ΙΑΚΩΒΟΥ ΚΟΥΠΑΝΟΥ κ.α. ν. J. ARISTODEMOU IDEAL HOMES LIMITED, Αρ. Αγωγής: 449/08, 28/1/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2015:A14 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Πούγιουρου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 449/08 Μεταξύ:
- ΙΑΚΩΒΟΥ ΚΟΥΠΑΝΟΥ από την Πάφο
- ΝΙΚΟΥ ΗΡΟΔΟΤΟΥ ΚΟΥΠΑΝΟΥ από την Πάφο
- ΗΡΟΔΟΤΟΥ ΗΡΟΔΟΤΟΥ ΚΟΥΠΑNΟΥ από την Πάφο
- ΔΗΜΗΤΡΑΚΗ ΗΡΟΔΟΤΟΥ ΚΟΥΠΑΝΟΥ από την Πάφο
- ΧΡΙΣΤΑΚΗ ΗΡΟΔΟΤΟΥ ΚΟΥΠΑΝΟΥ από την Πάφο
- ΑΓΑΘΟΝΙΚΗΣ ΗΡΟΔΟΤΟΥ ΚΟΥΠΑΝΟΥ από την Πάφο
- ΜΑΡΟΥΛΛΑΣ ΒΑΡΝΑΒΑ από την Πάφο
- ΕΥΔΟΚΙΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΗΡΟΔΟΤΟΥ ΚΟΥΠΑΝΟΥ από την Πάφο Εναγόντων και J. ARISTODEMOU IDEAL HOMES LIMITED από την Πάφο Εναγομένων ------------------------- Ημερομηνία: 28.1.2015 Αίτηση ημερ. 10.11.2014 για αναστολή εκτέλεσης απόφασης Για Ενάγοντες-Αιτητές: κ. Χρ. Τριανταφυλλίδης (κα Μ. Πιερή για ν΄ ακούσει απόφαση) Για Εναγόμενους-Καθ΄ ων η Αίτηση: κα Μ. Πατσαλίδου για κ. Χρ. Γεωργιάδη ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου με απόφαση του ημερ. 24.6.2014 απέρριψε την αγωγή με έξοδα σε βάρος των Εναγόντων και υπέρ των Εναγομένων όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Τα έξοδα υπολογίστηκαν στο ποσό των €11.777 πλέον τόκο και Φ.Π.Α. επί των εξόδων. Η πιο πάνω απόφαση εφεσιβλήθη από πλευράς Εναγόντων οι οποίοι προχώρησαν στις 10.11.2014 με την καταχώρηση της παρούσας αίτησης για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης σ΄ όσον αφορά διαταγή για την πληρωμή των εξόδων των Εναγομένων-Καθ΄ ων η Αίτηση. Η παρούσα αίτηση βασίζεται στη Δ.35 θ.θ.18 και 19, Δ.40 θ.θ. 2, 3, 7 και 11, Δ.44 θ.11 και Δ.48 θ.θ.1, 2, 4, 8 και 9 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, επί των άρθρων 29, 31 και 32 του Νόμου 14/60, επί της πρακτικής και των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου και επί των γενικών αρχών του Νόμου και της νομολογίας. Η αίτηση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του κ. Νίκου Ηροδότου Κούπανου, Ενάγοντα 2, ημερ. 5.11.
- Στη δήλωση του ο Ενάγοντας 2 διατείνεται ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης των Εναγόντων που καταχωρήθηκε στις 31.7.2014 εναντίον της απόφασης του Δικαστηρίου με την οποία απορρίφθηκε η αγωγή τους. Είναι ισχυρισμός του ότι σε περίπτωση που καταβληθεί το ποσό των εξόδων στους Εναγόμενους υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να μην επιστραφεί στους Ενάγοντες σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης, γιατί από έρευνα που διεξήγαγε και πληροφορίες που έλαβε ο ίδιος, οι Εναγόμενοι δεν έχουν επαρκείς οικονομικούς πόρους και/ή επαρκή εισοδήματα και/ή ακίνητη περιουσία και γενικά είναι σε άσχημη οικονομική κατάσταση. Η αίτηση προσέκρουσε στην ένσταση των Εναγομένων οι οποίοι προβάλλουν συνολικά εννιά λόγους ένστασης: «
- Η έφεση δεν θα καταστεί άνευ αντικειμένου αν πληρωθεί η υπέρ των Καθ΄ ων η Αίτηση απόφαση.
- Οι Αιτητές δεν είναι φερέγγυοι.
- Οι Αιτητές απέκρυψαν ουσιώδη γεγονότα από το Δικαστήριο.
- Δεν υπάρχει περίπτωση οι Αιτητές να μη μπορέσουν να επιτύχουν επιστροφή των χρημάτων που θα πληρώσουν για ικανοποίηση της υπέρ των Καθ΄ ων η Αίτηση απόφασης αν η τελευταία ανατραπεί και/ή καμία ζημιά θα υποστούν οι Αιτητές αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα.
- Η πάροδος του χρόνου θα περιπλέξει και πιθανόν να καταστήσει αδύνατη την είσπραξη από τους Καθ΄ ων η Αίτηση της υπέρ τους απόφασης.
- Η απόφαση του Πρωτόδικου Δικαστηρίου είναι ορθή νομικά και πραγματικά.
- Η αίτηση στηρίζεται σε νομοθετικές διατάξεις που δεν παρέχουν εξουσία αναστολής εκτέλεσης της απόφασης.
- Η προώθηση της αίτησης γίνεται χωρίς καλή πίστη και/ή αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας.
- Η συνέχιση της διαδικασίας θα αποβεί προς το συμφέρον των σκοπών της Δικαιοσύνης.» Η νομική βάση της ένστασης είναι η Δ.35 θ.18, και η Δ.48 θ.4 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών και το άρθρο 47 του Περί Δικαστηρίου Νόμου. Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της κας Ιωάννας Καραγιάννη, υπαλλήλου των Εναγομένων-Καθ΄ ων η Αίτηση και δεόντως εξουσιοδοτημένη να προβεί στην ένορκη δήλωση. Στην ένορκη της δήλωση απορρίπτει τους ισχυρισμούς του Ενάγοντα 2 και ιδιαίτερα εκείνον ότι η έφεση θα καταστεί άνευ αντικειμένου σε περίπτωση που πληρωθούν τα έξοδα, εφόσον οι λόγοι έφεσης αφορούν στην ουσία της αγωγής και όχι στο θέμα των εξόδων. Με επιστολή των δικηγόρων των Καθ΄ ων η Αίτηση ημερ. 6.8.2014 οι Καθ΄ ων η Αίτηση απαίτησαν από το δικηγόρο των Αιτητών τα έξοδα τους, αλλά δεν έχουν λάβει μέχρι σήμερα απάντηση. Απ΄ όσα γνωρίζει, ο Ενάγοντας 1 δεν έχει ακίνητη περιουσία στην Κύπρο ή σε άλλο κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι δε Ενάγοντες 2-8 έχουν μεν ακίνητη περιουσία αλλά με πολλαπλές επιβαρύνσεις οι οποίες έχουν προτεραιότητα έναντι της απόφασης για τα έξοδα στην πιο πάνω Αγωγή. Είναι ισχυρισμός της ότι οι Ενάγοντες δεν είναι φερέγγυοι και απέκρυψαν γεγονότα με σκοπό να παραπλανήσουν το Δικαστήριο αναφορικά με την οικονομική τους κατάσταση. Από την άλλη οι Εναγόμενοι είναι επιχειρηματίες ανάπτυξης γης και κτιρίων πολλαπλάσιας αξίας του δικαστικού χρέους και είναι φερέγγυοι ώστε δεν υπάρχει πιθανότητα να εμποδιστούν οι Εναγόμενοι στην επιστροφή του ποσού των εξόδων σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης τους. Καταλήγοντας υποστηρίζει ότι είναι άδικο μετά από 7 χρόνια δικαστικής διαδικασίας να στερηθούν οι Εναγόμενοι την υπέρ τους εκδοθείσα δικαστική απόφαση η οποία είναι καθ΄ όλα ορθή νομικά και πραγματικά, οι δε πιθανότητες ανατροπής της απόφασης πολύ απομακρυσμένες. Οι δικηγόροι των δύο πλευρών καταχώρησαν γραπτές αγορεύσεις προς υποστήριξη των θέσεων τους παραπέμποντας το Δικαστήριο και σε σχετική νομολογία. Ιδιαίτερη αναφορά στις επιμέρους εισηγήσεις τους θα γίνεται στο κατάλληλο στάδιο. Η αίτηση βασίζεται κυρίως στη Δ.35 θ.18 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών η οποία προνοεί τη δυνατότητα έκδοσης διατάγματος αναστολής εκτέλεσης απόφασης εκκρεμούσης έφεσης. Στην υπόθεση Χαραλάμπους ν. Α. Panayides Contracting Ltd
