Claridge Public Limited ν. Χαρούλλα Ανδρέου, Αρ. Αγωγής: 634/2015, 11/5/2015

(2002)1 Α.Α.Δ. 1802, σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του, προσθέτοντας ότι αυτό είναι το πραγματικό νόημα των επί του θέματος αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου και παρατηρώντας ότι αυτό συχνά παραγνωρίζεται στα Επαρχιακά Δικαστήρια τόσο από δικηγόρους όσο και από δικαστές με αποτέλεσμα η διαδικασία να γίνεται απαραδέκτως πολύπλοκη και μακρά. [ 5 ] Αναμφίβολα η προηγηθείσα ενδελεχής ετοιμασία της μαρτυρίας αλλά και των θέσεων αμφότερων των ευπαίδευτων δικηγόρων των διαδίκων έχει βοηθήσει στα μέγιστα και το Δικαστήριο ως πρός τη σύντομη εκδίκαση της αίτησης αλλά και την ετοιμασία αυτής της απόφασης. Η επικέντρωση δηλαδή της διαδικασίας στην ουσία της αίτησης και όχι στις λεπτομέρειες της, ασφαλώς έχει οδηγήσει και σε εξοικονόμηση δικαστικού χρόνου, προς όφελος βεβαίως όχι μόνο αμφότερων των διαδίκων αλλά και γενικότερα της απονομής της δικαιοσύνης. [ 6 ] Παρά και τις σχετικές παραμέτρους όπως αυτές έχουν καθοριστεί από τη νομολογία μας ως πρός την ορθή προσέγγιση εξέτασης του βασικού ερωτήματος το οποίο τίθεται προς εξέταση με αυτή την απόφαση θεωρώ πως πρώτα θα ήταν ορθό και δίκαιο όπως εξεταστούν ατομικά οι λόγοι ένστασης τους οποίους η εναγόμενη προέβαλε εναντίον της διατήρησης σε ισχύ των προσωρινών διαταγμάτων. [ 7 ] Σύμφωνα με τον πρώτο λόγο ένστασης η εναγόμενη εισηγείται πως το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου «...είναι αναρμόδιο να εκδικάσει την παρούσα αγωγή και/ή την αίτηση επειδή τα επίδικα ζητήματα εμπίπτουν στη σφαίρα του δημοσίου δικαίου και την αποκλειστική δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου στα πλαίσια της αναθεωρητικής του δικαιοδοσίας». Μάλιστα ο ευπαίδευτος συνήγορος της εναγόμενης πέραν και από την εισήγηση ως πρός την ακύρωση των προσωρινών διαταγμάτων με την τελευταία πρόταση της γραπτής αγόρευσης του καλεί το Δικαστήριο να απορρίψει την αγωγή λόγω της έλλειψης αρμοδιότητας του Επαρχιακού Δικαστήριου Πάφου. [ 8 ] Με όλο το σεβασμό έχω καταλήξει σε συμπέρασμα πως για σκοπούς εξέτασης του βασικού ερωτήματος το οποίο τίθεται με αυτή τη διαδικασία ότι όχι μόνο ο συγκεκριμένος λόγος ένστασης είναι αβάσιμος αλλά θεωρώ επίσης πως η εισήγηση για απόρριψη της αγωγής εντός του πλαισίου εκδίκασης της αίτησης για τα προσωρινά διατάγματα είναι πρόωρη και ότι αυτή δικονομικά προτρέχει και ξεφεύγει εντελώς από τα όσα έχει καθήκον το Δικαστήριο να εξετάσει ή η ενάγουσα να αντιμετωπίσει σε σχέση με την αίτηση υπό εξέταση. Βεβαίως το θέμα της εισήγησης ως πρός την αναρμοδιότητα του Επαρχιακού Δικαστήριου Πάφου σύμφωνα με τον πρώτο λόγο ένστασης τίθεται όχι μόνο σε σχέση με την εκδίκαση της αίτησης υπό εξέταση αλλά γενικότερα και της αγωγής. Διευκρινίζω όμως, όσο αυτόδηλο και να θεωρώ το συγκεκριμένο θέμα, πως το Δικαστήριο κατά την εκδίκαση αυτής της αίτησης δεν εξετάζει την οποιαδήποτε ενδεχομένως προδικαστική ένσταση στην έκθεση υπεράσπισης της εναγόμενης ή την οποιαδήποτε αίτηση της βάσει της Δ.27 των Διαδικαστικών Κανονισμών της Πολιτικής Δικονομίας. [ 9 ] Ασφαλώς το θέμα της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου μπορεί να τεθεί και εξεταστεί, ακόμη και αυτεπάγγελτα, σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας, όμως δεν θεωρώ ορθό ή δίκαιο η τελική εξέταση αυτού του θέματος να γίνει με τον τρόπο τον οποίο το θέμα αυτό έχει τεθεί, υπό μορφή λόγου ένστασης σε μία αίτηση βάσει της οποίας εκδόθηκαν τα επίδικα προσωρινά διατάγματα. Παράλληλα διευκρινίζω πως το Δικαστήριο εξετάζει τον πρώτο λόγο ένστασης στο πλαίσιο της διαδικασίας εκδίκασης της αίτησης για τα προσωρινά διατάγματα βάσει και των ενόρκων δηλώσεων προς υποστήριξη των αντίστοιχων θέσεων των διαδίκων ενώ υπενθυμίζω πως τα επίδικα θέματα ή και οι θέσεις γενικότερα των διαδίκων δεν έχουν αποκρυσταλλωθεί πλήρως με τη καταχώρηση των δικογράφων τους. [ 10 ] Όπως έχει θέσει η ίδια η ενάγουσα, το αγώγιμο δικαίωμα της αυτό προκύπτει ως αποτέλεσμα κατ΄ ισχυρισμό παράνομης επέμβασης από την εναγόμενη. Αναμφίβολα, τα όσα στοιχεία στα οποία με εντυπωσιακή επιμέλεια έχει αναφερθεί ο ευπαίδευτος συνήγορος της εναγόμενης, αναφορικά με το θέμα της δικαιοδοσίας, λαμβάνονται πολύ σοβαρά υπόψη από το Δικαστήριο. Δίχως όμως το Δικαστήριο να έχει πεισθεί ως πρός τη βασιμότητα του πρώτου λόγου ένστασης. [ 11 ] Θέτοντας το πολύ απλά η ενάγουσα ισχυρίζεται πως έχει άδεια χρήσης της κρατικής παραλιακής γης η οποία εκτείνεται μπροστά από το επίδικο ξενοδοχείο. Έχει μάλιστα παρουσιάσει μαρτυρία προς υποστήριξη αυτού του ισχυρισμού. Ενώ η εναγόμενη έχει επίσης παρουσιάσει μαρτυρία ως προς το ότι έχει άδεια παροχής υπηρεσιών επί της ίδιας παραλίας. Μάλιστα η ενάγουσα δεν αμφισβητεί ότι ο Δήμος Πάφου όντως έχει εκδώσει μία τέτοια άδεια. Απλά ισχυρίζεται πως κακώς εκδόθηκε αυτή η άδεια εφόσον η ίδια ήδη είχε σχετική άδεια χρήσης κρατικής γης το περιεχόμενο της οποίας αντιμάχεται ουσιαστικά είτε την εγκυρότητα της άδειας η οποία έχει δοθεί στην εναγόμενη από τον Δήμο Πάφου είτε ακόμη και τη δυνατότητα να είχε παρασχεθεί τέτοια άδεια. [ 12 ] Ασφαλώς και δεν διαφεύγει της προσοχής του Δικαστηρίου ότι η ενάγουσα δεν άσκησε είτε ιεραρχική προσφυγή είτε προσφυγή στο Ανώτατο Δικαστήριο αναφορικά με το αποτέλεσμα μίας διαδικασίας στην οποία συμμετείχε και ο διευθυντής του επίδικου ξενοδοχείου (τεκμήριο 9 στην ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της αίτησης). Εντούτοις, όπως είναι δυνατό σε αυτό το στάδιο να καθοριστεί η επίδικη διαφορά μεταξύ των διαδίκων την οποία καλείται το Δικαστήριο με την αγωγή την οποία η ενάγουσα καταχώρησε εναντίον της εναγόμενης να επιλύσει, δεν τίθεται θέμα εξέτασης της εγκυρότητας της άδειας η οποία έχει παρασχεθεί από τον Δήμο Πάφου προς την εναγόμενη. Η συγκεκριμένη άδεια υπάρχει ως έχει. Ενδεχομένως να τίθεται ως θέμα προς εξέταση περισσότερο κατά πόσο νομικά υπήρχε η δυνατότητα να είχε εκδοθεί η συγκεκριμένη άδεια. Όμως ακόμη και αυτό το θέμα δεν θα μπορούσε να εξουδετερώσει το γεγονός της ύπαρξης της συγκεκριμένης άδειας από τη στιγμή που αυτή έχει εκδοθεί και το Δικαστήριο δεν έχει βεβαίως οποιαδήποτε δικαιοδοσία αναφορικά με την ακύρωση αυτής της άδειας. Η άδεια αυτή υπάρχει ως ένας βασικός δεδομένος παράγοντας σε σχέση με τα όσα στοιχεία έχουν τεθεί υπόψη του Δικαστηρίου και η σημασία του δεν είναι δυνατό να αγνοηθεί από το Δικαστήριο σε σχέση και με τη δυνατότητα απόδειξης από την ενάγουσα της οποιασδήποτε παράνομης επέμβασης επί του επίδικου μέρους της παραλίας. [ 13 ] Σε τελική ανάλυση δύο διάδικοι ισχυρίζονται πως ο καθένας έχει άδεια αναφορικά με το επίμαχο μέρος της παραλίας. Εκ πρώτης όψεως όντως και οι δύο διάδικοι έχουν κάποιας μορφής άδεια. Η μία εκ των δύο διαδικών ενάγει την άλλη για παράνομη επέμβαση. Μάλιστα όπως χαρακτηριστικά το έθεσε ο ευπαίδευτος συνήγορος της εναγόμενης (παράγραφος 60 της γραπτής αγόρευσης του) είναι η εναγόμενη η οποία νομιμοποιείται να ζητά προσωρινή προστασία από το Δικαστήριο, παραπέμποντας σχετικά και στην Ζηντίλης ν. Ανδρέου κ. ά.

(1997)1 Α. Α. Δ.

1. Βεβαίως δεν το έχει πράξει καθώς ήδη έτυχε η ενάγουσα να έχει πρώτη καταχωρήσει αγωγή εναντίον της εναγόμενης. [ 14 ] Διερωτώμαι πραγματικά ποια θα ήταν η αντίδραση της εναγόμενης εάν η ενάγουσα την παρεμπόδιζε από το να ασκήσει τα δικαιώματα της σύμφωνα με την άδεια παροχής υπηρεσιών την οποία έχει εξασφαλίσει από τον Δήμο Πάφου. Πως θα προστάτευε τα δικά της δικαιώματα; Μία επιλογή βεβαίως ενδεχομένως θα ήταν η ίδια να προσέφευγε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου καθώς αυτή θα νομιμοποιείτο, σύμφωνα και με τη θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου της, να ζητήσει την προσωρινή προστασία του Δικαστηρίου. [ 15 ] Όπως αναφέρει σχετικά στις σελίδες 1609 έως 1610 της απόφασης Ζηντίλης (βλ. πιο πάνω) ο έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Κωνσταντινίδης Δ., ο εφεσείων είχε προσάγει μαρτυρία ως πρός την παράνομη δραστηριότητα που καταλόγιζε στους εφεσίβλητους με την τοποθέτηση αντικειμένων και θαλάσσιων ειδών στην ίδια περιοχή ασκώντας, χωρίς την απαιτούμενη άδεια, επιχείρηση παροχής υπηρεσιών και η υπόθεση εξετάστηκε πάνω στη βάση πως εξαιτίας αυτής της παράνομης δραστηριότητας επηρεαζόταν η επιχειρηματική δραστηριότητα την οποία ο εφεσείων διεξήγαγε με άδεια δυνάμει των διατάξεων του περί Προστασίας της Παραλίας Νόμου, Κεφ.
2. Όπως διευκρινίζεται στη συνέχεια (η υπογράμμιση είναι δική μου) η επιχειρηματική δραστηριότητα την οποία διεξήγαγε ο εφεσείων με άδεια δυνάμει των διατάξεων του σχετικού Νόμου «...παρά την πρόβλεψη ποινών ή ακόμη και δικαστικού διατάγματος, που όμως θα μπορεί να αφορά μόνο στη μετακίνηση αντικειμένων, θα ήταν δυνατό να αποκατασταθεί μόνο με αγωγή». [ 16 ] Αξίζει να σημειωθεί βεβαίως πως στην υπόθεση Ζηντίλης (βλ. πιο πάνω) δεν τέθηκε προς εξέταση θέμα δικαιοδοσίας είτε στο πρωτόδικο Δικαστήριο είτε στο Ανώτατο Δικαστήριο. Επιπλέον, αξιοσημείωτο είναι και το δεδομένο πως από όλες τις αυθεντίες τις οποίες έχει παρουσιάσει ο ευπαίδευτος συνήγορος της εναγόμενης επιμελώς και με ορθή αντίληψη του καθήκοντος ενός δικηγόρου ως πρός την αποκάλυψη ακόμη και αυθεντιών οι οποίες να μην υποστηρίζουν ευθέως ή πλήρως ή επαρκώς τη θέση την οποία προτείνει προς αποδοχή από το Δικαστήριο, η απόφαση Ζηντίλης (βλ. πιο πάνω) είναι και η μοναδική σε σχέση με την παροχή υπηρεσιών επί της παραλίας στην οποία αμφότεροι οι διάδικοι είναι ιδιώτες και ουσιαστικά διοικούμενοι δίχως ο ένας εκ των δύο να είναι διοικητικό όργανο. Σημαντική επομένως αυτή η συγκεκριμένη αυθεντία ως πρός το ερώτημα κατά πόσο αυτό το Δικαστήριο έχει όντως δικαιοδοσία όπως εκδικάσει την επίδικη διαφορά μεταξύ των διαδίκων σε αυτή την αγωγή. [ 17 ] Διευκρινίζεται δηλαδή πως το Δικαστήριο με την αγωγή της ενάγουσας δεν καλείται να εξετάσει αλλά και αποφασίσει ως πρός την εγκυρότητα μίας πράξης προσώπου δημοσίου δικαίου το οποίο ταυτόχρονα να είναι και διάδικος στην αγωγή. [ 18 ] Οφείλει η ενάγουσα προς απόδειξη της αξίωσης της εναντίον της εναγόμενης να αποδείξει ότι όντως αυτή επεμβαίνει παράνομα σε μέρος της παραλίας στο οποίο η ίδια έχει κατοχυρωμένα δικαιώματα χρήσης ή κατοχής. Εάν αποτύχει να αποδείξει την ύπαρξη τέτοιας παράνομης επέμβασης ασφαλώς και η αγωγή της θα απορριφθεί. Η ενάγουσα σε αυτή την προσπάθεια απόδειξης της αξίωσης της αναμφίβολα θα αναφερθεί στην άδεια χρήσης κρατικής γης η οποία έχει επισυναφθεί ως τεκμήριο 3 στην ένορκη δήλωση του ενόρκως δηλούντος προς υποστήριξη της αίτησης ως επίσης μάλλον και στο τεκμήριο 19, δηλαδή την επιστολή από το Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Πάφου. Όπως αναφέρει σχετικά ο ευπαίδευτος συνήγορος της εναγόμενης (στην παράγραφο 49 της γραπτής αγόρευσης του) οι ισχυρισμοί του ενόρκως δηλούντος προς υποστήριξη της αίτησης στις παραγράφους 25, 29 και 31 αλλά ούτε και του τεκμηρίου 19 στην ένορκη δήλωση του «... δεν είναι ορθοί αφού ούτε το Υπουργείο Εσωτερικών, ούτε το Κτηματολόγιο, ούτε ο Δήμος Πάφου είναι αρμόδια σώματα για να αποφασίσουν κατά πόσο το Τεκμήριο 3 είναι νόμιμο ή αν βρίσκεται σε ισχύ». Πρόσθεσε μάλιστα προφορικά πως αρμόδιο για να αποφασίσει γι΄ αυτό το θέμα είναι το ίδιο το Δικαστήριο. Ασφαλώς και θα συμφωνήσω με αυτή τη θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου της εναγόμενης. Σε οποιαδήποτε περίπτωση τα Δικαστήρια είναι αρμόδια προς καθορισμό των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των διαδίκων οι οποίοι επιλέγουν να προσφύγουν ενώπιον τους. [ 19 ] Η ίδια η εναγόμενη βεβαίως στην υπεράσπιση της λογικά θα αναφερθεί στην άδεια παροχής υπηρεσιών στην παραλία η οποία εκδόθηκε προς όφελος της σύμφωνα και με τον όρο 5.1 της συμφωνίας η οποία υπογράφηκε μεταξύ της και του Δήμου Πάφου (τεκμήριο Δ στην ένορκη δήλωση της εναγόμενης). Ασφαλώς και το Δικαστήριο καλείται σε κάποιο βαθμό να αποδεχτεί την ύπαρξη αυτής της άδειας ή να αποφασίσει αναφορικά με την εγκυρότητα ή νομιμότητα ή ισχύ είτε της άδειας χρήσης κρατικής γης είτε της άδειας παροχής υπηρεσιών στην παραλία η οποία εκδόθηκε από τον Δήμο Πάφου. Όμως αυτός δεν θα είναι ο σκοπός της διαδικασίας αλλά μέρος των επίδικων θεμάτων τα οποία θα εξεταστούν από το Δικαστήριο. Καθώς το Δικαστήριο θα εντάξει όλα τα σχετικά στοιχεία τα οποία θα τεθούν ενώπιον του κατά την ακροαματική διαδικασία υπό μορφή μαρτυρίας, στο όλο σχετικό νομοθετικό ή και νομολογιακό πλαίσιο και θα αποφασίσει κατά πόσο όντως η ενάγουσα θα έχει αποδείξει την κατ΄ ισχυρισμό παράνομη επέμβαση από την εναγόμενη. [ 20 ] Όμως δεν καλείται το Δικαστήριο να αποφασίσει εάν κακώς εκδόθηκε άδεια παροχής υπηρεσιών στην παραλία από τον Δήμο Πάφου ή να ασκήσει δικαιοδοσία ακύρωσης αυτής της άδειας. Ασφαλώς και δεν έχει τέτοιου είδους δικαιοδοσία το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου. Αντιθέτως το Δικαστήριο θα επικεντρωθεί στο ερώτημα κατά πόσο η ενάγουσα θα αποδείξει όντως την παράνομη επέμβαση από την εναγόμενη στο επίδικο μέρος της παραλίας. [ 21 ] Συνεπώς πραγματικά ο πρώτος λόγος ένστασης δεν κρίνεται βάσιμος και ως εκ τούτου απορρίπτεται. Θέτει όμως η εναγόμενη, δίχως βλάβη στο συγκεκριμένο λόγο ένστασης, επιπρόσθετα «και/ή διαζευκτικά ή διαδοχικά» άλλους έξι λόγους ένστασης. Οφείλω πραγματικά να επικροτήσω τον περιορισμό του αριθμού λόγων ένστασης στην ειδοποίηση για πρόθεση ένστασης της εναγόμενης καθώς παρατηρείται συχνά κατά την εκδίκαση αιτήσεων όχι μόνο μία αχρείαστα πολυάριθμη παράθεση λόγων ένστασης αλλά και η διατύπωση τους υπό διαζευκτική και παράλληλα συζευκτική μορφή αυξάνοντας ουσιαστικά με αυτό τον τρόπο και τον αριθμό τους. [ 22 ] Υπενθυμίζει σχετικά ο έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Νικήτας Δ., στη σελίδα 97 της Σοφοκλέους ν. Ταβελούδη κ. ά.

(2002)1 Α.Α.Δ. 92, τον επιτακτικό χαρακτήρα της τότε νέας διάταξης (Δ.48 θ. 4) αναφορικά με τον καθορισμό, στο σώμα της γραπτής ένστασης, των λόγων που την υποστηρίζουν και το συναφές καθήκον του συντάκτη της να τους εξειδικεύει με την καθαρότητα, λιτότητα έκφρασης και περιεκτικότητα, που πρέπει να χαρακτηρίζουν τη νομική γραφή καθώς δεν θα πρέπει να λησμονείται ότι ο συντάκτης της ένστασης δεν έχει μόνο καθήκον να πληροφορήσει τον αντίδικο του σε ποιούς ακριβώς λόγους έγκειται η ένσταση του, αλλά και ανάλογη υποχρέωση απέναντι στο Δικαστήριο. [ 23 ] Βεβαίως οφείλω να παρατηρήσω πως υπάρχει συζευκτική και παράλληλα διαζευκτική διατύπωση των λόγων ένστασης 2, 3 και 5 η οποία θα μπορούσε να αποφευχθεί δίχως όμως με αυτό τον τρόπο να διαπιστώνεται από το Δικαστήριο ότι καθίσταται τόσο δύσκολη η δυνατότητα αντίληψης της θέσης η οποία τίθεται με τον καθένα από τους συγκεκριμένους λόγους ένστασης αν και σε κάποιο βαθμό ουσιαστικά αναπόφευκτα αυξάνεται ο αριθμός των λόγων ένστασης εάν αυτοί οι λόγοι ένστασης ιδωθούν ως διαζευκτικά διατυπωμένοι. Εν πάση περιπτώσει, το Δικαστήριο στη συνέχεια θα εξετάσει τους λόγους ένστασης όπως αυτοί έχουν όντως διατυπωθεί. [ 24 ] Σύμφωνα με το δεύτερο λόγο ένστασης εισηγείται ο ευπαίδευτος συνήγορος της εναγόμενης πως η ενάγουσα παρουσίασε λανθασμένα στο Δικαστήριο ή απέκρυψε σχετικά γεγονότα και ενήργησε με έλλειψη καλής πίστης. [ 25 ] Κατ΄ αρχάς οφείλω να παρατηρήσω ότι προκάλεσε και εξακολουθεί να προκαλεί εντύπωση η επάρκεια αλλά και πληρότητα της αναφοράς των γεγονότων από την ενάγουσα ακόμη και σε σχέση με γεγονότα τα οποία θα μπορούσαν να είχαν επενεργήσει εναντίον της αποδοχής του αιτήματος της όταν αυτό τέθηκε για πρώτη φορά μονομερώς ενώπιον του Δικαστηρίου. Σε καμία περίπτωση δεν απέκρυψε η ενάγουσα το γεγονός ότι ο Δήμος Πάφου είχε προκηρύξει διαγωνισμό για την παραχώρηση αδειών παροχής υπηρεσιών στην επίδικη παραλία ή τη συμμετοχή εξ ονόματος του επίδικου ξενοδοχείου της εταιρείας η οποία είχε αναλάβει τη διαχείριση του επίδικου ξενοδοχείου ή την απόρριψη της προσφοράς η οποία έγινε με επιστολή του Δήμου Πάφου προς το ξενοδοχείο (τεκμήριο 10 στην ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της αίτησης) ή ακόμη και την παραχώρηση της σχετικής άδειας προς την εναγόμενη. [ 26 ] Θεωρώ πως ένα βασικά είναι το στοιχείο στο οποίο εστιάζεται η εισήγηση αναφορικά με την απόκρυψη γεγονότων από την ενάγουσα και αυτό είναι το τεκμήριο Α στην ένορκη δήλωση της εναγόμενης, δηλαδή η ανακοίνωση, ημερομηνίας 3/4/2015, σε σχέση με την υπογραφή συμβολαίου για την πώληση του επίδικου ξενοδοχείου. Υπενθυμίζω σχετικά πως ο ενόρκως δηλών προς υποστήριξη της αίτησης στις παραγράφους 12 και 13 της ένορκης δήλωσης του αναφέρεται σχετικά στις συμφωνίες οι οποίες έχουν σχέση με τη διαχείριση και υποδιαχείριση του επίδικου ξενοδοχείου. [ 27 ] Ασφαλώς και θα υπήρχε μία πληρέστερη εικόνα των γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου εάν επισυναπτόταν και το συγκεκριμένο έγγραφο στην ένορκη δήλωση του ενόρκως δηλούντος προς υποστήριξη της αίτησης. Όμως πραγματικά δεν διαπιστώνω ότι η επιλογή ή η παράλειψη αυτό να μην είχε επισυναφθεί έγινε με σκοπό να παραπλανηθεί το Δικαστήριο ή ότι η ενάγουσα είχε αποκρύψει κάποιο ουσιώδες γεγονός το οποίο εάν είχε περιέλθει εις γνώση του Δικαστηρίου θα οδηγούσε σε διαφορετική απόφαση του επί του προκειμένου. Ούτε και διαπιστώνεται ότι με αυτό τον τρόπο η ενάγουσα ενήργησε με έλλειψη καλής πίστης. [ 28 ] Αντιθέτως θεωρώ ότι η ενάγουσα παρουσίασε μία όσο το δυνατό πληρέστερη εικόνα του γεγονότος πως το καθεστώς διαχείρισης του επίδικου ξενοδοχείου επηρεαζόταν από πρόσφατες αλλαγές. Αξίζει επίσης να σημειωθεί πως αναδεικνύεται από το περιεχόμενο του τεκμηρίου Α στην ένορκη δήλωση της εναγόμενης πως το θέμα της ιδιοκτησίας του επίδικου ξενοδοχείου δεν είναι και τόσο απλό έτσι ώστε να είναι δυνατό να θεωρηθεί πως στο στάδιο έκδοσης των επίδικων προσωρινών διαταγμάτων η ενάγουσα είχε αποκρύψει οτιδήποτε ουσιώδες το οποίο θα μπορούσε να επιδράσει στην κρίση του Δικαστηρίου αναφορικά με την έκδοση ή μη των συγκεκριμένων διαταγμάτων. [ 29 ] Παραδείγματος χάριν, υπάρχει αναφορά ως πρός την ύπαρξη μετοχών της ενάγουσας σε άλλη εταιρεία με παρόμοιο όνομα με αυτό της αγοράστριας εταιρείας ενώ σύμφωνα και με την παράγραφο Β της ανακοίνωσης αναφέρεται πως η εταιρεία η οποία κατέχει το 40,53% του εκδομένου κεφαλαίου της ενάγουσας εταιρείας συμμετέχει με ποσοστό 48% στο εκδομένο κεφάλαιο της αγοράστριας εταιρείας του επίδικου ξενοδοχείου. Θέτοντας το όλο θέμα πολύ απλά αυτό το οποίο διαπιστώνεται είναι πως ακόμη και να είχε τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου κατά την ημερομηνία έκδοσης των επίδικων διαταγμάτων το συγκεκριμένο έγγραφο δεν θα ήταν δυνατό να κριθεί ότι αυτό δεν συνάδει με το όλο πνεύμα των ισχυρισμών του ενόρκως δηλούντος προς υποστήριξη της αίτησης όπως αυτοί παρατίθενται εντός των παραγράφων 12 και 13 της ένορκης δήλωσης του έτσι ώστε εν τέλει να οδηγούσε το Δικαστήριο σε διαφορετικό συμπέρασμα από αυτό της έκδοσης των επίδικων προσωρινών διαταγμάτων. Συνεπώς κρίνω ότι ο δεύτερος λόγος ένστασης δεν ευσταθεί και ως εκ τούτου απορρίπτεται ως αβάσιμος. [ 30 ] Αναφορικά με τον τρίτο λόγο ένστασης προτάσσεται η θέση ως προς το ότι υπήρξε μεγάλη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην καταχώρηση τόσο της αγωγής όσο και της αίτησης ενώ η ενάγουσα δεν υπέδειξε στο Δικαστήριο το στοιχείο του κατεπείγοντος ή άλλες περιστάσεις ώστε να δικαιολογείται η έκδοση των επίδικων προσωρινών διαταγμάτων χωρίς ειδοποίηση. [ 31 ] Πραγματικά θεωρώ ότι ο συγκεκριμένος λόγος ένστασης παραγνωρίζει την ύπαρξη μίας χρονικά συνολικής εικόνας των γεγονότων όπως αυτή τέθηκε υπόψη του Δικαστηρίου κατά την ημερομηνία έκδοσης των προσωρινών διαταγμάτων. Θεωρώ ότι η ενάγουσα προ της καταχώρησης της αγωγής και αίτησης της δεν παρέμεινε άπρακτη αλλά αντιθέτως κατέβαλε ουσιαστικές προσπάθειες να επιλύσει το όλο θέμα το οποίο είχε προκύψει, σύμφωνα βεβαίως με τη δική της θέση, ως πρός την παραχώρηση άδειας παροχής υπηρεσιών στην επίδικη παραλία προς την εναγόμενη, απευθυνόμενη κατ΄ επανάληψη τόσο στον Δήμο Πάφου όσο και στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Πάφου αλλά και στον τότε δικηγόρο της εναγόμενης προτού προχωρήσει στην καταχώρηση αγωγής εναντίον της εναγόμενης. [ 32 ] Διευκρινίζω δε πως δεν θεωρήθηκε από το Δικαστήριο ως η ορθή αφετηρία για τον υπολογισμό του χρόνου η ημερομηνία η οποία αναφέρεται στην απορριπτική επιστολή του Δήμου Πάφου προς το επίδικο ξενοδοχείο σε σχέση με την εξασφάλιση άδειας παροχής υπηρεσιών, δηλαδή 5/11/2014 (τεκμήριο 10 στην ένορκη δήλωση του ενόρκως δηλούντος προς υποστήριξη της αίτησης). Ούτε και η ημερομηνία της επιστολής (6/2/2015) του τότε δικηγόρου της εναγόμενης προς τον διευθυντή του επίδικου ξενοδοχείου η οποία και αποτέλεσε έναυσμα ανταλλαγής και άλλης αλληλογραφίας μεταξύ του τότε δικηγόρου της εναγόμενης και των δικηγόρων της ενάγουσας αλλά και αλληλογραφίας με τον Δήμο Πάφου και το Επαρχιακό Κτηματολόγιο Πάφου. [ 33 ] Η χρονική πτυχή των ημερομηνιών επί αυτών των επιστολών λαμβάνεται υπόψη ως μέρος του χρόνου ο οποίος αναλώθηκε από την ενάγουσα σε μία προσπάθεια εξώδικης διευθέτησης της εν τέλει διαμορφωθείσας επίδικης διαφοράς μεταξύ των διαδίκων. Κάποια καθυστέρηση απραξίας, σε σχέση τουλάχιστον με αυτές τις προσπάθειες, προκύπτει για περίπου ένα μήνα προ της καταχώρησης της αγωγής και της αίτησης για τα επίδικα προσωρινά διατάγματα όμως πραγματικά δεν κρίθηκε - όταν η αίτηση για πρώτη φορά τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου - ότι αυτή ήταν τέτοια έτσι ώστε να μην δικαιολογείται η έκδοση των προσωρινών διαταγμάτων χωρίς να δοθεί η οποιαδήποτε ειδοποίηση προς την εναγόμενη. [ 34 ] Ενώ βεβαίως, όπως αναφέρεται στην παράγραφο 29 της ένορκης δήλωσης προς υποστήριξη της αίτησης, η επίδικη παράνομη επέμβαση συνέβηκε στις 31/3/

1. [ 35 ] Υπό αυτές τις περιστάσεις πραγματικά δεν μπορώ να συμφωνήσω με τη θέση η οποία διατυπώνεται στον τρίτο λόγο ένστασης ως προς το ότι ουσιαστικά κατά την ημερομηνία έκδοσης των επίδικων προσωρινών διαταγμάτων προηγήθηκε μεγάλη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση από την ενάγουσα ως πρός την καταχώρηση της αγωγής και αυτής της αίτησης ή ότι η ενάγουσα δεν υπέδειξε στο Δικαστήριο το στοιχείο του κατεπείγοντος ή άλλες περιστάσεις έτσι ώστε να δικαιολογείτο η έκδοση των επίδικων προσωρινών διαταγμάτων χωρίς ειδοποίηση. Ως εκ τούτου και ο τρίτος λόγος ένστασης κρίνεται αβάσιμος και απορρίπτεται. [ 36 ] Σύμφωνα με τον τέταρτο λόγο ένστασης η ενάγουσα δεν έχει καταχωρήσει την έκθεση απαίτησης της μέχρι σήμερα. Πραγματικά διατηρώντας υπόψη το όλο χρονικό πλαίσιο εκδίκασης αυτής της αίτησης αλλά και τη σχετική δικονομική πρόνοια ως πρός την καταχώρηση έκθεσης απαίτησης της Δ.20 θ. 1 των Διαδικαστικών Κανονισμών της Πολιτικής Δικονομίας θεωρώ ότι το γεγονός πως η ενάγουσα δεν έχει καταχωρήσει την έκθεση απαίτησης της εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας των δέκα ημερών από την ημερομηνία καταχώρησης του σημειώματος εμφανίσεως της εναγόμενης στις 21/4/2015 δεν είναι δυνατό να κριθεί ως βάσιμος λόγος για ακύρωση των επίδικων προσωρινών διαταγμάτων. Ήδη όπως δήλωσε ο ευπαίδευτος συνήγορος της εναγόμενης, κατά την ίδια ημερομηνία της ακρόασης της αίτησης, η εναγόμενη είχε καταχωρήσει αίτηση για απόρριψη της αγωγής λόγω μή προώθησης της. Προφανώς βάσει της Δ.26 θ.
2. Αν και η αίτηση αυτή ακόμη δεν βρίσκεται εντός του φακέλου της αγωγής (μάλλον λόγω της επιφύλαξης αυτής της απόφασης και τη διατήρηση σε κατοχή του φακέλου από το Δικαστήριο δίχως αυτός να έχει επιστραφεί στο Πρωτοκολλητείο) το αίτημα αυτό βεβαίως θα εξεταστεί εντός του δικού του πλαισίου δίχως όμως να είναι δυνατό να γίνει δεκτός ο λόγος ένστασης ως έχει ή ουσιαστικά όπως αυτός επεκτάθηκε ή ακόμη και διαφοροποιήθηκε με την αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου της εναγόμενης ως προς το ότι η μη καταχώρηση της έκθεσης απαίτησης αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας και οδηγεί σε ακύρωση των επίδικων διαταγμάτων. Μάλιστα διερωτώμαι πραγματικά πως είναι δυνατό καν να παρομοιαστεί η περίπτωση υπό εξέταση με αυτή την αίτηση με τα χρονικά δεδομένα της Πολιτικής Έφεσης Αρ. Ε71/13, Melouskia Commercial Ltd κ. ά. ν. Chumachenko Alisa κ.α. ημερομηνίας 30/9/2014, στην οποία ο ευπαίδευτος συνήγορος της εναγόμενης αναφέρεται στη γραπτή αγόρευση του ως αυθεντία προς υποστήριξη του τέταρτου λόγου ένστασης. Ο τέταρτος λόγος ένστασης κρίνεται αβάσιμος και ως εκ τούτου απορρίπτεται. [ 37 ] Διαπιστώνεται πως στον πέμπτο λόγο ένστασης συμπλέκονται με συζευκτική και παράλληλα διαζευκτική διατύπωση διαφορετικά θέματα έτσι ώστε να προκαλείται μερικώς ακόμη και σύγχυση ως πρός την ορθή αντίληψη του συγκεκριμένου λόγου ένστασης. Εντούτοις θεωρώ πως παρέχεται η δυνατότητα εξέτασης του με ανάλογο διαχωρισμό των θεμάτων τα οποία εγείρονται. [ 37.1 ] Σύμφωνα με το πρώτο μέρος του πέμπτου λόγου ένστασης ελλείπει αναγκαίος διάδικος, δηλαδή ο Δήμος Πάφου. Τονίζω πως το θέμα αυτό εξετάζεται εντός του πλαισίου εξέτασης του βασικού ερωτήματος σε αυτή την απόφαση ως πρός το κατά πόσο τα επίδικα προσωρινά διατάγματα θα πρέπει να παραμείνουν σε ισχύ ή να ακυρωθούν. Δίχως δηλαδή να αποκλείεται και η μελλοντική εξέταση της συγκεκριμένης θέσης ανάλογα και με την ολοκλήρωση μίας πιο σαφής εικόνας των θέσεων των διαδίκων ανάλογα και με τη καταχώρηση των δικογράφων τους. Εντούτοις εντός του πλαισίου εξέτασης της αίτησης διερωτώμαι πραγματικά πως είναι δυνατό να προβάλλεται παράλληλα η θέση πως το Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας εκδίκασης της αγωγής και η θέση πως ελλείπει αναγκαίος διάδικος, δηλαδή ο Δήμος Πάφου, ουσιαστικά ως το διοικητικό όργανο το οποίο παραχώρησε στην εναγόμενη την άδεια παροχής υπηρεσιών στη παραλία. [ 37.2 ] Βεβαίως όπως διευκρινίζεται και εντός της ειδοποίησης για πρόθεση ένστασης οι υπόλοιποι λόγοι ένστασης προβάλλονται διαζευκτικά από τον πρώτο λόγο ένστασης. Συνεπώς με αυτή την έννοια θα μπορούσε να αποφευχθεί η διαπίστωση πως η μία θέση, ως πρός την έλλειψη δικαιοδοσίας, είναι αντιφατική με τη θέση ως πρός την έλλειψη αναγκαίου διαδίκου. [ 37.3 ] Εν πάση περιπτώσει, έχω εξετάσει την επιχειρηματολογία του ευπαίδευτου συνηγόρου επί του συγκεκριμένου θέματος και δεν διαπιστώνω πως το γεγονός της μη συνένωσης του Δήμου Πάφου ως διάδικου στην αγωγή θα πρέπει να έχει ως αποτέλεσμα την ακύρωση των επίδικων διαταγμάτων. Μάλιστα σε μεγάλο βαθμό η εις βάθος εξέταση του συγκεκριμένου θέματος θα οδηγούσε το Δικαστήριο σε ανεπίτρεπτη ουσιαστικά εξέταση της ουσίας της αγωγής. Κρίνω πως αυτό το μέρος του συγκεκριμένου λόγου ένστασης δεν ευσταθεί ως λόγος για ακύρωση των επίδικων προσωρινών διαταγμάτων. [ 37.4 ] Η συζευκτική αλλά και παράλληλα διαζευκτική διατύπωση του πέμπτου λόγου ένστασης οδηγεί σε συμπέρασμα πως ουσιαστικά η θέση πως η ενάγουσα κωλύεται να προωθεί την αγωγή και αίτηση συνδέεται άμεσα με τη θέση ως πρός την έλλειψη αναγκαίου διαδίκου. Ως εκ τούτου και αυτό το μέρος του συγκεκριμένου λόγου ένστασης κρίνεται αβάσιμο. [ 37.5 ] Εντύπωση προκαλεί το γεγονός πως συμπλέκεται με τα προαναφερόμενα μέρη του πέμπτου λόγου ένστασης μία τόσο βασική θέση σε σχέση με την εκδίκαση αίτησης για προσωρινό διάταγμα ως προς το ότι δηλαδή «...δεν υπάρχει καλή βάση αγωγής ούτε σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση ούτε ορατή πιθανότητα επιτυχίας των αξιώσεων...» της ενάγουσας. [ 38 ] Θεωρώ ότι τόσο η τελευταία θέση η οποία αναφέρεται στον πέμπτο λόγο ένστασης όσο και οι τελευταίοι δύο λόγοι ένστασης θα πρέπει να εξεταστούν εντός του γενικότερου πλαισίου εξέτασης των προϋποθέσεων οι οποίες συνήθως εξετάζονται κατά την εφαρμογή του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60). [ 39 ] Υπενθυμίζω απλά πως σύμφωνα με τον έκτο λόγο ένστασης σε περίπτωση «...που απορριφθεί η αίτηση ουδεμία ζημιά θα προκληθεί στους αιτητές ενώ αντίθετα η συνέχιση της ισχύος των διαταγμάτων θα προκαλέσει μεγάλη και ανεπανόρθωτη ζημιά στην καθ΄ης η αίτηση, που εν πάση περιπτώσει θα είναι πολλαπλάσια του ποσού που οι αιτητές κατέθεσαν ως εγγύηση, και επίσης θα προκαλέσει ζημιά στον Δήμο Πάφου». [ 40 ] Αναφορικά με το τελευταίο μέρος του συγκεκριμένου λόγου ένστασης διερωτώμαι πραγματικά πως καλείται το Δικαστήριο να εξετάσει την πρόκληση ζημιάς στον Δήμο Πάφου. Ο Δήμος Πάφου δεν είναι διάδικος σε αυτή την αγωγή. Ούτε και έχει παρέμβει σε αυτή τη διαδικασία σύμφωνα με τη Δ.48 θ. 8

(4). Οι δικηγόροι της εναγόμενης ασφαλώς δεν εκπροσωπούν τον Δήμο Πάφου. Ως εκ τούτου δεν το θεωρώ ορθό και δίκαιο το Δικαστήριο να εξετάσει αυτό το μέρος του λόγου ένστασης. Το Δικαστήριο θα περιοριστεί σε εξέταση του υπόλοιπου μέρους του έκτου λόγου ένστασης, εάν αυτό κριθεί αναγκαίο. [ 41 ] Σύμφωνα με τον έβδομο λόγο ένστασης η ενάγουσα απέτυχε να αποσείσει το βάρος ότι η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ της. [ 42 ] Έχοντας υπόψη πως το Δικαστήριο θα εξετάσει πιο κάτω σε σχέση με την εξέταση των προαναφερόμενων λόγων ένστασης την εφαρμογή του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/60)θεωρώ ότι αξίζει μία σύντομη υπενθύμιση των όσων προνοούνται σχετικά από τη νομολογία σε σχέση με αυτό το θέμα στο βαθμό στον οποίο αυτά κρίνονται σχετικά με την αίτηση υπό εξέταση με αυτή την απόφαση. Η σύνοψη η οποία ακολουθεί βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε σχετική ανάλυση στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Parico Aluminium Designs Limited v. Muskita Aluminium Co Ltd

(2002)1 Α.Α.Δ. 2015, η οποία βασίζεται σε Αγγλική νομολογία με ιδιαίτερη αναφορά στις παραγράφους 620 και 621 της 12ης έκδοσης του συγγράμματος Copinger and Skone James on Copyright, δίχως βεβαίως παράλληλα να γίνεται ο διαχωρισμός των τριών προϋποθέσεων οι οποίες ρητά προβλέπονται από το άρθρο 32. Αναφέρεται όμως επίσης πως στη διαδικασία του προσωρινού διατάγματος το έργο του Δικαστηρίου περιορίζεται στη διαπίστωση του κατά πόσο ικανοποιούνται οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Νόµου 14/60 (Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου

(1995)1 Α. Α. Δ. 248). Ενώ επίσης υπάρχει αναφορά και στην Επίσημος Παραλήπτης κ. ά. ν. Νicantony Trading Co Ltd

(1998)1Γ Α. Α. Δ. 1653 αλλά και σε απόσπασμα από αυτή ως προς το ότι στο στάδιο εκδίκασης αίτησης για συντηρητικό διάταγµα το Δικαστήριο θα πρέπει απλά να ικανοποιηθεί ότι υπάρχει συζητήσιµη υπόθεση και ότι υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας. [ 43 ] Όπως αναφέρεται σχετικά στις σελίδες 2040 έως 2041 ένα παρεμπίπτον διάταγμα συνιστά μια προσωρινή δυνητική και εξαιρετική θεραπεία η οποία προσφέρεται προτού τα δικαιώματα των διαδίκων αποφασιστούν τελικά. Δεν είναι σωστό για το δικαστήριο να αποφασίσει δύσκολα νομικά σημεία τα οποία χρειάζονται λεπτομερή επιχειρηματολογία και ώριμη εξέταση καθότι αυτά αποτελούν ζητήματα που πρέπει να εξετάζονται στη δίκη. Ως πρός την ύπαρξη μίας συζητήσιμης υπόθεσης αυτό που πρέπει να αποκαλύπτεται είναι ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση και ότι ο ενάγων έχει προοπτικές επιτυχίας οι οποίες υφίστανται στην ουσία και στην πραγματικότητα. Ο ενάγων δεν υπέχει υποχρέωση, όπως ήταν προηγουμένως η αντίληψη, να αποδείξει ότι έχει ισχυρή εκ πρώτης όψεως υπόθεση ή εκ πρώτης όψεως υπόθεση ή ακόμα πιθανότητα ότι θα επιτύχει στη δίκη. Το βάρος στον ενάγοντα είναι λιγότερο καθώς θα πρέπει να αποδείξει ότι έχει συζητήσιμη υπόθεση. Θα πρέπει να αποφεύγεται η εξέταση θέσεων και εισηγήσεων η οποία θα ισοδυναμούσε με εξέταση και διατύπωση κρίσης ως προς την ύπαρξη των ουσιαστικών δικαιωμάτων, ενώ αυτό που χρειάζεται είναι σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης τους. [ 44 ] Δηλαδή αυτό το οποίο θα πρέπει να κριθεί και σε σχέση με το προτεινόμενο αγώγιμο δικαίωμα υπό εξέταση με αυτή την απόφαση είναι εάν διατηρώντας υπόψη τα όσα έχουν τεθεί υπόψη του Δικαστηρίου υπάρχουν όντως σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης των επιδίκων δικαιωμάτων της ενάγουσας έτσι ώστε να παρέχεται η δυνατότητα κατάληξης σε συμπέρασμα ως πρός την ύπαρξη μίας συζητήσιμης υπόθεσης αναφορικά με το ενδεχόμενο να υπάρχει παράνομη επέμβαση στο επίδικο μέρος της παραλίας από την εναγόμενη. Παράλληλα όμως θα πρέπει να εξεταστεί από το Δικαστήριο και το ερώτημα κατά πόσο η ενάγουσα έχει ορατή πιθανότητα να δικαιούται στις θεραπείες τις οποίες αξιώνει με την αγωγή της. [ 45 ] Σε σχέση και με την πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32, έχοντας υπόψη τα όσα στοιχεία έχουν τεθεί υπόψη του Δικαστηρίου κρίνω ότι όντως υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση. Καθώς δηλαδή η ενάγουσα προβάλει την ύπαρξη μίας άδειας χρήσης κρατικής γης και η οποία εκ πρώτης όψεως της παρέχει το αγώγιμο δικαίωμα εναντίον της εναγόμενης αναφορικά με την κατ΄ ισχυρισμό παράνομη επέμβαση στο επίδικο μέρος της παραλίας. Καθώς, ανεξαρτήτως και της ύπαρξης της άδειας παροχής υπηρεσιών στην παραλία η οποία έχει εκδοθεί προς όφελος της εναγόμενης, εντούτοις η ενάγουσα προβάλει ως θέση επί της οποίας βασίζει και το αγώγιμο δικαίωμα της πως υπάρχει παράνομη επέμβαση επί του επίδικου μέρους της παραλίας σε σχέση με το οποίο η ίδια έχει άδεια χρήσης. Θεωρώ δηλαδή ότι η ενάγουσα αποδεικνύει ότι εγείρεται κάποιο σοβαρό θέμα προς εκδίκαση κατά τη δίκη και πως έχει κατά συνέπεια μία συζητήσιμη υπόθεση. [ 46 ] Βεβαίως σε σχέση με τη δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32, θα πρέπει στη συνέχεια το Δικαστήριο να εξετάσει κατά πόσο η ενάγουσα έχει ορατή πιθανότητα να δικαιούται στις θεραπείες τις οποίες αξιώνει με την αγωγή της. Σύμφωνα με τη νομολογία μας η έννοια αυτής της πιθανότητας περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο απόδειξης στις αστικές υποθέσεις. Η πιθανότητα στα πλαίσια της επιφύλαξης του άρθρου 32

(1)του Νόμου 14/60, απαιτεί από την ενάγουσα να δείξει ένα ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας (Odysseos v. Pieris Estates and Others

(1982)1 C.L.R. 557). [ 47 ] Αναμένεται δηλαδή από την ενάγουσα να καταδείξει ότι έχει μια ορατή δυνατότητα επιτυχίας. Πραγματικά, διατηρώντας υπόψη τα όσα στοιχεία έχουν τεθεί υπόψη του Δικαστηρίου υπό μορφή μαρτυρίας αλλά και τη διαχρονική διαμόρφωση του σχετικού νομοθετικού πλαισίου, δεν έχω ικανοποιηθεί έστω και στο ελάχιστο ουσιαστικά επίπεδο το οποίο εφαρμόζεται σε διαδικασία εκδίκασης αίτησης για τη διατήρηση ή ακύρωση προσωρινού διατάγματος ότι η ενάγουσα έχει οτιδήποτε πέραν από κάποια αμυδρή δυνατότητα ή πιθανότητα να αποδείξει τελικά, εξαιτίας και της άδειας χρήσης κρατικής γης η οποία της παραχωρήθηκε το 1994, ότι η εναγόμενη, ως κάτοχος άδειας παροχής υπηρεσιών στο επίδικο μέρος της παραλίας, θα επεμβαίνει παράνομα σε αυτό έτσι ώστε ως συνέπεια η ενάγουσα να έχει το δικαίωμα να συνεχίσει να αποτρέπει αυτή την παράνομη επέμβαση με τη διατήρηση σε ισχύ των επίδικων διαταγμάτων. [ 48 ] Επομένως, αφού και το Δικαστήριο πρώτα εξέτασε μονομερώς την αίτηση αλλά στη συνέχεια είχε την ευκαιρία να εξετάσει και τις θέσεις της εναγόμενης αλλά και την επιχειρηματολογία του ευπαίδευτου συνηγόρου της, κρίνω ότι όντως η ενάγουσα δεν έχει ορατή πιθανότητα να δικαιούται στις θεραπείες τις οποίες αξιώνει με την αγωγή της. Τονίζω και πάλι πως η κρίση αυτή του Δικαστηρίου καθορίζεται εντός του πλαισίου εκδίκασης της αίτησης για τα προσωρινά διατάγματα και όχι σε σχέση με την ουσία της αγωγής. Επομένως, διατηρώντας υπόψη ότι η ενάγουσα απέτυχε να αποδείξει το αναμενόμενο ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας ασφαλώς και δεν παρέχεται οποιαδήποτε άλλη ενδεδειγμένη αλλά και δίκαιη επιλογή στο Δικαστήριο από την ακύρωση των προσωρινών διαταγμάτων τα οποία εκδόθηκαν στις 17/4/2015. [ 49 ] Επιπλέον, θεωρώ πως δεν είναι απαραίτητο όπως το Δικαστήριο εξετάσει οποιοδήποτε άλλο λόγο ένστασης ή μέρος αυτού. Όπως, παραδείγματος χάριν, η πρόκληση ανεπανόρθωτης ζημιάς προς την εναγόμενη ή το ισοζύγιο της ευχέρειας, όπως ασφαλώς θα έπραττε εάν η ενάγουσα είχε ικανοποιήσει τη δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32. [ 50 ] Συνεπώς, αμφότερα τα επίδικα διατάγματα ημερομηνίας 17/4/2015 ακυρώνονται ενώ διατηρώντας υπόψη και το αποτέλεσμα εκδίκασης της αίτησης δεν διαπιστώνω να υπάρχει οποιοσδήποτε λόγος έτσι ώστε τα έξοδα της να μην επιδικαστούν υπέρ της επιτυχούσας διαδίκου. Ως εκ τούτου τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ της εναγόμενης και εις βάρος της ενάγουσας όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο μετά και από την αποπεράτωση της αγωγής. Μ. Α. Ματθαίου Α. Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο