← Κύπρος

ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ ν. AMBER PROPERTY LIMITED (ΗΕ143244) κ.α., Αρ. Αγωγής: 3513/13, 27/1/2015

ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ ν. AMBER PROPERTY LIMITED (ΗΕ143244) κ.α., Αρ. Αγωγής: 3513/13, 27/1/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup

  1. on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2015:A12 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Πούγιουρου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3513/13 Μεταξύ: ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ, από την Πάφο Ενάγουσας-Αιτήτριας και 1. AMBER PROPERTY LIMITED (ΗΕ143244), από την Πάφο 2. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ (Α.Τ.0543026), από την Πάφο 3. ΙΩΑΝΝΑ ΚΑΣΑΠΗ-ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ (Α.Τ.0659831), από την Πάφο Εναγομένων-Καθ΄ ων η αίτηση ---------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 16.7.2014 για διακοπή της Αγωγής και τη Διαγραφή της Ανταπαίτησης ή μέρους της ---------------------------- Ημερομηνία: 27.1.2015 Για Ενάγουσα-Αιτήτρια: κα K. Μίτλεττον για Α. Νεοκλέους Για Εναγόμενους: κ. Γρ. Φιλίππου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αίτηση η Ενάγουσα επιδιώκει κατ΄ αρχάς την άδεια του Δικαστηρίου για διακοπή της Αγωγής για το λόγο ότι διευθετήθηκε εξώδικα με την πληρωμή της Απαίτησης της Ενάγουσας και των εξόδων της Αγωγής από τρίτο πρόσωπο στις 29.4.2014. Επιζητείται επίσης διάταγμα του Δικαστηρίου για διαγραφή της Ανταπαίτησης και/ή διαζευκτικά μέρους της ως άνευ αντικειμένου και/ή άνευ λογικού αγώγιμου δικαιώματος και/ή άνευ νομικού ή πραγματικού ερείσματος και/ή ως επιπόλαιη και/ή ενοχλητική. Η αίτηση βασίζεται στη Δ.15 θ.1, Δ.19 θ.26, Δ.27 θ.3, Δ.48 θ.1, 2, 3, 9(
  2. f)(
  3. j)και (ο) και Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, στην πρακτική, νομολογία και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του κ. Ανδρόνικου Σταυρινού, λειτουργού της Ενάγουσας-Αιτήτριας, ημερομηνίας 16.7.2014. Στην ένορκη του δήλωση ο κ. Σταυρινού αναφέρεται στο ιστορικό της μεταξύ των διαδίκων δοσοληψίας που ξεκίνησε από τις 16.11.2007 με τον καταρτισμό σύμβασης για παραχώρηση δανείου στην Εναγόμενη 1 ύψους €525.000 κάτω από τις προσωπικές εγγυήσεις των Εναγομένων 2 και 3 και την παραχώρηση της Υποθήκης Υ6880/07 του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Πάφου από την Εναγόμενη 3. Ο λογαριασμός του δανείου παρουσίαζε καθυστερήσεις στην αποπληρωμή των συμφωνηθέντων δόσεων με αποτέλεσμα τον τερματισμό της συμφωνίας από μέρους της Ενάγουσας και την καταχώριση της παρούσας Αγωγής για ανάκτηση του χρεωστικού υπολοίπου μετά των τόκων. Στις 29.4.2014, και μετά τη συμπλήρωση των δικογράφων, κάποιο τρίτο πρόσωπο ονόματι «Sockendale Ltd» προέβη σε εξόφληση του χρεωστικού υπολοίπου του επίδικου λογαριασμού του δανείου των Εναγομένων μαζί με τα έξοδα της Αγωγής. Ως αποτέλεσμα η Ενάγουσα προέβη σε εξάλειψη της Υποθήκης Υ6880/07 του Επαρχιακού Κτηματολογίου Πάφου, γεγονός που οι δικηγόροι των Εναγομένων ενημερώθηκαν με επιστολή της Ενάγουσας. Ενόψει της εξόφλησης των αξιώσεων της Ενάγουσας στην παρούσα Αγωγή και των δικηγορικών της εξόδων, ο κ. Σταυρινού είναι της γνώμης ότι η διαδικασία της Αγωγής θα πρέπει να διακοπεί ως εξωδίκως διευθετηθείσα και χωρίς οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα. Είναι εισήγηση του επίσης ότι με την απόσυρση της Απαίτησης της Ενάγουσας, η Ανταπαίτηση καθίσταται άνευ αντικειμένου και δεν αποκαλύπτει λογικό αγώγιμο δικαίωμα εναντίον της Ενάγουσας. Είναι περαιτέρω η άποψη του ότι οι Εναγόμενοι δεν μπορούν να αξιώνουν οτιδήποτε υπό την ιδιότητα τους ως δικαιούχοι καταθέσεων κάποιου τρίτου προσώπου για το γεγονός και μόνο ότι καταρτίστηκε μεταξύ τους κάποια συμφωνία αγοραπωλησίας ακινήτου στην οποία η Ενάγουσα δεν ήταν συμβαλλόμενο μέρος. Αναφέρει επίσης ότι η Αιτήτρια με την παρούσα αίτηση ζητά διαζευκτικά όπως σε περίπτωση μη έγκρισης του αιτήματος για διαγραφή ολόκληρης της Ανταπαίτησης, τη διαγραφή μέρους αυτής δηλαδή των εξής παραγράφων και δια τους ακόλουθους λόγους: - Της παραγράφου 1, εφόσον αφορά σε αγωγή που έχει διακοπεί κατόπιν αδείας του Δικαστηρίου. - Των παραγράφων 15, 16, 17, 18, 31, 76, 77 και 90 που αφορούν σε διαφορετική συμβατική σχέση, δηλαδή διευκόλυνση ορίου σε τρεχούμενο λογαριασμό. Αυτή η διευκόλυνση ήταν επίδικο θέμα στην αγωγή 3518/2013 η διαδικασία της οποίας έχει διακοπεί στις 3.7.2014 κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου. - Της παραγράφου 49 εφόσον αναφέρεται σε τερματισμό διευκολύνσεων που είναι επίδικα θέματα σε άλλες αγωγές και άσχετες με τον επίδικο λογαριασμό του δανείου της παρούσας αγωγής. - Των παραγράφων 54, 55, 56, 57 58, 59, 60, 61, 62, 63, 64, 65, 65(α), 65(β) 65(γ), 66, 67, 68, 69, 70, 71, 72, 78, 79, 80, 82 και 85 του δικογράφου των Εναγομένων εφόσον αναφέρονται σε γεγονότα άσχετα με τους Εναγόμενους και με το επίδικο δάνειο, τα οποία αφορούν σε τρίτο πρόσωπο και άλλους που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα Αγωγή. Είναι η εισήγηση του ότι τα ζητήματα που εγείρονται στις παραγράφους αυτές δεν συνιστούν διαφορά μεταξύ της Ενάγουσας και των Εναγομένων που θα πρέπει να εκδικαστεί στα πλαίσια της Ανταπαίτησης και ούτε