Αστυνομίας ν. Μιχάλη Καλλή κ.α., Αίτηση Αρ. 276/2014, 27/3/2015

(1)/2004, στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας άρθρο 23 και 28 και στην διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Περαιτέρω, η αίτηση υποστηρίζεται από τις ένορκες δηλώσεις των καθ' ών η αίτηση - αιτητών αρ. 1 και

1. Σε αυτές ουσιαστικά αναφέρουν ότι στις 23/11/2014 μετά από έλεγχο της Αστυνομίας Πάφου στο όχημα στο οποίο επέβαιναν ενημερώθηκαν ότι υπήρχαν εύλογες υπόνοιες ότι κατά την κυνηγετική εξόρμηση της ίδιας ημέρας στο εν λόγω αυτοκίνητο είχαν τα συγκεκριμένα όπλα που αναφέρονται στην αίτηση και είναι δικής τους ιδιοκτησίας συναρμολογημένα και κατασχέθηκαν. Επισυνάπτονται αντίγραφα των πιστοποιητικών εγγραφής των εν λόγω πυροβόλων όπλων επ' ονόματι των αιτητών. Επίσης, αναφέρεται ότι στις 26/11/2014 εκδόθηκε από το Δικαστήριο διάταγμα κατακράτησης των εν λόγω όπλων μέχρι αποπεράτωσης οποιασδήποτε ποινικής διαδικασίας η οποία είναι δυνατό να διεξαχθεί σε σχέση με αυτά, χωρίς να υπάρχει περιορισμός χρόνου επιτάχυνσης της διαδικασίας. Συνεχίζοντας, αναφέρεται ότι παρόλο που τα εν λόγω αντικείμενα κατακρατούνται μέχρι σήμερα και παρόλο που έχει περάσει το χρονικό διάστημα του ενός περίπου μηνός από την ημέρα κατάσχεσης τους, καμία ποινική υπόθεση καταχωρήθηκε εναντίον τους, χρόνο που ουσιαστικά προκύπτει να θεωρούν υπερβολικό. Περαιτέρω, αναφέρουν ότι ακόμη και η Αστυνομία να προχωρήσει με ποινική διαδικασία στο μέλλον, τα εν λόγω όπλα δεν είναι αναγκαία να κατακρατούνται για οποιονδήποτε λόγο και καμία επιστημονική εξέταση χρειάζεται να γίνει σε αυτά για την στοιχειοθέτηση του εν λόγω αδικήματος. Η στοιχειοθέτηση του αδικήματος ότι μετέφεραν συναρμολογημένα τα εν λόγω όπλα θα γίνει με τη μαρτυρία των Αστυνομικών και δεν απαιτούνται τα εν λόγω όπλα. Τέλος, αναφέρουν ότι η συνέχιση κατακράτησης τους προκαλεί τεράστια ζημιά στους ιδίους και παραβιάζονται τα συνταγματικά δικαιώματα τους και ως εκ τούτου το Δικαστήριο θα πρέπει να διατάξει την επιστροφή τους. Στην πιο πάνω αίτηση, καταχωρήθηκε ένταση από την Αιτήρια - Καθ' ής η αίτηση στην οποία προβάλλονται 7 λόγοι ένστασης, ως ακολούθως:
2. Η κατακράτηση των επίδικων τεκμηρίων από την Αστυνομία είναι νόμιμη και έγινε κατόπιν δικαστικού διατάγματος.
3. Η αίτηση στερείται αντικειμένου.
4. Με απόφαση του, το Δικαστήριο έκρινε αναγκαία την κατακράτηση των επίδικων τεκμηρίων μέχρι την αποπεράτωση οποιασδήποτε ποινικής διαδικασίας η οποία είναι δυνατό να διεξαχθεί σε σχέση με αυτά. Το διάταγμα επιδόθηκε στους Μιχάλη Καλλή και Σταύρο Τρύφωνος.
5. Τα τεκμήρια εξετάστηκαν από εμπειρογνώμονα της Αστυνομίας Α/Αστ. 197 Α. Αλεξάνδρου και αποφάνθει ότι βρίσκονταν σε χρησιμοποιήσιμη κατάσταση.
6. Στις 23/01/2015 καταχωρήθηκε στο Ε.Δ.Πάφου ποινικό κατηγορητήριο με αρ. 592/15 και η υπόθεση τελεί υπό εκδίκαση, ήτοι είναι ορισμένη για απάντηση στις 04/03/
8. Δεν αποκαλύπτονται όλα τα πραγματικά γεγονότα στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση του Αιτητή.
9. Tα τεκμήρια χρειάζονται για την απόδειξη της υπόθεσης η οποία έχει ήδη καταχωρηθεί. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Αστ. 3583 Μ. Φιλίππου, εξεταστή της υπόθεσης με την οποία σχετίζεται η κατάσχεση των εν λόγω όπλων. Σε αυτή επεξηγεί τα γεγονότα που κατ΄ ισχυρισμό έλαβαν χώρα και επισυνάπτει ως τεκμήριο Β το διάταγμα κατακράτησης το οποίο εκδόθηκε από το Δικαστήριο. Επίσης, αναφέρεται στις εξετάσεις που έλαβαν χώρα στα εν λόγω όπλα και επισυνάπτεται σχετική έκθεση ως τεκμήριο Γ. Πέραν των πιο πάνω, αναφέρει ότι στις 23/01/2015 καταχωρήθηκε κατηγορητήριο εναντίον των κατηγορουμένων με αρ. 592/15 και το επισυνάπτει ως τεκμήριο Δ, στο οποίο εμφαίνονται οι κατηγορίες που αντιμετωπίζουν. Είναι η θέση του ότι δεν συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος για ακύρωση του διατάγματος κατακράτησης που εκδόθηκε και ότι τα εν λόγω ΔΟΚΟ είναι απαραίτητα για σκοπούς απόδειξης της υπόθεσης που εκκρεμεί. Προτού προχωρήσω στην εξέταση της ουσίας του αιτήματος, κρίνω ορθό να παραθέσω το νομικό πλαίσιο που διέπει την κατάσχεση και κατακράτηση τεκμηρίων. Η διαδικασία κατάσχεσης τεκμηρίων και ακολούθως η παρουσίαση τους στο Δικαστήριο για περαιτέρω κατακράτηση τους περιέχεται στα άρθρα 27, 32, 33 και 34 του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 τα οποία παραθέτω κατωτέρω. «
10. Όταν δικαστής ικανοποιείται µε εγγράφου δηλώσεως ότι υπάρχει εύλογη αιτία να πιστεύεται ότι σε οποιοδήποτε τόπο υπάρχει — (α) οτιδήποτε στο οποίο ή σε σχέση µε το οποίο διαπράχτηκε ποινικό αδίκηµα ή υπάρχει υποψία ότι διαπράχτηκε· ή (β) οτιδήποτε για το οποίο υπάρχει εύλογη αιτία να πιστεύεται ότι θα παρέχει απόδειξη ως προς τη διάπραξη ποινικού αδικήµατος· ή (γ) οτιδήποτε για το οποίο υπάρχει εύλογη αιτία να πιστεύεται ότι προορίζεται να χρησιµοποιηθεί για το σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήµατος, ο δικαστής δύναται σε οποιοδήποτε χρόνο να εκδώσει ένταλµα (το οποίο αναφέρεται στο νόµο αυτό ως "ένταλµα έρευνας"), που εξουσιοδοτεί το πρόσωπο που κατονοµάζεται σε αυτό — (ι) να ερευνήσει τον τόπο αυτό προς ανεύρεση οποιουδήποτε τέτοιου πράγµατος και να κατάσχει και µεταφέρει αυτό ενώπιον του ∆ικαστηρίου από το οποίο εκδόθηκε το ένταλµα έρευνας ή ενώπιον άλλου ∆ικαστηρίου για να τύχει αυτό µεταχείρισης σύµφωνα µε το νόµο· και (ιι) να συλλάβει και να προσαγάγει ενώπιον ∆ικαστή τον κάτοχο της οικίας ή του τόπου όπου βρέθηκε το πράγµα ή οποιοδήποτε πρόσωπο εντός ή πέριξ της οικίας αυτής ή του τόπου το οποίο κατέχει τέτοιο πράγµα, αν o ∆ικαστής κρίνει σκόπιµο να διατάξει µε αυτό τον τρόπο στο ένταλµα. 32.—

(1)Όταν, κατά την εκτέλεση εντάλµατος έρευνας, κατασχεθεί οτιδήποτε και προσκοµιστεί ενώπιον ∆ικαστή, όπως προβλέπεται στο άρθρο 27, το πράγµα αυτό, τηρουµένων των διατάξεων του εδαφίου

(2)του άρθρου αυτού, δύναται να κατακρατηθεί από τέτοιο πρόσωπο ως ο ∆ικαστής ήθελε ορίσει, λαµβανόµενης πάντοτε εύλογης φροντίδας για τη διατήρησή του µέχρι την αποπεράτωση οποιασδήποτε ποινικής διαδικασίας η οποία είναι δυνατό να διεξαχθεί σε σχέση µε αυτό.

(2)Όταν οτιδήποτε που κατασχέθηκε δυνάµει εντάλµατος έρευνας και προσκοµίστηκε ενώπιον ∆ικαστή υπόκειται σε φθορά ή είναι επιβλαβές, το πράγµα αυτό δύναται αµέσως να διατεθεί µε τέτοιο τρόπο όπως ο ∆ικαστής ήθελε ορίσει.

(3)Αν ο ∆ικαστής είναι της γνώµης ότι οτιδήποτε που κατασχέθηκε δυνάµει εντάλµατος έρευνας δεν απαιτείται πλέον για οποιαδήποτε ποινική διαδικασία, τότε εκτός αν εξουσιοδοτείται ή υποχρεώνεται από αυτόν ή οποιοδήποτε άλλο Νόµο να διαθέσει αυτό διαφορετικά, διατάσσει— (α) όπως το πράγµα ή οποιοδήποτε µέρος του επιστραφεί στο πρόσωπο το οποίο φαίνεται στο ∆ικαστή ότι έχει δικαίωµα σε αυτό και, αν το εν λόγω πρόσωπο είναι ο κατηγορούµενος, όπως επιστραφεί στον ίδιο ή σε τέτοιο άλλο πρόσωπο ως ο κατηγορούµενος ήθελε ορίσει· ή (β) όπως το πράγµα αυτό, αν ανήκει στον κατηγορούµενο, ή µέρος αυτού, χρησιµοποιηθεί για την πληρωµή οποιωνδήποτε εξόδων ή αποζηµιώσεων τα οποία ο κατηγορούµενος διατάχτηκε να πληρώσει.

1. Αν κατά την έρευνα κάποιου τόπου δυνάµει εντάλµατος, ο εξουσιοδοτηµένος να διεξάγει την έρευνα βρει περιουσία που δεν αναφέρεται στο ένταλµα αλλά σε σχέση µε την οποία υπάρχει εύλογη αιτία να πιστεύεται ότι διαπράχτηκε ή σκοπεύεται να διαπραχτεί ποινικό αδίκηµα, αυτός δύναται να κατάσχει την περιουσία αυτή και να τη µεταφέρει ενώπιον του ∆ικαστή που έκδωσε το ένταλµα, ο οποίος δύναται να εκδώσει τέτοιο διάταγµα αναφορικά µε την κατακράτηση ή διάθεση της περιουσίας ως ήθελε φανεί σε αυτόν σκόπιµο.
2. Αν δυνάµει εντάλµατος έρευνας, προσκοµίζεται ενώπιον ∆ικαστή έγγραφο ή πράγµα του οποίου η χρήση ή η κατοχή είναι παράνοµη, ο ∆ικαστής δύναται, ελλείψει κάποιας νόµιµης δικαιολογίας που θα αποδειχτεί από το πρόσωπο που το κατέχει, να προκαλέσει την κατάσχεση, παραµόρφωση, ή καταστροφή του εγγράφου αυτού ή του πράγµατος ανεξάρτητα του ότι κανένα πρόσωπο δεν διώκεται σε σχέση µε αυτό. Με βάση τα πιο πάνω άρθρα, η Αστυνομία έχει υποχρέωση το συντομότερο δυνατό, μετά την κατάσχεση οποιουδήποτε τεκμηρίου, είτε δυνάμει εντάλματος έρευνας είτε χωρίς ένα τέτοιο ένταλμα όπως προνοείται στα ανωτέρω άρθρα (βλ. επίσης C.T. Tobacco Ltd κ.α v. Τμήματος Τελωνείων

(2003)2 Α.Α.Δ. 212 και

1. Ανδρέας Ησαϊας
2. Ευαγόρας Ησαϊας v. Αστυνομίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 179/2011, Ημερ. 22/10/2013), να παρουσιαστεί στο Δικαστήριο με σχετική αίτηση και να ζητήσει την περαιτέρω κράτηση του είτε για σκοπούς διερεύνησης της υπόθεσης, είτε μέχρι την αποπεράτωση της ποινικής διαδικασίας. Παραθέτω το κάτωθι απόσπασμα από την υπόθεση Concrete Mix Ltd v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 360 όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Οι διατάξεις που αφορούν την κατάσχεση και κράτηση αντικειμένων (για ανακριτικούς και αποδεικτικούς σκοπούς) είναι ταξινομημένες με χρονολογική σειρά η οποία αντανακλά τα τρια ξεχωριστά στάδια που οριοθετούνται και ρυθμίζονται από το νόμο. Το άρθρο 27 διέπει την εξουσία για την κατάσχεση αντικειμένων. Αυτά μπορεί να κατασχεθούν κατά την εκτέλεση εντάλματος ερεύνης εφόσο η εξέταση τους κρίνεται αναγκαία για τους σκοπούς της αστυνομικής έρευνας. Η κατάσχεση αντικειμένου, βάσει του άρθρου 27, παρέχει μόνο περιορισμένο δικαίωμα κράτησης, μέχρι την παρουσίαση του, το συντομώτερο δυνατό, ενώπιον του Δικαστηρίου, όπως προβλέπεται στο άρθρο 32

(1)του νόμου. Κριτής της αναγκαιότητας της περαιτέρω κράτησης του αντικειμένου για τους σκοπούς των ανακρίσεων και μελλοντικής ποινικής διαδικασίας, είναι το Δικαστήριο. Οι πρόνοιες του άρθρου 32

(1)παρέχουν διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να διατάξει την κράτηση και φύλαξη κατασχεθέντος αντικειμένου από τις Αστυνομικές Αρχές μέχρι την αποπεράτωση ποινικής διαδικασίας η οποία ήθελε προκύψει από τις αστυνομικές έρευνες.» Πέραν των πιο πάνω, προκύπτει ότι το άρθρο 32Α παρέχει δικαίωμα έφεσης σε διάταγμα που εκδίδεται δυνάμει των προνοιών του άρθρου 32

(1)ανωτέρω ενώ κάθε ενδιαφερόμενο μέρος μπορεί να αποταθεί στο Δικαστήριο και να ζητήσει επιστροφή των τεκμηρίων που κατακρατούνται δυνάμει των προνοιών του άρθρου 32

(3)του Νόμου (βλ. επίσης Αναφορικά με την Αίτηση του Γενικού Εισαγγελέα

(2010)1Α Α.Α.Δ. 181). Στην παρούσα αίτηση, εκείνο το οποίο ουσιαστικά ισχυρίζονται οι αιτητές είναι ότι, πρώτο, παρόλο που κατασχέθηκαν τα εν λόγω όπλα στις 23/11/2014 και κατακρατούνται από την Αστυνομία, ουδεμία υπόθεση έγινε και ότι αδικαιολόγητα πλέον κρατούνται. Κατά δεύτερο, ισχυρίζονται ότι ακόμη και να εκκρεμεί υπόθεση, αυτά δεν απαιτούνται για την απόδειξη της και αρκεί η μαρτυρία των αστυνομικών. Ουσιαστικά εκείνο το οποίο ζητείται είναι επιστροφή των εν λόγω αντικειμένων δυνάμει των προνοιών του άρθρου 32

(3)του Κεφ. 155, παρά το ότι ζητείται η ακύρωση του ήδη εκδοθέντος διατάγματος. Και τούτο διότι με βάση τα γεγονότα που υποστηρίζουν το αίτημα δεν παρατίθενται οποιοιδήποτε λόγοι που να δικαιολογούν ακύρωση του ήδη εκδοθέντος διατάγματος για να μπορεί το παρόν Δικαστήριο να ασκήσει μια τέτοια εξουσία. Επιπρόσθετα, ακόμη και να θεωρούν ότι το εν λόγω διάταγμα κακώς εξεδόθη για τους λόγους που αναφέρουν στην ένορκη δήλωση τους, θεωρώ ότι παρέχετο άλλο ένδικο μέσο για την προσβολή του και όχι δια της παρούσας αίτησης. Ως εκ τούτου, θα περιοριστώ στην εξέταση του κατά πόσο δικαιολογείται η περαιτέρω κράτηση των εν λόγω τεκμηρίων. Θα εξετάσω πρώτα το 1ο σκέλος του αιτήματος που αφορά τη μη έγερση οποιασδήποτε ποινικής υπόθεσης μέχρι και την 08/01/2015 που καταχωρήθηκε η παρούσα αίτηση. Εκείνο το οποίο προκύπτει είναι ότι μέχρι την εν λόγω ημερομηνία, είναι γεγονός ότι δεν είχε καταχωρηθεί οποιαδήποτε ποινική υπόθεση εναντίον των κατηγορουμένων. Παρόλα αυτά, ο χρόνος ο οποίος παρήλθε από την κατάσχεση και περαιτέρω κράτηση των όπλων από την αστυνομία, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί υπερβολικός. Το κυριότερο όμως, είναι ότι με κανένα τρόπο δεν φαίνεται η αστυνομία να κωλυσιέργησε στη διερεύνηση και προώθηση ποινικής υπόθεσης εναντίον των κατηγορουμένων που να είχε ως αποτέλεσμα να θίγονται τα συνταγματικά τους δικαιώματα, λαμβάνοντας υπόψη ότι τόσο τα τεκμήρια αυτά αλλά και άλλα τεκμήρια που κατασχέθηκαν έπρεπε να σταλούν για επιστημονικές εξετάσεις κάτι το οποίο όπως προκύπτει από το τεκμήριο Γ της ένορκης δήλωση του Αστ. 3583 Μ. Φιλίππου έγινε στις 27/11/2014, δηλαδή μόλις τέσσερις ημέρες μετά την κατάσχεση τους. Πέραν τούτου, προκύπτει ότι η σχετική έκθεση έγινε στις 09/12/2014. Έπεται ότι δεν παρατηρείται οποιαδήποτε αδικαιολόγητη καθυστέρηση σε σχέση με την εξέταση των εν λόγω τεκμηρίων. Είναι λογικό και θα πρέπει να δίνεται η ευκαιρία στις αρχές να προβαίνουν στις απαραίτητες επιστημονικές εξετάσεις, πάντοτε όμως εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος. Στην παρούσα περίπτωση λαμβάνοντας υπόψη τα πιο πάνω και το σύνολο του χρόνου από την κατάσχεση των εν λόγω τεκμηρίων μέχρι τις 09/12/20014 που ολοκληρώθηκε και η επιστημονική εξέταση, δεν διαπιστώνω ότι έχει παρέλθει το εύλογο χρονικό διάστημα. Περαιτέρω, από την εξέταση των εν λόγω τεκμηρίων και μέχρι την καταχώριση της αίτησης δηλαδή στις 08/01/2015 φαίνεται να μην προωθήθηκε οποιαδήποτε υπόθεση. Δεν έχει τεθεί οτιδήποτε από την κατηγορούσα αρχή που να δικαιολογεί την ενέργεια της αυτή και το χρόνο που παρήλθε. Εφόσον όπως προκύπτει ολοκληρώθηκε η σχετική εξέταση των τεκμηρίων και δεν φαίνεται να υπολειπόταν άλλη ενέργεια όφειλε να είχε προχωρήσει με την καταχώριση υπόθεσης στο Δικαστήριο αν το επιθυμούσε. Ακόμη όμως και να θεωρηθεί ότι στο στάδιο αυτό η αστυνομία ολιγώρησε, πάντοτε στα πλαίσια του μικρού θα έλεγα διαρρεύσαντος χρόνου τόσο από την κατάσχεση των τεκμηρίων όσο και από την ολοκλήρωση των ερευνών, δεν θα σήμαινε και αυτόματα ακύρωση της διαταγής που είχε δοθεί για κατακράτηση των εν λόγω τεκμηρίων. Ο χρόνος είναι τόσο σύντομος που δεν θίγονται οποιαδήποτε δικαιώματα των κατηγορουμένων. Ενδεχομένως, το Δικαστήριο θα έπρεπε στο στάδιο αυτό να όριζε κατά την κρίση του ένα εύλογο χρονικό διάστημα που θα έπρεπε να καταχωρηθεί υπόθεση διαφορετικά να επιστρέφονταν τα αντικείμενα με απώτερο σκοπό να διαφυλάξει πιθανή μελλοντική παραβίαση των συνταγματικών δικαιωμάτων των αιτητών. Το θέμα αυτό όμως, καθίσταται άνευ αντικειμένου αφού προκύπτει ότι στις 23/01/2015 καταχωρήθηκε η ποινική υπόθεση αρ. 592/15 Ε.Δ. Πάφου εναντίον των κατηγορούμενων. Έπεται ότι το κύριο ζήτημα που θα πρέπει να απαντηθεί είναι το δεύτερο που εγείρεται με την αίτηση, αυτό δηλαδή της αναγκαιότητας της περαιτέρω κράτησης τους. Ουσιαστικά εκείνο το οποίο καλείται το Δικαστήριο να αποφασίσει είναι κατά πόσο τα εν λόγω ΔΟΚΟ απαιτούνται για σκοπούς απόδειξης της εκκρεμούσας πλέον ανωτέρω υπόθεσης στο Δικαστήριο. Το θέμα αυτό όπως έχει αναφερθεί και ανωτέρω έχει κριθεί στα πλαίσια της μονομερής αίτηση ημερομηνίας 26/11/2014 και το Δικαστήριο εξέδωσε διάταγμα δίνοντας το δικαίωμα στην Αστυνομία να κατακρατεί τα εν λόγω τεκμήρια, μεταξύ άλλων, μέχρι και την αποπεράτωση οποιασδήποτε ποινικής υπόθεσης ενδεχομένως να καταχωρείτο. Εφόσον μια τέτοια υπόθεση όπως έχει προκύψει, καταχωρήθηκε και σχετίζεται με τα εν λόγω τεκμήρια και στα πλαίσια της αίτησης στην οποία εκδόθηκε το εν λόγω διάταγμα, έπεται ότι δεν συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος επιστροφής τους. Ακόμη και να μπορούσε το παρόν Δικαστήριο να αναθεωρήσει την προηγούμενη απόφαση του πάλι η κατάληξη θα ήταν η ίδια. Έλαβα υπόψη μου τη φύση των κατηγοριών που οι κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν και τα γεγονότα όπως αναφύονται από την ένορκη δήλωση του Αστυφ. Μ. Φιλίππου σε σχέση με τις κατ' ισχυρισμό παράνομες πράξεις των κατηγορουμένων. Από την άλλη οι αιτητές, ισχυρίζονται ότι τα εν λόγω ΔΟΚΟ δεν είναι αναγκαία για την απόδειξη της υπόθεσης της Αστυνομίας. Παρόλα αυτά οι κατηγορίες 3 και 4 που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι σχετίζονται με την μεταφορά πυροβόλου όπλου συναρμολογημένου εντός του οχήματος που επέβαιναν κατά τον ουσιώδη χρόνο. Ο αιτητής αρ. 1 ο οποίος κλήθηκε αργότερα στην αστυνομία φέρεται να παραδέχθηκε ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο οδηγούσε το συγκεκριμένο όχημα με συνοδηγό τον 2ον αιτητή. Επίσης, σε έρευνα στο όχημα του ανευρέθηκε το ΔΟΚΟ με αρ. εγγραφής 5148776 εγγεγραμμένο επ' ονόματι του 2ου αιτητή και δέκα φυσίγγια τα οποία είναι μέρος των τεκμηρίων που κατακρατούνται. Περαιτέρω, κατασχέθηκε και το άλλο ΔΟΚΟ του 1ου αιτητή από την οικία του. Εν όψει των πιο πάνω ισχυρισμών και έχοντας υπόψη τη φύση των κατηγοριών που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι, κρίνω ότι τα εν λόγω ΔΟΚΟ είναι σχετικά. Επίσης, η παρουσίαση τους στο Δικαστήριο ενδεχομένως να βοηθήσει στην απόδειξη των κατηγοριών που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι. Δεν είναι του παρόντος να κριθεί η ακριβής σημασία που έχουν τα εν λόγω ΔΟΚΟ στην απόδειξη της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής. Εκείνο που αναφέρεται είναι ότι προκύπτει να σχετίζονται τα υπό εκδίκαση αδικήματα. Ως εκ τούτου, η θέση ότι δεν θα χρησιμεύσουν σε οτιδήποτε και αρκεί η μαρτυρία των αστυνομικών για απόδειξη της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής δεν με βρίσκει σύμφωνο. Φαίνεται οι κατηγορίες να σχετίζονται με κατ' ισχυρισμό μεταφορά συναρμολογημένου ΔΟΚΟ εντός του οχήματος που επέβαιναν οι κατηγορούμενου, τα ΔΟΚΟ που κατασχέθηκαν να είναι εγγεγραμμένα επ' ονόματι των κατηγορουμένων και τα υπόλοιπα γεγονότα είναι τέτοια που καθιστούν σχετικά τα τεκμήρια αυτά με τις εν λόγω κατηγορίες. Επομένως, κρίνω ότι η ισχύς του διατάγματος για κατακράτηση τους μέχρι την αποπεράτωση της εν λόγω υπόθεσης είναι αναγκαία και δεν υπάρχει οποιοσδήποτε άλλος λόγος για διαφοροποίηση της εν λόγω διαταγής. Τέλος, θα πρέπει να αναφερθεί ότι δεν παραγνωρίζονται τα ατομικά δικαίωμα των καθ' ών η αίτηση και συγκεκριμένα αυτό της ιδιοκτησίας δυνάμει του άρθρου 23 του Συντάγματος μας. Το δικαίωμα αυτό όμως υπόκειται σε περιορισμούς και με βάση το νόμο η Αστυνομία δύναται να κατάσχει περιουσία τους στα πλαίσια διερεύνησης υπόθεσης εναντίον τους και για σκοπούς χρησιμοποίησης της για απόδειξη υπόθεσης που εκκρεμεί ενώπιον του Δικαστηρίου. Επομένως, η κατάληξη είναι ότι η κατακράτηση των εν λόγω ΔΟΚΟ απαιτείται για σκοπούς απόδειξης της υπόθεσης 592/15 Ε.Δ. Πάφου και ως εκ τούτου η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της διαδικασίας αυτής επιδικάζονται υπέρ της Αστυνομίας και εναντίον των αιτητών. Πιστόν Αντίγραφον (Υπ.)............ Πρωτοκολλητής Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο