ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ ν. COTE ROYAL PROPERTIES LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 323/14, 24/3/2015

(1), Δ.34 και Δ.48 θ.1, 2 και 8, στη νομολογία, την πρακτική και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της Άντρης Κακογιάννη Αχιλλέως, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων της Ενάγουσας. Η ενόρκως δηλούσα αναφέρει μεταξύ άλλων στην ένορκη δήλωση της και τα ακόλουθα: «

1. Κατά την 28/4/2014 εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου, στα πλαίσια της πιο πάνω αγωγής, απόφαση εναντίον των εναγομένων 1, 2 και 3 για το ποσό των €291.476,21σ πλέον τόκους προς 9,75% το χρόνο επί ποσού €289.360,26σ από 21/7/14 μέχρι εξοφλήσεως, με κεφαλαιοποίηση των τόκων στις 30/6 και στις 31/12 εκάστου έτους. Κατά την έκδοση της απόφασης εμφανίσθηκε εκ μέρους της Ενάγουσας η Δικηγόρος κα Έλισα Θεοδώρου που εργάζεται στο Δικηγορικό Γραφείο Α. Κακογιάννης & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε.
2. Εκ λάθους και/ή εκ παραδρομής, για τα οποία δεν ευθύνεται η Ενάγουσα, παρά το ότι στην παρ. 4.2 της Εκθέσεως Απαιτήσεως αναφέρεται το ορθό Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Πάφου στην παράγραφο 3 της απόφασης αναφέρεται το Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Λεμεσού. Είναι φανερό πως η λανθασμένη αναφορά είναι προϊόν τυπογραφικού λάθους (clerical mistake) και/ή εκ παραδρομής. Επισυνάπτω ως Τεκμήριο Α την Απόφαση ημερ. 28/4/
4. Εξ όσων κάλλιον γνωρίζω και πιστεύω είναι αναγκαίο να δοθούν τα αιτούμενα Διατάγματα γιατί μόνο με την τροποποίηση αυτή θα τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου τα ορθά στοιχεία της υπόθεσης. Λόγω των όσων ανωτέρω αναφέρω πιστεύω είναι ορθό και δίκαιο όπως δοθούν τα αιτούμενα Διατάγματα.» Η πλευρά των Καθ' ων η Αίτηση-Εναγομένων 1, 2 και 3 καταχώρησε ένσταση η οποία βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.25 θ.1 έως 6, Δ.17, Δ.19, Δ.20, Δ.34, Δ.42Α

(1)και Δ.48 θ.1 έως 10, στις αρχές του Κοινοδικαίου, στο άρθρο 30 του Συντάγματος, στους Κανόνες της Φυσικής Δικαιοσύνης, στη διακριτική ευχέρεια, στη νομολογία, στις συμφυείς εξουσίες και στην πρακτική του Δικαστηρίου. Ως λόγοι ένστασης προβάλλονται ότι η αίτηση είναι ουσία και νόμω αβάσιμη και ανυπόστατη, ότι η αίτηση (και η ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει) στηρίζεται σε λανθασμένη ή και ανεπαρκή ή και ανύπαρκτη νομική και πραγματική βάση ή και είναι παράτυπη ή και αντικανονική ή και καταχρηστική, ότι η αίτηση δεν είναι το ορθό δικονομικό διάβημα για να παρέχει τη θεραπεία που αιτείται η Αιτήτρια, ότι αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας λόγω του ότι γίνεται για σκοπούς διόρθωσης του λάθους της Ενάγουσας που περιέχεται στις αξιώσεις στην Έκθεση Απαίτησης της, ότι υπάρχει αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης, ότι η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση περιέχει αναληθείς ισχυρισμούς και ότι δεν προβαίνει σε πλήρη και αληθινή αποκάλυψη όλων των γεγονότων, ότι το λάθος που επιδιώκει να διορθώσει η Ενάγουσα δεν αποτελεί γραφικό λάθος ή και παράλειψη του Δικαστηρίου που μπορεί να διορθωθεί από το ίδιο και ότι δεν είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Εναγόμενου 2 ο οποίος αναφέρει στα πρώτα στάδια της ένορκης δήλωσης του στις ενέργειες στις οποίες προέβηκε για καταχώρηση εμφάνισης τόσο για τον ίδιο όσο και για τις Εναγόμενες 1 και 3 και ότι είχε την εύλογη εντύπωση ότι από την 10.03.2014 είχε καταχωρηθεί εμφάνιση εκ μέρους όλων των Εναγομένων στην παρούσα αγωγή και ότι αντιλήφθηκε ότι τελικά δεν καταχωρήθηκε εμφάνιση και εκδόθηκε εναντίον του ιδίου και των υπολοίπων Εναγομένων απόφαση όταν του επιδόθηκε η παρούσα αίτηση. Ο Εναγόμενος 2 επιφυλάσσει το δικαίωμα του για καταχώρηση αίτησης για παραμερισμό της εκδοθείσας απόφασης. Ο ενόρκως δηλών αναφέρει στη συνέχεια τα ακόλουθα: «

1. Στην Έκθεση Απαιτήσεως της πιο πάνω Αγωγής στην Αξίωση υπ' αριθμός Β, ήτοι παράγραφος 11(Β), αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: «Β. Εναντίον της Εναγομένης 1 διάταγμα εκποίησης της πιο κάτω περιγραφόμενης Υποθήκης: Υποθήκη με αριθμό Υ1684/07 ημερομηνίας 30/03/2007 για το ποσό των €223.827,00 πλέον τόκοι με επιτόκιο 7,5% από την 30/03/2007, πλέον προμήθειες και/ή άλλα τραπεζικά δικαιώματα, πλέον τραπεζικά και/ή δικαστικά και/ή άλλα έξοδα, του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λεμεσού, η οποία παραχωρήθηκε από την Εναγόμενη 1 δια του πληρεξουσίου αντιπροσώπου της επί του πιο κάτω ακινήτου: ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΑΚΙΝΗΤΟΥ: Ακίνητο, αρ. εγγραφής 0/5865, τεμ. 600, Φ/Σχ. 17/55 στην επαρχία Πάφου, στον Πωμό, χωράφι εγγεγραμμένο μερίδιο το όλο, υποθηκευμένο το όλο.»
2. Στην Ένορκη Δήλωση της κας Άντρης Κακογιάννη στην παράγραφο 3 αναφέρεται ότι «εκ λάθους και/ή παραδρομής, για το οποίο δεν ευθύνεται η Ενάγουσα, παρά το ότι στην παρ. 4.2 της Εκθέσεως Απαιτήσεως αναφέρεται το ορθό Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Πάφου στην παράγραφο 3 της απόφασης αναφέρεται το Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Λεμεσού. Είναι φανερό πως η λανθασμένη αναφορά είναι προϊόν τυπογραφικού λάθους (clerical mistake) και/ή εκ παραδρομής.». Είναι φανερό από την πιο πάνω αναφορά ότι η Ενάγουσα και/ή η ομνύουσα δεν παραθέτει τα πλήρη και πραγματικά γεγονότα και επιχειρεί να παραπλανήσει το Δικαστήριο με σκοπό να εκδώσει τα αιτούμενα διατάγματα. Παραλείπει να αναφέρει ότι το λάθος αυτό οφείλεται αποκλειστικά στην Ενάγουσα και στην Έκθεση Απαίτησης η οποία είναι λανθασμένη και παραπλανητική αφού από τη μια αναφέρει Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Λεμεσού και από την άλλη Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Πάφου. Επιπλέον αφήνει να εννοηθεί ότι το λάθος ήταν τυπογραφικό και/η εκ παραδρομής και ότι οφείλεται στη δακτυλογράφηση της απόφασης και όχι στην Έκθεση Απαίτησης η οποία καταχωρήθηκε εξ αρχής με λανθασμένες αξιώσεις.
3. Όπως εύλογα πιστεύω, η επιδιωκόμενη τροποποίηση είναι αδύνατον να εφαρμοστεί δικονομικά αλλά ούτε και πρακτικά αφού όπως αναφέρω και πιο πάνω, το ισχυριζόμενο «τυπικό» λάθος δεν ευρίσκεται στο λεκτικό του εκδοθέντος Διατάγματος, αλλά αντίθετα το Διάταγμα εξεδόθη ορθά στην βάση των υποβληθέντων δικογράφων στα οποία εντοπίζεται το λάθος του οποίου η Ενάγουσα λανθασμένα αιτείται την τροποποίηση του μέσω της παρούσας διαδικασίας.
4. Είναι η άποψη μου ότι η Απόφαση ημερομηνίας 28/04/2014 είναι άκυρη και μη δεσμευτική και πως η παρούσα διαδικασία αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Περαιτέρω θεωρώ πως η ορθή διαδικασία που θα έπρεπε να ακολουθηθεί στην παρούσα περίπτωση για τροποποίηση του συγκεκριμένου λάθους θα ήταν μια αίτηση τροποποίησης της Έκθεση Απαίτησης πριν την έκδοση τελικής απόφασης.
5. Με την έκδοση της τελικής απόφασης, η Έκθεση Απαίτησης η οποία φέρει το ισχυριζόμενο τυπογραφικό λάθος, παρήγαγε ήδη έννομα αποτελέσματα αφού το Δικαστήριο στηρίχθηκε αποκλειστικά στην εν λόγω Έκθεση Απαίτησης για την έκδοση του Διατάγματος του οποίου αιτείται η τροποποίηση μέσω της παρούσης Αίτησης. Ως εκ τούτου η παρούσα διαδικασία δεν είναι η ενδεδειγμένη δικονομική διαδικασία για την διόρθωση του ισχυριζόμενου λάθους στο Διάταγμα.
6. Εν όψει των πιο πάνω, είναι φανερό ότι η μοναδική θεραπεία της Ενάγουσας είναι να αποσύρει την παρούσα Αγωγή και να καταχωρήσει ξανά νέα, με τις απαραίτητες διορθώσεις.» Ο ενόρκως δηλών χαρακτηρίζει στη συνέχεια της ένορκης δήλωσης του την παρούσα αίτηση ως καταχρηστική ή και ενοχλητική και ότι θα ήταν άδικο να τιμωρηθεί ο ίδιος και οι υπόλοιποι Εναγόμενοι για το λάθος της Ενάγουσας για καταχώρηση της ορθής Έκθεσης Απαίτησης ως επίσης να υποστεί τα έξοδα της παρούσας αίτησης σε περίπτωση επιτυχίας της. Έχω μελετήσει με προσοχή τις εισηγήσεις της κάθε πλευράς όπως τις έχουν αναπτύξει κατά τις αγορεύσεις τους. Όπως γίνεται αντιληπτό η Αιτήτρια στηρίζει την αίτηση της στη Δ.25 θ.6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η οποία έχει ως ακολούθως: "Clerical mistakes in judgments or orders, or errors arising therein from any accidental slip or omission, may at any time be corrected by the Court or a Judge on application without an appeal. Σε ελεύθερη μετάφραση: «Γραμματικά λάθη σε αποφάσεις ή διατάγματα, ή λάθη τα οποία προκύπτουν από τυχαία διολίσθηση ή παράλειψη, μπορεί, καθ' οιονδήποτε χρόνο, να διορθωθούν από το Δικαστήριο ή δικαστή κατόπιν αιτήσεως χωρίς έφεση.» (Η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε 13.2.2014 και ως εκ τούτου εφαρμόζεται η παλαιά Δ.25 προτού δηλαδή εκδοθεί (15.9.2014) ο Περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικός) Διαδικαστικός Κανονισμός του 2014 ο οποίος αντικατέστησε την (παλαιά) Δ.25 με νέα και εφαρμόζεται σε αγωγές που καταχωρούνται από 1.1.2015). Η πιο πάνω διαταγή είναι πανομοιότυπη με την αντίστοιχη αγγλική Ο.28 r.
7. Στην Ετήσια Αγγλική Δικονομική Πρακτική του 1958 στη σελίδα 633 αναφέρεται ότι εκτός από την εξουσία δυνάμει του εν λόγω κανονισμού, το Δικαστήριο έχει συμφυή εξουσία να διαφοροποιήσει τα διατάγματα του ούτως ώστε να εκφραστεί το νόημα ή να εκφραστεί το νόημα καθαρά. Στην γνωστή υπόθεση Σιβιτανίδης v. Χαραλάμπους

(1993)1 Α.Α.Δ. 179, εξηγήθηκε πως μόνο το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο έχει εξουσία να αναθεωρήσει εκδοθείσα απόφαση. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να διορθωθεί σφάλμα που περιέχεται σε μια απόφαση εκτός μέσω της άσκησης έφεσης. Παρέχεται όμως εξουσία στο Δικαστήριο να διορθώσει γραμματικά λάθη σε αποφάσεις με βάση τις πρόνοιες της Δ.25 Θ.6. Το πεδίο εφαρμογής του εν λόγω διαδικαστικού κανονισμού έχει απασχολήσει το Ανώτατο Δικαστήριο σε αρκετές υποθέσεις (βλ. Hjihanni v. Yiousellis

(1963)2 C.L.R. 407, Sofocli v. Leonidou

(1988)1 C.L.R. 583, Σιβιτανίδης (ανωτέρω), Maritimos S.A. κ.α. v. Dicgreen Ltd

(1994)1 Α.Α.Δ. 281, E.G. Falekkos Ltd v. Reana Manuf. Ltd

(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 443 και Ε. Φιλίππου Λτδ v. Compass Insurance

(1989)1 A.A.Δ. (Ε) 664). Στην υπόθεση Ε. Φιλίππου Λτδ v. Compass Insurance (ανωτέρω), λέχθηκε πως «γραμματικό είναι το λάθος το οποίο ανάγεται αποκλειστικά στη διατύπωση σε αντίθεση με τη διαμόρφωση των θέσεων του διαδίκου και αποβλέπει στην εναρμόνιση του λόγου με την έκδηλη πρόθεση», ενώ στην Σιβιτανίδης (ανωτέρω) προστέθηκε πως ο όρος «γραμματικό λάθος» «σκοπεί στην εναρμόνιση του κειμένου της απόφασης με την καταφανή πρόθεση του Δικαστηρίου». Από τη θεώρηση της πιο πάνω νομολογίας διαφαίνεται πως η εξουσία για διόρθωση απόφασης από το ίδιο Δικαστήριο που την εξέδωσε, περιορίζεται σε γραμματικά λάθη και παραλείψεις και έχει ως αντικείμενο την προσαρμογή ατελούς κειμένου στην έκδηλη, κατά τα άλλα, πρόθεση του Δικαστηρίου. Επομένως το κρίσιμο ερώτημα που προκύπτει είναι ποια ήταν η έκδηλη πρόθεση του Δικαστηρίου στις 28.04.2014 όταν επιλαμβανόταν της αίτησης ημερομηνίας 02.04.2014 για απόφαση λόγω μη καταχώρησης εμφάνισης. Το Δικαστήριο κατά την ως άνω ημερομηνία δέχθηκε τη μαρτυρία που προσκομίστηκε εκ μέρους της Ενάγουσας-Αιτήτριας μέσω της ένορκης δήλωσης του Ανδρόνικου Σταυρινού και εξέδωσε Απόφαση ως η παράγραφος 9.Α και Β της ένορκης δήλωσης του. Η παράγραφος 9.Β της εν λόγω ένορκης δήλωσης αναφέρει τα ακόλουθα: «Β. Εναντίον της Εναγομένης 1 διάταγμα εκποίησης της πιο κάτω περιγραφόμενης Υποθήκης: Υποθήκη με αριθμό Υ1684/07 ημερομηνίας 30/03/2007 για το ποσό των €223.827,00 πλέον τόκοι με επιτόκιο 7,5% από την 30/03/2007, πλέον προμήθειες και/ή άλλα τραπεζικά δικαιώματα, πλέον τραπεζικά και/ή δικαστικά και/ή άλλα έξοδα, του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λεμεσού, η οποία παραχωρήθηκε από την Εναγόμενη 1 δια του πληρεξουσίου αντιπροσώπου της επί του πιο κάτω ακινήτου: ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΑΚΙΝΗΤΟΥ: Ακίνητο με αριθμό εγγραφής 0/5865, τεμ. 600, Φ/Σχ. 17/55 στην επαρχία Πάφου, στον Πωμό, χωράφι εγγεγραμμένο μερίδιο το όλο, υποθηκευμένο το όλο.» (Η υπογράμμιση είναι δική μου) Η παράγραφος 9.Β της ένορκης δήλωσης είναι πανομοιότυπη με την παράγραφο 11.Β της Έκθεσης Απαίτησης. Είναι επίσης ίδια με την παράγραφο 4.2 της Έκθεσης Απαίτησης με τη διαφορά ότι στην τελευταία αναφέρεται ότι η ως άνω υποθήκη ότι είναι του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Πάφου που είναι το ορθό Κτηματολογικό Γραφείο έχοντας υπόψη τα στοιχεία του ακινήτου όπου αναφέρεται ότι βρίσκεται στον Πωμό της επαρχίας Πάφου. Αυτό εξάλλου εύκολα διαπιστώνεται και από τα Τεκμήρια που επισυνάπτονται στην ως άνω ένορκη δήλωση. Προκύπτει από τα πιο πάνω ότι το Δικαστήριο εξέδωσε απόφαση ως ζητήθηκε από μέρους της Ενάγουσας. Δηλαδή δεν διαπιστώνεται ότι το Δικαστήριο προέβηκε σε οποιοδήποτε γραμματικό λάθος ή παράλειψη. Παρόλο που είναι φανερό ότι η αναφορά στις παραγράφους 11.Β και 9.Β της Έκθεσης Απαίτησης και της ένορκης δήλωσης αντίστοιχα της λέξης «Λεμεσού» (και όχι «Πάφου» που είναι το ορθό), αποτελεί τυπογραφικό λάθος ή παράλειψη, αυτό προέκυψε κατά την σύνταξη τους και δεν οφείλεται στο Δικαστήριο. Κρίνω επομένως ότι η Δ.25 Θ.6 δεν έχει εφαρμογή στην παρούσα περίπτωση. Η Δ.25 θ.6 δεν έχει εφαρμογή στην παρούσα περίπτωση και για τον επιπρόσθετο λόγο ότι αυτή περιορίζεται σε διόρθωση λαθών σε αποφάσεις ή διατάγματα. Είναι πεποίθηση μου ότι για να είναι δυνατή η διόρθωση της εκδοθείσας απόφασης ημερ. 28.4.2014 θα πρέπει ταυτόχρονα να τροποποιηθεί η Έκθεση Απαίτησης (εάν κάτι τέτοιο δικαιολογείται). Στην υπόθεση E.G. Falekkos Ltd v. Reana Manuf. Ltd (ανωτέρω) το Ανώτατο Δικαστήριο βασιζόμενο στη Δ.25 θ.5 ή και τη συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου και με αναφορά στις Pearlman (Veneers) S.A. (Pty), Ltd v. Bartels

(1954)All E.R. 659 και Cyprus Transport (Taxi) Co Ltd

(1992)1 A.A.Δ. 294 προχώρησε, επιτρέποντας την έφεση, στη διόρθωση του ονόματος της Εναγόμενης εταιρείας τόσο στον τίτλο της αγωγής και στα δικόγραφα όσο και στην εκδοθείσα απόφαση ώστε να διαβάζεται το ορθό όνομα της Εναγόμενης εταιρείας. Θα μπορούσε να λεχθεί ότι το Δικαστήριο θα μπορούσε να εξετάσει την παρούσα αίτηση στηριζόμενο στην συμφυή εξουσία του (στην οποία βασίζεται η παρούσα αίτηση) έστω και αν αυτή δεν βασίζεται στη Δ.25 θ.5. Όπως όμως εύκολα διαπιστώνεται με την παρούσα αίτηση δεν ζητείται και η τροποποίηση της Έκθεσης Απαίτησης και επομένως κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατό. Συνεπεία των πιο πάνω η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση-Εναγομένων και σε βάρος της Αιτήτριας-Ενάγουσας ως θα υπολογιστούν από το Πρωτοκολλητή. (Υπ.) .................. Α. Ν. Κονής, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. ./Λ.Κ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο