RICONIA LTD ν. ΔΗΜΟΣ ΠΕΓΕΙΑΣ, Αρ. Αγωγής: 2743/14, 13/2/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2015:A23 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Ν. ΚΟΝΗ, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2743/14 Μεταξύ: RICONIA LTD, από την Πάφο Ενάγουσας και ΔΗΜΟΣ ΠΕΓΕΙΑΣ, από την Πέγεια Εναγόμενου ---------------- Αίτηση ημερομηνίας 06.02.2015 Ημερομηνία: 13.02.2015 Για την Ενάγουσα - Αιτήτρια: κ. Α. Αλεξάνδρου ---------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η Ενάγουσα καταχώρησε την 10.12.2014 κλητήριο ένταλμα γενικώς οπισθογραφημένο. Ο Εναγόμενος καταχώρησε εμφάνιση την 19.12.2014. Ακολούθησε αίτηση εκ μέρους του Εναγόμενου ημερομηνίας 09.01.2015 για απόρριψη της αγωγής λόγω παράλειψης προώθησης της διαδικασίας λόγω του ότι δεν είχε καταχωρηθεί Έκθεση Απαίτησης εντός του προβλεπόμενου χρόνου σύμφωνα με τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας. Την 29.01.2015 ημερομηνία κατά την οποία η πιο πάνω αίτηση ήταν ορισμένη, η πλευρά της Ενάγουσας προχώρησε στην καταχώρηση Έκθεσης Απαίτησης με αποτέλεσμα η πλευρά του Εναγόμενου να προχωρήσει στην απόσυρση της αίτησης. Σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης η Ενάγουσα αξιώνει εναντίον του Εναγόμενου: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου δια του οποίου να εξαναγκάζεται ο εναγόμενος να διορθώσει και/ή αποκαταστήσει όλα τα προβλήματα που αναφέρονται στην παρ. 12 και των υποπαραγράφων, της έκθεσης απαιτήσεως έτσι ώστε να καθίσταται εφικτή η λειτουργία του καφεστιατορίου της ενάγουσας. Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου δια του οποίου να διατάσσεται και/ή εξαναγκάζεται ο εναγόμενος να προβεί σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες έτσι ώστε τα παραχωρηθέντα και/ή ενοικιασθέντα υποστατικά να τηρούν όλες τις απαραίτητες προδιαγραφές που απαιτούνται από το νόμο και/ή κανονισμούς για την λειτουργία του σκοπού που έχουν παραχωρηθεί και/ή ενοικιαστεί στην ενάγουσα, Γ. Διάταγμα και/ή απόφαση του Δικαστηρίου με την οποία να αναγνωρίζεται ότι ο τερματισμός της ενοικίασης των παραχωρηθέντων και/ή ενοικιασθέντων υποστατικών, που έγινε από πλευράς του εναγομένου στις 12.11.2014, είναι παράνομος και/ή άκυρος και/ή δεν παράγει κανένα αποτέλεσμα. Δ. Διάταγμα και/ή απόφαση του Δικαστηρίου με το οποίο να εξαναγκάζεται ο εναγόμενος να μην επεμβαίνει με οποιοδήποτε τρόπο στην απρόσκοπτη λειτουργία της επιχείρησης της ενάγουσας. Ε. Διάταγμα και/ή απόφαση του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται ο εναγόμενος στην υλοποίηση των συμβατικών υποχρεώσεων του σε σχέση με την παραχώρηση και/ή ενοικίαση των επίδικων υποστατικών. και/ή διαζευκτικά: Στ. Γενικές και/ή παραδειγματικές και/ή τιμωρητικές αποζημιώσεις για παράβαση και/ή αθέτηση των συμβατικών υποχρεώσεων του εναγομένου ως λεπτομερώς αναφέρονται πιο πάνω. Ζ. Απόφαση του Δικαστηρίου για το ποσό των €193.912,89 τα οποία η ενάγουσα κατέβαλε στον εναγόμενο ως ενοίκια για τα επίδικα υποστατικά και τα οποία δεν τηρούσαν τις προδιαγραφές που θέτει ο νόμος και/ή κανονισμοί για τον σκοπό παραχώρησης και/ή ενοικίασης ως λεπτομερώς αναφέρεται ανωτέρω. Η. €250.000,00 στα οποία προέβηκε η ενάγουσα και αναφέρονται ανωτέρω για την λειτουργία της επιχείρησης, καφεστιατορίου που στεγάζετο στα επίδικα υποστατικά. Θ. €45.000,00 για την κατασκευή αναψυκτηρίου - μπαρ ως ανωτέρω αναφέρεται. Ι. €5.000,00 ως ζημιές που προκλήθηκαν σε εμπορεύματα της ενάγουσας που ευρίσκονταν εντός των ψυγείων του καφεστιατορίου λόγω της παράνομης διακοπής ηλεκτρικού ρεύματος από μέρους του εναγομένου ως ανωτέρω αναφέρεται. Κ. Νόμιμο τόκο επί παντός επιδικασθέντος ποσού. Λ. Τα έξοδα, πλέον Φ.Π.Α. πλέον τα έξοδα επίδοσης.» Την 06.02.2015 η πλευρά της Ενάγουσας προχώρησε στην καταχώρηση της παρούσας Αίτησης με την οποία εξαιτείται: «Α. Προσωρινό Διάταγμα του Δικαστηρίου δια του οποίου να απαγορεύει στον εναγόμενο και/ή στους υπαλλήλους και/ή αντιπροσώπους και/ή υπηρέτες αυτού να επεμβαίνουν με οποιονδήποτε τρόπο στην ομαλή χρήση και λειτουργία του καφεστιατορίου με την επωνυμία «ΠΑΛΙΟΜΟΝΑΣΤΗΡΟ» που βρίσκεται στο δημοτικό πάρκο Πέγειας, και το οποίο αποτελεί την επαγγελματική στέγη της ενάγουσας - αιτήτριας στην παρούσα αίτηση και/ή να αποκόπτουν την ηλεκτροδότηση και/ή την υδατοπρομήθεια στο εν λόγω καφεστιατόριο, μέχρι την εκδίκαση της με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αγωγής και/ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου. «Β. Προσωρινό Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται ο εναγόμενος και/ή υπαλλήλοι και/ή αντιπροσώποι και/ή υπηρέτες αυτού να επανασυνδέσουν την παροχή Ηλεκτρικού Ρεύματος και Υδατοπρομήθειας στο καφεστιατόριο με την επωνυμία «ΠΑΛΙΟΜΟΝΑΣΤΗΡΟ» που ευρίσκεται στο δημοτικό πάρκο Πέγειας, μέχρι την εκδίκαση της με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αγωγής και/ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου. Γ. Οιανδήποτε άλλη θεραπεία κρίνει το Σεβαστό Δικαστήριο δίκαια και εύλογη υπό τις περιστάσεις. Δ. Τα έξοδα πλέον Φ.Π.Α.» Η Αίτηση βασίζεται στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, άρθρα 4 έως 9, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρο 32, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ.1 - 4 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Σάββα Παναγιώτου, διευθυντή της Ενάγουσας. Στο περιεχόμενο της εν λόγω ένορκης δήλωσης θα γίνεται αναφορά όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. Όπως είναι γνωστό η έκδοση προσωρινού διατάγματος με μονομερή αίτηση συνιστά εξαιρετικό μέτρο, αφού η θεραπεία αυτή παρέχεται κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που αποκλείει την παροχή θεραπείας χωρίς την παροχή ευκαιρίας στον αντίδικο να ακουστεί. (Βλ. Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ και άλλης
(1992)1 Α.Α.Δ. 1453, 1462.) Στην υπόθεση Βούρος, αίτηση για καταχώρηση αίτησης certiorari
(2003)1(B) A.A.Δ. 1176, αναφέρονται τα ακόλουθα στη σελίδα 1183: «Δεν αποφαίνομαι αν αυτή ήταν η πρέπουσα περίπτωση εκδόσεως διατάγματος ex parte για αναστολή εκτελέσεως, όμως δεν μπορώ παρά να επαναλάβω τη νομολογιακή αρχή ότι μόνο σε πραγματικά πολύ κατεπείγουσες υποθέσεις που δεν παρέχεται χρόνος πρέπει τα Δικαστήρια να εκδίδουν διατάγματα ex parte. Η έκδοση διατάγματος ex parte δεν είναι συνήθης διαδικασία αλλά η κατά παρέκκλιση διαδικασία από πάγιους θεμελιακούς κανόνες και δικονομικούς θεσμούς. Και οδηγεί, εφόσον δεν ασκείται ορθά, στις καθυστερήσεις και όλων των ειδών αχρείαστες περιπλοκές των υποθέσεων.» Τα ίδια και στην υπόθεση Quantum Telecommunications Ltd
(2005)1(Β) Α.Α.Δ. 901, 913: «Με αφορμή όμως το θέμα αυτό, θα ήθελα, κλείνοντας, να επαναλάβω ορισμένες παρατηρήσεις που είχα την ευκαιρία να εκφράσω αλλού (ίδε In Re Αραβή
(1999)1 Α.Α.Δ 1., In Re Βούρου, 70/2003, 16.9.2003). Η έκδοση διατάγματος ex parte δεν πρέπει να είναι ο κανόνας ούτε καν το σύνηθες, αλλά ούτε και η εξαίρεση παρά μόνο η σπάνια εξαίρεση. Και τούτο διότι όχι μόνο, στο επίπεδο αρχών, συνιστά παρέκκλιση (αναγκαία όντως σε πολύ ειδικές περιπτώσεις) από τον κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης, αλλά και διότι, στο επίπεδο της εύρυθμης απονομής της δικαιοσύνης, δημιουργεί περιπλοκές και καθυστερήσεις στη διαδικασία, ιδιαίτερα αν το εκδιδόμενο διάταγμα δεν ορίζεται πολύ σύντομα για ακρόαση.» Στην υπόθεση Rezola (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 598, 604: «Το επείγον για την παροχή θεραπείας αποτελεί δικαιοδοτικό όρο. Μόνο, εφόσον καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος, δικαιολογείται, όλως εξαιρετικά, η άσκηση δικαστικής εξουσίας στην απουσία του εναγομένου. Μόνο τότε μπορεί να συγχωρεθεί η παρέκκλιση από το θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης, να ακούσει και τα δύο μέρη πριν εκφέρει κρίση.» Έχω μελετήσει πολύ προσεκτικά το περιεχόμενο του κλητηρίου εντάλματος, της Έκθεσης Απαίτησης, της παρούσας Αίτησης, της ένορκης δήλωσης που την υποστηρίζει και των τεκμηρίων που έχουν επισυναφθεί. Έχω επίσης υπόψη μου τα όσα έχει αναφέρει ο ευπαίδευτος συνήγορος της Ενάγουσας - Αιτήτριας στην εμπεριστατωμένη αγόρευση του. Συνάγεται από το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης του Σάββα Παναγιώτου ότι δυνάμει γραπτής συμφωνίας ημερομηνίας 16.01.2009 μεταξύ της Ενάγουσας και του Εναγόμενου, ο Εναγόμενος παραχώρησε έναντι ενοικίου άδεια χρήσης του καφεστιατορίου το οποίο λειτουργεί με την εμπορική επωνυμία «ΠΑΛΙΟΜΟΝΑΣΤΗΡΟ» και του καταστήματος που βρίσκεται στο δημοτικό πάρκο Πέγειας για χρήση και εκμετάλλευση τους από την Ενάγουσα για την περίοδο από 01.01.2009 μέχρι 31.12.2013 η οποία άδεια χρήσεως στη συνέχεια περιορίστηκε σιωπηρά στο καφεστιατόριο μόνο με ανάλογη μείωση του ενοικίου. Επίσης το ενοίκιο μειώθηκε περαιτέρω για τα έτη 2012 - 2013 και για το έτος
- Σύμφωνα πάντα με τον ενόρκως δηλούντα την 31.12.2013 υπήρξε περαιτέρω σιωπηρή ανανέωση της πιο πάνω συμφωνίας για απεριόριστο χρόνο διάρκειας καθότι τα ενοικιασθέντα υποστατικά αφορούσαν την επαγγελματική στέγη της Ενάγουσας. Σύμφωνα επίσης με τον ενόρκως δηλούντα ο Εναγόμενος με επιστολή των δικηγόρων του ημερομηνίας 12.11.2014 η οποία επιδόθηκε στην Ενάγουσα την 19.11.2014, επικαλούμενος αβάσιμο ισχυρισμό τερμάτισε, αυθαίρετα και άνευ νομίμου αιτίας, την άδεια χρήσεως των υποστατικών και καλούσε την Ενάγουσα όπως εντός 30 ημερών παραδώσει σ' αυτόν το υποστατικό και ότι σε αντίθετη περίπτωση θα προχωρούσαν στη διακοπή της παροχής της υδατοπρομήθειας και του ρεύματος στα υποστατικά. Η Ενάγουσα με επιστολή του δικηγόρου της απέρριψε το περιεχόμενο της πιο πάνω επιστολής γνωστοποιώντας στην πλευρά του Εναγόμενου ότι θα προχωρούσε στη λήψη Δικαστικών μέτρων εναντίον του. Ακολούθησε νέα επιστολή της Ενάγουσας προς τον Εναγόμενο ημερομηνίας 01.12.2014 στην οποία γνωστοποιούσε ότι απέρριψε αίτημα του για ανανέωση του συμβολαίου ενοικίασης για επιπλέον περίοδο πέντε ετών (σε αντίθεση με όσα είχαν συμφωνηθεί) και με νέα επιστολή των δικηγόρου του Εναγόμενου ημερομηνίας 16.12.2014 η οποία επιδόθηκε στην Ενάγουσα την 22.12.2014 την πληροφορούσαν ότι θα προχωρούσαν στη διακοπή της ηλεκτροδότησης καθώς και της παροχής υδατοπρομήθειας στα υποστατικά. Η Ενάγουσα απάντησε με επιστολή του δικηγόρου της ημερομηνίας 23.12.2014 καλώντας τον Εναγόμενο να μην προβεί σε μια τέτοια ενέργεια η οποία θα προκαλούσε σοβαρότατες ζημιές στην Ενάγουσα. Ο ενόρκως δηλών αναφέρει στη συνέχεια ότι ο Εναγόμενος την 23.12.2014 υλοποίησε τους εκβιασμούς του, όπως χαρακτήρισε τις ενέργειες του, προχωρώντας στην διακοπή τόσο της ηλεκτροδότησης όσο και της υδατοπρομήθειας με συνέπεια η Ενάγουσα να υποστεί ζημιές λόγω καταστροφής εμπορευμάτων της που βρίσκονταν μέσα σε ψυγεία. Στη γραπτή συμφωνία ημερομηνίας 16.01.2009, συνεχίζει ο ενόρκως δηλών, υπήρχε όρος ή και ρήτρα που παρείχε στον Εναγόμενο το δικαίωμα να διακόπτει την παροχή νερού και ρεύματος στα επίδικα υποστατικά, όρος ή και ρήτρα η οποία ήταν παράνομη, αντισυμβατική ή και καταχρηστική. Το εν λόγω καφεστιατόριο, αναφέρει στη συνέχεια ο ενόρκως δηλών, έκλεισε την 01.12.2014 και θα επαναλειτουργήσει την 01.03.2015 λόγω της χειμερινής περιόδου και της κατάστασης που επικρατεί κατά τους χειμερινούς μήνες και περιγράφεται στην ένορκη δήλωση. Είναι προγραμματισμένο να επαναλειτουργήσει την 01.03.
- Από τις αρχές Μαρτίου και μετέπειτα υπάρχουν κρατήσεις για δεξιώσεις γάμων για τις οποίες καταβλήθηκαν προκαταβολές. Λόγω της διακοπής του ηλεκτρικού ρεύματος και του νερού καθίσταται αδύνατη η λειτουργία της επιχείρησης της Ενάγουσας με καταστροφικές συνέπειες και ανεπανόρθωτες βλάβες γι' αυτήν. Αν δεν ανακοπούν οι ενέργειες του Εναγόμενου με την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, αυτές θα επιφέρουν την εξόντωση της Ενάγουσας με συνεπακόλουθο στο μέλλον να είναι αδύνατο να αποδοθεί ουσιαστική δικαιοσύνη. Λόγω της συμπεριφοράς και των ενεργειών του Εναγόμενου η Ενάγουσα δεν μπορεί να λειτουργήσει την επιχείρηση της και θα εκτεθεί προς τους πελάτες της οι οποίοι έχουν προβεί σε κρατήσεις για διάφορες δεξιώσεις. Είναι κατεπείγον, καταλήγει ο ενόρκως δηλών, να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα γιατί μόνο με τον τρόπο αυτό θα υπάρχει διασφάλιση ότι στο τέλος της ημέρας θα υπάρχει ουσιαστική απονομή της δικαιοσύνης και θα ανακοπούν άμεσα οι παράνομες επεμβάσεις και η πρόκληση περαιτέρω ζημιών στην Ενάγουσα. Κρίνω ότι η Ενάγουσα-Αιτήτρια θα έπρεπε να είχε αποταθεί στο Δικαστήριο πολύ ενωρίτερα, οπότε σε τέτοια περίπτωση θα υπήρχε άνεση χρόνου να επιδοθεί η αίτηση στον Εναγόμενο και να προβάλει τις θέσεις του. Η Ενάγουσα γνώριζε τις προθέσεις του Εναγόμενου για διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος και της υδροδότησης ήδη από την 19.11.2014 αφού όπως αναφέρεται πιο πάνω της επιδόθηκε η επιστολή των δικηγόρων του Εναγόμενου ημερομηνίας 12.11.2014 με την οποία τερμάτισε την άδεια χρήσης του υποστατικού και την προειδοποίησε ότι αν σε διάστημα 30 ημερών δεν θα παρέδιδε το υποστατικό θα προχωρούσε στη διακοπή της υδροδότησης και της ηλεκτροδότησης. Ακολούθησε η καταχώρηση του κλητηρίου εντάλματος την 10.12.
- Ούτε τότε προχώρησε στην καταχώρηση σχετικής αίτησης για έκδοση των αιτούμενων με την παρούσα αίτηση διαταγμάτων. Παρόμοια προειδοποίηση για τις προθέσεις του Εναγόμενου έλαβε την 22.12.2014 όταν της επιδόθηκε επιστολή των δικηγόρων του Εναγόμενου ημερομηνίας 16.12.2014 αλλά και πάλι δεν αποτάθηκε στο Δικαστήριο. Σημειώνεται στο σημείο αυτό ότι υπάρχει η δυνατότητα όπου ένα δικαίωμα έχει παραβιαστεί και επαπειλείται περαιτέρω παραβίαση σε σημαντικό βαθμό η έκδοση απαγορευτικού διατάγματος για να εμποδίσει την επαπειλούμενη παράβαση με βάση τις συνηθισμένες αρχές χορήγησης απαγορευτικών διαταγμάτων (βλ. Parico Aluminium Designs Ltd v.
- Muskita Aluminium Co. Ltd κ.α. 2002 1(Γ) Α.Α.Δ. 2015, Commercial Injunctions, Fifth Edition, Steve Gee Q.C., M.A. (Oxon.) Sweet & Maxwell 2004, Halsbury's Laws of England 4η Έκδοση, τόμος 24, παρ. 832). Ακολούθησε η διακοπή της ηλεκτροδότησης και της υδροδότησης την 23.12.2014 αλλά και πάλι η πλευρά της Ενάγουσας παρέμεινε αδρανής. Η πλευρά της Ενάγουσας αποτάθηκε στο Δικαστήριο με την καταχώρηση της παρούσας αίτησης την 06.02.2015, δηλαδή μετά από πάροδο 45 ημερών από τη διακοπή της ηλεκτροδότησης και της υδροδότησης, δηλαδή με πολύ μεγάλη καθυστέρηση χωρίς να δίδει οποιαδήποτε εξήγηση γιατί δεν καταχωρήθηκε νωρίτερα τέτοια αίτηση και χαρακτηρίζοντας πλέον το θέμα ως κατεπείγον λόγω του ότι το ως άνω καφεστιατόριο θα επαναλειτουργήσει την 01.03.
- Κρίνω ότι στην παρούσα περίπτωση εφαρμόζονται τα όσα λέχθηκαν στην υπόθεση Quality Furn. G.S. Siakola Ltd v. Αντωνιάδη κ.α.
(2003)1(Α) Α.Α.Δ. 327, 330 - 331: «Κρίνουμε πως εν όψει των στοιχείων που είχε ενώπιον του, ο πρωτόδικος Δικαστής, εκδίδοντας την απόφαση του, ενήργησε εντός των πλαισίων της διακριτικής του ευχέρειας και κατά συνέπεια δεν χωρεί επέμβαση μας. Η καθυστέρηση των εφεσιόντων ήταν όντως στοιχείο που εύλογα μπορούσε να θεωρηθεί πως αναιρούσε τον παράγοντα του επείγοντος.» Ακόμη όμως και αν ήταν η κατάληξη μου ότι οι σκοποί του αιτούμενου διατάγματος ματαιώνονται με το να δοθεί η δυνατότητα στην άλλη πλευρά να προβάλει τις θέσεις της, δεν θα ήμουν έτοιμος, με δεδομένο ότι τα αιτούμενα με την αίτηση διατάγματα είναι πολύ δραστικά (ιδιαίτερα αυτά της παραγράφου Β που αφορά την έκδοση προστακτικού διατάγματος), να παρακάμψω την αρχή της εκατέρωθεν ακρόασης για τους λόγους που το έπραξε και το Δικαστήριο στην υπόθεση Cyprus Sulphur κ.α. v. Παραρλάμα Λτδ
(1990)1 Α.Α.Δ. 1051. Το πρωτόδικο Δικαστήριο στην εν λόγω υπόθεση απέρριψε αίτηση για έκδοση προσωρινού διατάγματος με το ακόλουθο σκεπτικό (σελ. 1055): «Έχω με προσοχή εξετάσει την αίτηση, την επισυνημμένη ένορκο δήλωση, και το Τεκμήριο 1 που επισυνάπτεται ως και την οπισθογράφηση της αγωγής. Το προβαλλόμενο αγώγιμο δικαίωμα δεν είναι από τα συνήθη εμφανιζόμενα στα δικαστήρια και η νομολογία μας στο σημείο αυτό είναι ελάχιστη. Δεν κρίνω ορθό να εκδώσω προσωρινό διάταγμα ως το ζητούμενο σε αγωγή όπου είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να ακουσθούν οι απόψεις των διαδίκων ως προς το αγώγιμο δικαίωμα. Δεν παραβλέπω ότι με την απόφαση μου αυτή τώρα ο σκοπός του αιτούμενου διατάγματος ματαιώνεται αλλά αυτό είναι το κρατούν δίκαιο και θεωρώ ότι εξυπηρετούνται καλύτερα με τον τρόπο αυτό οι σκοποί της δικαιοσύνης.» Το Ανώτατο Δικαστήριο επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση ανέφερε τα ακόλουθα στις σελ. 1065 και 1066: «Μέσα σ' όλο αυτό το φάσμα η πρωτόδικος Δικαστής, με την προσβαλλόμενη απόφαση, ανεξάρτητα αν το λεκτικό δεν είναι το ιδεώδες ή το μάλλον επιθυμητό, δεν εξέδωσε σε μονομερή αίτηση το παρεμπίπτον ζητούμενο διάταγμα, αλλά, ασκώντας τις εξουσίες της με βάση τη Δ.48, θ.8
(3), έδωσε οδηγίες να γίνει η αίτηση δια κλήσεως, για να δοθεί η ευκαιρία στην άλλη πλευρά - τους εναγόμενους - εφεσίβλητους - να εμφανιστούν ενώπιον Δικαστηρίου και να εκφέρουν τις δικές τους απόψεις. Δεν πρέπει να παραγνωρίζεται η βασική αρχή δικαίου ότι το Δικαστήριο, κατά κανόνα, δεν εκδίδει διαταγή πριν ακούσει και το άλλο μέρος. Αυτό εκφράζεται με το λατινικό αξίωμα "audi alteram partem". Κατά παρέκκλιση όμως ο νομοθέτης, για κατεπείγουσες περιπτώσεις ή άλλες ιδιάζουσες περιστάσεις, για να είναι αποτελεσματική η θεραπεία, επιτρέπει την έκδοση διαταγμάτων χωρίς ειδοποίηση στο άλλο μέρος. Αυτό έχει νομοθετηθεί με το εδάφιο (1 του Άρθρου 9 του Κεφ. 6.» Συνεπεία των πιο πάνω, η αίτηση απορρίπτεται. Το δικαίωμα της Ενάγουσας να καταχωρήσει αίτηση δια κλήσεως αξιώνοντας τις ίδιες θεραπείες παραμένει. Έχοντας υπόψη ότι μέχρι την 01.03.2015 υπολείπονται ακόμη 15 ημέρες, σε περίπτωση που καταχωρήσει αίτηση δια κλήσεως αυτή να οριστεί από τον Πρωτοκολλητή για επίδοση στον Εναγόμενο σε 6 ημέρες από την ημερομηνία καταχώρησης της. (Υπ.) ............... Α. Ν. Κονής, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο, Πρωτοκολλητής ./Λ.Κ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο