← Κύπρος

Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Damian Martin Grimley κ.α., Αρ. Αγωγής :- 2624 / 2013, 17/3/2015

Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Damian Martin Grimley κ.α., Αρ. Αγωγής :- 2624 / 2013, 17/3/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2015:A43 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον :- Μ. Α. Ματθαίου Α. Ε. Δ. Αρ. Αγωγής :- 2624 / 2013 Μεταξύ:- Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ Και

  1. Damian Martin Grimley
  2. G. & V. Hadjidemosthenous Limited
  3. Polidrous Properties Limited
  4. Ντανιέλλας Αγρότου
  5. Pafilia Property Developers Limited
  6. Εργοληπτική Εταιρεία Ανδρέα Γεωργίου Λιμιτεδ Αίτηση για Απόφαση Ημερομηνίας 20/2/2015 Ημερομηνία :- Τρίτη 17η Μαρτίου 2015 Για την ενάγουσα :- κα. Στέλλα Παύλου για Πατρίκιος Παύλου & Συνεργάτες Δ. Ε. Π. Ε. Για ν΄ ακούσει απόφαση :- κα. Αθηνά Χαραλαμπίδου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ [ 1 ] Αιτείται η ενάγουσα την έκδοση απόφασης εναντίον του εναγομένου 1 λόγω παράλειψης καταχώρησης εμφάνισης. Σύμφωνα με τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η αίτηση πιστό αντίγραφο του κλητηρίου εντάλματος ".επιδόθηκε στον Εναγόμενο 1 δια μέσω του κ. Γεώργιου Κουκούνη, ως συμφωνημένου αντιπροσώπου του Εναγομένου 1, στις 15/5/2014, αυτός όμως παρέλειψε μέχρι σήμερα να καταχωρήσει Εμφάνιση". [ 2 ] Η αίτηση ήταν ορισμένη γι΄ ακρόαση για πρώτη φορά στις 5/3/
  7. Κατά την ημερομηνία αυτή εμφανίστηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου δικηγόροι από δικηγορικό γραφείο της Πάφου προς εξυπηρέτηση των δικηγόρων της ενάγουσας δίχως να έχουν στην κατοχή τους τον φάκελο της αγωγής. Επεσήμανε το Δικαστήριο τα εξής. Έχοντας υπόψη τον τρόπο επίδοσης του κλητηρίου εντάλματος και την έκδοση απόφασης επί του θέματος της επίδοσης, ημερομηνίας 5/5/2014, θεωρήθηκε από το Δικαστήριο πως θα πρέπει να δοθούν διευκρινίσεις ως προς το κατά πόσο έχει γίνει η κατάλληλη επίδοση προς τον εναγόμενο 1 έτσι ώστε αυτός να είχε λάβει γνώση αναφορικά με την ύπαρξη της αγωγής η οποία καταχωρήθηκε εναντίον του. Ζητήθηκε χρόνος περίπου μίας εβδομάδας από την ευπαίδευτη δικηγόρο η οποία εμφανιζόταν εκ μέρους των δικηγόρων της ενάγουσας έτσι ώστε να τοποθετηθεί σχετικά. Όρισε τότε το Δικαστήριο την αίτηση γι΄ απόδειξη στις 12/3/
  8. [ 3 ] Κατά την ημερομηνία αυτή εμφανίστηκε η ίδια η ευπαίδευτη δικηγόρος η οποία είχε καταχωρήσει την αγωγή και αγόρευσε προς υποστήριξη του αιτήματος της ενάγουσας. Περιληπτικά ανέφερε τα ακόλουθα. Πως έχει εκδοθεί μία απόφαση μέσα στα πλαίσια μίας αίτησης η οποία ήταν διαφορετική. Προφανώς ως πρός το αντικείμενο της. Διευκρινίζοντας δηλαδή πως η αίτηση εκείνη ήταν για υποκατάστατη επίδοση. Προκύπτει εντός του πλαισίου της συγκεκριμένης απόφασης η επίδοση να είχε γίνει βάσει της συμφωνίας ημερομηνίας 12/10/2007 στην οποία ο εναγόμενος 1 είχε ορίσει ως αντιπρόσωπο του τον κο. Κουκούνη. Εξήγησε πως είναι μέσα σε αυτά τα πλαίσια που καταχωρήθηκε η αίτηση υπό εξέταση με αυτή την απόφαση και αφού είχε προηγηθεί επίδοση στον κο. Κουκούνη στις 15/5/2014[1]. Πρόσθεσε πως ο λόγος βάσει του οποίου προχώρησαν σε επίδοση προς τον κο. Κουκούνη ήταν καθαρά μέσα στα πλαίσια της συμφωνίας στην οποία ο εναγόμενος 1 είχε καθορίσει να επιδέχεται ως αντιπρόσωπος του αυτές τις επιδόσεις. Από ότι η ίδια αντιλαμβανόταν υπάρχει μία επιστολή του κου. Κουκούνη στην οποία αναφέρει ότι δεν έχει οποιαδήποτε σχέση με τον εναγόμενο
  9. Τόνισε πως η επιστολή αυτή δεν αποτελεί μαρτυρία οποιασδήποτε μορφής. Θέση των δικηγόρων της ενάγουσας είναι πως ο εναγόμενος 1 με ελεύθερη βούληση επέλεξε να δώσει τη συγκεκριμένη διεύθυνση, να καθορίσει αυτό τον τρόπο επίδοσης και η ευθύνη του να δώσει άλλη διεύθυνση είναι αυθαίρετη παραβίαση, δηλαδή το να εξαφανίζεται ο εναγόμενος 1 και να μην δίνει άλλη διεύθυνση είναι παραβίαση από πλευράς του. Προχώρησε με εισήγηση πως η αίτηση υπό εξέταση στηριζόταν στη συγκεκριμένη συμφωνία και στη Δ.6 θ. 2 των Διαδικαστικών Κανονισμών της Πολιτικής Δικονομίας. Η οποία, όπως εξήγησε, παρείχε στην ενάγουσα το δικαίωμα να θεωρείται ως καλή επίδοση στο πρόσωπο που αναφέρεται ως αντιπρόσωπος του εναγομένου
  10. Πρόσθεσε πως το θέμα αν θα λάβει γνώση ο εναγόμενος 1 σε αυτό το στάδιο δεν είναι αυτό που εξετάζεται αρχικά και ότι αυτό που εξετάζεται είναι αν θεωρείται καλή επίδοση σύμφωνα και με την Δ.6 θ.
  11. Διευκρινίσε δηλαδή ότι η επίδοση θεωρείται καλή και ότι αν θα λάβει γνώση ο εναγόμενος 1 είναι κάτι το οποίο δεν εξετάζεται σε αυτό το στάδιο από το Δικαστήριο και ούτε αφορά την ενάγουσα. Τέλος εισηγήθηκε πως μέσα σε αυτά τα πλαίσια πιστεύει πως η επίδοση είναι καλή, πρέπει να θεωρηθεί καλή επίδοση και πως βάσει αυτής της επίδοσης η ενάγουσα ζητούσε απόφαση ως η αίτηση. [ 4 ] Κατ΄ αρχάς ως πρός την εισήγηση ότι η επιστολή του κου. Κουκούνη δεν αποτελεί οποιασδήποτε μορφής μαρτυρία το Δικαστήριο οφείλει να υπενθυμίσει το εξής. Γενικά ένα Δικαστήριο κατά την εξέταση της οποιασδήποτε αίτησης λαμβάνει υπόψη του το περιεχόμενο του φακέλου μίας αγωγής. Άλλωστε όπως προνοείται σχετικά στη Δ.48 θ. 1 εάν μία αίτηση στηρίζεται σε γεγονότα τα οποία δεν φαίνονται στα βιβλία ή πρακτικά του Δικαστηρίου (Court books or records) τότε θα υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση. Θεωρώ ως πάγια πρακτική η οποία κατ΄ επανάληψη έχει αναγνωριστεί από τη νομολογία μας πως ένα Δικαστήριο κατά την εκδίκαση μίας αίτησης έχει τη δυνατότητα όπως λάβει υπόψη του το σύνολο του περιεχομένου του φακέλου μίας αγωγής. Διατηρώντας υπόψη αυτό το δεδομένο ασφαλώς και δεν μπορεί να γίνει δεκτή ως ορθή η συγκεκριμένη εισήγηση της ευπαίδευτης δικηγόρου της ενάγουσας. [ 5 ] Υπενθυμίζω πως η προηγούμενη απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 5/5/2014 εκδόθηκε σε σχέση με αίτηση επί της οποίας η ίδια η ενάγουσα είχε επισυνάψει ως τεκμήριο 6 επιστολή ημερομηνίας 26/11/2013, ως μέρος δηλαδή της μαρτυρίας προς υποστήριξη της αίτησης της ενάγουσας. Αυτή είναι η επιστολή από τον κο. Κουκούνη. Βεβαίως επισυνάπτεται και ως τεκμήριο 7 απαντητική επιστολή των δικηγόρων της ενάγουσας με την οποία εξηγούν τους λόγους βάσει των οποίων επιδιώκεται η επίδοση προς τον ίδιο το συνάδελφο τους. Θεωρώ πως προς καλύτερη αιτιολόγηση αυτής της απόφασης αξίζει να παραθέσει πιο κάτω το Δικαστήριο το βασικό μέρος του περιεχομένου της επιστολής Κουκούνη. " Όπως με πληροφόρησε ιδιώτης επιδότης, επιδιώξατε να μου επιδώσετε αγωγή που έχετε καταχωρήσει εκ μέρους της Τράπεζας Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λίμιτεδ εναντίον του DAMIAN GRIMLEY, ο οποίος υπήρξε στο παρελθόν πελάτης μου. Τον ενημέρωσα ότι ο αναφερόμενος έπαυσε να είνα πελάτης μου προ πολλού, καθώς επίσης ανακλήθηκε και έπαυσε να ισχυεί το πληρεξούσιο που μου παραχώρησε τότε, περί το 2007 και ούτε γνωρίζω ποια είναι η σημερινή διεύθυνση και διαμονή του. Συνεπώς δεν τον εκπροσωπώ και έπαυσα να είμαι πληρεξούσιος αντιπρόσωπος του και δεν γνωρίζω τη διεύθυνση της διαμονής του. Δεν θα πληροφορηθεί για την εναντίον του αγωγή με τυχόν επίδοση της αγωγής σε μένα για λογαριασμό του. Γι΄ αυτό ενημερώνεστε και καλείστε να ενημερώσετε ανάλογα και τους πελάτες σας, ώστε να φροντίσουν να επιδώσουν την αγωγή στον ίδιο. Επίσης παρακαλείστε όπως ενημερώσετε ανάλογα και το δικαστήριο, καθ΄όσον δεν τον εκπροσωπώ και δεν τυγχάνω πληρεξούσιος αντιπρόσωπος του και ούτε γνωρίζω τον τόπο διαμονής του ούτε και θα δυνηθώ να τον ενημερώσω για την αγωγή εναντίον του." [ 6 ] Συνεπώς διευκρινίζω απλά πως οι ίδιοι οι δικηγόροι της ενάγουσας είχαν στο παρελθόν επικαλεστεί τη συγκεκριμένη επιστολή ως μαρτυρία ενώ πλέον αυτή αποτελεί μέρος του περιεχομένου του φακέλου και ως εκ τούτου δεν μπορεί παρά να ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο κατά την εξέταση και αυτής της αίτησης της ενάγουσας. [ 7 ] Βεβαίως εντός του φακέλου της αγωγής υπάρχει και άλλη επιστολή από τον κο. Κουκούνη, της ίδιας ημερομηνίας με αυτή της τελευταίας επίδοσης προς τον ίδιο (δηλαδή, στις 15/5/2014) η οποία στάλθηκε προς την Πρόεδρο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου και η οποία, σύμφωνα με τις οδηγίες της Προέδρου, τέθηκε ενώπιον και του Δικαστηρίου στο οποίο η αγωγή αυτή είναι ορισμένη. Σημειώθηκε επί της επιστολής από το Δικαστήριο το γεγονός ότι έλαβε γνώση αυτής της επιστολής. Ουσιαστικά η επιστολή αυτή λαμβάνει μορφή καταγγελίας από τον κο. Κουκούνη εναντίον των συναδέλφων του και κοινοποιείται ταυτόχρονα τόσο στους ίδιους όσο και στον Πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου αλλά και στον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας. [ 8 ] Συνεπώς υπάρχει και άλλη μία σχετική επί του θέματος επιστολή εντός του φακέλου της αγωγής το περιεχόμενο της οποίας ως πρός το θέμα της επίδοσης ουσιαστικά επαναλαμβάνει παρόμοια θέση με αυτή η οποία εντοπίζεται στην προγενέστερη επιστολή η οποία τέθηκε υπό μορφή μαρτυρίας ενώπιον του Δικαστηρίου από τους ίδιους τους δικηγόρους της ενάγουσας. [ 9 ] Διατηρώντας όμως υπόψη το γεγονός πως όντως έχει τεθεί υπόψη του Δικαστηρίου υπό μορφή μαρτυρίας η προγενέστερη επιστολή θεωρώ πως δεν απαιτείται από το Δικαστήριο όπως εξετάσει κατά πόσο θα πρέπει ή όχι να ληφθεί υπόψη και το περιεχόμενο της μεταγενέστερης επιστολής. Είναι αρκετό το γεγονός της ύπαρξης της προγενέστερης επιστολής για σκοπούς έκδοσης αυτής της απόφασης. [ 10 ] Ως πρός την επιχειρηματολογία της ευπαίδευτης δικηγόρου της ενάγουσας παρά και τις κατ΄ επανάληψη αναφορές της στη Δ.6 θ. 2 των Διαδικαστικών Κανονισμών της Πολιτικής Δικονομίας οφείλω απλά να παρατηρήσω πως εντός της νομικής βάσης της αίτησης η συγκεκριμένη δικονομική διάταξη δεν συμπεριλαμβάνεται. Παρά και το γεγονός αυτό θα εξετάσω την επιχειρηματολογία της όπως αυτή έχει τεθεί υπόψη του Δικαστηρίου στο σύνολο της. [ 11 ] Ασφαλώς και το αντικείμενο της προγενέστερης αίτησης για υποκατάστατη επίδοση ημερομηνίας 19/3/2014 ήταν διαφορετικό από αυτό της αίτησης υπό εξέταση. Εντούτοις το Δικαστήριο έχει υποχρέωση όπως εξετάσει κατά πόσο όντως έχει προηγηθεί επίδοση του κλητηρίου εντάλματος προς τον εναγόμενο 1 προτού προχωρήσει στην έκδοση απόφασης εναντίον του λόγω της παράλειψης του να καταχωρήσει σημείωμα εμφάνισης. [ 12 ] Ουσιαστικά αυτό το οποίο εισηγείται η ευπαίδευτη δικηγόρος της ενάγουσας είναι πως είναι αρκετό το γεγονός πως έχει γίνει επίδοση στις 15/5/2014 σύμφωνα με τον τρόπο ο οποίος είχε συμφωνηθεί, περίπου 6½ χρόνια προηγουμένως με τη συμφωνία ημερομηνίας 12/12/2007 μεταξύ της ενάγουσας και του εναγομένου 1 δια μέσω του πληρεξουσίου αντιπροσώπου του. Σχετικό επί αυτού είναι το Παράρτημα Β της συμφωνίας. Εννοώντας δηλαδή πως δεν χρειάζεται το Δικαστήριο να ελέγξει οτιδήποτε άλλο εκτός από το κατά πόσο όντως έχει γίνει επίδοση με τον συμφωνημένο τρόπο. Κατ΄ επέκταση το ερώτημα κατά πόσο ο εναγόμενος 1 όντως έλαβε γνώση της διαδικασίας η οποία έχει εγερθεί εναντίον του δεν έχει σημασία. [ 13 ] Πραγματικά το Δικαστήριο αδυνατεί να συμφωνήσει με την προβαλλόμενη ορθότητα αυτής της θέσης. Όντως αναφέρεται στη Δ.6 θ. 2[2] πως τα μέρη σε οποιαδήποτε συμφωνία μπορούν να συμφωνήσουν πως η επίδοση οποιουδήποτε κλητηρίου εντάλματος σε οποιαδήποτε αγωγή η οποία θα καταχωρηθεί σε σχέση με τη συγκεκριμένη συμφωνία δύναται να πραγματοποιηθεί σε οποιοδήποτε τόπο (place) εντός ή εκτός της Κύπρου σε οποιοδήποτε μέρος (party) ή οποιοδήποτε άτομο εκ μέρους οποιουδήποτε μέρους (party) ή με οποιοδήποτε τρόπο ο οποίος να καθορίζεται ή να ενδείκνυται από τη συγκεκριμένη συμφωνία. Αναφέρεται επίσης πως επίδοση τέτοιου κλητηρίου εντάλματος στον τόπο (εάν αυτός προνοείται) ή στο μέρος ή στο άτομο (εάν αυτό προνοείται) και με τον τρόπο (εάν αυτός προνοείται) ο οποίος καθορίζεται ή ενδείκνυται από τη συμφωνία θα θεωρείται καλή και αποτελεσματική επίδοση όπου και να κατοικούν τα μέρη και εάν δεν καθορίζεται ή ενδείκνυται τέτοιος τόπος ή μέθοδος ή άτομο τότε επίδοση εκτός Κύπρου τέτοιου κλητηρίου εντάλματος δύναται να διαταχτεί. [ 14 ] Το Δικαστήριο είχε εξετάσει γενικότερα και το ίδιο το θέμα της επίδοσης στην προηγούμενη απόφαση του ημερομηνίας 5/5/
  12. Πέραν δηλαδή και από το αντικείμενο της αίτησης 19/3/2014 όπου το αιτούμενο ήταν διάταγμα υποκατάστατης επίδοσης. Μεταξύ των αποφάσεων από τη νομολογία μας στις οποίες παραπέμπει το Δικαστήριο είναι και η Lion Insurance Agency Ltd. v. Αδάμου Νικηφόρου

(2004)1Γ Α. Α. Δ.
  1. Εντός της συγκεκριμένης απόφασης υπάρχει μία αναφορά του Έντιμου Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου Νικολάου Δ. (όπως ήταν τότε) η οποία όσο απλή και να φαίνεται εμπεριέχει ιδιαίτερη καθοδήγηση αναφορικά με το θέμα το οποίο εξετάζεται με αυτή την απόφαση. Είναι η τελευταία πρόταση στην τελευταία παράγραφο της σελίδας
  2. Αναφέρει συγκεκριμένα, αφού πρώτα κρίνει ως ορθό το γεγονός πως το πρωτόδικο Δικαστήριο ορθά θεώρησε ως έγκυρη την επίδοση της αγωγής, τα ακόλουθα. Προσθέτει δηλαδή πως παρά και το γεγονός αυτό ".δεν σηµαίνει ότι σε σχέση µε τα περαιτέρω δεν λαµβάνονται υπόψη οι πραγµατικότητες της όποιας συγκεκριµένης περίπτωσης". Στη συνέχεια αναφέρεται στις πραγματικότητες εκείνης της περίπτωσης. Όπου ουσιαστικά ο ενάγων δεν μπορεί παρά να γνώριζε, όταν προχώρησε μονομερώς για την έκδοση απόφασης ότι με αυτό τον τρόπο υπερφαλαγγιζόταν η ασφαλιστική εταιρεία η οποία είχε εκδηλώσει το ενδιαφέρον της να υπερασπιστεί την αγωγή στην απουσία της εναγομένης εάν η υπόθεση προχωρούσε. Ως αποτέλεσμα το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν διέκρινε τη συγκεκριμένη διάσταση της ουσιαστικής στέρησης του δικαιώματος ακρόασης της ασφαλιστικής εταιρείας τόσο όταν εξέδωσε απόφαση στην αγωγή όσο και όταν αργότερα απέρριψε την αίτηση για παραμερισμό της απόφασης. [ 15 ] Ασφαλώς και τα γεγονότα της περίπτωσης της Lion Insurance Agency Ltd. v. Αδάμου Νικηφόρου είναι διαφορετικά από τα γεγονότα της περίπτωσης υπό εξέταση με αυτή την απόφαση. Εντούτοις δεν παύει και σε αυτή τη περίπτωση να καθίσταται αναγκαίο όπως το Δικαστήριο λάβει υπόψη τις πραγματικότητες της. Οι οποίες πολύ απλά είναι ότι παρά και την ύπαρξη του συμφωνημένου τρόπου επίδοσης της αγωγής προς τον εναγόμενο 1 δια μέσω του πληρεξουσίου αντιπροσώπου του εντούτοις σύμφωνα με τα δεδομένα τα οποία η ίδια η ενάγουσα έχει θέσει υπόψη του Δικαστηρίου ο συγκεκριμένος πληρεξούσιος αντιπρόσωπος δηλώνει τα όσα αναφέρονται εντός της επιστολής του, δηλαδή την επιστολή από τον κο. Κουκούνη. [ 16 ] Οφείλει το Δικαστήριο να μεριμνήσει έτσι ώστε η επίδοση η οποία θα γίνει προς τον εναγόμενο 1 να είναι όντως καλή επίδοση. Όπως η έννοια της «καλής επίδοσης» είναι δυνατό να γίνει αντιληπτή από το Δικαστήριο αυτό δεν μπορεί να σημαίνει οτιδήποτε άλλο από το να λάβει γνώση όντως ο εναγόμενος 1 της ύπαρξης της αγωγής εναντίον του. Κάτι τέτοιο δεν επιτυγχάνεται με την εφαρμογή του συμφωνημένου τρόπου επίδοσης τον οποίο έχει εφαρμόσει η ενάγουσα στη συγκεκριμένη περίπτωση. [ 17 ] Δηλαδή, έστω και να θεωρηθεί πως η επίδοση έγινε σύμφωνα με τον συμφωνημένο τρόπο αυτό δεν οδηγεί παράλληλα και σε συμπέρασμα πως ο εναγόμενος 1 έλαβε ή θα λάβει γνώση της ύπαρξης της αγωγής δια μέσω του πληρεξουσίου αντιπροσώπου του. Ανεξάρτητα από το κατά πόσο ευσταθούν όντως οι ισχυρισμοί του πληρεξουσίου αντιπροσώπου του αναφορικά με την αδυναμία ο ίδιος να επικοινωνήσει μαζί με τον εναγόμενο 1 ή ότι έπαυσε να τον εκπροσωπεί πλέον ως ο πληρεξούσιος αντιπρόσωπος του. Σημασία, υπό τις περιστάσεις, έχει το ίδιο το γεγονός της προβολής αυτών των ισχυρισμών. [ 18 ] Αποδοχή της εισήγησης της ευπαίδευτης δικηγόρου της ενάγουσας ενδεχομένως να οδηγούσε όταν πλέον και εφόσον όντως θα μάθαινε ο εναγόμενος 1 πως είχε εκδοθεί απόφαση εναντίον του στην απουσία του, στην καταχώρηση αίτησης παραμερισμού αυτής της απόφασης. Διερωτώμαι πραγματικά υπό τις περιστάσεις ποιό λογικό Δικαστήριο δεν θα αποδεχόταν το αίτημα του για παραμερισμό. [ 19 ] Όμως αυτό δεν είναι το ζητούμενο κατά την εξέταση του αιτήματος της ενάγουσας για την έκδοση απόφασης εναντίον του εναγομένου 1 στην απουσία του. Το ζητούμενο είναι κατά πόσο όντως είναι ορθό σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας για το Δικαστήριο να καταλήξει σε συμπέρασμα ότι αν και είχε γίνει καλή επίδοση προς τον εναγόμενο 1 ο ίδιος παρέλειψε να καταχωρήσει εμφάνιση εντός του προβλεπόμενου χρόνου έτσι ώστε η ενάγουσα να αποκτούσε πλέον το δικαίωμα να αιτηθεί μονομερώς την έκδοση απόφασης εναντίον του. [ 20 ] Βάσει των δεδομένων τα οποία έχουν τεθεί υπόψη του Δικαστηρίου κρίνω πως δεν παρέχεται η δυνατότητα προς το Δικαστήριο έτσι ώστε να καταλήξει σε αυτό το συμπέρασμα. Αντιθέτως όλες οι ενδείξεις οδηγούν σε συμπέρασμα πως δεν έχει γίνει καλή επίδοση προς τον εναγόμενο 1 έτσι ώστε να καθίσταται εφικτό όπως εκδοθεί απόφαση εναντίον του στην απουσία του. [ 21 ] Αποτέλεσμα αυτού του συμπεράσματος δεν μπορεί να είναι άλλο από την απόρριψη της αίτησης της ενάγουσας. Καθότι η επίδοση βεβαίως είναι μία απαραίτητη προϋπόθεση προ της έκδοσης απόφασης σε τέτοιες περιπτώσεις λόγω της μη καταχώρησης σημειώματος εμφάνισης. Ως εκ τούτου η αίτηση απορρίπτεται δίχως παράλληλα να εκδίδεται οποιαδήποτε διαταγή αναφορικά με τα έξοδα. [ 22 ] Διευκρινίζω απλά πως η μη επιδίκαση εξόδων ως αποτέλεσμα άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου βασίζεται στο γεγονός πως η ενάγουσα εύλογα θα μπορούσε να οδηγηθεί σε συμπέρασμα βάσει και του περιεχομένου της προηγούμενης απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 5/5/2014 ως πρός τη σημασία την οποία το Δικαστήριο απέδιδε στην ύπαρξη καλής επίδοσης έτσι ώστε να παρεχόταν η δυνατότητα στη συνέχεια καταχώρησης της αίτησης υπό εξέταση με αυτή την απόφαση (ιδιαίτερα σχετική επί αυτού του θέματος είναι η παράγραφος 38 της προηγούμενης απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 5/5/2014). [ 23 ] Επιπλέον εύλογα δημιουργείται και απορία ως πρός την παρατηρούμενη καθυστέρηση στην καταχώρηση της αίτησης υπό εξέταση με αυτή την απόφαση από την ημερομηνία επίδοσης στις 15/5/2014 μέχρι και τις 20/2/
  3. Δεν έχει αναφέρει οτιδήποτε σχετικό επί αυτού του θέματος η ευπαίδευτη δικηγόρος της ενάγουσας. Παραδείγματος χάριν, εάν έγιναν οποιεσδήποτε άλλες προσπάθειες ανεύρεσης άλλης διεύθυνσης του εναγομένου 1 ή ακόμη και προσπάθεια επικοινωνίας ή μελέτη του ενδεχόμενου επίδοσης στη διεύθυνση του εναγομένου 1 στο Ηνωμένο Βασίλειο η οποία αναφέρεται στον όρο 17.1 της επίδικης συμφωνίας (τεκμήριο Γ στην αίτηση υπό εξέταση με αυτή την απόφαση). Ούτε και αναφέρεται οτιδήποτε σχετικό εντός της ένορκης δήλωσης προς υποστήριξη της αίτησης. [ 24 ] Εάν βεβαίως σκοπός καταχώρησης αυτής της αίτησης είναι η παροχή πλέον μίας νέας προθεσμίας ως πρός τη δυνατότητα χρήσης του οποιουδήποτε ένδικου μέσου προς αμφισβήτηση ουσιαστικά του αποτελέσματος της προηγούμενης απόφασης του Δικαστηρίου τότε προφανώς αυτός έχει επιτευχθεί. Όμως το θέμα αυτό καμία σημασία δεν έχει σε σχέση με την έκδοση αυτής της απόφασης όπου αυτό το οποίο εξετάζεται και κρίνεται είναι κατά πόσο όντως ο εναγόμενος 1 έχει παραλείψει να καταχωρήσει σημείωμα εμφάνισης μετά και από καλή επίδοση προς τον ίδιο έτσι ώστε στη συνέχεια να παρεχόταν το δικαίωμα στην ενάγουσα της καταχώρησης της αίτησης υπό εξέταση με αυτή την απόφαση. [ 25 ] Τέλος, παρά και το γεγονός πως εντός αυτής της απόφασης γίνεται μία γενική αναφορά στο περιεχόμενο της προηγούμενης απόφασης ημερομηνίας 5/5/2014 διευκρινίζω απλά πως ιδιαίτερης σημασίας βεβαίως έχουν εκείνα τα μέρη της απόφασης τα οποία εξετάζουν γενικότερα το θέμα της σημασίας της επίδοσης ενός κλητηρίου εντάλματος προς ένα εναγόμενο. Δηλαδή το περιεχόμενο των παραγράφων 28 έως και 30 και οι αναφορές σε σχετική νομολογία εντός αυτού. Δεν κρίνω απαραίτητο όπως επαναλάβω αυτό το περιεχόμενο εντός αυτής της απόφασης. Υπάρχει ήδη εντός του φακέλου της αγωγής. Απλά το υιοθετώ ως μέρος του σκεπτικού και αυτής της απόφασης ενώ για σκοπούς εύκολης αναφοράς σε αυτό σε περίπτωση καταχώρησης έφεσης ή άσκησης άλλου ένδικου μέσου εναντίον της ορθότητας αυτής της απόφασης το παραθέτω πιο κάτω υπό μορφή τελικής υποσημείωσης[1] (endnote) μετά από το τέλος του κειμένου αυτής της απόφασης. Μ. Α. Ματθαίου Α. Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Δηλαδή, δέκα ημέρες μετά από την έκδοση της απόφασης. [2] "The parties to any contract may agree that service of any writ of summons in any action brought in respect of such contract may be effected at any place in or out of Cyprus on any party or any person on behalf of any party or in any manner specified or indicated in such contract. Service of any such writ of summons at the place (if any) or on the party or on the person (if any) or in the manner (if any) specified or indicated in the contract shall be deemed to be good and effective service wherever the parties are resident, and if no place or mode or person be so specified or indicated, service out of Cyprus of such writ may be ordered." [1]
  4. Θεωρώ πως θα ήταν ορθότερο κατ΄ αρχάς να γίνει μία γενικότερη αναφορά ως προς το θέμα της επίδοσης ενός κλητηρίου εντάλματος προς ένα εναγόμενο. Όπως αναφέρεται σχετικά στη σελίδα 1614 Lion Insurance Agency Ltd. v. Αδάμου Νικηφόρου
(2004)1Γ Α. Α. Δ. 1610 το θέμα της επίδοσης μίας αγωγής είναι ιδιαίτερα σημαντικό καθότι αυτό είναι δικαιοδοτικό ενώ όπως προστίθεται χωρίς "...νόμιμη ή παραδεκτή επίδοση του κλητηρίου εντάλματος το Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να προχωρήσει". Στη συγκεκριμένη περίπτωση υπό εξέταση το Ανώτατο Δικαστήριο θεώρησε πως ενώ ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε δεχτεί ως έγκυρη την επίδοση της αγωγής (με παράλληλη αναφορά ως προς το ότι η υποκατάστατη επίδοση αποτελεί απλώς λύση ανάγκης και ότι το δικαστικό διάταγμα το οποίο την εξουσιοδοτεί δεν εμποδίζει την προσωπική επίδοση αν παρουσιαστεί ευκαιρία - όπως δηλαδή έγινε και στη συγκεκριμένη περίπτωση) εντούτοις αυτό δεν σημαίνει ότι δεν λαμβάνονται υπόψη οι πραγματικότητες της όποιας συγκεκριμένης περίπτωσης. Ανεξάρτητα και από τις ιδιάζουσες περιστάσεις της υπόθεσης στην Lion Insurance Agency Ltd. v. Αδάμου Νικηφόρου (βλ. πιο πάνω), δηλαδή τόσο το θέμα εφαρμογής της ειδικής ρύθμισης του άρθρου 23 του Ν. 96(Ι)/00 ως επίσης και το γεγονός πως αν και εκδόθηκε διάταγμα για υποκατάστατη επίδοση εντούτοις στη συνέχεια έγινε προσωπική επίδοση, αυτό το οποίο εντοπίζεται ως ιδιαίτερα σημαντικό είναι η έμφαση η οποία δόθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην διάσταση της ουσιαστικής στέρησης του δικαιώματος ακρόασης της εφεσείουσας από το πρωτόδικο Δικαστήριο, τόσο όταν εξέδωσε απόφαση στην αγωγή όσο και όταν ακολούθως απέρριψε την αίτηση για παραμερισμό της συγκεκριμένης απόφασης. 29. Επίσης στις σελίδες 48 έως 49 της απόφασης Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού ν. Chr. P. Michaelides (Estates) Limited (βλ. πιο πάνω) ο Έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Νικήτας Δ. αναφέρει σχετικά τα εξής, :- "...το ζήτημα της κανονικής επίδοσης κλητηρίου εντάλματος σε αγωγή βάσιμα έχει συσχετισθεί με το αρθρ. 30.3(α) και (β), θα προσθέταμε, του Συντάγματος. Η καλή επίδοση συνδέεται αναπόφευκτα με τη δυνατότητα του ενδιαφερομένου να γνωρίζει τους λόγους για τους οποίους εγκαλείται στο δικαστήριο. Τότε μόνο του παρέχεται η δυνατότης να υπερασπισθεί. Πρόκειται για δικαίωμα που έχει αναχθεί σε θεμελιώδες ατομικό δικαίωμα. Το αρθρ. 30.3(α) και (β) περιλαμβάνεται στο χάρτη των "θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών" του Συντάγματος". Αναφέρεται επίσης σχετικά στην απόφαση Μίκης Νησιώτης v. Abdulla Aziz Azman
(2001)1B Α. Α. Δ.1407, 1409 έως 1410, σε σχέση με αίτηση για υποκατάστατη επίδοση ειδοποίησης έφεσης πως απουσίαζαν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις για την έγκριση υποκατάστατης επίδοσης, δηλαδή αυτές που αναφέρονται στην πιθανότητα η έφεση να περιέλθει σε γνώση του εφεσίβλητου δια μέσω της προτεινόμενης οδού. Παράδειγμα περίπτωσης όπου επικυρώθηκε παραμερισμός απόφασης λόγω κακής επίδοσης καθώς η υποκατάστατη επίδοση δια μέσω τοιχοκόλλησης απέτυχε εφόσον η εφεσίβλητη δεν έλαβε γνώση της αγωγής εναντίον της είναι και η απόφαση Ελενίτσα Κωνσταντινίδη ν. Nur Habib Hissin
(2004)1Γ Α. Α. Δ.
  2. Σχετική επί του θέματος είναι και η απόφαση Σταύρος Φραγκέσκου κ. ά. ν. Γρηγορίου
(2000)1Γ Α. Α. Δ. 1765 όπου στις σελίδες 1774 έως 1775, με αναφορά στη Δ.5 θ. 9, ο Έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Καλλής Δ. αναφέρει τα εξής,:- "Το θέμα της υποκατάστατης επίδοσης διέπεται από τη Δ.5 θ. 9 η οποία παρέχει διακριτική ευχέρεια στο δικαστήριο να επιτρέψει υποκατάστατη επίδοση στις περιπτώσεις όπου για οποιοδήποτε λόγο δεν είναι δυνατό να γίνει έγκυρη επίδοση με τον τρόπο που προβλέπεται από τη Δ.5 θ. 2. Μοναδικός σκοπός της επίδοσης είναι η παροχή ειδοποίησης στην άλλη πλευρά για να ενημερωθεί και να είναι σε θέση να αντικρούσει εκείνο που επιδιώκεται εναντίον της (Βλ. Annual Practice 1960, σελ. 102). Οι πρόνοιες της Δ.5 θ. 9 έχουν πολύ ευρεία εφαρμογή και παρέχουν ευρεία διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο (βλ. Porter v. Freudenberg [1915] 1 K. B. 857). Όπως λέχθηκε στην Karim (πιο πάνω) το κύριο ερώτημα είναι κατά πόσο ο προσφερόμενος τρόπος θα θέσει κατά λογική προοπτική, αν όχι βεβαιότητα, το κλητήριο υπόψη του εναγομένου." Αξίζει να σημειωθεί πως στη συγκεκριμένη περίπτωση το πρωτόδικο Δικαστήριο, του οποίου η απόφαση επικυρώθηκε, αναφέρθηκε στον σκοπό της υποκατάστατης επίδοσης ως αυτό της γνωστοποίησης δεόντως της αγωγής στον εναγόμενο ενώ αναφέρθηκε επίσης και στην αδυναμία προσωπικής επίδοσης από τη μια και τη καλή πιθανότητα από την άλλη να μαθευτεί από τον εναγόμενο η ύπαρξη της αγωγής ως τα κριτήρια της άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου με εκείνη τη μέθοδο που παρουσιάζεται μέσα από τα γεγονότα ως η προσφορότερη υπό τις περιστάσεις. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.