(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1978 έχουν συνοψιστεί οι αρχές που διέπουν το θέμα αναστολής εκτέλεσης της απόφασης που είναι οι εξής στη σελ. 1982: "οι αρχές οι οποίες διέπουν το θέμα εκπηγάζουν από τη νομολογία και μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως: (α) Η απόφαση για αναστολή ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας γίνεται στο πλαίσιο της Διαταγής 35 καν.18 και σε συνάρτηση προς τα γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης. (β) Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης, ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης η οποία, παραμένει ισχυρή και διατηρεί τη τελεσιδικία της μέχρι την τροποποίηση ή την ανατροπή της από το Εφετείο. Έπεται ότι ο επιτυχών διάδικος δεν πρέπει να αποστερείται του καρπούς της επιτυχίας του εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του. Από την άλλη όμως αποτελεί βασική προϋπόθεση για την απονομή της δικαιοσύνης, η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. Η άρνηση έκδοσης διαταγής για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης δυνητικά συνεπάγεται κίνδυνο εξανέμισης της αξίας της έφεσης. Το Δικαστήριο, κατά την εξέταση αίτησης για αναστολή εκτέλεσης απόφασης, έχει καθήκον να εξισορροπήσει δύο σημαντικούς παράγοντες, ήτοι, τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης από τη μια και τη διασφάλιση της αξίας και του αποτελέσματος της έφεσης από την άλλη. Στην The Governor and the Company of the Bank of Scotland v. S.S. Sapphire Seas
(2001)1 A.A.Δ. 955, ειπώθηκαν τα εξής: «Στην περίπτωση των αναστολών γίνεται προσπάθεια εξισορρόπησης δύο παραγόντων: Να δρέψει άμεσα ο νικητής του δικαστικού αγώνα τους καρπούς της επιτυχίας του και να μην μείνει ο άλλος, αν νικήσει, με κενά χέρια. Σ΄ αυτό το πλαίσιο κινείται η άσκηση της διακριτικής μας εξουσίας.» Εφόσον κριθεί ότι η περίπτωση είναι κατάλληλη για έκδοση διαταγής για την αναστολή της εκτέλεσης, το δικαστήριο έχει καθήκον να επιλέξει τους κατάλληλους για την περίπτωση όρους για να τεθεί σε ισχύ η διαταγή της αναστολής. Εναπόκειται επομένως στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου η επιλογή των όρων που θα τεθούν προκειμένου να επιφέρουν την εξισορρόπηση των συγκρουομένων δικαιωμάτων μέχρι την αποπεράτωση της έφεσης.» Οι πιο πάνω αρχές υιοθετήθηκαν και στην υπόθεση Penderhil Holdings Limited κ.ά. v. Κλουκινά κ.ά.
(2011)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1921 όπου τονίστηκε επίσης ότι μεταξύ των κριτηρίων που λαμβάνει υπόψη το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του εξουσίας είναι και οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης αλλά αυτές είναι μόνο οριακής σημασίας. Μεταξύ των λόγων ένστασης είναι ότι η απόφαση είναι ορθή νομικά και πραγματικά. Στην υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου
(1991)1 Α.Α.Δ. 1147 το Ανώτατο Δικαστήριο επεσήμανε ότι «οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι μεν παράγων σχετικός αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του Εφεσείοντα σε σύγκριση με την αποτίμηση των λόγων της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης.». Ερχόμενη στα γεγονότα της παρούσας αίτησης, η τύχη της έφεσης θα κριθεί ενώπιον του Εφετείου. Με την ένορκη του δήλωση ο Ενάγοντας 2 επισυνάπτει την ειδοποίηση έφεσης στα πλαίσια της οποίας καταγράφονται και επεξηγούνται τέσσερις λόγοι έφεσης. Από μια ανάγνωση των λόγων έφεσης το Δικαστήριο δεν μπορεί να προβεί μετά βεβαιότητας σε πρόγνωση για την επιτυχία ή την αποτυχία της έφεσης. Σ΄ όσον αφορά την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης αναφορικά με τα έξοδα της διαδικασίας, σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από το σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η Έκδοση, Τόμος 17, σελ. 272, παραγρ. 455 όπου αναφέρει τα εξής: «As a rule, a stay of execution as to costs pending an appeal is not granted when the respondent's solicitor undertakes to repay the costs paid to him if the applicant is successful on the appeal but this practice is not invariable.» Στο Annual Practice 1958 στη σελίδα 1698 στην παράγραφο με το τίτλο "Terms on which a stay is ordered" αναφέρονται τα εξής: «Terms on which a stay is ordered - These are in the discretion of the Court, but in regard to the payment of costs under the judgment or order appealed from they are usually that the costs shall be paid to the solicitor on the other side on his personal undertaking to return them if the appeal is successful (Grant v. Banque Franco-Egyptienne
(1878)3 C. P. D. 202; Hood-Barrs v. Crossman,
(1897)A.C. 172; Swyny v. Hardland
(1894)1 Q.B. per Lopes, L.J. at p.709).» Έχω μελετήσει τις θέσεις των διαδίκων όπως διαγράφονται στις γραπτές αγορεύσεις των δικηγόρων τους σε συνάρτηση με τα γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης, εφόσον αυτά διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου. Σε όσον αφορά τον ισχυρισμό περί αβάσιμης έφεσης κρίνω ότι υπό τις περιστάσεις δεν είναι ο αποφασιστικός παράγοντας. Από την άλλη η θέση των Εναγόντων ότι οι Εναγόμενοι-Καθ΄ ων η Αίτηση δεν θα είναι σε θέση να επιστρέψουν το ποσό των εξόδων γιατί δεν έχουν επαρκείς οικονομικούς πόρους και/ή επαρκή εισοδήματα και/ή ακίνητη περιουσία και γενικά βρίσκονται σε άσχημη οικονομική κατάσταση απορρίπτονται από την κα Καραγιάννη στην ένορκη της δήλωση προβάλλοντας ταυτόχρονα τη θέση περί αφερεγγυότητας όλων των Εναγόντων. Ενόψει του ότι η αίτηση αφορά μόνο στα δικηγορικά έξοδα κρίνω ότι υπό τις περιστάσεις η γραπτή δήλωση του δικηγόρου των Εναγομένων-Καθ΄ ων η Αίτηση με την πληρωμή των εξόδων του ότι αναλαμβάνει να πληρώσει πίσω τα επιδικασθέντα έξοδα, σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης και ακύρωσης του διατάγματος πληρωμής των εξόδων, εξασφαλίζει την επιστροφή τους στους Ενάγοντες. Αφού συνεκτίμησα όλους τους σχετικούς παράγοντες ασκώντας τη διακριτική μου εξουσία έχω καταλήξει ότι η πλάστιγγα κλίνει υπέρ της απόρριψης της αίτησης. Ενόψει των πιο πάνω η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Εναγομένων-Καθ΄ ων η Αίτηση και εναντίον των Εναγόντων-Αιτητών όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................ Α. Πούγιουρου, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο