ANNIK LTD ν. AVLIDA HOTELS LTD, Αρ. Αγωγής: 2812/2005, 25/5/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2015:A93 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2812/2005 Μεταξύ: ANNIK LTD από τη Λευκωσία Εναγόντων και AVLIDA HOTELS LTD, από την Πάφο Εναγόμενων ------------------ Μονομερής αίτηση ημερομηνίας 15.5.2015 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 25.5.2015 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για εναγόμενους - αιτητές: κ. Μ. Τελώνης (για να ακούσει απόφαση η κα. Κλεάνθους) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι ενάγοντες, με την αγωγή τους, η οποία καταχωρήθηκε στις 16.9.2005 αξίωναν εναντίον των εναγόμενων το ποσό των £19.282,00, για διάφορες εργασίες τις οποίες εκτέλεσαν σε συγκεκριμένο ξενοδοχείο στην Πάφο το οποίο διαχειρίζονταν οι εναγόμενοι. Οι τελευταίοι καταχώρησαν υπεράσπιση στην αγωγή καθώς και ανταπαίτηση εναντίον των εναγόντων, για το συνολικό ποσό των €83.721,47, αναλυτικά, ως ακολούθως: Ποσό €20.503,22, υπό μορφή αποζημιώσεων για καθυστερημένη παράδοση του έργου, ποσό €8.543,01, για σκοπούς κατεδάφισης του επίδικου έργου και απομάκρυνσης των άχρηστων υλικών και τέλος, ποσό €54.675,25, υπό μορφή επιστροφής του ποσού που κατέβαλαν στους ενάγοντες για τις επίδικες εργασίες. Το Δικαστήριο που (με διαφορετική σύνθεση από το παρόν) επιλήφθηκε της υπόθεσης, μετά από ακροαματική διαδικασία, στις 21.5.2014 εξέδωσε απόφαση υπέρ των εναγόντων, για το ποσό των €3.417,20, πλέον νόμιμο τόκο και Φ.Π.Α επί του ποσού των €58.092,40 και για το ποσό των €20.421,20, πλέον νόμιμο τόκο. Με την ίδια απόφαση απορρίφθηκε η ανταπαίτηση των εναγόμενων, οι οποίοι καταδικάστηκαν και στα έξοδα της υπόθεσης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Οι εναγόμενοι, στις 5.8.2014 καταχώρησαν έφεση κατά της απόφασης και την επομένη, 6.8.2014, διά κλήσεως αίτηση, με την οποία ζητούσαν: «α. Αναστολή εκτέλεσης της απόφασης ημερομηνίας 21/05/2014 η οποία εκδόθηκε εναντίον τους στην αγωγή με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο μέχρι εκδίκασης της έφεσης της πιο πάνω αγωγής ή μέχρι εκδόσεως άλλης διαταγής του Δικαστηρίου.» Υπήρξε ένσταση στην αίτηση, η οποία, μετά από ακροαματική διαδικασία απορρίφθηκε με την έκδοση της σχετικής - ενδιάμεσης απόφασής μου, ημερομηνίας 16.2.
- Οι εναγόμενοι, στις 15.5.2015 καταχώρησαν νέα, διά κλήσεως, αίτηση, με τη οποία ζητούν: «α. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου διατάσσον την αναστολή και/ή την διακοπή και/ή την ακύρωση και/ή παραμερισμό της εκτέλεσης του εντάλματος κατάσχεσης και πώλησης κινητής περιουσίας με αριθμό Σιέριφ 618/15 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου, και το οποίο είναι ορισμένο για εκτέλεση την 18/05/15, μέχρις ότου εκδικαστεί η έφεση των ως άνω αιτητών ημερομηνίας 05/08/14 και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου.» Η εν λόγω αίτηση είναι ορισμένη για ακρόαση (πρώτη εμφάνιση), στις 5.6.
- Την ίδια μέρα καταχώρησαν και την υπό κρίση, μονομερή αίτηση, με την οποία ζητούν: «α. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου διατάσσον την αναστολή και/ή την διακοπή της εκτέλεσης του εντάλματος κατάσχεσης και πώλησης κινητής περιουσίας με αριθμό Σιέριφ 618/15 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου, και το οποίο είναι ορισμένο για εκτέλεση την 18/05/15, μέχρις ότου εκδικαστεί η αίτηση των ως άνω αιτητών ημερομηνίας 15/05/15, περί ακυρώσεως και/ή παραμερισμού και/ή διακοπής του εκδοθέντος εντάλματος κατάσχεσης και πώλησης κινητής περιουσίας των Αιτητών και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. β. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου διατάσσον την αναστολή και/ή την διακοπή της εκτέλεσης του εντάλματος κατάσχεσης και πώλησης κινητής περιουσίας με αριθμό Σιέριφ 618/15 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου, και το οποίο είναι ορισμένο για εκτέλεση την 18/05/15, μέχρις ότου εκδικαστεί η έφεση των ως άνω αιτητών ημερομηνίας 05/08/14 και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου.» Η αίτηση βασίζεται στα άρθρα 32 και 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.40 Θ.Θ.7, 11, 15, 16 και 17, Δ.41 Θ.Θ. 1 μέχρι 3, Δ.35 Θ.Θ. 18 και 19, Δ.48 Θ.Θ.2 και 8
(1)(ee) και Δ.64, στα άρθρα 4, 7, 9 και 14 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6 και τέλος, στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση αναφέρονται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του διευθυντή των εναγόμενων, Ανδρέα Στασή. Δεν προτίθεμαι να επαναλάβω το περιεχόμενό της. Στη συνέχεια και στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο, με αναφορά σ' αυτή, θα διαφανεί ποιες από τις θέσεις του αποδέχομαι και ποιες απορρίπτω. Επειδή το στοιχείο του κατεπείγοντος αποτελεί δικαιοδοτικό όρο για εξασφάλιση προσωρινού διατάγματος στην απουσία της άλλης πλευράς, στη συνέχεια, θα εξετάσω κατά πόσο οι εναγόμενοι, οι οποίοι επιδιώκουν την έκδοση ενός τέτοιου διατάγματος, ικανοποιούν το σχετικό κριτήριο. Καθώς έχει νομοληγηθεί, η έκδοση προσωρινού διατάγματος μονομερώς αποτελεί εξαιρετικό μέτρο, αφού παρέχεται θεραπεία, χωρίς να δοθεί η ευκαιρία στην άλλη πλευρά να ακουστεί (βλ. Vuitton v. Δερμοσάκ Λτδ και άλλης
(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 1453). Επομένως, η μη έγκαιρη προώθηση αίτησης για προσωρινό διάταγμα, εκτός κι αν επεξηγηθεί είναι μοιραία. Μόνο όταν συντρέχουν λόγοι, οι οποίοι, εξ αντικειμένου καθιστούν αδύνατη τη γνωστοποίηση του αιτήματος στον αντίδικο μπορεί να δικαιολογηθεί παρέκβαση από τα θέσμια της δίκαιης δίκης και να χορηγηθεί θεραπεία χωρίς να ακουστεί η άλλη πλευρά (βλ. Xατζηβασιλείου ν. White Κnight Holdings Ltd
(2004)1(A) A.A.Δ.203). «Κατεπείγον» σύμφωνα με τη Χατζηβασιλείου (ανωτέρω): «.θεωρείται ζήτημα, το οποίο περιέρχεται σε γνώση του προσφεύγοντος σε χρόνο που δεν του παρέχεται η δυνατότητα κίνησης των νενομισμένων διαδικασιών προς γνωστοποίηση του αιτήματος του στον αντίδικο του και εξασφάλιση του δικαιώματος του δευτέρου να ακουστεί.» Οι παραπάνω αρχές συγκεφαλαιώνονται στην υπόθεση Ιερά Μητρόπολη Πάφου ν. Aristo Developers Ltd
(2011)1(Β) Α.Α.Δ.
- Αναφορικά με αυτό το στοιχείο θεωρώ καθ' όλα σχετικούς του ακόλουθους ισχυρισμούς του ενόρκως δηλούντα και διευθυντή των εναγόμενων, Ανδρέα Στασή: Στις 21.5.2014 εκδόθηκε απόφαση υπέρ των εναγόντων και εναντίον των εναγόμενων, ως η έκθεση απαίτησης των εναγόντων, ενώ η ανταπαίτηση των εναγόμενων απορρίφθηκε με έξοδα (σε βάρος τους, όπως προκύπτει από το κείμενο της ίδιας της απόφασης) (παράγραφος 3 της ένορκης δήλωσης). Κατά η περί τις 5.8.2014, οι εναγόμενοι καταχώρησαν έφεση στην αγωγή (παράγραφος 4 της ένορκης δήλωσης). Αν εκτελεστεί το ένταλμα κινητών πριν την εκδίκαση της έφεσης, η έφεση θα καταστεί άνευ αντικειμένου, αφού οι εναγόμενοι θα έχουν ήδη υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη. Οι ενάγοντες είναι αφερέγγυοι και εκτός από το ακίνητο που αναφέρεται στο πιστοποιητικό έρευνας του κτηματολογίου, εκτιμημένης αγοραίας αξίας, €8.700,00, δε διαθέτουν οποιαδήποτε άλλη κινητή ή ακίνητη περιουσία, δυνάμενη να πωληθεί έτσι ώστε, αν οι εναγόμενοι πετύχουν στην έφεσή τους, δε θα μπορέσουν να λάβουν μέτρα εκτέλεσης εναντίον τους, για να τους επιστραφούν τα χρήματα που θα καταβάλουν εάν εκτελεστεί το ένταλμα κινητών εναντίον τους (παράγραφος 5 της ένορκης δήλωσης). Στις 6.8.2014, οι εναγόμενοι καταχώρησαν διά κλήσεως αίτηση, με την οποία ζητούσαν την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης, ημερομηνίας 21.5.
- Κατά και πριν την καταχώρηση και εκδίκαση της εν λόγω αίτησης, οι εναγόμενοι δε γνώριζαν ότι οι ενάγοντες ήταν αφερέγγυοι, γεγονός το οποίο συνέβαλε στην αποτυχία και απόρριψη της αίτησης από το Δικαστήριο. Στις 14.5.2015, οι εναγόμενοι έμαθαν για την αφερεγγυότητα των εναγόντων, μετά από έρευνα στην οποία προέβησαν στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Πάφου και ως εκ τούτου προέβησαν στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης και παραθέτουν αυτά τα γεγονότα, τα οποία εμφανίστηκαν πολύ αργά για να αναφερθούν στο πλαίσιο της αίτησης αναστολής εκτέλεσης της απόφασης (παράγραφος 6 της ένορκης δήλωσης). Ειλικρινά πιστεύω ότι ενήργησα όσο το δυνατό γρηγορότερα, μόλις πληροφορήθηκα στις 8.5.2015 από το τμήμα δικαστικών επιδοτών στην Πάφο, για το εκδοθέν ένταλμα κινητών εναντίον των εναγόμενων, αφού το χρονικό διάστημα που διέρρευσε από τις 8.5.2015 μέχρι σήμερα (15.5.2015) χρησιμοποιήθηκε για να προβώ σε έρευνες στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Πάφου, πλέον, να ετοιμαστεί η παρούσα αίτηση (παράγραφος 13 της ένορκης δήλωσης). Παρατηρώ τα εξής: Το βασικό επιχείρημα που προβάλλουν οι εναγόμενοι προκειμένου να με πείσουν να εκδώσω το αιτούμενο διάταγμα είναι η κατ' ισχυρισμό τους ανεπανόρθωτη βλάβη που θα υποστούν σε περίπτωση μη έκδοσης του διατάγματος. Για σκοπούς τεκμηρίωσης του εν λόγω ισχυρισμού τους επικαλούνται ως βασικό στοιχείο, την κατ' ισχυρισμό τους, πάντοτε, αφερεγγυότητα των εναγόντων. Στοιχείο, προστίθεται, που δε γνώριζαν κατά, πριν και κατά την εκδίκαση της προηγούμενης, αίτησής τους, ημερομηνίας 6.8.2014, με αποτέλεσμα αυτή να απορριφθεί. Είναι σαφές, ότι, οι παραπάνω ισχυρισμοί του ενόρκως δηλούντα για του εναγόμενους προβάλλονται ως το πραγματικό της Δ.40 Θ.11 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία περιλαμβάνεται και στη νομική βάση της αίτησης και τούτο, προκειμένου να αιτιολογήσουν την παράλειψή τους να επικαλεστούν την αφερεγγυότητα των εναγόντων, ως λόγο, για σκοπούς στοιχειοθέτησης της αίτησής τους, ημερομηνίας 6.8.2014, με την οποία ζητούσαν γενικά την αναστολή εκτέλεσης της ίδιας απόφασης, η οποία είναι γεγονός ότι απορρίφθηκε και γι' αυτό το λόγο . Η συγκεκριμένη διαταγή, δεν τυγχάνει εφαρμογής στην υπό κρίση αίτηση. Ακολουθεί το σκεπτικό: Η αναφορά σε γεγονότα που εμφανίστηκαν πολύ αργά για να αναφερθούν στο Δικαστήριο παραπέμπει στα δικόγραφα και τη διαδικασία που ακολούθησε στην αγωγή, η οποία οδήγησε στην έκδοση απόφασης, της οποίας επιδιώκεται η αναστολή, για λόγους που συνδέονται με την έφεση κατά της απόφασης και τις προοπτικές επιτυχίας της και όχι στις επιπτώσεις και συγκεκριμένα στον κίνδυνο, ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης, να χάσει τη σημασία της και να παραμείνει χωρίς αντίκρισμα, επειδή, ένεκα του γεγονότος ότι δε διατάχθηκε η αναστολή εκτέλεσης της απόφασης, ο εναγόμενος, ο οποίος κατέβαλε στον ενάγοντα το ποσό που διατάχθηκε να του καταβάλει δυνάμει αυτής και λόγω αφερεγγυότητας, μεταξύ άλλων, του τελευταίου, αδυνατεί να ανακτήσει το ποσό αυτό. Προς τούτο υπάρχει και σχετική νομολογία. Ενδεικτικά παραπέμπω στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας (Αρ. 6)
(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 2121 στην οποία αναφέρεται ότι η Δ.40.Θ.11 προβλέπει ότι οποιοσδήποτε διάδικος, εναντίον του οποίου έχει εκδοθεί απόφαση ή διάταγμα μπορεί να υποβάλει αίτηση για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης, επί τη βάσει γεγονότων που προέκυψαν σε τόσο προχωρημένο στάδιο που δεν μπορούσαν να περιληφθούν στη δικογραφία. Περαιτέρω, σύμφωνα με τη Νικολάου
(2000)1(Β) Α.Α.Δ. 1422, η Δ.40 Θ.11 αφορά την εμφάνιση υστερογενών της δικαστικής απόφασης στοιχείων που θα δικαιολογούσαν την αναστολή. Τέλος, όπως αναφέρεται συναφώς στην Αντωνίου (Αρ. 1)
(2000)1(Γ) Α.Α.Δ. 1868: «Όσον αφορά τη Δ.40 θ.11, αυτή αφορά αναστολή εκτέλεσης με βάση γεγονότα που προέκυψαν καθυστερημένα και δεν μπορούσαν να περιληφθούν στα δικόγραφα. Επιπρόσθετα, όπως έχει τονισθεί στην Stavrou and Another v. Christopoulos
(1)
(1985)1 C.L.R. 449, η διάταξη αυτή δεν παρέχει ευχέρεια αναστολής διαδικασίας άλλη από εκείνη που αποτελεί το αντικείμενο έφεσης. (Βλέπε και Ιωσηφάκης ν. Αριστοδήμου
(1990)1 C.L.R. 284).». Υπεισέρχομαι τώρα στην ουσία των λόγων που ο διευθυντής των εναγόμενων επικαλείται προκειμένου να αιτιολογήσει το χρόνο καταχώρησης της υπό κρίση αίτησης και το κατεπείγον του πράγματος, για σκοπούς έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος, μονομερώς. Η θέση του ότι ενήργησε όσο το δυνατό γρηγορότερα από τις 8.5.2015 που πληροφορήθηκε από το τμήμα επιδοτών στην Πάφο για το εκδοθέν ένταλμα κινητών εναντίον των εναγόμενων μέχρι και τις 15.5.2015 που καταχωρήθηκε η υπό κρίση αίτηση, επειδή το μεσοδιάστημα χρησιμοποιήθηκε για τις έρευνες στις οποίες προέβηκε στο κτηματολόγιο, από τις οποίες προέκυψε η αφερεγγυότητα των εναγόντων είναι ανυπόστατη. Και τούτο, επειδή παραβλέπει τα εξής: Η Μαρία Πιερή, δικηγόρος στο γραφείο του δικηγόρου των εναγόμενων, στην συμπληρωματική ένορκη δήλωση στην οποία προέβη στις 16.10.2014, προς υποστήριξη της προηγούμενης αίτησης αναστολής την οποία καταχώρησαν οι εναγόμενοι, στις 6.8.2014, η οποία (καθώς ήδη έχει αναφερθεί) απορρίφθηκε μετά από ακρόαση, μεταξύ άλλων ισχυρίζεται τα εξής: « .............................. Μετά την καταχώρηση της αίτησης ημερομηνίας 06/08/14 και της ενόρκου δηλώσεως που την συνοδεύει, προέκυψε η ανάγκη καταχώρησης συμπληρωματικής ενόρκου δηλώσεως, καθότι προέκυψαν νέα γεγονότα τα οποία πρέπει να τεθούν εις γνώση του Δικαστηρίου. .................................. Συγκεκριμένα οι δικηγόροι των Εναγόντων - Καθ' ων η αίτηση απέστειλαν στους δικηγόρους των Εναγομένων, τηλεομοιότυπο ημερομηνίας 05/09/14 με το οποίο ουσιαστικά ζητούν την πληρωμή του εξ' αποφάσεως χρέους από τους Εναγόμενους, ειδαλλώς ως αναφέρουν στο τηλεομοιότυπο τους θα επιμένουν στην εκτέλεση εντάλματος κινητών εναντίον των Εναγομένων - Αιτητών. Το τηλεομοιότυπο ημερομηνίας 05/09/14 σημειώνεται και επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 1. .................................. Σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα θα είναι δύσκολο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, καθώς επίσης σε περίπτωση που εκτελεστεί το ένταλμα κινητών, τότε η έφεση των Εναγομένων θα καταστεί άνευ αντικειμένου και οι Εναγόμενοι θα υποστούν ανεπανόρθωτη βλάβη.» Οι εναγόμενοι είναι από τις 5.9.2014 λοιπόν που γνώριζαν ότι οι ενάγοντες προχώρησαν στην έκδοση του εντάλματος κατάσχεσης και πώλησης της κινητής περιουσίας τους, για σκοπούς εκτέλεσης της επίδικης απόφασης και όχι από τις 8.5.2015, όπως αναληθώς αναφέρει ο διευθυντής τους στην ένορκη δήλωσή του στην οποία προέβη προς υποστήριξη της υπό κρίση αίτησης. Ωστόσο, ακόμη και να ευσταθούσε ο παραπάνω ισχυρισμός του, αφ' ης στιγμής οι ενάγοντες έφεραν ένσταση στην προηγούμενη αίτηση αναστολής που καταχώρησαν οι εναγόμενοι, αυτή τους η στάση, εξ αντικειμένου, θα έπρεπε να θέσει σε εγρήγορση τους εναγόμενους και να ερμηνευθεί από αυτούς, ως εκδήλωση της αποφασιστικότητας των εναγόντων να προβούν στη λήψη άμεσων μέτρων εκτέλεσης της απόφασης εναντίον τους και σ' αυτά, ασφαλώς περιλαμβάνεται και η κατάσχεση και πώλησης της κινητής ιδιοκτησίας τους (άρθρο 14
(1)(α) του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6). Των παραπάνω λεχθέντων καταρρέει και η αιτιολογία του διευθυντή των εναγόμενων αναφορικά με το χρόνο που έμαθαν όπως ισχυρίζεται ότι οι ενάγοντες είναι αφερέγγυοι. Αφ' ης στιγμής, δε δέχομαι τον ισχυρισμό του αναφορικά με το χρόνο που υποτίθεται ότι πληροφορήθηκε για την έκδοση εντάλματος κατάσχεσης και πώλησης της κινητής περιουσίας των εναγόμενων και συγκεκριμένα ότι αυτό έγινε στις 8.5.2015, αλλά, όπως οι ίδιοι ομολογούν στο πλαίσιο της προηγούμενης αίτησης που καταχώρησαν, με αίτημα την αναστολή εκτέλεσης γενικά της εκδοθείσας εναντίον τους απόφασης, γνώριζαν το γεγονός αυτό, από τις 5.9.2014, δεν μπορώ να θεωρήσω δικαιολογημένο το χρονικό σημείο που αποφάσισαν να προβούν σε έρευνες στο κτηματολόγιο για την αφερεγγυότητα των εναγόντων. Και κάτι ακόμη. Ως θέμα καθαρά νόμου, αλλά και κοινής λογικής, ομολογώ, αδυνατώ να αντιληφθώ με ποιο τρόπο οι εναγόμενοι μπόρεσαν να μάθουν κατόπιν έρευνας στο κτηματολόγιο στην οποία προέβη ο διευθυντής τους για την αφερεγγυότητα των εναγόντων γενικά και ειδικότερα, ότι αυτοί στερούνται και οποιασδήποτε κινητής περιουσίας η οποία υπόκειται σε εκτέλεση. Προστίθενται και τα εξής: Ανεξάρτητα από το πότε έμαθαν οι εναγόμενοι ότι οι ενάγοντες είναι αφερέγγυοι - αν ισχύει κάτι τέτοιο - το κατ' επείγον του πράγματος συναφώς με το χρόνο που επέλεξαν να καταχωρήσουν την υπό κρίση μονομερή αίτησή τους, συναρτάται, όχι με το χρόνο που μεσολάβησε από τη στιγμή που αποφάσισαν να διερευνήσουν το θέμα της αφερεγγυότητας των εναγόντων μέχρι και την ημερομηνία που καταχώρησαν την αίτηση, αλλά, με το χρόνο που μεσολάβησε αφότου μπορούσαν και/ή όφειλαν να διερευνήσουν το θέμα, μέχρι και την ημερομηνία που καταχώρησαν την αίτηση. Και με δεδομένο ότι οι ενάγοντες, στις 21.5.2014 εξασφάλισαν νομότυπα απόφαση εναντίον τους, οι οποίοι, με τη σειρά τους καταχώρησαν έφεση κατά της απόφασης και ακολούθως, την πρώτη αίτηση αναστολής της απόφασης μέχρι και την εκδίκαση της έφεσή τους, θεωρώ πως, προτού καταχωρήσουν την εν λόγω αίτηση όφειλαν να προβούν στις διάφορες ενέργειες που είχαν υπόψη τους για να μάθουν εάν και κατά πόσο οι ενάγοντες ήταν αφερέγγυοι, κάτι που ισχυρίζονται στο πλαίσιο της υπό κρίση αίτησης. Έστω όμως ότι αυτό, για κάποιο λόγο (ο οποίος θα έπρεπε να αναφέρεται από το διευθυντή τους, για να κριθεί κατά πόσο είναι δικαιολογημένος) δεν έγινε, είτε ακόμη, δεν μπορούσε να γίνει. Σ' αυτή την περίπτωση, το εύλογο ερώτημα που ανακύπτει είναι το εξής: Δεδομένης και της ένστασης των εναγόντων στην προηγούμενη αίτησή τους, η οποία και απορρίφθηκε στις 16.2.2015, κυρίως όμως, της πρόθεσής τους στη συνέχεια να καταχωρήσουν την παρούσα αίτηση καθώς και τη διά κλήσεως αίτηση, ίδιας ημερομηνίας, με την οποία βασικά επιδιώκουν την ίδια θεραπεία, γιατί θα έπρεπε να αφήσουν να περάσουν άλλοι τρείς μήνες για να προβούν στην έρευνα στο κτηματολόγιο, η οποία, όπως είναι η θέση τους, ανέδειξε την αφερεγγυότητα των εναγόντων; Και τούτο, αν ληφθεί υπόψη και ο ισχυρισμός του διευθυντή τους, ότι από τις 8.5.2015 που πληροφορήθηκε από το τμήμα δικαστικών επιδοτών, για την ύπαρξη του εντάλματος κατάσχεσης της κινητής περιουσίας τους, σε διάστημα μόλις 6 ημερών πληροφορήθηκαν για την αφερεγγυότητα των εναγόντων. Ουδεμία απάντηση δίδεται από τους εναγόμενους στα παραπάνω ερωτήματα για την πλήρη αδράνεια και αδιαφορία που επέδειξαν όλη αυτή την περίοδο. Η επί του προκειμένου απραξία τους, την οποία θεωρώ όλως διόλου αδικαιολόγητη, κατά τη γνώμη μου απολήγει στο εύλογο και δικαιολογημένο συμπέρασμα, ότι δεν ικανοποιείται το κριτήριο του κατεπείγοντος για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, μονομερώς. Στην απουσία απόδειξης αυτού του στοιχείου, που καθώς ήδη έχει αναφερθεί αποτελεί δικαιοδοτικό όρο για παροχή θεραπείας στην απουσία της άλλης πλευράς, η αίτηση είναι έκθετη σε απόρριψη. Δεδομένου ότι στις 6.5.2015 είναι ορισμένη και η δια κλήσεως αίτηση των εναγόμενων, ίδιας ημερομηνίας με την υπό κρίση, δε θα ήθελα να επεκταθώ επειδή, ό,τι πω, ενδεχομένως να θεωρηθεί ότι αποτελεί πρόκριμα για την τύχη και αυτής της αίτησης, κάτι που ασφαλώς δε θα ήταν ορθό. Κατ' ακολουθία όλων των παραπάνω διαπιστώσεων και συμπερασμάτων μου, η αίτηση απορρίπτεται χωρίς έξοδα. (Υπ.) . ........... Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΚ Subject: Civil/Other Actions /Interim Αναφορά: Πολιτική - μονομερής αίτηση ανατολής εκτέλεσης εντάλματος κατάσχεσης και πώλησης κινητής ιδιοκτησίας, λόγω έφεσης. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο