← Κύπρος

Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ ν. Ιωάννη Χαραλάμπους κ.α., Αρ. Αγωγής: 485/95, 27/2/2015

Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ ν. Ιωάννη Χαραλάμπους κ.α., Αρ. Αγωγής: 485/95, 27/2/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2015:A33 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Π. Μιχαηλίδη, Ε. Δ. Αρ. Αγωγής: 485/95 Μεταξύ: Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ, από την Λευκωσία Εναγόντων και

  1. Ιωάννη Χαραλάμπους, από την Κ. Πάφο
  2. Φάνης Π. Βαρελλά, από την Λευκωσία
  3. Γεώργιου Χαραλάμπους, από τα Κ. Πάφο
  4. Πελαγείας Χαραάμπους, από την Κ. Πάφο Εναγόμενων Ημερομηνία: 27.2.15 Εμφανίσεις: Για την Ενάγουσα / Αιτήτρια: κα Α. Κακογιάννη για κκ. Α. Κακογιάννης & Συνεργάτες ΔΕΠΕ (για να ακούσει την απόφαση η κα Φ. Στεφάνου) -------------------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Αφορμή για την έκδοση της παρούσης απόφασης αποτέλεσε αίτηση που υποβλήθηκε εκ μέρους της Ενάγουσας / Αιτήτριας στις 5.9.14 με την οποία ζητείται διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να παρατείνεται ο χρόνος ισχύος του ΜΕΜΟ του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Πάφου με αριθμό ΕΒ 369/09 επ' ονόματι του Εναγόμενου 1 για 10 έτη, ήτοι από 13.3.15 μέχρι 13.3.
  5. Η υπό κρίση αίτηση στηρίζεται στην Δ.48, θθ 1-2 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, όπως τροποποιήθηκε, από τώρα και στο εξής «ο Νόμος», άρθρα 55 και 56, την Νομολογία, την πρακτική και τις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Συνοδεύεται δε από δύο ένορκες δηλώσεις του Ανδρόνικου Σταυρινού, ο οποίος είναι υπάλληλος της Αιτήτριας και δεόντως εξουσιοδοτημένος να προβεί στις ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν την υπό κρίση αίτηση. Σύμφωνα με τον κύριο Σταυρινού το ΜΕΜΟ που η υπό κρίση αίτηση αφορά ενεγράφη στις 13.3.09 δυνάμει δικαστικής απόφασης ημερομηνίας 2.11.05 και εκπνέει στις 13.3.
  6. Εξ' ου και η καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης με την οποία ζητείται η ανανέωση της ισχύος του για 10 έτη, ήτοι μέχρι 13.3.
  7. Το Δικαστήριο με αφορμή τον Τροποποιητικό Νόμο 62(Ι)/2014 ήγειρε αυτεπάγγελτα θέμα περί έλλειψης εξουσίας του Δικαστηρίου να παρατείνει την ισχύ του πιο πάνω ΜΕΜΟ ως ο Αιτητής εξαιτείται θέτοντας ταυτόχρονα για προβληματισμό ότι ο εν λόγω Νόμος δυνατόν να έχει αναδρομική ισχύ με αποτέλεσμα το ΜΕΜΟ να έχει από της θέσπισης του αυτόματα ισχύ μέχρι 13.3.
  8. Η ευπαίδευτη συνήγορος του Αιτητή αγόρευσε ενώπιον του Δικαστηρίου υποστηρίζοντας το αίτημα με επιχειρηματολογία. Η επιχειρηματολογία της ευπαίδευτης συνηγόρου εστιάζεται στα ακόλουθα σημεία: ο Τροποποιητικός Νόμος 62(Ι)/2014 δεν περιέχει ρητή πρόνοια για αναδρομική ισχύ. Είναι γενική αρχή του Δικαίου ότι ουδείς Νόμος έχει αναδρομική ισχύ εκτός αν ο Νόμος ο ίδιος προνοεί ρητά για κάτι τέτοιο υπάρχει διαφοροποίηση μεταξύ ουσιαστικών Νόμων και διαδικαστικών Νόμων. Οι διαδικαστικοί Νόμοι μπορεί να έχουν και αναδρομική ισχύ ο Τροποποιητικός Νόμος 62(Ι)/2014 είναι ουσιαστικός Νόμος και όχι δικονομικός. Και αυτό γιατί με την εγγραφή της δικαστικής απόφασης περιορίζεται η περιουσία εξ' αποφάσεως οφειλέτη με αποτέλεσμα να θίγονται ιδιοκτησιακά του δικαιώματα. Κατ' επέκταση, είναι θέμα ουσιαστικό για πόσο χρονικό διάστημα δεσμεύεται η περιουσία του. Πριν την θέσπιση του Τροποποιητικού Νόμου 62(Ι)/14 τα άρθρα 55 και 56 του Νόμου προνοούσαν ως ακολούθως: «
  9. Η εγγραφή δικαστικής απόφασης παραμένει σε ισχύ συνήθως για έξι μόνο χρόνια από την ημερομηνία που γράφτηκε για πρώτη φορά. 56

(1)Η εγγραφή δύναται, από καιρό σε καιρό, να παρατείνεται με διάταγμα του Δικαστηρίου για χρονικό διάστημα ή διαστήματα που δεν υπερβαίνουν κάθε φορά τα δύο χρόνια». Με τον Τροποποιητικό Νόμο 62(Ι)/14 τα πιο πάνω άρθρα τροποποιήθηκαν ως ακολούθως. Το άρθρο 55 τροποποιήθηκε ώστε η εγγραφή δικαστικής απόφασης να παραμένει σε ισχύ για δέκα μόνο χρόνια από την ημερομηνία που γράφτηκε για πρώτη φορά (άρθρο 2) και το άρθρο 56 τροποποιήθηκε ώστε η εγγραφή να δύναται να παρατείνεται με διάταγμα του Δικαστηρίου για χρονικό διάστημα ή διαστήματα που δεν υπερβαίνουν κάθε φορά τα δέκα χρόνια (άρθρο 3). Το σκεπτικό του αιτήματος είναι το εξής. Επειδή πρόκειται για ΜΕΜΟ που ενεγράφη το έτος 2009 ισχύει το άρθρο 55 όπως αυτό είχε πριν την τροποποίηση που επήλθε με τον Τροποποιητικό Νόμο 62(Ι)/14 με αποτέλεσμα αυτό να ισχύει για έξι χρόνια, ήτοι μέχρι 13.3.15. Στην βάση δε του Τροποιητικού Νόμου 62(Ι)/14 που τέθηκε σε ισχύ στις 23.5.14 ζητείται η ανανέωση της ισχύος του για 10 έτη. Διαφωτιστική επί του ζητήματος είναι η απόφαση του Εφετείου στην υπόθεση Datamedia A.E. v. K.S.N. (Business Aids) Ltd
(1990)1 ΑΑΔ
  1. Στην πιο πάνω υπόθεση η έφεση στράφηκε εναντίον της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας με την οποία ακυρώθηκε η εγγραφή στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας για εκτέλεση της απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς που έγινε με βάση τον Κυρωτικό Νόμο της Σύμβασης Νομικής Συνεργασίας μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ελληνικής Δημοκρατίας σε θέματα Αστικού, Οικογενειακού, Εμπορικού και Ποινικού Δικαίου - Νόμος 55/
  2. Τα γεγονότα είχαν ως εξής. Στις 16.5.84 το Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς εξέδωσε απόφαση στην υπόθεση υπ' αριθμό 498/84 για την καθ' ης η αίτηση -εφεσείουσα εταιρεία και εναντίον της αιτήτριας - εφεσίβλητης εταιρείας για συγκεκριμένο ποσό. Η εφεσείουσα εταιρεία με βάση το Νόμο 55/84 ενέγραψε την απόφαση για εκτέλεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στις 17.10.85 και η εφεσίβλητη εταιρεία στις 26.11.85 καταχώρησε αίτηση με την οποία ζητούσε ακύρωση της εγγραφής της απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς. Η αίτηση για ακύρωση της εγγραφής βασίσθηκε σε πολλούς λόγους. Ένας από αυτούς ήταν ότι ο Νόμος 55/84, που είχε τεθεί σε ισχύ στις 25.8.85, ήταν μεταγενέστερος της ημερομηνίας έκδοσης της απόφασης του Δικαστηρίου Πειραιώς και επειδή δεν είχε αναδρομική ισχύ δεν είχε εφαρμογή. Το πρωτόδικο Δικαστήριο αποφάσισε ότι συνέτρεχαν όλες οι προϋποθέσεις για εγγραφή της απόφασης βάσει του άρθρου 22 του Νόμου 55/84, αλλά κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Νόμος δεν είχε εφαρμογή υιοθετώντας την θέση που προωθήθηκε από την πλευρά της εφεσίβλητης, ότι, δηλαδή, η απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς είχε εκδοθεί πριν την ισχύ του Νόμου 55/84 και ότι ο εν λόγω Νόμος δεν είχε αναδρομική ισχύ. Ως αποτέλεσμα ακύρωσε το διάταγμα εγγραφής της απόφασης. Το Ανώτατο Δικαστήριο ακύρωσε την πρωτόδικη απόφαση με το εξής σκεπτικό: «Πρέπει πρώτα, να εξετάσουμε κατά πόσο ο νόμος 55/84 είναι σχετικός με την Δικονομία (Procedural Act) ή κατά πόσο είναι ουσιαστικός νόμος (Substantive Law). Εάν είναι ουσιαστικός νόμος, τότε η ισχύς του αρχίζει από την ημερομηνία της δημοσιεύσεώς του στην Επίσημη Εφημερίδα της Κυβερνήσεως ή από την ημερομηνία που θα ήθελε καθοριστεί. Δεν θα έχει αναδρομική ισχύ, εκτός εάν υπάρξει ρητή πρόνοια περί τούτου, στον θεσπισθέντα νόμο. Εάν όμως, ο νόμος είναι σχετικός με τη Δικονομία, είναι δηλαδή Procedural Act, τότε δεν τεκμαίρεται ότι δεν έχει αναδρομική ισχύ, διότι δεν υπάρχει κεκτημένο δικαίωμα, αναφορικά με την Δικονομία. Το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί, είναι κατά πόσο ο υπό κρίση νόμος είναι σχετικός με την Δικονομία, ή είναι ουσιαστικός νόμος. Στο σύγγραμμα Dicey & Morris "The Conflict of Laws", δέκατη έκδοση, τόμος 2, σελίδα 1178, αναφέρεται κάτω από το Κεφ. 35, που είναι σχετικό με το κατά πόσο ένας νόμος αφορά την Δικονομία ή είναι ουσιαστικός νόμος, ότι η εκτέλεση απόφασης είναι Δικονομικής φύσεως- "Similarly the method of enforcing a judgment is a matter of procedure". Και ο Maxwell on Interpretation of Statutes, δωδεκάτη έκδοση στη σελίδα 222, αναφέρει τα εξής σχετικά με νόμους που αφορούν τη Δικονομία: "Procedural Acts The presumption against retrospective construction has no application to enactments which affect only the procedure and practice of the courts. No person has a vested right in any course of procedure, but only the right of prosecution or defence in the manner prescribed for the time being, by or for the court in which he sues, and if an Act of Parliament alters that mode of procedure, he can only proceed according to the altered mode. "Alterations in the form of procedure are always retrospective, unless there is some good reason or other why they should not be. Thus the provision of section 128 of the Common Law Procedure Act 1852, that the plaintiff might issue execution within six years from the recovery of a judgment without revival of the judgment, was held to apply to a judgment which had been signed more than a year and a day before the Act was passed, and which therefore could not have been put in force under the previous state of the law without revival." Σε πρόχειρη μετάφραση: "Δικονομικές πράξεις Το τεκμήριο εναντίον της ερμηνείας της αναδρομικότητας, δεν έχει εφαρμογή σε νομοθετήματα που επηρεάζουν μόνο τη δικονομία και πρακτική των δικαστηρίων. Κανένα πρόσωπο δεν έχει κεκτημένο δικαίωμα σε οποιαδήποτε διαδικασία, εκτός από το δικαίωμα δίωξης και υπεράσπισης κατά τον προβλεπόμενο κατά τον συγκεκριμένο χρόνο, τρόπο, υπό ή ενώπιον του εκδικάζοντος δικαστηρίου, και αν οποιαδήποτε νομοθεσία τροποποιεί τον τρόπο διαδικασίας, μπορεί μόνο να ενεργήσει σύμφωνα με την τροποποιημένη διαδικασία. Δικονομικές τροποποιήσεις έχουν πάντοτε αναδρομική ισχύ, εκτός αν υπάρχει καλή αιτία περί του αντιθέτου. Έτσι οι πρόνοιες του άρθρου 128 του Common Law Procedure Act 1852, ότι ο ενάγων πρέπει να προχωρήσει σε εκτέλεση εντός έξι ετών από τη λήψη της απόφασης χωρίς αναβίωση της απόφασης, αποφασίστηκε ότι εφαρμόζεται σε απόφαση που έχει εκδοθεί περισσότερο από ένα χρόνο και μια ημέρα πριν από τη θέσπιση του νόμου και η οποία κατά συνέπεια δεν θα μπορούσε να τύχει εφαρμογής δυνάμει του προηγούμενου νομικού καθεστώτος χωρίς αναβίωση". Για τους πιο πάνω λόγους, είμεθα της γνώμης ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο, λανθασμένα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο νόμος 55/84 δεν έχει εφαρμογή στην προκειμένη περίπτωση». Υπό το φως των πιο πάνω και στην βάση του ότι η εκτέλεση δικαστικής απόφασης αποτελεί ζήτημα διαδικαστικό ακολουθεί ότι ο Τροποποιητικός Νόμος 62(Ι)/14 είναι Νόμος διαδικαστικός (procedural) και όχι ουσιαστικός (substantive). Αφού και η επιβάρυνση ακίνητης ιδιοκτησίας με την εγγραφή δικαστικής απόφασης και, κατ' επέκταση, η ανανέωση της ισχύος της εγγραφής συνιστά σύμφωνα με τον Νόμο μέθοδο εκτέλεσης δικαστικής απόφασης (Βλ. άρθρο 14(β) του Νόμου). Υπό το φως όλων των πιο πάνω καταλήγω και αποφασίζω ότι το ΜΕΜΟ του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Πάφου με αριθμό ΕΒ 369/09 δεν έχει εκπνεύσει και ότι αυτό έχει ισχύ μέχρι 13.3.
  3. Συνακόλουθα το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να παρατείνει τον χρόνο ισχύος του και το αίτημα κρίνεται ανεδαφικό. Η εξέταση οποιουδήποτε άλλου θέματος παρέλκει. Δεν εκδίδεται διαταγή για έξοδα. (Υπ.) ............. Π. Μιχαηλίδης, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Αναφορά: Ανανέωση ΜΕΜΟ - Τροποποιητικός Νόμος 62(Ι)/2014 Subject: Civil / Other Actions / Interim cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.