← Κύπρος

PAUL DAVID MILTON ν. Α. N. STASIS ESTATES LTD, Αριθμός αγωγής: 3373/2000, 12/5/2015

PAUL DAVID MILTON ν. Α. N. STASIS ESTATES LTD, Αριθμός αγωγής: 3373/2000, 12/5/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2015:A77 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Κωνσταντίνου, Ε. Δ. Αριθμός αγωγής: 3373/2000 Μεταξύ: PAUL DAVID MILTON, από την Πάφο Ενάγοντα -και- Α. N. STASIS ESTATES LTD, από την Πάφο Εναγόμενων -------------------- Αίτηση παρακοής ημερομηνίας 5.12.2013 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 12.5.2015 EMΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για ενάγοντα-αιτητή: κα Μ. Πιερή Για εναγόμενους - καθ' ων η αίτηση: κ. Κ. Πρωτοπαπάς Καθ' ου η αίτηση Ανδρέας Στασής: παρών ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 13.2.2004, το Δικαστήριο εξέδωσε το ακόλουθο διάταγμα: «................................ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΥΤΟ ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΟΠΩΣ:

  1. Εκδοθεί και δια του παρόντος εκδίδεται διάταγμα με το οποίο διατάττεται η Εναγόμενη εταιρεία εντός 1 έτους από σήμερα να προβεί στις αναγκαίες ενέργειες και στα αναγκαία διαβήματα για την εξασφάλιση των απαιτουμένων από τους σε ισχύ Νόμους πιστοποιητικών, αδειών και εγκρίσεων για τη δημιουργία ξεχωριστής εγγραφής του επίδικου διαμερίσματος στο μητρώο του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Πάφου.
  2. Εκδοθεί και δια του παρόντος εκδίδεται διάταγμα με το οποίο διορίζεται ο κ. Χριστάκης Κασιουλής εκ Πάφου, Πολιτικός Μηχανικός και σε περίπτωση που αυτός δεν αποδέχεται, ο κ. Ανδρέας Αλεξίου από την Πάφο, Δικηγόρος, με εξουσιοδότηση να υπογράφει για λογαριασμό και στο όνομα της Εναγομένης εταιρείας κάθε αναγκαία αίτηση και έγγραφο και να προβεί σε οποιαδήποτε άλλη πρόσφορη και αναγκαία ενέργεια η οποία νομικά μπορούσε και θα έπρεπε να γίνει από την Εναγόμενη Εταιρεία με σκοπό τη δημιουργία της ξεχωριστής εγγραφής που αναφέρθηκε στο μητρώο του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Πάφου. Το διάταγμα αυτό τίθεται σε εφαρμογή άμα τη παρόδω ενός έτους από σήμερα. Νοείται ότι αν ο ξεχωριστός τίτλος εξασφαλιστεί εντός του ενός έτους από σήμερα το δεύτερο αυτό διάταγμα ατονεί. Τα έξοδα υλοποίησης των πιο πάνω διαταγμάτων και η τυχόν αμοιβή των κατονομασθέντων προσώπων θα βαρύνουν την Εναγόμενη εταιρεία. Οι αξιώσεις ως οι παραγράφοι (γ) και (δ) του παρακλητικού της αγωγής απορρίπτονται άνευ βλάβης του δικαιώματος καταχώρησης νέας αγωγής για τις θεραπείες αυτές. ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ όπως η Εναγόμενη Εταιρεία πληρώσει στους Ενάγοντες το ποσό των 42,00σ έξοδα έκδοσης της απόφασης αυτής, πλέον τα έξοδα της αγωγής (δικηγορικά και όχι των Εναγόντων και των μαρτύρων), όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στην κλίμακα της αγωγής και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, πλέον τόκους προς 5,5% τον χρόνο από 12/9/00 μέχρι εξόφλησης, πλέον Φ.Π.Α. Δεν επιδικάζονται έξοδα για τη σημερινή δικάσιμο. Η Ανταπαίτηση απορρίπτεται άνευ βλάβης και χωρίς περαιτέρω διαταγή για έξοδα. Η δήλωση επιφύλαξης του κ. Δημητριάδη καταγράφεται. Οι λοιπές δηλώσεις των συνηγόρων επίσης έχουν καταγραφεί. Δόθηκε την 13.2.04 Συντάχθηκε την 18.4.13 (Υπ.) Χ. Μαλαχτός, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΟΠΙΣΘΟΓΡΑΦΗΣΗ: Εάν εσείς η εναγόμενη εταιρεία Α.N.STASIS ESTATES CO LTD, από την Πάφο, αμελήσετε να υπακούσετε στο διάταγμα τούτο εντός ενός έτους από σήμερα, εσείς μεν υπόκειστε σε σύλληψη, η δε περιουσία σας σε κατάσχεση. Πρωτοκολλητής» Προκύπτει από το φάκελο της υπόθεσης, από τον οποίο, καθώς έχει νομολογηθεί μπορώ να αντλήσω πληροφορίες (βλ. την υπόθεση Γεωργίου ν. Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ (Αρ.2)

(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 1938) ότι το διάταγμα εκδόθηκε εξ συμφώνου. Προκύπτει ακόμη, ότι οι ενάγοντες, στις 14.5.2013 καταχώρησαν πανομοιότυπη, με την υπό κρίση αίτηση παρακοής εναντίον των εναγόμενων, η οποία, ωστόσο, στις 11.10.2013 απορρίφθηκε από το Δικαστήριο (με διαφορετική σύνθεση από το παρόν), λόγω παράλειψης προώθησής της. Οι ενάγοντες, στις 5.12.2013 καταχώρησαν την υπό κρίση αίτηση, με την οποία ζητούν: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσονται οι καθ΄ ων η αίτηση μέσω του Διευθυντή των Ανδρέα Στασή όπως παρουσιασθεί και δείξει λόγο γιατί να μην φυλακισθεί ή καταβάλλει πρόστιμο, για εξαναγκασμό σε υπακοή ως ήθελε το Δικαστήριο διατάξει, εφόσον αυτός παρέλειψε να συμμορφωθεί προς το Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 13.2.2004 το οποίο εξεδόθει στα πλαίσια της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής. Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο διατάσσεται η σύλληψη του Ανδρέα Στασή Διευθυντή των καθ΄ ων η αίτηση και η κατάσχεση της περιουσίας των καθ΄ ου η αίτηση, για τον λόγο ότι παρέλειψε να συμμορφωθεί προς το Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 13.2.2004 το οποίο εξεδόθει στα πλαίσια της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο υπόθεσης. Γ. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να εξαναγκάζεται ο Ανδρέας Στασής Διευθυντής των καθ΄ ου η αίτηση σε υπακοή προς το πιο πάνω αναφερόμενο διάταγμα του Δικαστηρίου δια επιβολής ποινής φυλακίσεως και/ή προστίμου και/ή μεσεγγυήσεως πραγμάτων. Δ. Οποιοδήποτε άλλο Διάταγμα το οποίο το Δικαστήριο ήθελε κρίνει ορθό και δίκαιο να εκδώσει υπό τις περιστάσεις. Ε. Τα έξοδα της παρούσης αίτησης πλέον Φ.Π.Α. 15% πλέον έξοδα επίδοσης.» Η αίτηση βασίζεται στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, άρθρα 31, 32, 42 και 43, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.40 Θ.9, Δ.42 Α Θ.Θ.1, 2, 3, 6, 7 και 10 μέχρι 13, Δ.34 Θ.5 και Δ.48, στο άρθρο 30
(3)του Συντάγματος και τέλος, στις γενικές και συμφυείς εξουσίες, πρακτική και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση εκτίθενται στην ακόλουθη ένορκη δήλωση του ενάγοντα: «Εγώ ο κάτωθι υπογεγραμμένος Paul David Milton από το Ηνωμένο Βασίλειο, ορκίζομαι και λέγω τα ακόλουθα:
  1. Είμαι ο Ενάγοντας στην παρούσα αγωγή και γνωρίζω πλήρως όλα τα γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση και είμαι εξουσιοδοτημένος να προβώ στην παρούσα ένορκο δήλωση.
  2. Κατά ή περί την 13.2.2004 το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου στην παρουσία του Δικηγόρου του Ενάγοντα και της Δικηγόρου των Εναγομένων εξέδωσε διατάγματα στα πλαίσια της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής ως ακολούθως: Α) Εκδόθηκε διάταγμα με το οποίο να διατάσσεται η Εναγόμενη εταιρεία εντός 1 έτους από σήμερα να προβεί στις αναγκαίες ενέργειες και στα αναγκαία διαβήματα για την εξασφάλιση των απαιτούμενων από τους ισχύ Νόμους πιστοποιητικών, αδειών και εγκρίσεων για την δημιουργία ξεχωριστής εγγραφής του επίδικου διαμερίσματος στο μητρώο του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Πάφου. Β) Εκδόθηκε διάταγμα με το οποίο διορίζεται ο κ. Χριστάκης Κασιουλής από την Πάφο, Πολιτικός Μηχανικός και σε περίπτωση που αυτός δεν αποδέχεται, ο κ. Ανδρέας Αλεξίου από την Πάφο, Δικηγόρος με εξουσιοδότηση να υπογράφει για λογαριασμό και στο όνομα της Εναγόμενης εταιρείας κάθε αναγκαία αίτηση και έγγραφο και να προβεί σε οποιαδήποτε άλλη πρόσφορη και αναγκαία ενέργεια η οποία νομικά μπορούσε και θα έπρεπε να γίνει από την Εναγόμενη Εταιρεία με σκοπό την δημιουργία της ξεχωριστής εγγραφής που αναφέρθηκε στο μητρώο του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Πάφου.
  3. Η εκτέλεση των ως άνω Δικαστικών Διαταγμάτων και/ή αποφάσεων εκ συμφώνου ανεστάλη για την περίοδο ενός έτους από 13.2.
  5. Ο ενάγων κάλεσε πολλές φορές τους εναγόμενους όπως συμμορφωθούν με το διάταγμα του Δικαστηρίου όμως οι εναγόμενοι - καθ΄ ων η αίτηση αρνήθηκαν και/ή παρέλειψαν να το πράξουν μέχρι σήμερα.
  6. Αντίγραφο του ως άνω Δικαστικού Διατάγματος επεδόθη στην καθ΄ ης η αίτηση Εταιρεία κατά ή περί τις 20.11.
  8. Οι καθ΄ ων η αίτηση εταιρεία παρέλειψαν να συμμορφωθεί προς τους όρους του ως άνω αναφερόμενου Δικαστικού Διατάγματος.
  9. Οι εναγόμενοι είχαν αρκετό χρόνο στη διάθεση τους για να προβούν σε όλες τις ενέργειες για συμμόρφωση προς το Δικαστικό Διάταγμα.
  10. Οι εναγόμενοι ηθελημένα παρακούουν στο Δικαστικό Διάταγμα ημερομηνίας 13.2.2004 και συνεχίζουν να παρακούουν επιδεικνύοντας απείθεια και ανυπακοή στο Δικαστικό Διάταγμα.
  11. Για όλους τους πιο πάνω λόγους αιτούμαι παρά του Σεβαστού Δικαστηρίου την έκδοση των αιτούμενων Διαταγμάτων.» Οι εναγόμενοι καταχώρησαν ένσταση στην αίτηση, η οποία εδράζεται στους ακόλουθους λόγους:
  12. Προδικαστικά η Εναγόμενη-Καθ' ης η αίτηση εγείρει την ακόλουθη ένσταση: Η φαιρόμενη ως Εναγόμενη-Καθ' ης η Αίτηση δεν υφίσταται. Το όνομα Α.N.Stasis Estates Co Ltd είναι λανθασμένο και δεν υφίσταται πλέον αφού έχει γίνει αλλαγή ονόματος από A.N.Stasis Estates Co Ltd σε Avlida Hotels Ltd την 28.7.2000 και από Avlida Hotels Ltd σε A.N.Stasis Estates Plc την 19.12.
  13. Ο Ενάγοντας-Αιτητής δεν νομιμοποιείται να καταχωρίσει την παρούσα αίτηση λόγω του ότι κατά την καταχώρηση της Αίτησης ημερομηνίας 5.12.2013 το νομικό πρόσωπο που εμπλέκεται δεν ήταν υπαρκτό νομικό πρόσωπο. Περαιτέρω, κατά την ημερομηνία καταχώρησης του κλητηρίου στα πλαίσια της Αγωγής 3373/2000 το όνομα του νομικού προσώπου που είχε ενταχθεί δεν ήταν υπαρκτό νομικό πρόσωπο καθόσον κατά την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής στις 12.9.2000 είχε άλλο όνομα, το Avlida Hotels Ltd.
  14. Επίσης προδικαστικά η Εναγόμενη-Καθ' ης η αίτηση εγείρει την ακόλουθη ένσταση: Ο Ενάγοντας-Αιτητής δεν νομιμοποιείται να καταχωρίσει την παρούσα αίτηση λόγω του ότι στις 14.5.13 καταχώρησε την ίδια αίτηση με τα ίδια πραγματικά γεγονότα εναντίον των ιδίων προσώπων η οποία απορρίφθηκε από το Σεβαστό Δικαστήριο, λόγω μη προώθησης.
  15. Η Εναγόμενη-Καθ' ης η Αίτηση έχει συμμορφωθεί πλήρως με το πρώτο Διάταγμα ημερομηνίας 13.2.2004, που φαίνεται στην απόφαση του Σεβαστού Δικαστηρίου με αριθμό
  16. Το δεύτερο διάταγμα που φαίνεται στην ίδια απόφαση του Σεβαστού Δικαστηρίου με αριθμό 3, αφορά τρίτα πρόσωπα τα οποία ουδεμία σχέση έχουν με την Εναγόμενη-Καθ' ης η αίτηση.
  17. Δεν πληρούνται τα συστατικά στοιχεία του άρθρου 42 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/
  19. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις της Δ.42Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας.
  20. Τα γεγονότα που συνοδεύουν την Αίτηση παρακοής ημερομηνίας 5.12.2013 δεν καταδεικνύουν ότι η Εναγόμενη-Καθ' ης η αίτηση είχε πρόθεση παρακοής και/ή καταστρατήγησης οποιουδήποτε Διατάγματος του Δικαστηρίου ημερομηνίας 13.2.
  22. Η Εναγόμενη-Καθ' ης η Αίτηση δεν είχε πρόθεση παρακοής ουδενός Διατάγματος του Δικαστηρίου ημερομηνίας 13.2.2004 και/ή δεν πληρείται η υποκειμενική υπόσταση του αδικήματος της παρακοής Διατάγματος Δικαστηρίου.
  23. Ούτε κατά την ημερομηνία καταχώρησης της Αίτησης παρακοής ημερομηνίας 5.12.2013 αλλά ούτε και σήμερα υφίσταται παρακοή οποιουδήποτε Διατάγματος του Δικαστηρίου ημερομηνίας 13.2.
  25. Η Εναγόμενη-Καθ' ης η Αίτηση δεν έχει παρακούσει οποιονδήποτε Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 13.2.
  27. Η αίτηση του Ενάγοντα-Αιτητή είναι νόμω και ουσία αβάσιμη και/ή παράτυπη και/ή ανεπίτρεπτή και/ή αντίθετη των Διαδικαστικών Κανονισμών και της πρακτικής του Δικαστηρίου.
  28. Η αίτηση του Ενάγοντα-Αιτητή είναι αντικανονική και/ή αντίκειται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς.
  29. Υπάρχει υπέρμετρη και/ή αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην επίδοση του Διατάγματος και στην καταχώρηση της παρούσας Αίτησης.» Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση στην οποία προέβηκε ο καθ' ου η αίτηση Ανδρέας Στασής, ο οποίος, στην παράγραφο 1, μεταξύ άλλων αναφέρει ότι είναι ο Διευθυντής της A. N. Stasis Estates Plc, που θα πρέπει να σημειωθεί ότι πρόκειται για διαφορετικό όνομα από το όνομα των εναγόμενων σύμφωνα με τον τίτλο της αγωγής, που με τη σειρά του διαφέρει από το όνομα των εναγόμενων, όπως αυτό αναγράφεται στο σημείωμα εμφάνισης που καταχωρήθηκε στην αγωγή, που είναι το ίδιο με αυτό που αναγράφεται και στο επίδικο διάταγμα. Αυτά παρενθετικά. Ούτε και πρόκειται να επανέλθω γύρω από το θέμα, αφού, όπως θα διαφανεί αργότερα, η αίτηση θα κριθεί για διαφορετικούς και πολύ πιο σοβαρούς λόγους. Κατά την ακρόαση της αίτησης, μαρτυρία υπέρ του ενάγοντα, εκτός από τη δική του, δόθηκε και από τον κτηματολογικό υπάλληλο στον κλάδο επιτόπιων ερευνών του Επαρχιακού Κτηματολογίου Πάφου, Μάριο Παπανικολάου καθώς και από την Άντρη Κονναρή (Μ.1 μέχρι 3, αντίστοιχα). Ο καθ' ου η αίτηση Ανδρέας Στασής είναι και ο μόνος που έδωσε μαρτυρία για την υπόθεση των εναγόμενων και, θα έλεγα, προς όφελός του, μιας και επιδιώκεται και η δική του τιμωρία με την υπό κρίση αίτηση. Δεν προτίθεμαι να επαναλάβω το περιεχόμενο της επ' ακροατηρίω προσαχθείσας μαρτυρίας και το ίδιο ισχύει και για το περιεχόμενο των εκατέρωθεν γραπτών αγορεύσεων. Αν είναι κάτι που αξίζει να σημειωθεί - επειδή, όπως θα διαφανεί αργότερα έχει σημασία - είναι το εξής: Αντεξεταζόμενος ο ενάγοντας, ερωτηθείς γιατί περίμενε μέχρι και τις 8.1.2014 για να επιδώσει αντίγραφο του επίδικου διατάγματος στους καθ' ων η αίτηση, δεδομένου ότι αυτό εκδόθηκε στις 13.2.2004, προέβαλε ως λόγο, το γεγονός ότι ο ίδιος δεν είναι νομικός και πρέπει να βασιστεί στη συμβουλή που δόθηκε από προηγούμενους δικηγόρους. Καθώς έχει νομολογηθεί (βλ. Krashias Shoe Factory v. Adidas
(1989)1 Α.Α.Δ. 750), το άρθρο 42 του Ν 14/60 είναι δικαιοδοτικό και προσδιορίζει τη δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου για την τιμωρία προσώπων για την παρακοή διαταγμάτων. Η Δ.42Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας πραγματεύεται αποκλειστικά τη διαδικασία για την αναφορά παρακοής διατάγματος στο Δικαστήριο. Οι πρόνοιές της συνιστούν δικονομικές διατάξεις που διέπουν και ρυθμίζουν την άσκηση της πολιτικής δικαιοδοσίας που παρέχει το άρθρο 42 του Ν.14/60. (Με αναφορά και στην υπόθεση Antonis Mouzouris and Another ν. Xylophaghou Plantations Ltd
(1977)1 C.L.R. 267) Η πρόνοια για προσωπική επίδοση του διατάγματος (εκτός όπου το Δικαστήριο διατάξει διαφορετικά) είναι επιτακτική. Προσωπική θα πρέπει να είναι και η επίδοση της αίτησης παρακοής. Συναφώς με τα προηγούμενα και όσα ακολουθούν από την απόφαση στην υπόθεση Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου
(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 1085: «Στην Antonis Mouzouris and Another v. Xylophagou Plantations Ltd.
(1977)1 C.L.R. 287, διευκρινίστηκε και, σε σειρά μεταγενέστερων αποφάσεων, βεβαιώθηκε ότι η επίδοση συντεταγμένου διατάγματος δικαστηρίου, οπισθογραφημένου με προειδοποίηση για τις συνέπειες που ενέχει η παρακοή του, αποτελεί προϋπόθεση για τη στοιχειοθέτηση κατηγορίας για παρακοή του υπό κρίση διατάγματος του Δικαστηρίου. Η διαδικασία για τη διαπίστωση της ευθύνης ατόμου για παρακοή διατάγματος δικαστηρίου είναι ιδιόμορφη. Ενώ η διαδικασία εντάσσεται στο πεδίο της αστικής δικαιοδοσίας του Επαρχιακού Δικαστηρίου, η στοιχειοθέτηση και απόδειξη της κατηγορίας συναρτώνται με τα θέσμια και τους κανόνες της ποινικής δίκης. Αυτό επιβάλλεται από τις συνέπειες που συνεπάγεται η καταδίκη του καθ' ου η αίτηση, που ταυτίζονται με τις κυρώσεις ποινικού δικαστηρίου. Στην Krashias Shoe Factory v. Adidas
(1989)1 Α.Α.Δ. 750, εξηγείται ότι το Άρθρο 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/60, παρέχει δικαιοδοσία στο Επαρχιακό Δικαστήριο, κατά την ενάσκηση της πολιτικής του δικαιοδοσίας να τιμωρεί, κατ' ανάλογο τρόπο προς το ποινικό δικαστήριο, τους καταφρονούντες τα διατάγματά του. Διασαφηνίστηκε, επίσης, ότι η άσκηση της δικαιοδοσίας αυτής διέπεται από τις διατάξεις της Δ.42Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία:- «...καθιστά την προσωπική επίδοση τόσο του οπισθογραφημένου διατάγματος όσο και της αίτησης, απαρέγκλιτο όρο για την καταδίκη προσώπου για την παρακοή διατάγματος.» Ανάλογη υπήρξε η προσέγγιση του Δικαστηρίου στην Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά
(1993)1 Α.Α.Δ. 309, σε διαδικασία καταφρόνησης διατάγματος του Οικογενειακού Δικαστηρίου. (Βλ., επίσης, 1090 Photiou v. HadjiForados
(1988)1 C.L.R. 384· Αρχιεπίσκοπος Κύπρου (Αρ.4)
(1993)1 Α.Α.Δ. 961· Μαύρος ν. Στυλιανού κ.ά.
(1998)1 Α.Α.Δ. 2389.) Η επίδοση οπισθογραφημένου διατάγματος του δικαστηρίου αποτελεί προϋπόθεση για τη στοιχειοθέτηση κατηγορίας για την παρακοή διατάγματος του δικαστηρίου. Η απόδειξη του γεγονότος αυτού βαρύνει, όπως και σε κάθε ποινική υπόθεση, τον κατήγορο. Υποθέσεις για την ύπαρξη γεγονότων, που συνθέτουν την κατηγορία, δε χωρούν - Λοΐζου ν. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 363, 365». Παραπέμπω τέλος στην υπόθεση Μαύρος ν. Στυλιανού κ.ά.
(1998)1(Δ) Α.Α.Δ. 2389, όπου με αναφορά και σε αποσπάσματα από τις υποθέσεις Παπαχρυσοστόμου και Antonis Mouzouris and Another (ανωτέρω) επισημαίνονται τα εξής για το άρθρο 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου: «Είναι άρθρο με ποινικό χαρακτήρα, το δε αδίκημα που διαγράφει δεν είναι αδίκημα αυστηρής ή απόλυτης ευθύνης (strict or absolute liability) αλλά αδίκημα που έχει όχι μόνο αντικειμενική αλλά και υποκειμενική υπόσταση. Η αντικειμενική του υπόσταση (actus reus) συνίσταται σε πράξη ή παράλειψη η οποία παραβιάζει το διάταγμα, η δε υποκειμενική του υπόσταση (mens rea) σε ηθελημένη ανυπακοή ή, άλλως, σε πρόθεση ανυπακοής ή καταστρατήγησης του διατάγματος του δικαστηρίου». Δεδομένου ότι πρόκειται για οιονεί ποινική διαδικασία η αίτηση για καταφρόνηση δικαστικού διατάγματος, η οποία προσλαμβάνει το χαρακτήρα ποινικής κατηγορίας, για σκοπούς στοιχειοθέτησής της αναγκαιεί η απόδειξη των ακόλουθων προϋποθέσεων - συστατικών στοιχείων, με το υψηλό επίπεδο απόδειξης, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Θα πρέπει δηλαδή να αποδειχθεί: Πρώτο, η έκδοση του διατάγματος, δεύτερο, η αναγκαία οπισθογράφηση του διατάγματος από τον Πρωτοκολλητή, σύμφωνα με τη Δ.42Α Θ.1, τρίτο, η επίδοση του διατάγματος προσωπικά στον καθ' ου η αίτηση, σύμφωνα με τη Δ.42Α Θ.2, τέταρτο, η επίδοση της αίτησης παρακοής προσωπικά και πάλιν στον καθ' ου η αίτηση και, πέμπτο, ηθελημένη ανυπακοή ή πρόθεση ανυπακοής ή καταστρατήγησης του διατάγματος εκ μέρους του καθ' ου η αίτηση. Βλέπε και τη Μαυρονικόλα ν. Ξάνθου
(2011)1(Α) Α.Α.Δ. 293, από την οποία και το απόσπασμα που ακολουθεί: «Από την ιδία τη φύση της διαδικασίας παρακοής ως οιονεί ποινικής, (βλ. Ηalin v. Timur
(2005)1(Α) A.A.Δ.424), αναφύεται η ανάγκη πλήρους και αποτελεσματικής διαπίστωσης ύπαρξης των πιο κάτω προϋποθέσεων, επί ποινή ακυρότητας της διαδικασίας, (Μακρίδης
(1991)1 Α.Α.Δ. 401): α. Ύπαρξη διατάγματος. β. Ύπαρξη αναγκαίας οπισθογράφησης. γ. Προσωπική επίδοση του διατάγματος. δ. Προσωπική επίδοση της αιτήσεως παρακοής. Σχετική επί του θέματος της ικανοποίησης των προϋποθέσεων για απόδειξη παρακοής είναι η υπόθεση Ονουφρίου v. Βye
(2007)1(Α) Α.Α.Δ. 371.» Παρατηρώ τα εξής: Η έκδοση του επίδικου διατάγματος και ότι αυτό φέρει την αναγκαία οπισθογράφηση έχουν αποδειχθεί. Εξάλλου, ούτε και αμφισβητούνται είτε το ένα είτε το άλλο. Έχει επίσης αποδειχθεί ότι, στις 8.1.2014, η αίτηση (με όσα τη συνοδεύουν) επιδόθηκε στους εναγόμενους και συγκεκριμένα στον καθ' ου η αίτηση Ανδρέα Στασή, υπό την ιδιότητά του ως διευθυντή τους και προσωπικά στον ίδιο. Ακολουθεί ότι το πρώτο, το δεύτερο και το τέταρτο συστατικό στοιχείο - προϋποθέσεις (σύμφωνα με τη δική μου απαρίθμηση - ανωτέρω - ) έχουν αποδειχθεί. Το τελευταίο από τα παραπάνω στοιχεία που καθώς ήδη έχει αναφερθεί αποτελούν συστατικά στοιχεία για σκοπούς στοιχειοθέτησης της παρακοής απορρέει από το φάκελο της υπόθεσης, από τον οποίο (για να επαναλάβω) μπορώ να αντλήσω πληροφορίες (βλ. τη Γεωργίου, ανωτέρω). Τίθεται το ερώτημα κατά πόσο έχει αποδειχθεί η επίδοση του επίδικου διατάγματος προσωπικά στους εναγόμενους, αλλά και στο διευθυντή τους. Η απάντηση στο ερώτημα είναι αρνητική. Ακολουθεί η αναγκαία αιτιολογία: Ισχυρίζεται ο ενάγοντας στην παράγραφο 5 της ένορκης δήλωσής του που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση ότι αντίγραφο του δικαστικού διατάγματος επιδόθηκε στην καθ' ης αίτηση εταιρεία (δηλαδή τους εναγόμενους) κατά ή περί τις 20.11.
  1. Το πρώτο που παρατηρώ είναι την αβεβαιότητα του ενάγοντα, αναφορικά με την ημερομηνία της επίδοσης, η οποία, δεν αναφέρεται, ως θα έπρεπε, κατά συγκεκριμένο τρόπο (βλ. τη φράση «κατά ή περί»). Ακολούθως, αναδιφώντας το φάκελο της υπόθεσης, τη μόνη ένορκη δήλωση επίδοσης του διατάγματος που έχω εντοπίσει είναι την ένορκη δήλωση του ιδιώτη επιδότη Γιάννη Ιωάννου, ημερομηνίας, 29.4.2013, με την οποία αναφέρει ότι επέδωσε επίσημο αντίγραφο του διατάγματος 13.2.04 (αντίγραφο του οποίου επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωσή του και όντως πρόκειται το επίδικο) στην αγωγή 3373/00 του Πρωτοκολλητείου Πάφου την 22.4.2013, «αφήνοντάς το στο εγγεγραμμένο γραφείο οδός κοροίβου και κινύρα Μέγαρο Γαλαξίας στην έναντι της υπογραφής του/της Νίκη Καθητζιώτου Δικηγόρο της Εταιρείας από Πάφο». Έχοντας υπόψη πως δεν αναφέρεται από το δικαστικό επιδότη το όνομα της εταιρείας, στο εγγεγραμμένο γραφείο της οποίας επέδωσε το διάταγμα, ασφαλώς πρόκειται για κακή επίδοση η υπό αναφορά και προφανώς, δεν μπορεί με υποθέσεις να συμπληρωθεί το σχετικό κενό και να θεωρηθεί ότι πρόκειται για τους εναγόμενους η εταιρεία στην οποία αναφέρεται ο επιδότης, χωρίς να την κατονομάζει. Εν πάση περιπτώσει, η εν λόγω επίδοση, εκτός του ότι αφορά γενικά και αόριστα κάποια εταιρεία και όχι και το διευθυντή των εναγόμενων Ανδρέα Στασή, του οποίου βασικά επιζητείται η τιμωρία με την υπό κρίση αίτηση και καλή να ήταν, για λόγους που θα αναφέρω αργότερα, δεν βοηθά τον ενάγοντα στην προσπάθειά του να στοιχειοθετήσει την παρακοή που καταλογίζει στους εναγόμενους καθώς και στον καθ' ου αίτηση - διευθυντή τους. Απ' εκεί και πέρα, ο ισχυρισμός του ενάγοντα στο στάδιο της αντεξέτασης, ότι το διάταγμα επιδόθηκε στους καθ' ων αίτηση, στις 8.1.2014, εκτός του είναι αναπόδεικτος συγκρούεται με τον ισχυρισμό του της ένορκης δήλωσής του ( - ανωτέρω - που επίσης δεν έχει αποδειχθεί) σύμφωνα με τον οποίο (για να επαναλάβω) «Αντίγραφο του ως άνω Δικαστικού διατάγματος επεδόθη στην καθ' ης αίτηση Εταιρεία (δηλαδή στους εναγόμενους) κατά ή περί τις 20/11/2013.» Το ίδιο ισχύει και για τον ισχυρισμό του της παραγράφου 4 της γραπτής του δήλωσης (τεκμήριο 1Α) ότι το διάταγμα επιδόθηκε προσωπικά στο διευθυντή των εναγόμενων κ. Ανδρέα Στασή, στις 8.1.2014, ο οποίος, επίσης δεν έχει αποδειχθεί. Από τη μελέτη του φακέλου της υπόθεσης και πάλιν προκύπτει ότι, στις 8.1.2014, αυτό που επιδόθηκε στους εναγόμενους καθώς και στον καθ' ου αίτηση - διευθυντή τους, Ανδρέα Στασή είναι πιστό αντίγραφο της υπό κρίση αίτησης και όχι πιστό αντίγραφο του επίδικου διατάγματος. Ότι θα έπρεπε να επιδοθεί πιστό ή επίσημο αντίγραφο του διατάγματος και όχι απλώς αντίγραφό του - για το χρόνο που θα έπρεπε να είχε γίνει αυτό θα αναφερθώ στη συνέχεια - προκύπτει από τη Δ.42 Θ.Θ.1 και
  2. Στο βαθμό που το επίδικο διάταγμα αφορά τους εναγόμενους είναι φανερό πως πρόκειται για προστακτικού χαρακτήρα διάταγμα, επομένως, σε εφαρμογή της εν λόγω Διαταγής - επιτακτικού χαρακτήρα και αυτή - επίσημο αντίγραφό του θα έπρεπε να είχε επιδοθεί στο πρόσωπο που καθορίζεται σ' αυτό. Σε κάθε περίπτωση, στους εναγόμενους. Προχωρώ τώρα να παραθέσω τους λόγους για τους οποίους θεωρώ πως, ακόμη και να επιδιδόταν πιστό αντίγραφο του επίδικου διατάγματος στους εναγόμενους καθώς και στον καθ' ου η αίτηση - διευθυντή τους, Ανδρέα Στασή, είτε στις 20.11.2013, είτε στις 22.4.2013, είτε τέλος, στις 8.1.2014 και πάλιν, το υπό εξέταση συστατικό στοιχείο της κατηγορίας που τους προσάπτεται με την υπό κρίση αίτηση, δε θα μπορούσε να θεωρηθεί ως στοιχειοθετημένο. Ειδικότερα: Το επίδικο διάταγμα εκδόθηκε στις 13.2.
  3. Με αυτό, οι εναγόμενοι διατάσσονται να προβούν στις αναγκαίες ενέργειες και στα αναγκαία διαβήματα για την εξασφάλιση των απαιτούμενων πιστοποιητικών κ.λ.π., για τη δημιουργία ξεχωριστής εγγραφής του επίδικου διαμερίσματος, «εντός 1 έτους από σήμερα.» Η ίδια - υπογραμμισμένη - φράση διαλαμβάνεται - και πολύ ορθά - και στην αναγκαία οπισθογράφηση, με την οποία, οι εναγόμενοι πληροφορούνται για τις επιπτώσεις που ενέχει η παράλειψή τους να υπακούσουν στο διάταγμα «εντός ενός έτους από σήμερα.» Δεδομένου ότι το διάταγμα εκδόθηκε στις 13.2.2004 και παρείχε το δικαίωμα στους εναγόμενους να συμμορφωθούν προς ό,τι διατάσσονται με αυτό να κάνουν, εντός ενός έτους και έχοντας υπόψη ότι η επίδοση πιστού αντιγράφου του προς αυτούς αποτελεί αναγκαίο όρο και προϋπόθεση, όχι απλώς για σκοπούς στοιχειοθέτησης της παρακοής, αλλά και για να αρχίσει να προσμετρά ο χρόνος που ορίζεται στο διάταγμα για σκοπούς συμμόρφωσής των εναγόμενων προς τις απαιτήσεις του είναι τελείως ξεκάθαρο πως, οποιαδήποτε από τις τρεις παραπάνω ημερομηνίες υποτεθεί ότι επιδόθηκε το επίδικο διάταγμα, το οποίο (για να επαναλάβω) στην πραγματικότητα ουδέποτε έχει επιδοθεί, η υπό κρίση αίτηση δε θα μπορούσε να καταχωρηθεί πριν από τις 23.4.2014, που είναι η επομένη της συμπλήρωσης ενός έτους, από τις 22.4.2013, που όπως αναφέρει στην ένορκη δήλωσή του ο δικαστικός επιδότης επέδωσε επίσημο αντίγραφο του διατάγματος στην εταιρεία (και τούτο, νοουμένου ότι αποδεικνυόταν πως επρόκειτο για τους εναγόμενους αυτή). Το γεγονός ότι ο ενάγοντας καταχώρησε την υπό κρίση αίτηση στις 5.12.2013, δηλαδή, σε διάστημα μικρότερο των οκτώ μηνών από την ημερομηνία της «επίδοσης» καθιστά την αίτηση πρόωρη και έκθετη σε απόρριψη. Και τούτο, επειδή καταχωρήθηκε προτού εξαντληθεί ο χρόνος του ενός έτους - από την επίδοση - που είχαν οι εναγόμενοι για να συμμορφωθούν με αυτό. Το ίδιο ισχύει και για την 20.11.2013, που όπως ισχυρίζεται ο ενάγοντας στην ένορκη δήλωσή του επιδόθηκε το διάταγμα στους εναγόμενους και έτι χειρότερα, για τις 8.1.2014 που, όπως αναφέρεται στη γραπτή δήλωσή του, το διάταγμα επιδόθηκε στο διευθυντή των εναγόμενων Ανδρέα Στασή και όπως ισχυρίστηκε αντεξεταζόμενος, επιδόθηκε στους καθ' ων η αίτηση, η οποία - ημερομηνία - έπεται της ημερομηνίας καταχώρησης της υπό κρίση αίτησης. Ότι το διάστημα του ενός έτους που παρέχεται στους εναγόμενους να συμμορφωθούν προς τους όρους του διατάγματος αρχίζει να υπολογίζεται από την ημερομηνία επίδοσής του και όχι από την ημερομηνία έκδοσής του, όπως αναφέρεται στο επίδικο διάταγμα προκύπτει ευθέως και από το απόσπασμα που ακολουθεί από την απόφαση στην υπόθεση Ονουφρίου - ανωτέρω - ): «Είναι ουσιώδες όμως πως η επίδοση του διατάγματος στο πρόσωπο που αφορά πρέπει να προηγείται της συγκεκριμένης πράξης παρακοής, για την οποία παραπονείται ο αιτητής.» Και κάτι τελευταίο που κατά τη γνώμη μου καθιστά την υπό κρίση αίτηση, αυτοτελώς έκθετη σε απόρριψη. Προσεκτική μελέτη της υπόθεσης Μαρκίδης
(1991)1 Α.Α.Δ. 401 αποκαλύπτει ότι όπου ένα διάταγμα τελεί υπό αναστολή, εκτός κι αν επιδοθεί στο πρόσωπο που αφορά κατά τη διάρκεια της περιόδου αναστολής, δεν είναι δεκτικό εκτέλεσης, επειδή δεν επιδίδεται έγκαιρα. Πολλώ μάλλον, που στην προκειμένη περίπτωση, δεν επιδιώκεται η εκτέλεση του διατάγματος, αλλά, η τιμωρία των εναγόμενων καθώς και του καθ' ου η αίτηση - διευθυντή τους, στο πλαίσιο μίας διαδικασίας οιονεί ποινικής, με ό, τι αυτό συνεπάγεται για την ελευθερία του καθ' ου αίτηση, οπότε, οι δικονομικές διατάξεις που ρυθμίζουν τη διαδικασία θα έπρεπε να είχαν τηρηθεί αυστηρά και κατά γράμμα. Αφ' ης στιγμής το διάταγμα έδιδε προθεσμία ενός έτους στους εναγόμενους για να συμμορφωθούν προς τις απαιτήσεις του και ο ενάγοντας δεν τους το επέδωσε εντός της χρονικής αυτής περιόδου, εκτός κι να εξασφάλιζε συμπληρωματικό διάταγμα παράτασης της εν λόγω προθεσμίας, δε νομιμοποιούταν να καταχωρήσει την υπό κρίση αίτηση. Των παραπάνω λεχθέντων, εξ αντικειμένου καθίσταται αχρείαστο να εξεταστεί κατά πόσο οι εναγόμενοι καθώς και ο καθ' ου η αίτηση - διευθυντής τους επέδειξαν ανυπακοή στο δικαστικό διάταγμα, η οποία μάλιστα, δεν αρκεί για σκοπούς στοιχειοθέτησης της κατηγορίας. Και τούτο, επειδή, η ανυπακοή θα πρέπει να είναι ηθελημένη ή διαφορετικά, θα πρέπει να υπάρχει πρόθεση ανυπακοής ή καταστρατήγησης του διατάγματος για να θεωρηθεί κάποιος ένοχος παρακοής. Οι εναγόμενοι και ο καθ' ου αίτηση - διευθυντής τους, ασφαλώς, δεν μπορούν να εγκαλούνται επί το ότι παράκουσαν και μάλιστα ηθελημένα ένα δικαστικό διάταγμα το οποίο δεν έχει αποδειχθεί από τον ενάγοντα ότι τους έχει επιδοθεί με το δέοντα τρόπο και κατά τον ορθό χρόνο. Όπως αναφέρεται στη Λοΐζου (ανωτέρω): «Η απόδειξη της κατηγορίας, και κάθε στοιχείου που τη συνιστά, βαρύνει εξ ολοκλήρου την Κατηγορούσα Αρχή. Δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσων εύλογες κι' αν είναι. Κενά αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων που συνιστούν και αποδεικνύουν το αδίκημα αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη.» Δεδομένου ότι (για να επαναλάβω) το παραπάνω στοιχείο αποτελεί συστατικό στοιχείο της παρακοής, στην απουσία απόδειξής του, η αίτηση είναι έκθετη σε απόρριψη. Απορρίπτεται λοιπόν, με έξοδα υπέρ των εναγόμενων και σε βάρος του ενάγοντα, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Η 26.5.2015 ακυρώνεται. (Υπ.) . ........... Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΚ- Σ.Κ. Subject: Civil/Other Actions /Interim Αναφορά: Πολιτική - Αίτηση παρακοής δικαστικού διατάγματος. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.