαθήκης, ήτοι στη σελίδα που υπέγραψε η αποβιώσασα, παρά μόνο έχουν υπογράψει σε ανεξάρτητη σελίδα που φέρει τον αριθμό 2». (η υπογράμμιση είναι δική μου)
  6. Σημειώνεται εδώ, ότι, σύμφωνα με το εν λόγω Άρθρο 23 του Κεφ. 195: «Καμιά διαθήκη δεv είvαι έγκυρη, εκτός αv είvαι γραπτή και εκτελεστεί σύμφωvα με τov πιo κάτω τρόπo, δηλαδή- (α) υπoγράφεται στo κάτω μέρoς ή στo τέλoς της από τo διαθέτη, ή από άλλo πoυ εvεργεί για τo διαθέτη, στηv παρoυσία τoυ διαθέτη και με εvτoλή τoυ και (β) η υπoγραφή αυτή τίθεται ή αvαγvωρίζεται από τo διαθέτη στηv παρoυσία δύo ή περισσoτέρωv μαρτύρωv πoυ παρίσταvται ταυτόχρovα και (γ) oι μάρτυρες αυτoί επιβεβαιώvoυv και πρoσυπoγράφoυv τη διαθήκη στηv παρoυσία τoυ διαθέτη και στηv παρoυσία αλλήλωv, αλλά καvέvας τύπoς επιβεβαίωσης δεv είvαι αvαγκαίoς και (δ) αv η διαθήκη απoτελείται από περισσότερα από έvα φύλλo χαρτιoύ, κάθε φύλλo υπoγράφεται ή μovoγράφεται από ή για λoγαριασμό τoυ διαθέτη και τωv μαρτύρωv.». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)
  7. Άξιοι να σημειωθούν, είναι και οι ισχυρισμοί του Καθ' ου η Αίτηση στην Έκθεση Απαίτησης του, ειδικότερα αυτών των παραγράφων 10, 11 και 12 και οι αντίστοιχοι ισχυρισμοί της Αιτήτριας στο δικόγραφο της Έκθεσης Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης, ειδικότερα αυτών των παραγράφων 5 έως
  9. Συγκεκριμένα, στις παραγράφους 10, 11 και 12 της Έκθεσης Απαίτησης του Καθ' ου η Αίτηση, αναφέρονται τα εξής: «
  10. Συγκεκριμένα ο Ενάγοντας ισχυρίζεται ότι η αναφερόμενη διαθήκη ημερομηνίας 30/09/2010 είναι άκυρος και στερημένη εννόμου συνέπειας λόγω του ότι η κατάρτιση αυτής προεκλίθη δι' εξαναγκασμού και/ή απάτης και/ή συνεπεία ψυχικής πιέσεως ασκηθείσης υπό της θυγατέρας της αποβιωσάσης και/ή άλλου ατόμου. Περαιτέρω η αποβιώσασα δεν ήτο σε θέση, συνεπεία της υγείας της και/ή άλλως πώς να αντιληφθεί και/ή να κατανοήσει το περιεχόμενο της εν λόγω διαθήκης. Η αποβιώσασα στερείτο της ικανότητας σύνταξης, διατύπωσης, αντίληψης και/ή κατανόησης του περιεχομένου της εν λόγω διαθήκης και/ή η εν λόγω διαθήκη δεν φέρει την υπογραφή της αποβιωσάσης και/ή αυτή έχει πλαστογραφηθεί κατά τον ισχυριζόμενο χρόνο υπογραφής της. Η αποβιώσασα μητέρα του Ενάγοντα, υπέφερε από σοβαρή ασθένεια και νοσηλευόταν σε ογκολογικό κέντρο στη Λευκωσία από την 1η Οκτωβρίου 2010, ήτοι την επόμενη ημέρα της υπογραφής της επί της εν λόγω διαθήκης, μέχρι και την ημέρα που απεβίωσε. Ως εκ τούτου η αποβιώσασα χρειαζόταν καθημερινή ιατροφαρμακευτική και νοσηλευτική φροντίδα καθώς δεν είχε επικοινωνία με το περιβάλλον.
  11. Είναι ισχυρισμός του Ενάγοντα ότι την ημερομηνία που συντάχθηκε η ισχυριζόμενη διαθήκη, η αποβιώσασα μητέρα του δεν είχε αντίληψη των πράξεων και/ή δεν ήταν ικανή να αντιληφθεί τι έκανε λόγω σοβαρού προβλήματος που αντιμετώπιζε και/ή η ισχυριζόμενη υπογραφή επί της εν λόγω διαθήκης δεν είναι η υπογραφή της αποβιωσάσης Ανδριανής Γεωργίου Ττοφαλλή. Η αποβιώσασα δεν ήτο ικανή και/ή σε θέση να υπαγορεύει και να κατανοήσει το κείμενο του εγγράφου ημερομηνίας 30/09/2012, το οποίο παρουσιάζεται υπό της Εναγομένης ως διαθήκη.
  12. Ο Ενάγοντας επιπλέον των πιο πάνω ισχυρισμών του, διατυπώνει και τον ισχυρισμό ότι η ρηθείσα διαθήκη είναι άκυρη και λόγω παράλειψης εκτέλεσης αυτής συμφώνως της κείμενης Νομοθεσίας. Ο Ενάγοντας ισχυρίζεται ότι οι μάρτυρες είναι πρόσωπα τα οποία εστερούντο της ικανότητας και/ή των ειδικών γνώσεων δια να πιστοποιήσουν κατά πόσο η Ανδριανή Γεωργίου Ττοφαλλή ήτο σε θέση να αντιληφθεί ή εάν είχε αντιληφθεί την έννοια και τη σημασία της ρηθείσας διαθήκης και/ή ήταν προς το συμφέρον τους η εν λόγω διαθήκη λόγω της συγγένειας τους με την Αναστασία Γεωργίου». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)
  13. Η Αιτήτρια προς υπεράσπιση της, προβάλλει στο δικόγραφο της Έκθεσης Υπεράσπισης της, - δέστε ειδικότερα την παράγραφο 6 - τους εξής ισχυρισμούς. «. η Αποβιώσασα είχε πλήρη συναίσθηση και καθαρό μυαλό, ακόμη και μέχρι την ώρα του θανάτου της και γνώριζε πολύ καλά το περιεχόμενο της επίδικης διαθήκης την οποία υπέγραψε τη παρουσία 2 ικανών μαρτύρων και δεν την υπέγραψε ούτε δι' εξαναγκασμού ή και απάτης ή και συνεπεία ψυχικής πίεσης της θυγατέρας της ή και άλλου προσώπου ή και άλλως πως, αλλά παρά μόνον κατόπιν δικής της επιθυμίας και θέλησης. Η αποβιώσασα είχε πλήρη επικοινωνία με το περιβάλλον και την διαθήκη την υπέγραψε προτού εισαχθεί σε Ιατρικό Κέντρο για νοσηλεία. Άλλωστε ακόμη κι' όταν εισήχθη είχε πλήρη διαύγεια και ο θάνατος της προήλθε από καρδιοαναπνευστική ανεπάρκεια. Η Εναγομένη αρνείται τους ισχυρισμούς του Ενάγοντα περί πλαστογραφίας της υπογραφής της αποβιωσάσης και τον καλεί σε αυστηράν απόδειξη των ισχυρισμών του». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)
  14. Με υπόψη όλα όσα έχουν προαναφερθεί, εγείρεται, στην προκείμενη περίπτωση, ζήτημα εφαρμογής της αρχής της μη απόκλισης από την προηγούμενη δικογραφία; Ήτοι, εντοπίζεται απόκλιση από πλευράς του Καθ' ου η Αίτηση, από τους ισχυρισμούς που προβάλλει με την Έκθεση Απαίτησης του, δια των όσων παρουσιάζει η υπό εξέταση παράγραφος 8 του δικογράφου του, της Απάντησης στην Υπεράσπιση και Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση; Η απάντηση στο ερώτημα είναι καταφατική. Ο Καθ' ου η Αίτηση, με την παράγραφο 12 του δικογράφου της Έκθεσης Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης του, ως έχει ανωτέρω εκτεθεί, θέτει το ζήτημα ότι «. η ρηθείσα διαθήκη είναι άκυρη και λόγω παράλειψης εκτέλεσης αυτής συμφώνως της κείμενης Νομοθεσίας.». Στην ίδια παράγραφο, ο Καθ' ου η Αίτηση, προβάλλει και πως τα γεγονότα αυτής της υπόθεσης υποστηρίζουν θετικά αυτό τον ισχυρισμό του. Αναφέρει, ότι, «. οι μάρτυρες είναι πρόσωπα τα οποία εστερούντο της ικανότητας και/ή των ειδικών γνώσεων δια να πιστοποιήσουν κατά πόσο η Ανδριανή Γεωργίου Ττοφαλλή ήτο σε θέση να αντιληφθεί ή εάν είχε αντιληφθεί την έννοια και τη σημασία της ρηθείσας διαθήκης και/ή ήταν προς το συμφέρον τους η εν λόγω διαθήκη λόγω της συγγένειας τους με την Αναστασία Γεωργίου». Συνεπώς, ο ισχυρισμός που εισάγεται με την παράγραφο 8 του δικογράφου του Καθ' ου η Αίτηση, της Απάντησης στην Υπεράσπιση και Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση, ότι «η επίδικη διαθήκη της αποβιωσάσης είναι εξ αρχής άκυρη γιατί δεν πληρεί το Άρθρο 23(δ) του περί Διαθηκών και Διαδοχής Νόμου, Κεφάλαιο
  15. Συγκεκριμένα δε οι κατ' ισχυρισμό δύο ικανοί μάρτυρες δεν έχουν παραθέσει την υπογραφή τους στη σελίδα υπ' αριθμό 1 της επίδικης διαθήκης, ήτοι στη σελίδα που υπέγραψε η αποβιώσασα, παρά μόνο έχουν υπογράψει σε ανεξάρτητη σελίδα που φέρει τον αριθμό 2», αποκλίνει από τους προαναφερόμενους ισχυρισμούς της Έκθεσης Απαίτησης του, δια τους οποίους ο Καθ' ου η Αίτηση υπέδειξε επακριβώς την φύση και έκταση/περιστάσεις της απαίτησης του.
  16. Και αυτό - δηλαδή η απόκλιση -, καθίσταται ξεκάθαρο, εάν λάβει κάποιος υπόψη και τις πρόνοιες του Άρθρου 24 του Κεφ. 195, που προνοεί για τα της ικανότητας προσώπων που επιβεβαιώνουν διαθήκη. Αυτές, φαίνεται να συνάδουν με τους ισχυρισμούς του Καθ' ου η Αίτηση, της παραγράφου 12 του δικογράφου της Έκθεσης Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης του, που έχουν προαναφερθεί. Σε αντίθεση φυσικά με τους ισχυρισμούς της αιτούμενης προς διαγραφή παραγράφου 8 του δικογράφου του Καθ' ου η Αίτηση της Απάντησης στην Υπεράσπιση και Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση, που φαίνεται να συνάδουν με τις πρόνοιες του Άρθρου 23 του Κεφ.
  17. Σημειώνεται, εν προκειμένω, ότι, τόσο οι πρόνοιες του Άρθρου 23, όσο και οι πρόνοιες του Άρθρου 24 του Κεφ. 195, (μεταξύ άλλων) καθορίζουν, ως είναι προφανές, την εγκυρότητα μίας διαθήκης. Συνεπώς, η κατάληξη μου είναι ότι υπάρχει απόκλιση στη δικογραφία του Καθ' ου η Αίτηση. Δεν πρόκειται δηλαδή, για περίπτωση επεξήγησης και περαιτέρω και καλύτερου καθορισμού, των ήδη παρατιθέμενων, με την Έκθεση Απαίτησης του Καθ' ου η Αίτηση, ισχυρισμών του[i]. ΚΑΤΑΛΗΞΗ
  18. Κατ' ακολουθία όλων των πιο πάνω, η υπό κρίση Αίτηση επιτυγχάνει και συνεπώς, εγκρίνεται. Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο διαγράφεται από το δικόγραφο της Απάντησης στην Υπεράσπιση και Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση του Ενάγοντα, η παράγραφος με αριθμό
  19. Ο Ενάγοντας διατάζεται να καταχωρήσει τροποποιημένο το εν λόγω δικόγραφο του, ώστε αυτό, να ανταποκρίνεται στα της απόφασης αυτής, εντός 10 ημερών από σήμερα.
  20. Ως προς το θέμα των εξόδων και λαμβάνοντας υπόψη το αποτέλεσμα εκδίκασης της παρούσας Αίτησης, αλλά και το στάδιο που αυτή καταχωρήθηκε [δηλαδή, όχι κατά το στάδιο της έκδοσης οδηγιών (την 29/04/2013), σχετική κλήση για τις οποίες εκδόθηκε στην υπόθεση αυτή από 04/03/2013, - δέστε σχετικά την Δ.30, κ. 5 των Θ. Π. Δ.[ii] -], τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται (στο 1/4 του τι υπό τις περιστάσεις θα μπορούσε να επιδικαστεί) σε βάρος της Εναγομένης και υπέρ του Ενάγοντα, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, θα είναι όμως πληρωτέα στο τέλος της υπόθεσης. (Υπ.) ________________________ ΜΙΧΑΛΗ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [i] Σε ότι αφορά την περίπτωση όπου με το δικόγραφο της Απάντησης του ο Εναγόμενος - κατά την αγγλική ορολογία - «new assign» ισχυρισμούς, παραπέμπω στο σύγγραμμα Odgers' Principles of Pleading and Practise, 16η έκδοση, στην σελίδα
  21. Αναφέρεται εκεί: «Yet a plaintiff might always "new assign" in his reply; in other words, though he might not set up a new claim, he might explain and define his original claim, a thing which is often necessary to do in the days when declarations were worded in very general terms». [ii] Η Δ. 30, κ 5 των Θ. Π. Δ. προνοεί, ότι: «Any application by any party which might have been made at the hearing of the summons for directions shall, if granted on any subsequent application, be granted at the costs of the party applying, unless the Court or a Judge shall be of opinion that the application could not properly have been made at the hearing of the summons for directions». cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.