Zith Stainless Steel Construction Ltd ν. Αντώνης Καλλής, Αρ. Αγωγής: 3695/12, 12/5/2015

(1989)1 ΑΑΔ 255 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Προσωρινά διάταγμα εκδίδονται με βάση το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όταν το Δικαστήριο κρίνει πως η παροχή τέτοιας θεραπείας είναι δίκαιη και ευχερής. Το άρθρο αυτό του Νόμου έχει εξετασθεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο σε σειρά υποθέσεων. Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Odysseos v. Pieris Estates and Others

(1982)1 C.L.R. 557, καθορίζονται συνοπτικά μεν αλλά πολύ περιεκτικά και με σαφήνεια, οι αρχές που διέπουν την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Οι τρείς βασικές προϋποθέσεις είναι: H ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, και Η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά. Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Όπως υποδεικνύεται στην Odysseos, στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα. (Βλέπε επίσης την υπόθεση Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Πασχάλη Χ" Βασίλη

(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 152). Πρέπει να τονίσουμε πως τα Δικαστήρια εκδίδουν τέτοια διατάγματα με φειδώ». Ο διάδικος που επιζητεί την έκδοση προσωρινού διατάγματος φέρει μέχρι τέλους το βάρος να αποδείξει ότι υφίστανται οι ουσιαστικές προϋποθέσεις του άρθρου 32 αλλά και να δικαιολογήσει την συνέχιση του διατάγματος που εκδόθηκε μονομερώς (Βλ. Χάρης Φεσσάς, Αίτηση 129/90

(1990)1 ΑΑΔ 704). Σύμφωνα με την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Andreas Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd κ.α.

(1982)1 ΑΑΔ 557 η έννοια του σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση δεν προϋποθέτει τίποτα περισσότερο από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης στη βάση των έγγραφων προτάσεων (an arguable case on the strength of the pleadings). Αναφορικά με την δεύτερη προϋπόθεση ο αιτητής αρκεί να καταδείξει ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Για τον σκοπό αυτό το Δικαστήριο προβαίνει σε αξιολόγηση της αποδεικτικής δύναμης της υπόθεσης του αιτητή («The Court must purport to make some evaluation . of the evidential strength of the case for the party applying for an injunction»). Η έννοια της πιθανότητας περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα (mere possibility), αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, που είναι το μέτρο απόδειξης στις αστικές υποθέσεις (Βλ. Andreas Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd κ.α.

(1982)1 ΑΑΔ 557). Η διακρίβωση της πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας (Βλ. Ανδρέας Σάββα Κυτάλα ν. Άννα Χρυσάνθου

(1996)1 ΑΑΔ 253). Σε σχέση με τον πρώτο λόγο ένστασης υποδεικνύεται ότι ο λόγος αυτός δεν υποστηρίζεται από ένορκη μαρτυρία. Σε κανένα σημείο της ένορκης δήλωσης του Καθ' ου η αίτηση δεν γίνεται η οποιαδήποτε αναφορά στην υπεράσπιση που ο Καθ' ου η αίτηση επικαλείται στην Υπεράσπισή του και που είναι ότι ο Αιτητής τα εμπορεύματα που αναφέρει στην Έκθεση Απαίτησής του «τα πρόσφερε σε εταιρεία στην οποία ήταν διευθυντής» και όχι στον ίδιο υπό την προσωπική του ιδιότητα και, επομένως, για τον λόγο αυτό ουδέν ποσό οφείλει στον Αιτητή. Υπό το φως των πιο πάνω ο λόγος αυτός ένστασης είναι έκθετος σε απόρριψη. Σημειώνονται, επίσης, τα ακόλουθα. Το Δικαστήριο δεν θα μπορούσε έτσι κι' αλλιώς στα πλαίσια της παρούσης διαδικασίας να προβεί σε εύρημα ότι ο Καθ' ου η αίτηση ουδέν ποσό οφείλει στον Αιτητή αφ' ης στιγμής όπως είναι σαφώς νομολογημένο στην διαδικασία προσωρινού διατάγματος το έργο του Δικαστηρίου είναι περιορισμένο και το καθήκον του περιορίζεται στη διαπίστωση και μόνο κατά πόσο ικανοποιούνται οι τρεις βασικές προϋποθέσεις που ο Νομοθέτης έταξε στο άρθρο 32 του Ν.14/60 (Βλ. Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου

(1993)1 ΑΑΔ 246). Το Δικαστήριο κατά την εκδίκαση αίτησης για προσωρινό διάταγμα δεν αποφασίζει την ουσία της υπόθεσης και πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης (Βλ American Cyanamid Co v. Ethicon Ltd

(1975)1 All E R 504 (H.L.)). Ούτε και πρέπει να αποφαίνεται σε θέματα αξιοπιστίας εκτός εκεί που τούτο είναι απόλυτα αναγκαίο, διαφορετικά, θα επηρεάζετο δυσμενώς η υπόθεση στην ουσία της για τον διάδικο εκείνο τον οποίο το Δικαστήριο κρίνει από το στάδιο αυτό ως αναξιόπιστο. Στην υπόθεση Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 CLR 263 αναφέρεται ενδεικτικά στις σελίδες 267 και 268 ότι οι διάδικοι στο στάδιο αυτό περιορίζονται στο κατά πόσο το διάταγμα θα πρέπει να εκδοθεί υπό το φως των προνοιών του άρθρου 32 του Νόμου 14/60 και των αρχών της Νομολογίας. Τα δικαιώματα των διαδίκων καθορίζονται αργότερα με την έκδοση της απόφασης, η οποία θα είναι απόφαση επί της ουσίας της υπόθεσης, και όχι στο στάδιο του προσωρινού διατάγματος. Το ορθό για τον Δικαστή είναι όπως στην απόφασή του για προσωρινό διάταγμα αποφεύγει να κάνει αναφορά σε θέματα που άπτονται της ουσίας της υπόθεσης για να αποφύγει με τον τρόπο αυτό να προδικάσει αναφορικά με αυτά. Κρίνω δε ότι υπό το φως της Έκθεσης Απαίτησης, της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση και της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την ένσταση υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Σημειώνεται ότι κανένας ισχυρισμός δεν προβάλλεται στην ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση που να διασαλεύει το πιο πάνω συμπέρασμα. Ακολουθεί ότι ούτε ο τέταρτος λόγος ένστασης ευσταθεί. Αναφορικά με τους λοιπούς λόγους ένστασης αναφέρονται τα ακόλουθα. Θέση του Καθ' ου η αίτηση, ανάμεσα σε άλλες, είναι ότι ο Αιτητής όφειλε να αποκαλύψει τα ονόματα των προσώπων που του έδωσαν την πληροφορία ότι ο Καθ' ου η αίτηση προτίθεται να αποξενώσει τα εμπορεύματα. Ελλείψει των αναγκαίων, όπως χαρακτηρίζονται από τον Καθ' ου η αίτηση, αυτών στοιχείων το Δικαστήριο αδυνατεί να εξετάσει την επί του προκειμένου υπό του Αιτητή δοθείσα μαρτυρία. Στην υπόθεση Resola (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου

(1998)1 ΑΑΔ 598 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Στην πρόσφατη απόφασή μας M & CH Mitsingas Trading Ltd., και άλλοι ν. The Timberland Co of USA

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1791, είχαμε υποδείξει ότι, σε μονομερείς αιτήσεις, ουσιώδη είναι και τα γεγονότα που σχετίζονται με το κατεπείγον του αιτήματος για τη χορήγηση θεραπείας. Το Άρθρο 9

(1)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, το οποίο παρέχει εξουσία για τη χορήγηση μονομερούς θεραπείας, προβλέπει:- «9.-

(1)Κάθε διάταγμα, το οποίο το Δικαστήριο έχει εξουσία να εκδώσει δύναται, όταν αποδειχθεί το κατεπείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις, να εκδοθεί με αίτηση του ενός από τους διαδίκους χωρίς ειδοποίηση στον άλλο.» Το επείγον για την παροχή θεραπείας αποτελεί δικαιοδοτικό όρο. Μόνο, εφόσο καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος, δικαιολογείται, όλως εξαιρετικά, η άσκηση δικαστικής εξουσίας στην απουσία του εναγομένου. Μόνο τότε μπορεί να συγχωρηθεί η παρέκκλιση από το θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης, να ακούσει και τα δύο μέρη πριν εκφέρει κρίση. Όπως διαπιστώνει ο Κωνσταντινίδης, Δ., σε δύο αποφάσεις του - (In Re Stavros Hotel Appartments Ltd. -

(1994)1 Α.Α.Δ. 836. In Re B.P. CYPRUS LTD.

(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 861, το υπαρκτό του επείγοντος αποτελεί προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας κάτω από το Άρθρο 9 του ΚΕΦ. 6. Στη Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ και άλλης

(1992)1 Α.Α.Δ. 1453, σελ. 1462, τονίστηκε ότι:- «Η έκδοση προσωρινού διατάγματος εξ πάρτε, συνιστά εξαιρετικό μέτρο εφόσο παρέχεται κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που αποκλείει την παροχή θεραπείας χωρίς την παροχή ευκαιρίας στον αντίδικο να ακουστεί.». Στην υπόθεση Resola (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου

(1998)1 ΑΑΔ 598, που πιο πάνω μνημονεύεται, ο ισχυρισμός του ενόρκως δηλούντα για κίνδυνο αποξένωσης των περιουσιακών στοιχείων των εναγόμενων είχε ως πηγή «κύκλους φιλικά προσκείμενους προς τους Εναγόμενους». Ο ισχυρισμός αυτός κρίθηκε αφ' εαυτού αόριστος για τον λόγο ότι δεν αποκάλυπτε την πηγή πληροφόρησης του ενάγοντα και έπρεπε, σύμφωνα και με τα όσα λέχθηκαν επί του θέματος στην υπόθεση Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ και άλλης

(1992)1 ΑΑΔ 1453, να αγνοηθεί. Στην ένορκό του δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση ό,τι ο Ζήνωνος αναφέρει είναι ότι για την πρόθεση του Καθ' ου η αίτηση να πωλήσει τον εξοπλισμό που βρίσκεται στο εμπορευματοκιβώτιο και για το ότι προβαίνει σε συνεχή διαβήματα προς τον σκοπό αυτό έχει βάσιμες πληροφορίες. Κρίνω πως η αναφορά σε «βάσιμες πληροφορίες» είναι αναφορά σε εντελώς αόριστη πηγή. Πιο αόριστη ακόμα και από την αναφορά σε «κύκλους φιλικά προσκείμενους προς τους Εναγόμενους» που ως ανωτέρω αναφέρθηκε κρίθηκε ως αόριστη στην υπόθεση Resola (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου

(1998)1 ΑΑΔ 598. Στην υπόθεση Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ και άλλης

(1992)1 ΑΑΔ 1453 λέχθηκαν τα ακόλουθα στις σελίδες 1463-1464: «Η μαρτυρία η οποία υποστηρίζει την αίτηση παρέχεται με ένορκη δήλωση, όπως προβλέπεται στη Δ.

1. Η ένορκη δήλωση πρέπει να συνάδει με τους κανόνες που διέπουν τον καταρτισμό της και προβλέπονται στη Δ.
2. Ο ομνύων υπόκειται σε αντεξέταση εφόσο κρίνει τούτο αναγκαίο το Δικαστήριο ή κατόπιν αιτήσεως του αντιδίκου (Δ.39 θ. 1). Το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης πρέπει να έχει ως πηγή την προσωπική γνώση των γεγονότων από τον ομνύοντα· σε ενδιάμεσες αιτήσεις η ένορκη δήλωση μπορεί να αναφέρεται και σε γεγονότα για τα οποία δεν έχει προσωπική γνώση ο μάρτυρας, νοουμένου ότι αποκαλύπτει την πηγή από την οποία αντλείται η πληροφόρηση του. Το θέμα ρυθμίζεται από τις διατάξεις της Δ. 39 θ. 2, η οποία βασίζεται στους αγγλικούς Θεσμούς που ίσχυαν μέχρι το
3. Η Αγγλική νομολογία, ερμηνευτική των παλαιών Αγγλικών Θεσμών, υποστηρίζει ότι, ένορκη δήλωση η οποία δε βασίζεται σε γεγονότα για τα οποία ο καταθέτων έχει προσωπική γνώση και δεν αποκαλύπτει την πηγή πληροφοριών, είναι αντικανονική [βλ. In κ J.L. Young Manufacturing Company Limited [1900] 2 Ch. 753, C.A. και Lumley v. Osborne [1901] 1 K.B. 532]· ενώ ένορκη δήλωση η οποία βασίζεται σε πληροφορίες που παρέχονται από το δικηγόρο του διαδίκου, δε συνιστά μαρτυρία [In re Palmes [1901] W. Ν.
4. Βλ. επίσης The Annual Practice 1960, σσ. 922 μέχρι 923]. Η Δ.39 θ. 2 αποτελεί εξαίρεση από τον κανόνα που διέπει την απόδειξη γεγονότων, σύμφωνα με το δίκαιο της απόδειξης, που αποκλείει την εξ ακοής μαρτυρία. Όπως κάθε εξαίρεση από τον κανόνα και η εξαίρεση που προβλέπεται από τη Δ.39 θ.2 συναρτάται με την τήρηση των προϋποθέσεων που τίθενται για την επίκλησή της. Στην προκείμενη περίπτωση η ένορκη δήλωση η οποία στοιχειοθετεί την αίτηση, είναι πρόδηλα αντικανονική. Η πηγή προέλευσης των πληροφοριών της για τα ουσιώδη γεγονότα στα οποία αναφέρεται, όπως η φήμη και η εμπορική εύνοια που απολαμβάνουν τα προϊόντα των εφεσειόντων στην τοπική αγορά και διεθνώς, καθώς και οι συνέπειες από τις ενέργειες των εφεσιβλήτων, δεν αποκαλύπτονται. Το κενό δεν πληρώνεται με την πίστη της ομνύουσας για την ορθότητα των αόριστων πληροφοριών της. Υπό το φως των όσων στην πιο πάνω υπόθεση αναφέρθηκαν ο ισχυρισμός του Ζήνωνος ότι έχει βάσιμες πληροφορίες για την πρόθεση του Καθ' ου η αίτηση να αποξενώσει τα εμπορεύματα δεν συμμορφώνεται με την Διάταξη 39, θεσμός 2 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας. Συνακόλουθα για τον λόγο αυτό δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη και θα πρέπει να αγνοηθεί. Θα πρέπει, όμως, να σημειωθεί ότι η αρχή η οποία διατυπώθηκε στην υπόθεση Louis Vuitton v. Δερμοσάκ Λτδ κ.α.

(1992)1 ΑΑΔ 1453 φαίνεται να υπερκεράσθηκε από τον τροποποιητικό Νόμο 32(Ι)/2004 σύμφωνα με τον οποίο καμία μαρτυρία δεν αποκλείεται για τον λόγο και μόνο ότι είναι εξ' ακοής. Σχετική είναι η μεταγενέστερη απόφαση του Εφετείου στην υπόθεση Χριστάκης Αντωνίου Σοφιανού ν. Minas Makris Developers Ltd κ.α., Πολιτική Έφεση 378/08, ημερομηνίας 23.9.11. Στην πιο πάνω υπόθεση ο ενάγων / εφεσείων υπέβαλε αίτηση με την οποία ζητούσε την προσθήκη τρίτου εναγόμενου στην αγωγή, τροποποίηση του τίτλου της αγωγής και συνέχιση της διαδικασίας μεταξύ των υφισταμένων και του νέου διαδίκου. Το πρωτόδικο Δικαστήριο με αναφορά στην υπόθεση Louis Vuitton v. Δερμοσάκ Λτδ κ.α.

(1992)1 ΑΑΔ 1453 έκρινε ότι ο αιτητής είχε παραλείψει να αναφέρει στην ένορκό του δήλωση την πηγή των πληροφοριών του αναφορικά με συγκεκριμένο ισχυρισμό. Η παράλειψη αυτή κρίθηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο ότι καθιστούσε την ένορκο δήλωση αντικανονική και την υπό κρίση αίτηση μετέωρη. Λέχθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι οι τροποποιήσεις που υπέστη ο Περί Αποδείξεως Νόμος, Κεφ. 9, μετά την Louis Vuitton διαφοροποίησαν την προϋπάρχουσα κατάσταση με βάση τα νομολογηθέντα στην πιο πάνω υπόθεση. Από την πιο πάνω απόφαση φαίνεται ότι το γεγονός ότι ένας ενόρκως δηλών δεν αποκαλύπτει την πηγή της πληροφόρησής του αναφορικά με ένα ισχυρισμό τον οποίο εκθέτει στην ένορκό του δήλωση δεν καθιστά τον ισχυρισμό αυτό εκ προοιμίου μη αποδεκτή μαρτυρία. Και ότι όπως κάθε εξ' ακοής μαρτυρία έτσι και ο ισχυρισμός αυτός αποτελεί αποδεκτή μαρτυρία, το θέμα δε της αξιολόγησης του και πόσο βάρος θα πρέπει να προσδωθεί σε αυτόν επαφίεται στο Δικαστήριο. Το βάρος απόδειξης του υπό συζήτηση ισχυρισμού το φέρει ο Αιτητής. Το μόνο, όμως, που ο Αιτητής υποστηρίζει προς απόδειξή του είναι οι βάσιμες πληροφορίες που έλαβε. Μπορεί ο ισχυρισμός αυτός σύμφωνα με τα όσα στην προηγούμενη παράγραφο αναφέρονται να μην αποκλείεται ως μαρτυρία, δεν θεωρώ, όμως, ότι στην απουσία ισχυρισμών που να τον τεκμηριώνουν θετικά μπορώ σε αυτόν να προσδώσω οποιαδήποτε βαρύτητα. Συναφώς ο Αιτητής όφειλε για να τεκμηριώσει τον ισχυρισμό του να παραθέσει ισχυρισμούς που να καταδεικνύουν το βάσιμό του. Όπως, για παράδειγμα, την πηγή της πληροφόρησής του. Ή και ισχυρισμούς που να καταδεικνύουν την αλήθεια του. Βλέπομε, δηλαδή, ότι ακόμα και αν υπό το φως της απόφασης στην υπόθεση Χριστάκης Αντωνίου Σοφιανού ν. Minas Makris Developers Ltd κ.α., που πιο μνημονεύεται, θεωρηθεί ότι ο υπό συζήτηση ισχυρισμός του Ζήνωνος είναι αποδεκτή μαρτυρία καταλήγομε στον ίδιο παρονομαστή. Ότι, δηλαδή, αυτός δεν είναι εν τέλει αποδεκτός αν και στην βάση μιας διαφορετικής αιτιολογίας, ήτοι στο ότι καμία βαρύτητα δεν μπορεί να προσδωθεί σε αυτόν. Στην ένορκό του δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση ο Καθ' ου η αίτηση για τους λόγους που εξηγεί αρνείται τον ισχυρισμό του Ζήνωνος περί πρόθεσής του να αποξενώσει τα εμπορεύματα αναφέροντας, μεταξύ άλλων, ότι καμία πρόθεση δεν έχει προς την πιο πάνω κατεύθυνση. Αναφέρει, επίσης, ότι ο ισχυρισμός του Ζήνωνος είναι ανακριβής, γι' αυτό και ο τελευταίος στην ένορκό του δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση δεν αναφέρει την πηγή της πληροφόρησής του, όπως τα ονόματα των προσώπων που του έδωσαν τις πληροφορίες ως διατείνεται. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι αναφορικά με τον ισχυρισμό του περί άσκησης του επαγγέλματός του ο Καθ' ου η αίτηση είναι ιδιαίτερα λακωνικός και ταυτόχρονα ασαφής. Συγκεκριμένα στην παράγραφο 2Β της ένορκής του δήλωσης ισχυρίζεται ότι «Μαζί με τα επίδικα αντικείμενα βρίσκονται και άλλα αντικείμενα με τα οποία ασκώ το επάγγελμά μου και κανένα σκοπό δεν έχω να τα απαλλοτριώσω με οποιοδήποτε τρόπο». Προδήλως, με τα πιο πάνω ισχυρίζεται ότι εξακολουθεί να ασκεί το επάγγελμα του εστιάτορα και ότι για τον λόγο αυτό χρειάζεται τα επίδικα εμπορεύματα. Οπότε και δεν προτίθεται να τα αποξενώσει. Ο ισχυρισμός του όμως αυτός δεν προβάλλεται με θετικότητα και σαφήνεια. Αφενός, ο Καθ' ου η αίτηση δεν αρνείται ρητά τον ισχυρισμό του Ζήνωνος ότι τερμάτισε την λειτουργία του εστιατορίου, οπότε και για τον λόγο αυτό αποθήκευσε τα εμπορεύματα στο εμπορευματοκιβώτιο, αφετέρου, δεν αναφέρει πού ασκεί το επάγγελμά του σήμερα και ποιο εστιατόριο λειτουργεί. Ο Καθ' ου η αίτηση δεν παρέθεσε επαρκή στοιχεία προς την τελευταία κατεύθυνση. Και επομένως στην βάση των όσων αυτός αναφέρει στην ένορκό του δήλωση δεν έχω ικανοποιηθεί ότι σήμερα ασκεί το επάγγελμα του εστιάτορα. Από αυτό, όμως, όπως και από το ότι ο Καθ' ου η αίτηση έχει αποθηκεύσει τα εμπορεύματα σε εμπορευματοκιβώτιο δεν μπορώ να συμπεράνω ότι έχει και πρόθεση να τα αποξενώσει, κάτι το οποίο, άλλωστε, ρητά αρνείται στην παράγραφο 2Δ της ένορκής του δήλωσης. Υπό το φως όλων των πιο πάνω κρίνω ότι ο Αιτητής δεν απέσεισε το βάρος που είχε στους ώμους του να αποδείξει ότι ο Καθ' ου η αίτηση έχει πρόθεση να αποξενώσει τα εμπορεύματα. Συνεπώς το στοιχείο του κατεπείγοντος δεν συνέτρεχε με αποτέλεσμα η μονομερής έκδοση του διατάγματος να μην δικαιολογείτο. Υπό το φως των πιο πάνω το μονομερώς εκδοθέν διάταγμα θα πρέπει να ακυρωθεί. Συνακόλουθα το διάταγμα ημερομηνίας 23.9.14 ακυρώνεται. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Καθ' ου η αίτηση / Εναγόμενου και εναντίον του Αιτητή / Ενάγοντα όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι εισπρακτέα στο τέλος της διαδικασίας της αγωγής. (Υπ.) ............ Π. Μιχαηλίδης, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Αναφορά: Interim Order Subject: Civil / Other Actions / Interim cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο