← Κύπρος

ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΚΥΚΚΟΥ δια του Ηγουμένου της Παν. Μητροπολίτη Κύκκου & Τυλληρίας κ.κ. Νικηφόρου ν. Astarti Development PLC κ.α., Αρ. Αγωγής: 2331/14,

ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΚΥΚΚΟΥ δια του Ηγουμένου της Παν. Μητροπολίτη Κύκκου & Τυλληρίας κ.κ. Νικηφόρου ν. Astarti Development PLC κ.α., Αρ. Αγωγής: 2331/14, 26/5/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2015:A95 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Πούγιουρου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2331/14 Μεταξύ: ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΚΥΚΚΟΥ δια του Ηγουμένου της Παν. Μητροπολίτη Κύκκου & Τυλληρίας κ.κ. Νικηφόρου Ενάγουσας και

  1. Astarti Development PLC, Αντώνη Λουκαϊδη 114, ΟΑΣΙΣ ΚΟΜΠΛΕΞ, Τ.Κ. 54723, 3727 Λεμεσός
  2. Ελευθέριο Φιλίππου, Λεωφόρος Σπύρου Κυπριανού 24, 1075 Λευκωσία
  3. Άλκη Χριστοδουλίδη, Λεωφόρος Σπύρου Κυπριανού 24, 1075 Λευκωσία Εναγομένων ---------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 15.1.2015 για παραμερισμό ή/και ακύρωση του κλητηρίου εντάλματος εναντίον του Εναγόμενου 2 ---------------------------- Ημερομηνία: 26.5.2015 Για Εναγόμενο 2-Αιτητή: κ. Μυτίδης για Α. Ανδρέου & Σία (ν΄ ακούσει απόφαση) Για Ενάγουσα-Καθ΄ ης η αίτηση: κ. Γ. Παρμακλής για Βελάρης και Βελάρης ΔΕΠΕ (κα Η. Αντωνιάδου ν΄ ακούσει απόφαση) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την αίτηση του ο Εναγόμενος 2 εξαιτείται: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει την ακύρωση ή και τον παραμερισμό του κλητηρίου εντάλματος της παρούσας αγωγής στον Εναγόμενο 2 ή και τον παραμερισμό της επίδοσης του κλητηρίου εντάλματος στον Εναγόμενο
  4. Β. Περαιτέρω ή διαζευκτικά, Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει την απόρριψη (dismissal) ή και διαγραφή (striking out) ή και αναστολή (stay) ή και διακοπή της παρούσας αγωγής εναντίον του Εναγόμενου 2 ως καταχρηστικής ή και για το λόγο που δεν αποκαλύπτεται κανένα αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του Εναγομένου
  5. Γ. Οποιαδήποτε περαιτέρω και/ή άλλη διαταγή θεωρήσει το Δικαστήριο ως ορθή και δίκαια υπό τις περιστάσεις. Δ. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης πλέον Φ.Π.Α..» Η αίτηση βασίζεται στη Δ.16 θ.9, Δ.27 θ.3, Δ.48 θ1-4 και 7 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, στο άρθρο 30.2 του Συντάγματος, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο (Ν.14/60)άρθρα 31 και 43, στη νομολογία και συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Η αίτηση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του Εναγόμενου 2, ημερομηνίας 9.1.
  6. Στην ένορκη δήλωση του αναφέρει ότι είναι εγγεγραμμένος λογιστής-ελεγκτής στην εταιρεία Deloitte Limited και στις 10.1.2014 η Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ τον διόρισε μαζί με τον Εναγόμενο 3 ως Παραλήπτες-Διαχειριστές της Εναγόμενης 1 δυνάμει των προνοιών Ομολόγων Κυμαινόμενης Επιβάρυνσης ημερομηνίας 9.7.2008 και 8.4.
  7. Στις 9.10.2014 ο ίδιος έπαψε να ενεργεί ως παραλήπτης-διαχειριστής, γεγονός που κοινοποίησε στον Έφορο Εταιρειών στις 10.10.2014 με σχετική Γνωστοποίηση. Την παραίτηση του κοινοποίησε επίσης και στους δικηγόρους της Ενάγουσας δι΄ επιστολής ημερομηνίας 5.12.
  8. Ήταν ρητός όρος του ομολόγου κυμαινόμενης επιβάρυνσης ότι καθ΄ όλη τη διάρκεια του διορισμού του θα ενεργούσε ως αντιπρόσωπος της Εναγόμενης 1 χωρίς προσωπική ευθύνη. Η πιο πάνω αγωγή του επιδόθηκε στις 3.11.2011 και καταχώρησε σημείωμα εμφάνισης υπό διαμαρτυρία στις 3.12.
  9. Ενόψει της παραίτησης του από τη θέση του παραλήπτη-διαχειριστή της Εναγόμενης 1 η αγωγή εναντίον του θα πρέπει να διακοπεί εφόσον η Έκθεση Απαίτησης δεν αποκαλύπτει λογικό αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του προσωπικά. Με την παραίτηση του η αγωγή εναντίον του είναι μηδαμινή, ενοχλητική και αδικαιολόγητη και αναντίλεκτα ανυπόστατη. Είναι εισήγηση του ότι η συνέχιση της δικαστικής διαδικασίας εναντίον του θα επηρεάσει δυσμενώς την δίκαιη διεξαγωγή της δίκης, θα καθυστερήσει την διαδικασία και θα αυξήσει τα έξοδα των διαδίκων με αχρείαστες ενστάσεις, απαιτήσεις και αποφάσεις του Δικαστηρίου. Θα πρέπει να λεχθεί ότι σ΄ όσον αφορά την κατ΄ ισχυρισμό ημερομηνία επίδοσης του Κλητηρίου είναι προφανές ότι πρόκειται περί τυπογραφικού λάθους εφόσον η σχετική ένορκη δήλωση επίδοσης που βρίσκεται στο φάκελο αναφέρει ως ημερομηνία επίδοσης της Αγωγής στον Εναγόμενο 2 την 3.11.
  10. Η αίτηση προσέκρουσε στην ένσταση της Ενάγουσας της οποίας η κύρια νομική βάση είναι περίπου η ίδια με εκείνη της αίτησης με την προσθήκη και του άρθρου 337 του Περί Εταιρειών Νόμου. Η ένσταση δεν υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση αλλά τα γεγονότα προκύπτουν από το φάκελο της υπόθεσης και ειδικότερα από το Ειδικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα και την υπό κρίση αίτηση. Στην ένσταση προβάλλονται οι ακόλουθου λόγοι ένστασης: «
  11. Η αίτηση βασίζεται σε ανύπαρκτο, λανθασμένο ή ελλιπές νομικό υπόβαθρο.
  12. Δεν έχει καταδειχθεί κανένας και/ή επαρκής καλός λόγος για την αιτούμενη ακύρωση και/ή παραμερισμό του Κλητηρίου Εντάλματος και/ή της επίδοσης του στον Εναγόμενο
  14. Η Έκθεση Απαιτήσεως αποκαλύπτει αγώγιμα δικαιώματα εναντίον του Εναγομένου 2 και συνεπώς δεν δικαιολογείται η αιτούμενη διαγραφή και/ή αναστολή και/ή απόρριψη της αγωγής εναντίον του στο στάδιο αυτό.
  15. Η παραίτηση του Εναγομένου 2 σε οποιοδήποτε χρόνο μετά τη γένεση του αγωγίμου δικαιώματος, έστω και πριν την καταχώρηση της αγωγής, δεν μπορεί να απαλείψει την όποια προσωπική ευθύνη φέρει για τις πράξεις του κατά τη διάρκεια που αυτός διατελούσε ως παραλήπτης και/ή διαχειριστής των Εναγομένων
  17. Η αίτηση είναι καταχρηστική και/ή κακόπιστη και στοχεύει στην πρόκληση καθυστέρησης και/ή στην παρεμπόδιση της απονομής της δικαιοσύνης.» Στις γραπτές αγορεύσεις τους οι δικηγόροι των διαδίκων υποστηρίζουν τις θέσεις τους παραπέμποντας το Δικαστήριο και σε σχετική νομολογία. Ιδιαίτερη αναφορά στις επιμέρους εισηγήσεις τους θα γίνεται στο κατάλληλο στάδιο. Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αγωγή καταχωρήθηκε επί Κλητηρίου Εντάλματος Ειδικώς Οπισθογραφημένου ώστε να συγκεκριμενοποιείται και να αποκρυσταλλώνεται με την απαιτούμενη ακρίβεια και διατύπωση το αγώγιμο δικαίωμα της Ενάγουσας και η ευθύνη όλων των Εναγομένων ως προς την καταβολή των ενοικίων προς την Ενάγουσα από την εκμετάλλευση του κτήματος της από την Εναγόμενη
  18. Σημειώνεται ότι με την πιο πάνω Αγωγή η Ενάγουσα αξιώνει διάταγμα έξωσης όλων των Εναγομένων από το κτήμα της Ενάγουσας μαζί με αποζημιώσεις και/ή ενδιάμεσα κέρδη από 1.11.
  19. Ειδικά για τους Εναγόμενους 2 και 3 η ευθύνη τους προκύπτει τόσο υπό την ιδιότητα τους ως παραλήπτες-διαχειριστές της Εναγόμενης 1 αλλά και υπό την προσωπική τους ιδιότητα από την 1.2.2014 που είχαν διοριστεί. Η Δ.16 θ.9 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών προβλέπει ότι ο Εναγόμενος δικαιούται χωρίς προηγουμένως να έχει εξασφαλίσει διάταγμα του Δικαστηρίου που να επιτρέπει να καταχωρίσει εμφάνιση υπό διαμαρτυρία, να υποβάλει αίτηση για τον παραμερισμό της επίδοσης προς αυτόν του Κλητηρίου Εντάλματος. Η νομολογία έχει καθιερώσει και δεύτερο τρόπο για την προώθηση αίτησης παραμερισμού του Κλητηρίου Εντάλματος που είναι η ταυτόχρονη καταχώρηση τέτοιας αίτησης μαζί με την καταχώρηση της υπό αίρεση εμφάνισης (βλ. Γεωργιάδης v. Χάσικου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1136 και Παπακόκκινου v. Landroke P/C
(1995)1 A.A.Δ. 1090). Σχετική με το θέμα της καθυστέρησης στη λήψη τέτοιων διαβημάτων και τις συνέπειες που ενέχει είναι η υπόθεση G. J. Magdon Ltd v. A.L. Metal Trading Ltd
(2001)1 (Γ) A.A.Δ. 2064 όπου στη σελίδα 2027 αναφέρθηκαν τα εξής: «Προβλήθηκε ενώπιον μας η εισήγηση πως το Δικαστήριο δεν ερμήνευσε ορθά τη νομολογία. Προτείνει ο δικηγόρος της εφεσείουσας πως ως ο εναγόμενος, εφόσον δεν προέβη σε οποιοδήποτε νέο διάβημα στη διαδικασία, μπορούσε μετά την καταχώριση της υπό αίρεση εμφάνισης να προχωρήσει με την επίδικη αίτηση ακύρωσης του κλητηρίου εντάλματος. Δεν συμφωνούμε με την πιο πάνω εισήγηση, η οποία απολήγει στην ουσία σε απεριόριστο δικαίωμα του εναγομένου να ενεργεί κατά το δοκούν ενώ εκκρεμεί εναντίον του καταχωρισθείσα αγωγή. Αυτό έγινε και στην υπόθεση που εξετάζουμε, όπου η εφεσείουσα επέλεξε να καταχωρίσει την επίμαχη αίτηση 9 μήνες μετά την εκ μέρους της καταχώριση του σημειώματος εμφάνισης. Ο κανονισμός που θέσαμε πιο πάνω, και η νομολογία, αποσκοπούν στην άμεση και κατά προτεραιότητα εξέταση πιθανής ένστασης στη δικαιοδοσία του δικαστηρίου. Τέτοιο ζήτημα δεν μπορεί να παραμένει στην ελεύθερη επιλογή χρόνου από τον εναγόμενο.» Σημειώνεται ότι η καθυστέρηση που αφορούσε η πιο πάνω υπόθεση ήταν 9 μήνες από την καταχώρηση του σημειώματος εμφάνισης. Έχοντας κατά νου την πιο πάνω νομολογία σε συνάρτηση με τα στοιχεία του φακέλου ότι στις 3.12.2014 καταχωρήθηκε σημείωμα εμφάνισης από μέρους του Εναγόμενου 2 υπό διαμαρτυρία και στις 15.1.2015 καταχωρήθηκε η υπό κρίση αίτηση και πριν την καταχώρηση της Υπεράσπισης, από άποψης χρόνου δεν υπήρξε καθυστέρηση στην προώθηση της παρούσας διαδικασίας. Ούτε εξάλλου υπήρξε τέτοια εισήγηση από μέρους της Ενάγουσας. Ο δικηγόρος του Εναγόμενου 2-Αιτητή στη γραπτή του αγόρευση υποστήριξε τις θέσεις του στη βάση μόνο της Δ.27 θ.3 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών που προβλέπει τα εξής σε ελεύθερη μετάφραση: «3. Το Δικαστήριο μπορεί να διατάξει όπως οιονδήποτε δικόγραφο διαγραφεί για το λόγο ότι δεν περιέχει λογικό αγώγιμο δικαίωμα ή απάντηση και σε τέτοια περίπτωση ή σε περίπτωση που η αγωγή ή υπεράσπιση φανεί από τα δικόγραφα ότι είναι μηδαμινή ή ενοχλητική το Δικαστήριο μπορεί να διατάξει όπως η αγωγή ανασταλεί ή απορριφθεί, ή να εκδώσει απόφαση που θα είναι δίκαια.» Η Δ.27 θ.3 παρέχει κατ΄ ουσία στο Δικαστήριο τον μηχανισμό και την εξουσία, χωρίς τη διεξαγωγή δίκης, να απορρίψει την αγωγή όταν δεν αποκαλύπτεται καλή βάση αγωγής ή ως επιπόλαια ή παρενοχλητική, εξουσία που αποτελεί εξαιρετικής μορφής μέτρο γι΄ αυτό και θα πρέπει να ασκείται με φειδώ (βλ. Ν. Σιακόλας v. Federal Bank of Lebanon
(1998)1 A.A.Δ. 1338 και LIBERTY LIFE INSURANCE PUBLIC CO LTD v. ΝΑΔΑ ΤΕΡΖΙΑΝ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ κ.α., ECLI:CY:AD:2014:A167, Πολ. Έφεση 151/10, ημερ. 7.3.2014). Σύμφωνα με τις αρχές που διέπουν τη διαγραφή δικογράφου δυνάμει του πιο πάνω θεσμού (Δ.27 Θ.3) η διαγραφή δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος ή είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο. Το δικόγραφο κρίνεται αποκλειστικά με βάση το περιεχόμενο του και τις αντικειμενικές συνέπειες που συνεπάγεται η τεκμηρίωση των ισχυρισμών που προβάλλονται σ΄ αυτό (βλ. Drummond - Jackson v. British Medical Association and others
(1970)1 All E.R. 1094, In Re Pelmako Development Ltd v. In Re The Companies Law, Cap 113
(1991)1 A.A.Δ. 246, Cyprus Group Ltd v. Χαραλαμπίδη κ.α.
(2004)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1852, 1860 και Συμβούλιο Αποχετεύσεων Λεμεσού-Αμαθούντος v. Κυπριακής Δημοκρατίας
(2007)1 (Α) Α.Α.Δ. 21). Εφόσον το δικόγραφο αποκαλύπτει κάποια αιτία αγωγής ή υπεράσπισης ή εγείρει κάποιο ζήτημα το οποίο είναι κατάλληλο για να αποφασιστεί από το Δικαστήριο, το απλό γεγονός ότι η υπόθεση είναι αδύνατη και δεν ενδέχεται να πετύχει, δεν αποτελεί λόγο για τη διαγραφή του (βλ. Annual Practice 1953, σελ. 575 και Moore v. Lawson, 31 T.L.R. 418, C.A.). Σύμφωνα με το σύγγραμμα Bullen and Leake and Jacob´s Precedents of Pleadings (12η έκδοση) στη σελίδα 144, σε τέτοια αίτηση το ερώτημα που τίθεται δεν θα πρέπει να είναι κατά πόσο αποκαλύπτεται καλή βάση αγωγής αλλά αν αποκαλύπτεται μια εύλογη βάση αγωγής. Αν αποκαλύπτεται κάποια αιτία αγωγής ή κάποιο ερώτημα, είτε αυτό αφορά σε γεγονότα είτε στο νόμο το οποίο πρέπει να απαντηθεί από το Δικαστήριο, το γεγονός ότι η υπόθεση είναι αδύνατη ή χωρίς πιθανότητες επιτυχίας, δεν είναι λόγος για διαγραφή της αγωγής. Περαιτέρω σε περίπτωση που διαπιστώνεται ότι η Έκθεση Απαίτησης δεν αποκαλύπτει εύλογη αιτία αγωγής λόγω κάποιας ουσιαστικής παράλειψης ή γιατί είναι ελαττωματικά διαμορφωμένη, το Δικαστήριο παράλληλα με τη διαγραφή της θα πρέπει να δώσει την ευκαιρία για τροποποίηση και επίδοση νέου δικογράφου ή τη διόρθωση του και όχι να απορρίψει την αγωγή. Εν κατακλείδι σημειώνεται ότι η εξουσία του Δικαστηρίου για διαγραφή δικογράφου είναι διακριτική. Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω νομικές αρχές και νομολογία θα προχωρήσω να εξετάσω την ουσία της αίτησης. Μελέτησα με μεγάλη προσοχή την Έκθεση Απαίτησης προς το σκοπό εντοπισμού του αγώγιμου δικαιώματος εναντίον του Εναγόμενου
  1. Από τον τίτλο της αγωγής διαφαίνεται ότι η Ενάγουσα ενήγαγε τους Εναγόμενους 2 και 3 υπό την προσωπική τους ιδιότητα. Από την παράγραφο 3 προκύπτει ότι οι Εναγόμενοι 2 και 3 διορίστηκαν ως παραλήπτες-διαχειριστές της Εναγόμενης 1 εταιρείας την 1.2.
  2. Σημειώνεται ότι η Εναγόμενη 1 κατέστη ενοικιάστρια του ξενοδοχείου, που είχεν ανεγερθεί σε κτήμα της Ενάγουσας, δυνάμει συμφωνίας εκχώρησης ημερ. 5.12.2008 και η οποία οφείλει δεδουλευμένα ενοίκια προς την Ενάγουσα. Η παράγραφος 10 της Έκθεσης Απαίτησης προνοεί ότι ως εκ της ιδιότητας των Εναγομένων 2 και 3 ως παραλήπτες-διαχειριστές της Εναγόμενης 1 από 1.2.2014 υπέχουν και προσωπική ευθύνη για την καταβολή των ενοικίων για την περίοδο που διατηρούν την πιο πάνω ιδιότητα τους. Στην παράγραφο 12 αναφέρεται επιπρόσθετα ότι η Ενάγουσα δι΄ επιστολής της ημερομηνίας 9.10.2014 κάλεσε τους Εναγόμενους να ξοφλήσουν τα δεδουλευμένα ενοίκια και δήλωσε την πρόθεση της περί τερματισμού της ενοικίασης λόγω παράλειψης συμμόρφωσης τους με τις συμβατικές τους υποχρεώσεις. Με την ίδια επιστολή η Ενάγουσα επέστησε την προσοχή των Εναγομένων 2 και 3 στην ύπαρξη και προσωπικής τους ευθύνης λόγω της πιο πάνω ιδιότητας τους, καθώς και στους κινδύνους που ενέχει η παράλειψη συμμόρφωσης τους. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Τράπεζα Κύπρου Λτδ (αρ.5)
(1997)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1319 στη σελίδα 1327 «Οι διαχειριστές που διορίζονται με βάση ομόλογα κυμαινόμενης επιβάρυνσης υπέχουν θέση αντιπροσώπου. Ωστόσο κάτω από ορισμένες περιστάσεις υπέχουν και προσωπική ευθύνη». Σημειώνεται επίσης και το σχετικό απόσπασμα από το σύγγραμμα Kerr & Hunter on Receivers and Administrators 19η Εκδ., παρα. 20-48, σελ. 535, "If the receiver interferes with the right of third parties however innocently he is personally liable as trespasser". Γενικά από την Έκθεση Απαίτησης διαπιστώνεται ότι η βάση αγωγής της Ενάγουσας εναντίον των Εναγομένων είναι η παράλειψη συμμόρφωσης από πλευράς Εναγομένων σε ουσιώδεις όρους της συμφωνίας ενοικίασης του ακινήτου και της συμφωνίας εκχώρησης και συγκεκριμένα του όρου περί πληρωμής των ενοικίων στην Ενάγουσα, καθώς και πρόκληση παράβασης σύμβασης ενοικίασης. Με αυτά τα δεδομένα είναι φανερό ότι η υπόθεση δεν είναι τόσο απλή, όπως τη θεωρεί ο Εναγόμενος 2, αλλά προβάλλεται με την Έκθεση Απαίτησης κάποια αιτία αγωγής αλλά και ερωτήματα τόσο ως προς τα γεγονότα αλλά και ως προς το Νόμο. Βέβαια η ευθύνη του Εναγόμενου 2 ως παραλήπτη-διαχειριστή της Εναγόμενης 1 αλλά και η προσωπική του ευθύνη τερματίζεται στις 9.10.2014 με την παραίτηση του από τη θέση του αυτή, όπως παραδέχεται και ο δικηγόρος της Ενάγουσας-Καθ΄ ης η αίτηση στην παράγραφο 4 της γραπτής αγόρευσης του. Το τι προνοείται στο ομόλογο κυμαινόμενης επιβάρυνσης (Τεκμήριο 1 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση) στη βάση του οποίου είχεν διοριστεί ο Εναγόμενος 2 ως παραλήπτης-διαχειριστής της Εναγόμενης 1 είναι θέμα που αφορά την Εναγόμενη 1 και την Τράπεζα προς όφελος της οποίας δόθηκε και όχι την Ενάγουσα που δεν ήταν συμβαλλόμενο μέρος. Γι΄ αυτό και η εισήγηση του δικηγόρου του Εναγόμενου 2-Αιτητή ότι σύμφωνα με τους όρους του ομολόγου κυμαινόμενης επιβάρυνσης ο παραλήπτης-διαχεριστής απαλλάσσεται οποιασδήποτε προσωπικής ευθύνης, δεν είναι το αποφασιστικό κριτήριο για να πετύχει η υπό κρίση αίτηση. Συνεπώς η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ της απόρριψης της αίτησης. Με βάση τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου δεν δικαιολογείται η ακύρωση του Κλητηρίου Εντάλματος εναντίον του Εναγόμενου 2, ως η σχετική εισήγηση του δικηγόρου του. Ενόψει των πιο πάνω η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Ενάγουσας-Καθ΄ ης η αίτηση και εναντίον του Εναγόμενου 2-Αιτητή όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της δίκης. (Υπ.) ............ Α. Πούγιουρου, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΜ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.