υπάρχει αξίωση στη βάση αυτών των ισχυρισμών. - Των παραγράφων 84, 96Β, 96Γ και 96Δ της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης των Εναγομένων, εφόσον αναφέρονται σε γεγονότα που έλαβαν χώρα μετά την καταχώριση της Αγωγής και μετά την εξόφληση του επίδικου χρέους. Η αίτηση προσέκρουσε στην ένσταση των Εναγομένων-Καθ΄ ων η αίτηση η οποία στηρίζεται στους εξής λόγους: «1. Δεν δύνανται οι Ενάγοντες να διακόψουν ή να αποσύρουν την αγωγή χωρίς οι Εναγόμενοι να υποστούν ζημιά εκτός εάν: (α) Τα έξοδα μέχρι την διακοπή να ψηφιστούν και να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της υπόθεσης και/ή να δοθούν υπέρ των Εναγομένων. (β) Εάν τα έξοδα ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της υπόθεσης, όσα χρήματα πληρώθηκαν στους Ενάγοντες ως έξοδα να επιστραφούν στους Εναγόμενους. (γ) Ακόμα και αν τα έξοδα επιδικαστούν στους Ενάγοντες, ενάντια στην θέση των Εναγομένων, τότε να επιστραφούν όσα χρήματα πληρώθηκαν πέραν των ψηφισθέντων. (δ) Να διακοπεί η αγωγή μετά την τροποποίηση ή να δώσει άδεια το Δικαστήριο να καταχωρηθεί αίτηση τροποποίησης εντός ενός συγκεκριμένου χρονικού σημείου, τα έξοδα δε σε οποιαδήποτε των περιπτώσεων να δοθούν στους Εναγόμενους ή να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της αγωγής. (ε) Διάταγμα του Δικαστηρίου να απαγορεύει στους Ενάγοντες να φέρουν δεύτερη αγωγή για το ίδιο δάνειο στο Δικαστήριο. (στ) Διάταγμα του Δικαστηρίου ότι οι δηλώσεις και παραλείψεις αναφοράς γεγονότων των Εναγόντων στην Έκθεση Απαίτησης και την Απάντηση στην Υπεράσπιση είναι δεσμευτικές για τους Ενάγοντες. 2. Οι Εναγόμενοι αναγκάστηκαν να πληρώσουν στους Ενάγοντες ότι ποσά εκβιαστικά ζητούντο παρόλο που δεν οφείλοντο, για την απόσυρση της υποθήκης από το ακίνητο των Εναγομένων, ώστε να προχωρήσει η πράξη πώλησης του ακινήτου των Εναγομένων στην εταιρεία Sockendale Ltd το οποίο ακίνητο ήταν υποθηκευμένο από τους Ενάγοντες. Μέσα στα ποσά που δεν οφείλοντο και μεταξύ άλλων οι Ενάγοντες ζήτησαν και πληρώθηκαν ποσά ως «δικηγορικά έξοδα», τα οποία δεν οφείλοντο και οι Ενάγοντες δεν εδικαιούντο χωρίς την κατάλληλη διαταγή για έξοδα από το Δικαστήριο. Οι Ενάγοντες προτίθενται να τροποποιήσουν την Ανταπαίτηση τους για να συμπεριλάβουν τα νέα γεγονότα στην Ανταπαίτηση τους και να διεκδικήσουν πίσω ποσά που αναγκάστηκαν να πληρώσουν χωρίς να οφείλοντο. 3. Εάν το Δικαστήριο κρίνει ότι τα δικηγορικά έξοδα της αγωγής έπρεπε να πληρωθούν στους Ενάγοντες, τότε αυτά πρέπει να ψηφιστούν ώστε να πληρωθεί πίσω στους Εναγόμενους οποιαδήποτε υπερπληρωμή έγινε προτού επιτραπεί η αιτούμενη διακοπή. 4. Το αίτημα για διαγραφή του δικογράφου των Εναγομένων ή παραγράφων εξ αυτού είναι πρόωρο καθότι πρέπει πρώτα να αποφασιστούν αν θα επιτραπεί η διακοπή και υπό ποιους όρους θα επιτραπεί η διακοπή, εάν αυτή επιτραπεί. 5. Εν πάση περιπτώσει και άνευ βλάβης των ανωτέρω, η επίκληση της συμφυούς δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου δια την διαγραφήν δικογράφου ασκείται με εξαιρετικήν φειδώ, και μόνον εφόσον διαπιστώνεται ότι το δικόγραφο συνιστά κατάχρηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δηλαδή χρήση των μέσων του δικαίου δι΄ αλλότριους σκοπούς. In Re Pelmako Developments ltd

(1991)1 A.A.Δ.
  2. Τα αναφερόμενα στην ένορκη δήλωση του κ. Σταυρινού δεν αποδεικνύουν ούτε κατάχρησιν της διαδικασίας του Δικαστηρίου ούτε επιδίωξιν αλλοτρίου σκοπού που να απαγόρευαν εις τους Εναγόμενους να προχωρήσουν με την Ανταπαίτηση τους. Αντιθέτως οι προβαλλόμενοι εις την Ένορκον Δήλωσιν του κ. Σταυρινού ισχυρισμοί αποτελούν κατάχρησιν της διαδικασίας του Δικαστηρίου, και είναι γενικοί, ασαφείς και αόριστοι.
  3. Η καταχώρηση ένορκης δήλωσης αποδεικνύει ότι η αίτησις των Εναγόντων πρέπει ν΄ απορριφθή, διότι το Δικαστήριο σ΄ αυτό το στάδιο δεν θα δικάση την υπόθεσιν επί της ουσίας με βάσιν Ένορκον Δήλωσιν.
  4. Το Δικαστήριο δεν δύναται να χρησιμοποιήσει την σύμφυτη εξουσία του εν όψει της συμπεριφοράς των Αιτητών και/ή των γεγονότων της υπόθεσης. Ακολούθως η Ένορκη Δήλωση του κ. Σταυρινού πρέπει να αγνοηθεί και η αίτηση να απορριφθεί.
  5. Ο Ενόρκως Δηλών προς υποστήριξη της Αίτησης, κ. Σταυρινού δεν είναι σε θέση να υποστηρίξει ότι γνωρίζει τα γεγονότα προσωπικά, ενώ στην ένορκη δήλωση του ψεύδεται και/ή αποκρύπτει ουσιώδη γεγονότα από το Δικαστήριο με σκοπό και/ή αποτέλεσμα ή Ένορκη Δήλωση του να είναι παραπλανητική. 10.Το δικόγραφον, πρέπει ν΄ αξιολογηθή αυτοτελώς με βάσιν την αντικειμενικήν υπόστασιν του περιεχομένου του, ανεξάρτητα από την μαρτυρίαν η οποία το υποστηρίζει.
  6. Για να διαγραφεί ένα δικόγραφο θα πρέπει το περιεχόμενο του να είναι ξεκάθαρα και οφθαλμοφανώς αβάσιμο, λαμβάνοντας ως δεδομένο το περιεχόμενο του, πράγμα που δεν συμβαίνει. 12.Το Δικαστήριο δεν διαγράφει δικόγραφο ή παραγράφους δικογράφου όταν υπάρχει δυνατότητα τροποποίησης.
  7. Το Δικαστήριον σ΄ αυτό το στάδιον δεν θα κάνη ευρήματα επί των γεγονότων ούτε και θα εξετάση και αποφασίση πολύπλοκα νομικά θέματα.
  8. Οι Αιτητές κωλύονται βάσει της συμπεριφοράς τους να υποστηρίξουν ότι η Ανταπαίτηση είναι οφθαλμοφανώς αβάσιμη καθώς καταχώρησαν Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση, αναγνωρίζοντας με αυτόν τον τρόπο ότι υπάρχουν νομικά ζητήματα που πρέπει να εξεταστούν σε κανονική δίκη.
  9. Η αίτησις διά διαγραφήν αποτελεί κακόπιστον δικονομικόν μέσον που σκοπόν έχει να στερήση, χωρίς δίκην, του δικαιώματος των Εναγομένων να προσφύγουν εις το Δικαστήριον διά την προστασίαν των δικαιωμάτων τους και/ή περιορίζει το Συνταγματικό δικαίωμα των Εναγομένων/Καθ΄ ων η αίτηση για δίκαιη δίκη βάσει του Α.30 του Συντάγματος και/ή περιορίζει δικαιώματα των Εναγομένων βάσει του Νόμου και/ή των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος των Εναγομένων να προχωρήσουν να αποδείξουν την Ανταπαίτηση τους.
  10. Όσον αφορά το διαζευκτικό αίτημα των Αιτητών όπως διαγραφούν παραγράφοι της Ανταπαιτήσεως δυνάμει της Δ.19 Θ.26, η Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση των Εναγομένων δεν προκαλεί καμία βλάβη ή αμηχανία στους Ενάγοντες ούτε υπάρχουν παραγράφοι που τείνουν να επηρεάσουν δυσμενώς ή να καθυστερήσουν την δίκαιη διεξαγωγή της δίκης.
  11. Δεν μπορεί το Δικαστήριο να διαγράψει καμία παράγραφο του Δικογράφου των Εναγομένων εφόσον δεν φαίνονται λόγοι διαγραφής τους στην Αίτηση ούτε αναφέρεται στην Ένορκη Δήλωση, το πώς επηρεάζονται δυσμενώς οι Αιτητές από τις παραγράφους που οι Αιτητές θέλουν να διαγραφούν.
  12. Κωλύονται οι Αιτητές να ισχυρίζονται στο δικόγραφο τους ότι οι τόκοι του δανείου εχρεώνοντο στον λογαριασμό παρατραβήγματος για τον οποίο κίνησαν την αγωγή 3518/13, με διαφορετικά επιτόκια και τόκους υπερημερίας, και να αρνούνται ότι είναι σχετικές οι παραγράφοι που αναφέρονται στην λειτουργία εκείνου του δανείου.
  13. Δεν έχει σημασία εάν διακόπηκε η αγωγή 3518/13 καθότι εξακολουθεί να υφίσταται η Ανταπαίτηση.
  14. Δεν είναι με οποιονδήποτε τρόπο εύλογο και/ή ορθό και/ή δίκαιο και/ή προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να εκδοθεί οιαδήποτε εκ των αιτούμενων θεραπειών και/ή διαταγμάτων.
  15. Περαιτέρω λόγοι αναφέρονται εις την επισυναπτομένην Ένορκον Δήλωσιν του κ. Γεώργιου Προδρόμου.» Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του κ. Γεώργιου Προδρόμου, Εναγόμενου 2, ημερομηνίας 25.9.
  16. Ουσιαστικά ο Εναγόμενος 2 επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης τονίζοντας το γεγονός ότι η Ενάγουσα καταχρηστικά καταχώρισε δύο Αγωγές για την ίδια συναλλαγή γι΄ αυτό και η μια εξ΄ αυτών θα πρέπει να απορριφθεί. Στις δύο Αγωγές χρεώνοντο διαφορετικά επιτόκια για το ίδιο δάνειο γι΄ αυτό και το επόμενο βήμα των Εναγομένων θα είναι αίτηση για απόρριψη της μιας εκ των δύο Αγωγών ή διαζευκτικά τη συνένωση τους. Με την απόρριψη της μιας εκ των δύο Αγωγών αρκετές από τις αναφορές στην Αγωγή 3518/13 είναι ανούσιες και θα πρέπει να τροποποιηθούν. Ο Εναγόμενος 2 αναφέρεται επίσης σε κάποια συμφωνία αγοραπωλησίας ακίνητης περιουσίας μεταξύ των Εναγομένων 1 και 3 από τη μια και της εταιρείας «Sockendale Ltd», από την άλλη, ημερομηνίας 28.4.2013 που ήταν υποθηκευμένη για εξασφάλιση του επίδικου δανείου, έναντι €1.500.000,00 η οποία κατατέθηκε στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Πάφου για σκοπούς ειδικής εκτέλεσης. Δυνάμει της συμφωνίας αυτής ποσό εκ €5.000 θα πληρώνετο ως προκαταβολή και το υπόλοιπο μέσω συμψηφισμού των χρεών των Εναγομένων με τις καταθέσεις της «Sockendale Ltd» που επηρεάστηκαν από τα διατάγματα της Κεντρικής τράπεζας το Μάρτη του
  17. Με επιστολές της προς την Ενάγουσα η εταιρεία «Sockendale Ltd» ζήτησε εφαρμογή του συμψηφισμού που προέβη με τους Εναγόμενους, ως αποτέλεσμα της μεταξύ τους σύμβασης αγοραπωλησίας. Ακολούθησε η καταχώριση της παρούσας Αγωγής από μέρους της Ενάγουσας καθώς και των Αγωγών 3518/13, 3515/13, 3517/13, 3521/13 Ε.Δ. Πάφου στις οποίες Εναγόμενοι είναι ο ενόρκως δηλών και η Εναγόμενη 3 ή οι εταιρείες τους. Κάτω από την πίεση του χρόνου και την επαπειλούμενη ακύρωση της συμφωνίας αγοραπωλησίας με τη Sockendale Ltd, οι Εναγόμενοι ζήτησαν αναδομημένους λογαριασμούς αλλά η απάντηση της Ενάγουσας ήταν αρνητική. Η θέση της Ενάγουσας ήταν η εξάλειψη της Υποθήκης να γίνει με την πληρωμή του χρεωστικού υπολοίπου του επίδικου λογαριασμού. Μετά την πιο πάνω συμπεριφορά της Ενάγουσας, η Ενάγουσα είσπραξε τα οφειλόμενα ποσά από τις καταθέσεις της εταιρείας «Sockendale Ltd». Συγκεκριμένα η πληρωμή έγινε στις 29.4.2014 μαζί με το ποσό των €3.539,83 ως δικηγορικών εξόδων και δόθηκαν σχετικές αποδείξεις. Οι Εναγόμενοι όταν πληροφορήθηκαν από την Ενάγουσα ότι θα προέβαινε σε απόσυρση της παρούσας Αγωγής, κατέστησαν σαφές ότι η Ανταπαίτηση τους θα παρέμενε εκκρεμής. Καταλήγοντας, ο Εναγόμενος 2 εισηγείται ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να επιτρέψει τη διακοπή της Αγωγής για τους εξής λόγους: Τα έξοδα θα πρέπει να ψηφιστούν. Αυτά να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της υπόθεσης. Όσα δικηγορικά έξοδα πληρώθηκαν να επιστραφούν στους Εναγόμενους. Όσα πληρώθηκαν υπεράνω των ψηφισθέντων θα πρέπει επίσης να επιστραφούν. Να επιτραπεί η διακοπή αφού ακουστεί η αίτηση για τροποποίηση της Ανταπαίτησης ή με όρο όπως καταχωρηθεί αίτηση τροποποίησης. Να απαγορευθεί στην Ενάγουσα να καταχωρίσει άλλη αγωγή για το ίδιο επίδικο θέμα κ.α.. Σ΄ όσον αφορά δε τα γεγονότα που αφορούν στο «κούρεμα» εισηγείται ότι είναι απαραίτητα για τη στοιχειοθέτηση της υπόθεσης του συμψηφισμού του οποίου αποτελούν το υπόβαθρο. Η νομική βάση της ένστασης είναι περίπου η ίδια με εκείνη της αίτησης. Οι δικηγόροι των διαδίκων προώθησαν τις θέσεις των πελατών τους με γραπτές αγορεύσεις παραπέμποντας το Δικαστήριο και σε σχετική νομολογία. Ειδική αναφορά στις επιμέρους εισηγήσεις τους θα γίνει κατωτέρω στο κατάλληλο στάδιο. Κρίνω σκόπιμο να εξετάσω κατ΄ αρχήν την εισήγηση του δικηγόρου των Εναγομένων ότι ο κ. Σταυρινού δεν είναι το κατάλληλο πρόσωπο να προβεί στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση. Έχω ανατρέξει στην ένορκη δήλωση όπου εντοπίζεται η παράγραφος 1 η οποία δίνει όλα τα στοιχεία από πού αντλεί την πληροφόρηση του ο κ. Σταυρινού για τα γεγονότα για τα οποία ορκίζεται. Ότι δηλαδή ως υπάλληλος-λειτουργός της Ενάγουσας, γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα της υπόθεσης αλλά και από πληροφορίες από την Ενάγουσα και τους δικηγόρους της. Είναι δε εξουσιοδοτημένος από την Ενάγουσα να προβεί στην ένορκη δήλωση. Ενόψει της δήλωσης του αυτής δεν βρίσκω οτιδήποτε το επιλήψιμο στην ένορκη δήλωση του ή στην παράθεση των γεγονότων επί των οποίων ορκίζεται. Γι΄ αυτό και ο σχετικός λόγος ένστασης δεν ευσταθεί και απορρίπτεται. Ουσιαστικά η αίτηση σ΄ όσον αφορά τη διακοπή της Αγωγής βασίζεται στη Δ.15 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών που προβλέπει τα εξής (σε ελεύθερη μετάφραση) : «
  18. .Τηρουμένων των άλλων προνοιών του κανονισμού αυτού, δεν θα είναι δυνατόν για τον Ενάγοντα να αποσύρει τον φάκελλο ή να διακόψει την αγωγή χωρίς άδεια του Δικαστηρίου ή του Δικαστού αλλά το Δικαστήριο ή ο δικαστής μπορεί πριν ή μετά την ακρόαση ή δίκη, υπό τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα και σχετικά με οιανδήποτε άλλη αγωγή, και γενικά όπως κρίνει δίκαιο, να διατάξει όπως η αγωγή διακοπεί, ή οιονδήποτε μέρος της ισχυριζόμενης αιτίας παραπόνου διαγραφεί.» Στην υπόθεση Παμπορίδης v. Κτηματικής Τράπεζας Λτδ
(1995)1 A.A.Δ. 670, 675, 676, το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε τα εξής σ΄ ότι αφορά την εμβέλεια και λειτουργία της Δ.15: «To ζήτημα καλύπτεται από τη Δ.15 των Θεσμών περί Πολιτικής Δικονομίας. Οι προεκτάσεις της εξηγήθηκαν στις υποθέσεις Kypreos v. Kypreos
(1984)1 C.L.R. 565 και Eleftheriades ν. [*676] Cyprus Hotels
(1985)1 C.L.R. 677. Με τη θέσπισή της η ελευθερία που αναγνωριζόταν στον ενάγοντα για απόσυρση της αγωγής οποτεδήποτε, διατηρώντας δικαίωμα επαναφοράς της αιτίας της αγωγής που αποτελούσε το αντικείμενό της με νέα αγωγή ή σε μεταγενέστερη διαδικασία, δεν υπάρχει πλέον. Ο ενάγων μπορεί να αποφασίσει αν θα προωθήσει την αγωγή του ή αν θα την αποσύρει. Αυτό είναι δικό του προνόμιο και είναι ο κανόνας πως στο βαθμό που η απόσυρση της αγωγής διενεργείται για να οδηγηθεί η ορισμένη αντιδικία σε οριστικό τέλος, ούτε ο εναγόμενος έχει λόγο αλλά ούτε και το Δικαστήριο. Εκείνο που δεν δικαιούται να κάμει είναι να τερματίσει οποτεδήποτε θέλει τη διαδικασία διατηρώντας μονομερώς το δικαίωμα να επανέλθει στα ίδια. Οι περιορισμοί εν προκειμένω είναι σαφείς. Ο ενάγων δικαιούται να διακόψει (discontinue) με γραπτή ειδοποίηση την αγωγή, δηλαδή να την τερματίσει με δικαίωμα καταχώρισης νέας, οποτεδήποτε πριν την παραλαβή της υπεράσπισης, ή μετά την παραλαβή της πριν προβεί σε οποιοδήποτε άλλο δικονομικό διάβημα (με επιφύλαξη ως προς οποιανδήποτε ενδιάμεση αίτηση). Από εκεί και πέρα ο ενάγων παύει να είναι dominus litis. Η διακοπή της αγωγής τελεί πλέον υπό την αίρεση της εξασφάλισης άδειας από το Δικαστήριο. Η απόσυρση της αγωγής και η επακόλουθη απόρριψή της χωρίς τέτοια άδεια που εξ ορισμού εμπεριέχει την αναγνώριση στον ενάγοντα δικαιώματος καταχώρισης νέας αγωγής, δημιουργεί δεδικασμένο. Βλ. Spencer Bower and Turner - The Doctrine of Res Judicata 2η έκδοση σελ. 36, παράγραφος 39). Η πιο πάνω νομολογιακή αρχή υιοθετήθηκε σε νεότερες αποφάσεις όπως στην υπόθεση Πατσαλίδης v. Δίσπυρου
(2006)1 Α.Α.Δ. 17, η οποία επιβεβαίωσε ταυτόχρονα ότι η νομολογία μας που ακολούθησε την Αγγλική σ΄ ότι αφορά την εμβέλεια και λειτουργία της Δ.15, είναι πλέον σαφής και ευθυγραμμισμένη. Είναι φανερό ότι τότε μόνο το Δικαστήριο δύναται να παράσχει άδεια στον Ενάγοντα να αποσύρει την Αγωγή του και κατ΄ επέκταση σε Εναγόμενο την Ανταπαίτηση του, εφόσον αυτό αποβαίνει προς το συμφέρον της δικαιοσύνης, δεν συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας και δεν επιτρέπει στο διάδικο με το διάβημα του να αποκομίσει πλεονέκτημα τακτικής (βλ. Kypreos v. Kypreos
(1984)1 A.A.Δ. 565 και Γαβριήλ v. Αγαπίου
(1998)1 Α.Α.Δ. 1868). Για σκοπούς εξέτασης της αίτησης έκρινα σκόπιμο να ανατρέξω στο φάκελο της υπόθεσης όπου διαφαίνονται τα εξής: Η Αγωγή καταχωρήθηκε στις 9.12.2013 σε Ειδικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα και ορίστηκε μετά τη συμπλήρωση των δικογράφων, κατόπιν αίτησης ορισμού από πλευράς των Εναγομένων, για οδηγίες στις 4.7.2014. Κατά την ημερομηνία αυτή ο δικηγόρος της Ενάγουσας εξεδήλωσε την πρόθεση του για απόσυρση της Αγωγής ως εξωδίκως διευθετηθείσας και χωρίς έξοδα. Στο αίτημα αυτό, έφερε ένσταση η πλευρά της Υπεράσπισης γι΄ αυτό και η Ενάγουσα προχώρησε με την καταχώρηση της παρούσας αίτησης. Η Αγωγή βρίσκεται στο αρχικό της στάδιο ενώ τα δικόγραφα συμπληρώθηκαν στις 10.4.2014 με την καταχώριση Απάντησης και Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση από μέρους της Τράπεζας. Η εκδίκαση της Αγωγής δεν έχει ακόμη αρχίσει. Είναι εισήγηση του δικηγόρου των Εναγομένων στην γραπτή αγόρευση του και συνιστά και λόγο ένστασης ότι η απόσυρση της Αγωγής και μάλιστα άνευ όρων θα επηρεάσει δυσμενώς τους Εναγόμενους και θα χάσουν τα πλεονεκτήματα που έχουν λάβει, γι΄ αυτό και η διακοπή της Αγωγής θα πρέπει να γίνει με την προϋπόθεση επιβολής όρων ως προς τα έξοδα, τη δυνατότητα τροποποίησης της Ανταπαίτησης και ως προς το θέμα δεδικασμένου. Ως προς τα έξοδα, εξ΄ όσων μπόρεσα να αντιληφθώ από τη μακροσκελή γραπτή αγόρευση του δικηγόρου των Εναγομένων, το παράπονο του είναι, μεταξύ άλλων, ότι δεν έπρεπε να απαιτήσει η Ενάγουσα την πληρωμή των δικηγορικών εξόδων, αλλά να έθετε την υποχρέωση πληρωμής τους ως όρο απόσυρσης της Αγωγής. Παραπέμπει δε το Δικαστήριο στην υπόθεση Μιχάλη Μιχαηλίδη κ.α.
(2008)1 (Β) Α.Δ.Δ. 1153 για υποστήριξη της θέσης του αυτής. Υπάρχει κατά την άποψη μου μια λανθασμένη θεώρηση των πραγμάτων, όπως προβλήθηκαν από το δικηγόρο των Εναγομένων. Στην πιο πάνω υπόθεση είχεν ήδη αποσυρθεί η χρηματική αξίωση της Αγωγής και εκείνο που παρέμεινε για απόφαση ήταν τα έξοδα της Ενάγουσας-Τράπεζας την πληρωμή των οποίων αμφισβητούσε η πλευρά των Εναγομένων. Στην παρούσα περίπτωση η Ενάγουσα δεν ζητά τα έξοδα της Αγωγής ως προϋπόθεση απόσυρσης της. Απλά ζητά άδεια να διακόψει την Αγωγή της ανεπιφύλακτα γιατί το επίδικο χρέος και τα έξοδα της Ενάγουσας έχουν ξοφληθεί, γεγονός που και οι ίδιοι οι Εναγόμενοι αναγνωρίζουν. Οι Εναγόμενοι θα είχαν δικαίωμα να παραπονούνται αν η Ενάγουσα, ενώ είχεν εισπράξει τα έξοδα της, κατά την απόσυρση της Αγωγής να τα ζητούσε εκ νέου. Άλλη εισήγηση του δικηγόρου των Εναγομένων είναι ότι θα έπρεπε να αποφασιστεί το θέμα των εξόδων της Αγωγής κατά την εκδίκαση της Ανταπαίτησης. Διαφωνώ και με αυτή τη θέση των Εναγομένων. Η καταβολή των εξόδων θα πρέπει να αποφασίζεται κατά το στάδιο του αιτήματος για απόσυρση της Αγωγής ως οριστικά διευθετηθείσας που κρίνεται ως το κατάλληλο στάδιο και δεν εξαρτάται από τη διαδικασία της Ανταπαίτησης η οποία είναι ανεξάρτητη διαδικασία. Αν οι Εναγόμενοι διαφωνούσαν με την πληρωμή των εξόδων θα μπορούσαν κάλλιστα να αρνηθούν την πληρωμή τους. Θα μπορούσαν επίσης να αρνούντο την εξόφληση από την εταιρεία «Sockendale» της Απαίτησης της Ενάγουσας, ώστε η Ενάγουσα να μην προέβαινε σε διαβήματα για τη διακοπή της Αγωγής. Δεν ήταν όμως αυτή η επιδίωξη των Εναγομένων όπου απαιτούσαν την πληρωμή της Απαίτησης της Ενάγουσας και εξόφληση της Υποθήκης. Οι Εναγόμενοι γνώριζαν τα διαβήματα της πιο πάνω εταιρείας και μάλιστα από την ανταλλαγείσα αλληλογραφία που είναι τεκμήρια στην ένορκη δήλωση του Εναγομένου 2, διαφαίνεται ότι δυσανασχετούσαν και επέρριπταν ευθύνες στην Ενάγουσα για τη φερόμενη καθυστέρηση στην εξόφληση του επίδικου χρέους με τον τρόπο που πρότειναν οι ίδιοι. Εν πάση περιπτώσει αν οι Ενάγοντες θέτουν θέμα εκβιασμού ή άλλης επιλήψιμης συμπεριφοράς από πλευράς Ενάγουσας σ΄ όσον αφορά την εξόφληση του χρεωστικού υπολοίπου και των εξόδων, δεν είναι επίδικο θέμα στην παρούσα Αγωγή. Σ΄ όσον αφορά τον όρο περί δεδικασμένου που εισηγείται ο δικηγόρος των Εναγομένων δεν τίθεται τέτοιο θέμα στην παρούσα περίπτωση εφόσον το αίτημα δεν είναι η διακοπή της Αγωγής άνευ βλάβης με δικαίωμα επαναφοράς της. Η απόσυρση της Αγωγής ανεπιφύλακτα δίνει οριστικό τέλος στις αξιώσεις της Ενάγουσας και ούτε οι Εναγόμενοι έχουν λόγο αλλ΄ ούτε και το Δικαστήριο στο δικαίωμα αυτό της Ενάγουσας να διακόψει την Αγωγή της. Άλλη εισήγηση του δικηγόρου των Εναγομένων είναι όπως μεταξύ των άλλων όρων που μπορεί να επιβάλει το Δικαστήριο να περιληφθεί και πρόνοια για δικαίωμα τροποποίησης της Ανταπαίτησης που κρίνεται αναγκαία λόγω της διακοπής της Αγωγής. Ούτε αυτή η θέση με βρίσκει σύμφωνη. Εκείνο που επιζητείται με την αίτηση της Ενάγουσας είναι η διακοπή της Αγωγής και διαγραφή της Ανταπαίτησης και δεν αφορά σε αίτηση τροποποίησης και μάλιστα από πλευράς των Εναγομένων. Αυτά είναι θέματα που μπορεί ο δικηγόρος των Εναγομένων να εγείρει σε μελλοντική πιθανή αίτηση τροποποίησης από πλευράς Υπεράσπισης. Σε ένα σημείο της γραπτής αγόρευσης του δικηγόρου των Εναγομένων εντοπίζεται αναφορά σε αίτηση τροποποίησης ημερομηνίας 20.1.2015 καθώς και δήλωση περί πρόθεσης για τροποποίηση της Ανταπαίτησης, αλλά το Δικαστήριο δεν εντόπισε στο φάκελο της υπόθεσης οποιαδήποτε αίτηση τροποποίησης. Θα πρέπει να λεχθεί ότι η ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου στην πιο πάνω αίτηση επιφυλάχθηκε στις 20.1.2015 και δεν ζητήθηκε από το δικηγόρο των Εναγομένων η σύνδεση της υπό κρίση αίτησης με την αναφερόμενη αίτηση. Ενόψει όλων των πιο πάνω είναι κατάληξη μου ότι τυχόν απόρριψη του αιτήματος για διακοπή της Αγωγής ανεπιφύλακτα όχι μόνο δεν θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της δικαιοσύνης αλλά είναι ορατός ο κίνδυνος πρόκλησης αδικίας στην Ενάγουσα με τον εξαναγκασμό της να προωθεί μια Αγωγή ενώ έχουν ήδη ικανοποιηθεί, εκκρεμούσης της δικαστικής διαδικασίας, οι απαιτήσεις της όπως και τα δικηγορικά της έξοδα. Θα ήταν επίσης άδικο και για τους Εναγόμενους να συνεχίσουν ουσιαστικά να υπερασπίζονται μια Αγωγή που έχει ήδη ικανοποιηθεί με τον τρόπο που οι ίδιοι επέλεξαν, όπως διαφαίνεται από τα τεκμήρια που επισυνάφθηκαν στην ένορκη δήλωση του Εναγόμενου 2 που συνοδεύει την ένσταση. Σημειώνεται ότι οι πιο πάνω παρατηρήσεις του Δικαστηρίου γίνονται για σκοπούς απόφασης της παρούσας αίτησης και μόνο. Από την άλλη δεν υπάρχει καμιά ένδειξη περί πρόκλησης ουσιαστικής ζημιάς στους Εναγόμενους ή δυσμενούς επηρεασμού τους στον χειρισμό της Ανταπαίτησης τους σε περίπτωση έγκρισης του αιτήματος διακοπής της Αγωγής, εφόσον αυτή γίνεται ανεπιφύλακτα λόγω της εξόφλησης της Απαίτησης γεγονός που επιβεβαιώνουν και οι ίδιοι οι Εναγόμενοι. Ούτε επίσης τέθηκε ενώπιον μου οποιοδήποτε στοιχείο ότι οι Εναγόμενοι απέκτησαν κάποιο πλεονέκτημα στην πορεία της διαδικασίας το οποίο θα απωλέσουν σε περίπτωση απόσυρσης της Αγωγής. Καταλήγοντας κρίνω δικαιολογημένη την αίτηση σ΄ όσον αφορά το πρώτο σκέλος δηλαδή την διακοπή της Αγωγής ανεπιφύλακτα και την εγκρίνω. Κάτω από τις περιστάσεις της υπόθεσης δεν κρίνω δικαιολογημένη την επιβολή των όρων που εισηγείται ο δικηγόρος των Εναγομένων ή οποιωνδήποτε άλλων. Θα προχωρήσω ακολούθως να εξετάσω το δεύτερο σκέλος της αίτησης που αφορά στη διαγραφή της Ανταπαίτησης και/ή μεγάλου αριθμού παραγράφων της. Το αίτημα για διαγραφή της Ανταπαίτησης στηρίζεται βασικά στη Δ.19 θ.26 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Ο αντίστοιχος θεσμός των παλαιών Αγγλικών Διαδικαστικών Κανονισμών είναι η Δ.19 θ.27. Η Δ.19 Θ.26 επιτρέπει την διαγραφή ή τροποποίηση οποιουδήποτε ζητήματος σε οποιαδήποτε οπισθογράφηση ή δικόγραφο το οποίο μπορεί να θεωρηθεί ως μη αναγκαίο ή σκανδαλώδες ή που θα τείνει να προκαταβάλει, περιπλέξει ή καθυστερήσει την εκδίκαση της αγωγής. Τα δικόγραφα καθορίζουν το πλαίσιο της δίκης. Η σύνταξη τους διέπεται από ιδιαίτερους δικονομικούς κανόνες που ενσωματώνονται στη Δ.19 και διασφαλίζουν την αποτελεσματική διεξαγωγή της δίκης. Η εξουσία του Δικαστηρίου να διαγράφει ισχυρισμούς είναι αναμφίβολα δραστική και θα πρέπει να ασκείται με προσοχή και φειδώ. Ταυτόχρονα όμως αποτελεί ένα χρήσιμο όπλο προς αποφυγή κατάχρησης της διαδικασίας με την προώθηση σκανδαλωδών, αχρείαστων ή ενοχλητικών θεμάτων αντίθετων με τους κανόνες που έθεσε η Δ.19 θ.4 (Drummond-Jackson v. British Medical Association and Others
(1970)1 All E.R. 1094, Mavromoustaki v. Yeroudis
(1965)1 C.L.R. 176, In Re Pelmaco Development Ltd v. In Re The Companies Law, CAP 113
(1991)1 A.A.Δ. 246 και Παγκύπρια Εταιρεία Αρτοποιών Λτδ v. Σαββίδη
(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 685). Στην υπόθεση In Re Beogradska D.D.
(1996)1 (Β) Α.Α.Δ. 911, αναφέρθησαν τα εξής στη σελ. 917 σε σχέση με την κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας: «Η κλασσική διατύπωση των αρχών που διέπουν την άσκηση της δικαιοδοσίας για την αποτροπή κατάχρησης των δικαιοδοσιών του δικαστηρίου έχει γίνει στην υπόθεση Διευθυντής των Φυλακών ν. Περέλλα Τζεννάρο
(1995)1 Α.Α.Δ. 217. Παραθέτουμε το σχετικό απόσπασμα: "Η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν την κατίσχυση του. Γι' αυτό, η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύμφυτη, ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δε συναρτούνται με οποιοδήποτε συγκεκριμένο διάταγμα ή διατάγματα, μπορεί να προσλάβουν οποιαδήποτε μορφή που επιβάλλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίο παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου." Στην Περέλλα (πιο πάνω) έγινε αναφορά στην Constantinides v. Vima Ltd
(1983)1 C.L.R. 348, στην οποία αποφασίστηκε ότι τα κυπριακά δικαστήρια έχουν την ίδια εξουσία, όπως και τα αγγλικά δικαστήρια, να ελέγχουν τις διαδικασίες προς αποφυγή καταχρήσεων της δικαστικής δικαιοδοσίας. Αποφασίστηκε, επίσης, ότι η κατάχρηση της διαδικασίας μπορεί να προσλάβει πολλές μορφές, και ότι ανάλογα ευρεία είναι και η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την παρεμπόδισή της. Η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου υιοθέτησε την ίδια προσέγγιση στην Re Αρχιεπίσκοπος Κύπρου
(1993)1 C.L.R. 248. Αποφάσισε ότι: "... Η επίκληση των δικαιοδοσιών του Ανωτάτου Δικαστηρίου ελέγχεται προς αποτροπή κατάχρησης των δικαιοδοσιών. Η επιδίωξη όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων ελέγχεται από το Δικαστήριο όπως και γενικότερα η πολλαπλότητα των διαδικασιών για την επίτευξη του ίδιου στόχου...". Η σύμφυτη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να απορρίπτει αγωγές και κατ΄ επέκταση Ανταπαιτήσεις οι οποίες αποτελούν κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας έχει αναγνωριστεί στην Αγγλία από τα πολύ παλιά χρόνια. Στην Lawrance v. Norreys [1890] 15 App. Cas. 210,219 το ζήτημα τέθηκε ως πιο κάτω: "It cannot be doubted that the Court has an inherent jurisdiction to dismiss an action which is an abuse of the process of the Court. It is a jurisdiction which ought to be very sparingly exercised, and only in very exceptional cases." Μετάφραση στα ελληνικά: "Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι το Δικαστήριο έχει σύμφυτη δικαιοδοσία να απορρίψει μια αγωγή η οποία αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής δικαιοδοσίας. Είναι μια δικαιοδοσία που πρέπει να ασκείται πολύ φειδωλά και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις." Η αίτηση βασίζεται επίσης στις πρόνοιες της Δ.27 Θ.3 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών (Αγγλική Δ.25 Θ.4) η οποία προνοεί τα ακόλουθα: "The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleading to be frivolous or vexatious or judgment to be entered accordingly as may be just." Όπως αναφέρθηκε στην πρόσφατη υπόθεση Κώστας Δημητρίου ως διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντος Κώστα Δημητρίου τέως εκ Μαλούντας ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2014:A380, Πολ. Έφ. 350/10, ημερ. 6.6.2014 στη σελ. 4 «η Δ.27 θ.3 θεσμοθετεί μια συνοπτική διαδικασία η οποία παρέχει στο δικαστήριο την εξουσία, χωρίς τη διεξαγωγή δίκης, να απορρίψει οιονδήποτε δικόγραφο. Παρέχεται δηλαδή εξουσία στο δικαστήριο να απορρίψει μια αγωγή, χωρίς να προβεί στην εκδίκαση της, όταν η αγωγή δεν αποκαλύπτει καλή βάση ή είναι επιπόλαιη ή ενοχλητική. Η εξουσία αυτή ασκείται με εξαιρετική φειδώ και αποτελεί εξαιρετικής μορφής μέτρο (Δέστε: Σιακόλας ν. Federal Bank of Lebanon (SAL)
(1998)1 A.A.Δ. 1338, 1344)». Στην υπόθεση Κυπριακές Αερογραμμές Λτδ κ.α. v. Credit Libanais S.A.L.
(1991)1 A.A.Δ. 649, λέχθηκε ότι «Τα δικόγραφα πρέπει να περιέχουν όλες τις αναγκαίες λεπτομέρειες σε σχέση με την απαίτηση, υπεράσπιση, ανταπαίτηση ή οποιοδήποτε άλλο ζήτημα που περιλαμβάνουν, ώστε να μπορεί η άλλη πλευρά να σχηματίζει σαφή εικόνα για τη φύση και έκταση της υπόθεσης, την οποίαν πρόκειται να αντιμετωπίσει στην ακρόαση, να μπορεί να ετοιμάζει τη δική της υπόθεση και να μην βρίσκεται προ εκπλήξεων ή τετελεσμένων γεγονότων». Το πιο πάνω απόσπασμα υιοθετήθηκε στην υπόθεση Athina Leathergoods Ltd v. Ιωακείμ Χαραλάμπους κ.α.
(2000)1 (Β) Α.Α.Δ.
  1. Eν κατακλείδι σημειώνω ότι η εξουσία του Δικαστηρίου για διαγραφή δικογράφου ή μέρους του είναι διακριτική. Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω νομικές αρχές και νομολογία θα προχωρήσω να εξετάσω την ουσία του αιτήματος για διαγραφή. Διεξήλθα με μεγάλη προσοχή την Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση των Εναγομένων. Κρίνω σκόπιμο να παραθέσω αυτούσια την παράγραφο 96 με τον τίτλο «ΑΝΤΑΠΑΙΤΗΣΗ». «
  2. Οι Εναγόμενοι επαναλαμβάνουν το περιεχόμενον των παρ.1 έως 95 της Υπερασπίσεως, αμφοτέρων συμπεριλαμβανομένων, και αξιούν ανταπαιτητικώς εναντίον της Εναγούσης ως ακολούθως:- (Α) Γενικές και ή ειδικές αποζημιώσεις από την Ενάγουσα για την διαφορά του οφειλόμενου ποσού της αγοράς της περιουσίας της Εναγόμενης 3 από την Sockendale Ltd και των δανειακών υποχρεώσεων της Εναγόμενης 1 έναντι της Ενάγουσας ως αυτές θα αποδειχτούν από την Ενάγουσα. (Β) Δήλωση του Δικαστηρίου ότι ο συμψηφισμός μεταξύ της Εναγόμενης 3 και της εταιρείας Sockendale Ltd είναι έγκυρος και νόμιμος. (Γ) Δήλωση του Δικαστηρίου ότι έχουν εξοφληθεί οι υποχρεώσεις της Εναγόμενης 1 προς την Ενάγουσα και ότι δεν οφείλονται οιαδήποτε ποσά σε αυτήν. (Δ) Διάταγμα του Δικαστηρίου εξάλειψης και ή ακύρωσης και ή διαγραφής των υποθηκών και όλων των εξασφαλίσεων του δανείου της Ενάγουσας ως αυτή θα τις αποδείξει, συμπεριλαμβανομένου της υποθήκης Υ6880/07 στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Πάφου και οιωνδήποτε επιβαρύνσεων επί της περιουσίας των Εναγομένων και των προσωπικών εγγυήσεων των Εναγομένων. (Ε) Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία το Δικαστήριο κρίνει δίκαιη και ή εύλογη. (ΣΤ) Έξοδα, πλέον ΦΠΑ (δυνάμει πιστοποιητικού εγγραφής με αριθμό 10320422V) και νόμιμο τόκο.» Η Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση αποτελείται από 96 παραγράφους και 24 σελίδες με πολλά στοιχεία που αφορούν στην Αγωγή 3518/13 Ε.Δ. Πάφου καθώς και σε άλλα θέματα στα οποία εμπλέκονται οι Εναγόμενοι μαζί με τρίτο πρόσωπο που δεν είναι διάδικος στην παρούσα διαδικασία. Αναφέρεται επίσης στα γεγονότα του Μνημονίου, στις συμφωνίες με την Τρόϊκα, στη θέσπιση νομοθεσίας και διαταγμάτων για εξυγίανση Πιστωτικών Ιδρυμάτων κ.λ.π.. Εντοπίζεται στο δικόγραφο των Εναγομένων σημαντική εκτροπή από τους κανόνες της ορθής δικογράφησης. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα συσκότιση των επίδικων θεμάτων της Ανταπαίτησης και την πρόκληση δυσχέρειας στους αντιδίκους που οδηγεί αναπόφευκτα σε αχρείαστη καθυστέρηση. Εντοπίζονται στην Υπεράσπιση άσχετοι ισχυρισμοί όπως αυτοί που αναφέρονται σε άλλες συμφωνίες με την Ενάγουσα που είναι επίδικα θέματα σε άλλες δικαστικές διαδικασίες. Ο τρόπος που είναι διατυπωμένες οι θέσεις των Εναγομένων στην Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση, όπου εμπλέκεται το ένα θέμα με το άλλο καθιστούν δύσκολο αν όχι αδύνατο για το Δικαστήριο να εντοπίσει επακριβώς τα επίδικα θέματα της Ανταπαίτησης. Όπως έγινε αντιληπτό από το Δικαστήριο όλες οι αξιώσεις της Ανταπαίτησης πηγάζουν από την απαίτηση των Εναγομένων για συμψηφισμό του επίδικου χρεωστικού υπολοίπου με τις καταθέσεις κάποιας άγνωστης εταιρείας που επηρεάστηκαν από τα Διατάγματα για Εξυγίανση Πιστωτικών Ιδρυμάτων, στη βάση των δικογράφων. Το Δικαστήριο δεν μπορεί στο παρόν στάδιο να αξιολογήσει τα γεγονότα ή να αποφανθεί κατά πόσο μπορούν να αποδειχθούν ή όχι και τη σημασία τους για την επίλυση των επίδικων θεμάτων, κάτι που μόνο κατόπιν ακρόασης μπορεί να γίνει. Στην περίπτωση που το Δικαστήριο προβεί σε διαγραφή εκείνων των παραγράφων που αφορούν στα γεγονότα του Μνημονίου και των διαταγμάτων για Εξυγίανση Πιστωτικών Ιδρυμάτων κ.λ.π. θα παραμείνει η Ανταξίωση άνευ πραγματικού υποβάθρου για υποστήριξη της. Συνεπώς κρίνω ότι η αίτηση δεν μπορεί να πετύχει σ΄ όσον αφορά τις παραγράφους 54-72, 77-80, 82 και 85 που αφορούν ακριβώς στα πιο πάνω θέματα. Σ΄ όσον αφορά όμως τις παραγράφους 15, 16, 17, 18, 31, 49, 76 και 90 που αφορούν σε άλλες συμφωνίες μεταξύ των διαδίκων σχετικές με τα επίδικα θέματα άλλων Αγωγών και ιδιαίτερα της Αγωγής 3518/13 Ε.Δ. Πάφου, κρίνονται αχρείαστες, καταχρηστικές και άσχετες για επίλυση των επίδικων θεμάτων της Ανταπαίτησης. Σημειώνεται ότι οι ίδιοι οι Εναγόμενοι στην Υπεράσπιση τους αναφέρουν ότι αντικείμενο της Αγωγής 3518/13 είναι η συμφωνία τρεχούμενου λογαριασμού για την παροχή ορίου ενώ της παρούσας Αγωγής είναι συμφωνία δανείου. Τυχόν παραμονή των πιο πάνω παραγράφων που αφορούν στην Ανταπαίτηση τους σε άλλη ή άλλες δικαστικές διαδικασίες όχι μόνο θα περιπλέξει τη δικαστική διαδικασία αλλά θα προκαλέσει επιμήκυνση και σπατάλη του δικαστικού χρόνου. Συνεπώς το αίτημα για διαγραφή θα πρέπει να πετύχει μόνο σ΄ όσον αφορά τις παραγράφους 15, 16, 17, 18, 31, 49, 76 και 90 της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης. Από τα υπόλοιπα στοιχεία που παραμένουν στην Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση αποκαλύπτεται κάποιο αγώγιμο δικαίωμα σ΄ όσον αφορά συμψηφισμό της Απαίτησης της Ενάγουσας με καταθέσεις τρίτου προσώπου που δεν κρίνω ορθό στο στάδιο αυτό της διαδικασίας να προβώ σε ανάλυση ή αξιολόγηση. Το κατά πόσο θα καταφέρουν στο τέλος οι Εναγόμενοι να αποδείξουν ότι δικαιούνται στην Ανταξίωση τους είναι θέμα που θα αποφασιστεί κατόπιν ακρόασης. Τα υπόλοιπα εγερθέντα σημεία της αίτησης και ένστασης αφορούν στη δύναμη της υπόθεσης των διαδίκων όπως θα εξελιχθεί στη δίκη. Ένας από τους λόγους ένστασης είναι ότι υπήρξε καθυστέρηση στην προώθηση της παρούσας αίτησης, εφόσον καταχωρήθηκε μετά την Απάντηση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση. Αίτηση για παραμερισμό δικογράφου στη βάση της Δ.27 θ.3 (πανομοιότυπη με τη Δ.25 θ.4 των παλαιών Αγγλικών Θεσμών) θα πρέπει να γίνεται πριν την καταχώρηση του επόμενου δικογράφου (βλ. Annual Practice 1958, σελ. 575), προς αποφυγή περιττών εξόδων. Στην παρούσα περίπτωση σημειώνεται ότι η υπό κρίση αίτηση καταχωρήθηκε από την Ενάγουσα στις 16.7.2014, δηλαδή μετά την καταχώρηση της Απάντησης και Υπεράσπισης της στην Ανταπαίτηση στις 10.4.
  3. Ενόψει όμως των νέων γεγονότων που προέκυψαν με την εξόφληση της Απαίτησης της Ενάγουσας στις 29.4.2014 με τον τρόπο που εισηγήθηκαν οι Εναγόμενοι και τη διατήρηση σε ισχύ της Ανταπαίτησης και ότι τα διαβήματα για ορισμό της υπόθεσης προέρχοντο από τους Εναγόμενους, δεν κρίνω μοιραία την καταχώρηση της αίτησης σ΄ αυτό το στάδιο της διαδικασίας, εφόσον δεν υπήρξε αδικαιολόγητη καθυστέρηση. Ενόψει όλων των πιο πάνω η άδεια για διακοπή της Αγωγής δίνεται. Η Αγωγή απορρίπτεται. Έχοντας κατά νου τις περιστάσεις της υπόθεσης και ειδικότερα του γεγονότος ότι εκκρεμούσης της διαδικασίας της Αγωγής ξοφλήθηκε τόσο το χρεωστικό υπόλοιπο του λογαριασμού δανείου των Εναγομένων 1 όσο και τα έξοδα της Ενάγουσας, γεγονός που γνώριζαν οι Εναγόμενοι, εφόσον ήταν δική τους εισήγηση, δεν κρίνω σκόπιμο να προβώ σε οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα είτε υπέρ της Ενάγουσας είτε υπέρ των Εναγομένων. Εκδίδεται επίσης διάταγμα διαγραφής των παραγράφων 15, 16, 17, 18, 31, 76 και 90 της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης που αφορούν στα επίδικα θέματα της Αγωγής 3518/13 Ε.Δ. Πάφου και άλλων δικαστικών διαδικασιών. Τα έξοδα της αίτησης ακολουθούν το αποτέλεσμα και επιδικάζονται υπέρ της Ενάγουσας-Αιτήτριας και εναντίον των Εναγομένων 1, 2 και 3-Καθ΄ ων η αίτηση, όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της Ανταπαίτησης. Το νέο δικόγραφο των Εναγομένων που προκύπτει συνεπεία του πιο πάνω διατάγματος διαγραφής να καταχωρηθεί σε 10 μέρες από σήμερα και να επιδοθεί στην άλλη πλευρά. Απάντηση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση να καταχωρηθεί σε άλλες 10 μέρες. (Υπ.) ............... Α. Πούγιουρου, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΜ Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: (Αίτηση για Απόσυρση Αγωγής και Διαγραφή της Ανταπαίτησης ή μέρους της) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.