← Κύπρος

Γιαννάκης Πολυβίου κ.α. ν. M. C. N. V. GEORGIOU TRADING CO. LTD. κ.α., Αρ. Αγωγής: 2702/13, 6/5/2015

Γιαννάκης Πολυβίου κ.α. ν. M. C. N. V. GEORGIOU TRADING CO. LTD. κ.α., Αρ. Αγωγής: 2702/13, 6/5/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2015:A68 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον :- Μ. Α. Ματθαίου Α. Ε. Δ. Αρ. Αγωγής :- 2702 / 13 Μεταξύ:-

  1. Γιαννάκης Πολυβίου
  2. Στέλιος Γ. Πολυβίου
  3. Ελένη Πολυβίου Και
  4. M. C. N. V. GEORGIOU TRADING CO. LTD.
  5. Νίκος Γεωργίου
  6. Μαρία Γεωργίου
  7. Νατάσα Ν. Γεωργίου ΚΑΙ ΔΙ΄ ΑΝΤΑΞΙΩΣΕΩΣ
  8. M. C. N. V. GEORGIOU TRADING CO. LTD.
  9. Νίκος Γεωργίου
  10. Μαρία Γεωργίου
  11. Νατάσα Ν. Γεωργίου Και
  12. Γιαννάκης Πολυβίου
  13. Στέλιος Γ. Πολυβίου
  14. Ελένη Πολυβίου
  15. Βαλεντίνο Πολυβίου
  16. Νεόφυτο Πολυβίου Αίτηση Προσωρινών Διαταγμάτων Ημερομηνίας 10/2/2014 Ημερομηνία :- Τετάρτη 6η Μαίου 2015 Για τους ενάγοντες - αιτητές :- κα. Αρίστη Κορακίδου Μακρίδου Για ν΄ ακούσει απόφαση :- κα. Αρίστη Κορακίδου και κα. Κατερίνα Χριστοφόρου Για τους εναγόμενους - Καθ΄ ων η αίτηση :- κα. Ελπίδα Κνέκνα για Π. Κλεοβούλου Δ. Ε. Π. Ε. Ν. Παπαθεοχάρους και Σία Δ. Ε. Π. Ε. Για ν΄ ακούσει απόφαση :- Καμία Εμφάνιση ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ [ 1 ] Με σχετική απόφαση του το Δικαστήριο στις 7/2/2014 ακύρωσε προσωρινό διάταγμα το οποίο είχε εκδοθεί στις 2/10/2013 (η οποία στο εξής θα καλείται η «ακυρωτική απόφαση»). Στις 10/2/2014 καταχωρήθηκε έφεση εναντίον αυτής της ακυρωτικής απόφασης. [ 2 ] Κατά την ίδια ημερομηνία το Δικαστήριο εξέδωσε προσωρινά διατάγματα με τα οποία διατάσσονταν, πρώτο, η αναστολή της ισχύς της απόφασης ημερομηνίας 7/2/2014 μέχρι εκδίκασης της έφεσης και δεύτερο, η συνέχιση της ισχύς του προσωρινού διατάγματος ημερομηνίας 2/10/2013 μέχρι εκδίκασης της έφεσης. [ 3 ] Υπενθυμίζω πως σύμφωνα με το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 2/10/2013 οι εναγόμενοι διατάσσονταν όπως μην πληρώσουν οποιοδήποτε ποσό χρημάτων από το τίμημα το οποίο θα λάμβαναν από την πώληση επιχείρησης πρατηρίου πετρελαιοειδών μέχρι ποσού €131.400 σε οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο εκτός από τους ενάγοντες. [ 4 ] Ήδη από τις 7/2/2014 είχε δοθεί γραπτή εντολή μεταφοράς από την εναγόμενη 1 ολόκληρου του ποσού των €129.722 σε λογαριασμό τρίτου προσώπου. Προφανώς αυτή εκτελέστηκε προτού ενημερωθεί σχετικά το Ελληνικό Συνεργατικό Ταμιευτήριο Πάφου αναφορικά με τα προσωρινά διατάγματα ημερομηνίας 10/2/2014, τα οποία αποτελούν το αντικείμενο αυτής της αίτησης. Σχετικό είναι το τεκμήριο 2 επισυνημμένο στην ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της αίτησης ημερομηνίας 11/2/
  17. [ 5 ] Ως αποτέλεσμα οι ενάγοντες αιτήθηκαν και εξασφάλισαν την έκδοση νέου προσωρινού διατάγματος στις 11/2/
  18. Σύμφωνα με αυτό το προσωρινό διάταγμα δεσμεύτηκε το ποσό των €129.722 το οποίο είχε μεταφερθεί σε λογαριασμό τρίτου προσώπου μέχρι εκδίκασης της έφεσης εναντίον της απόφασης ημερομηνίας 7/2/
  19. [ 6 ] Εισηγήθηκε η ευπαίδευτη δικηγόρος των εναγόντων πως το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 11/2/2014 αποτελεί προέκταση των προσωρινών διαταγμάτων ημερομηνίας 10/2/
  20. Θα συμφωνήσω με αυτή τη θέση. Όντως ο σκοπός και του τελευταίου διατάγματος ήταν η δέσμευση ενός συγκεκριμένου ποσού κατ΄ επέκταση της διατήρησης σε ισχύ του προσωρινού διατάγματος ημερομηνίας 2/10/2013 και της αναστολής της ισχύος της ακυρωτικής απόφασης ημερομηνίας 7/2/2014 αμφότερες από τις οποίες συνέπειες είχαν ήδη εξασφαλιστεί από τους ενάγοντες με την έκδοση των διαταγμάτων ημερομηνίας 10/2/
  21. [ 7 ] Παρά και την ιστορική διαδρομή της οποιασδήποτε απαγόρευσης βάσει προσωρινού διατάγματος και τα τρία στάδια έκδοσης απαγορευτικών διαταγμάτων τα οποία περιγράφονται πιο πάνω (δηλαδή, στις 2/10/2013, 10/2/14 και 11/2/2014) θεωρώ ότι το βασικό ερώτημα το οποίο εξετάζεται με αυτή την απόφαση είναι κατά πόσο θα πρέπει να παραμείνουν σε ισχύ διατάγματα με τα οποία το Δικαστήριο ανάστειλε είτε άμεσα (με τα διατάγματα ημερομηνίας 10/2/14) είτε έμμεσα (με το διάταγμα ημερομηνίας 11/2/2014) την ισχύ δικής του ακυρωτικής απόφασης μέχρι και την εκδίκαση της έφεσης η οποία ασκήθηκε εναντίον της. [ 8 ] Αγνοώντας ουσιαστικά αυτό το ερώτημα οι ίδιοι οι διάδικοι επέλεξαν να εμπλακούν σε μία αχρείαστα εκτεταμένη παράθεση ισχυρισμών ωσάν να δικαζόταν η αγωγή επί της ουσίας της ή ακόμη και σάν να δικαζόταν εκ νέου η αίτηση βάσει της οποίας αρχικά εκδόθηκε το διάταγμα ημερομηνίας 2/10/2013 και στη συνέχεια η απόφαση ημερομηνίας 7/2/
  22. [ 9 ] Ασφαλώς και δεν θα ήταν ορθό να δικάσει εκ νέου το Δικαστήριο την αίτηση ημερομηνίας 2/10/2013 η οποία οδήγησε και στην έκδοση της απόφασης εναντίον της οποίας έχει ασκηθεί το ένδικο δικαίωμα της έφεσης. Δίχως βεβαίως αυτό το δεδομένο να εμποδίζει το Δικαστήριο από το να λάβει υπόψη του το περιεχόμενο της συγκεκριμένης απόφασης έτσι ώστε να κρίνει κατά πόσο ικανοποιούνται οι απαραίτητες προϋποθέσεις για άσκηση της αναγνωρισμένης από τη νομολογία μας εξουσίας αναστολής της ακυρωτικής απόφασης μέχρι και την εκδίκαση της έφεσης. [ 10 ] Θεωρώ πως μία αναφορά στη νομική πτυχή του όλου θέματος θα βοηθήσει ως πρός την καλύτερη κατανόηση της αιτιολόγησης αυτής της απόφασης. [ 11 ] Βασική αυθεντία από τη νομολογία μας είναι η Aspis Liberty Life Insurance Public Co. Ltd. v. Λεονώρας άλλως γνωστή Νόρα Σιακατίδου

(2011)1Γ Α. Α. Δ. 1816, εντός της οποίας υπάρχουν ιδιαίτερα χρήσιμες αλλά και επεξηγηματικές αναφορές σε προηγούμενη νομολογία (βλ. σχετικά Erinford Properties Ltd v Cheshire County Council [1974] 2 All ER 448, Tafco v. Ship "Lambros L" and her cargo (No. 2)
(1977)1 C.L. R. 159, Ocean Corporation Ltd v. Novorossijskrybprom Company Ltd. (Αρ. 2)
(1996)1 (Β) Α. Α. Δ. 1154, Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ. κ. ά. (Αρ. 3)
(2005)1 (Β) Α. Α. Δ. 1255 και Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ. κ. ά.
(2005)1 (Β) Α. Α. Δ. 1523). [ 12 ] Όπως χαρακτηριστικά θέτει το όλο θέμα, στη σελίδα 1820, ο έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Κληρίδης Δ. (όπως ήταν τότε) σε σχέση με την απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου αυτό το οποίο εξεταζόταν ήταν «...η δυνατότητα έκδοσης από το Επαρχιακό Δικαστήριο διατάγματος με το οποίο να παραμένει σε ισχύ προσωρινό απαγορευτικό διάταγμα, η ισχύς του οποίου τερματίστηκε κατόπιν ακρόασης, μέχρι την εκδίκαση έφεσης με την οποία προσβάλλεται η απόφαση για τον τερματισμό της ισχύος του διατάγματος». [ 13 ] Η δε κατάληξη του Ανωτάτου Δικαστηρίου επί του συγκεκριμένου ερωτήματος ήταν ως ακολούθως. [ 14 ] Κατ΄ αρχάς επισημάνθηκε το εξής σημαντικό δεδομένο. Σε περίπτωση κατά την οποία το πρωτόδικο Δικαστήριο το οποίο ακυρώνει και τερματίζει την ισχύ ενός διατάγματος, παράσχει νέα θεραπεία η οποία θα επαναφέρει την ισχύ του διατάγματος όχι μέχρι την εκδίκαση της αγωγής, αλλά μέχρι την εκδίκαση και πλήρη αποπεράτωση έφεσης που ασκήθηκε με την οποία προσβάλλεται η ορθότητα της ακυρωτικής απόφασης, αυτό θα οδηγούσε στο εξής αποτέλεσμα. Με αυτό τον τρόπο το Δικαστήριο θα παρείχε μία μακράς διάρκειας θεραπεία με την οποία για αόριστο αλλά και μακρό χρόνο (δηλαδή, μέχρι την εκδίκαση της έφεσης) θα επαναφερόταν η ισχύς ενός διατάγματος το οποίο θα είχε προηγουμένως ακυρωθεί. [ 15 ] Σαφώς δηλαδή επισημαίνεται από το Ανώτατο Δικαστήριο η δραστικότητα μίας τέτοιας θεραπείας ιδιαίτερα δε διατηρώντας υπόψη πως με αυτή θα ακυρωνόταν ουσιαστικά για ένα μακρό χρονικό διάστημα μία απόφαση του Δικαστηρίου μετά και από την εκδίκαση μίας αίτησης με την οποία θα είχε ήδη εξετάσει τα γεγονότα και καταλήξει σε αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό το οποίο θα επιδιωκόταν με την απόδοση τέτοιας θεραπείας. [ 16 ] Διατηρώντας υπόψη αυτό το αποτέλεσμα το Ανώτατο Δικαστήριο εξέφρασε την άποψή πως, μια τέτοια εξουσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου (σελίδα 1829) «...δεν θα πρέπει να ασκείται παρά μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις κατά τις οποίες καταδεικνύεται όχι απλά ότι θα εδικαιολογείτο η αναστολή εκτέλεσης μιας δικαστικής απόφασης, αλλά μόνο εκεί όπου καταδεικνύεται ή έχει μεσολαβήσει ή αποκαλυφθεί τέτοια κατάσταση πραγμάτων ώστε να υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο ανατροπής της ακυρωτικής απόφασης και η ύπαρξη σοβαρών επιπτώσεων από τη μη απόδοση θεραπείας". [ 17 ] Στη συγκεκριμένη περίπτωση, κρίθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο, πως οι λόγοι οι οποίοι προβάλλονταν ως λόγοι έφεσης αναφορικά με την ορθότητα της πρωτόδικης ακυρωτικής απόφασης, δεν περιείχαν οτιδήποτε πέραν του να στοιχειοθετούν μια συζητήσιμη υπόθεση αναφορικά με την ορθότητα του ευρήματος του πρωτόδικου Δικαστηρίου σε σχέση με τη διαπίστωση καθυστέρησης εκ μέρους της αιτήτριας όπως αποταθεί έγκαιρα στο Δικαστήριο και της μη κατάδειξης του στοιχείου του κατεπείγοντος. Ενώ σε σχέση με τις επαπειλούμενες επιπτώσεις από τη μη απόδοση της ζητούμενης θεραπείας μετά και από την ακυρωτική απόφαση, «...η εφεσείουσα έχει προτάξει τη συνήθη περίπτωση κατά την οποία η μη δέσμευση περιουσιακών στοιχείων με απαγορευτικό διάταγμα, δυνατό να έχει ως αποτέλεσμα τη μη ικανοποίηση της απαίτησης της εφεσείουσας και η ασκηθείσα έφεση δυνατό να καταστεί άνευ αντικειμένου». Όπως κρίθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο, υπό αυτές τις περιστάσεις, δεν δικαιολογείτο η παρέμβαση του σε σχέση με την απόρριψη του πρωτόδικου Δικαστηρίου του αιτήματος για αναστολή εφαρμογής της ακυρωτικής του απόφασης μέχρι την εκδίκαση της έφεσης. [ 18 ] Πραγματικά διατηρώντας υπόψη τα όσα αναφέρονται πιο πάνω και εφαρμόζοντας αυτή την προσέγγιση στα δεδομένα της περίπτωσης υπό εξέταση με αυτή την απόφαση διαπιστώνω πως αυτή δεν ανήκει σε οποιαδήποτε κατηγορία εξαιρετικών περιπτώσεων από τις οποίες να καταδεικνύεται όχι απλά ότι θα εδικαιολογείτο η αναστολή εκτέλεσης της ακυρωτικής απόφασης ημερομηνίας 7/2/2014 αλλά ούτε και καταδεικνύεται ή έχει μεσολαβήσει ή αποκαλυφθεί τέτοια κατάσταση πραγμάτων ώστε να υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο ανατροπής της ακυρωτικής απόφασης και η ύπαρξη σοβαρών επιπτώσεων από τη μη απόδοση θεραπείας. [ 19 ] Δόθηκε η ευκαιρία στους ενάγοντες με την έκδοση των προσωρινών διαταγμάτων ημερομηνίας 10/2/2014 αλλά και του προσωρινού διατάγματος ημερομηνίας 11/2/2014 να πείσουν το Δικαστήριο, αφού βεβαίως δόθηκε και η ευκαιρία στους εναγόμενους να ακουστούν επί του θέματος, πως η δική τους περίπτωση ανήκει στην προαναφερόμενη κατηγορία εξαιρετικών περιπτώσεων έτσι ώστε να δικαιολογείται η διατήρηση της αναστολής της ισχύος της απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 7/2/2014 μέχρι και την εκδίκαση της έφεσης. Έχω μελετήσει με ιδιαίτερη προσοχή την επιχειρηματολογία η οποία προτάθηκε προς αυτή τη κατεύθυνση δίχως όμως να έχω πεισθεί στο τέλος πως δικαιολογείται η διατήρηση σε ισχύ των επίδικων διαταγμάτων ημερομηνίας 10/2/2014 ή κατ΄ επέκταση του προσωρινού διατάγματος ημερομηνίας 11/2/2014. [ 20 ] Υπενθυμίζω ότι έχει ασκηθεί έφεση εναντίον της απόφασης με την οποία ακυρωνόταν το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 2/10/2013. Τα όσα αναφέρονται ως λόγοι έφεσης ασφαλώς θα κριθούν από το Ανώτατο Δικαστήριο. Η πραγματικά περιορισμένη εξουσία την οποία αυτό το Δικαστήριο θα είχε για διατήρηση της αναστολής της ισχύος της πιο πάνω ακυρωτικής απόφασης θα μπορούσε να ενεργοποιηθεί μόνο σε περίπτωση κατά την οποία κατά την εκδίκαση αυτής της αίτησης θα κρινόταν ότι όντως αποκαλύπτεται μία τέτοια κατάσταση πραγμάτων ώστε να υπάρχει ένα σοβαρό ενδεχόμενο ανατροπής της ακυρωτικής απόφασης. [ 21 ] Εκ πρώτης όψεως κρίθηκε πως θα έπρεπε τουλάχιστον να είχε δοθεί η ευκαιρία στους ενάγοντες να διατηρηθεί στο μέγιστο δυνατό βαθμό το αντικείμενο του προσωρινού διατάγματος το οποίο είχε ακυρωθεί μέχρι και την εκδίκαση αυτής της αίτησης. Απέτυχαν όμως οι ενάγοντες να πείσουν το Δικαστήριο σε σχέση με τα δεδομένα της περίπτωσης υπό εξέταση πως όντως παρέχεται η δυνατότητα άσκησης της συγκεκριμένης εξουσίας του Δικαστηρίου μέχρι και την εκδίκαση της έφεσης. [ 22 ] Αξίζει επίσης να σημειωθεί σε σχέση με την εισήγηση της ευπαίδευτης δικηγόρου των εναγόντων ως προς το ότι η διατήρηση σε ισχύ της αναστολής εκτέλεσης της ακυρωτικής απόφασης σκοπό έχει τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας της έφεσης το εξής. Ο προτεινόμενος στόχος αποφυγής αποξένωσης του ποσού το οποίο εν τέλει δεσμεύτηκε ουσιαστικά εντάσσεται σε μία προσπάθεια αποτροπής του ενδεχόμενου να μην ικανοποιηθεί η αξίωση των εναγόντων σε περίπτωση κατά την οποία πετύχουν την έκδοση απόφασης προς όφελος τους μετά και από την εκδίκαση της αγωγής. [ 23 ] Όμως αυτό ακριβώς το σημείο, κατά την εξέταση από το Ανώτατο Δικαστήριο των επαπειλούμενων επιπτώσεων από τη μη απόδοση της ζητούμενης θεραπείας μετά και από την ακυρωτική απόφαση, περιγράφεται εντός της απόφασης Aspis Liberty Life Insurance Public Co. Ltd. v. Λεονώρας άλλως γνωστή Νόρα Σιακατίδου ως η «..συνήθη περίπτωση κατά την οποία η μη δέσμευση περιουσιακών στοιχείων με απαγορευτικό διάταγμα, δυνατό να έχει ως αποτέλεσμα τη μη ικανοποίηση της απαίτησης της εφεσείουσας και η ασκηθείσα έφεση δυνατό να καταστεί άνευ αντικειμένου...». Δίχως δηλαδή να κρίνεται αυτό το στοιχείο ως λόγος αναστολής της ισχύος της ακυρωτικής απόφασης. [ 24 ] Ως εκ τούτου αμφότερα τα διατάγματα ημερομηνίας 10/2/2014 ακυρώνονται ενώ διατηρώντας υπόψη και το αποτέλεσμα εκδίκασης της αίτησης δεν διαπιστώνω να υπάρχει οποιοσδήποτε λόγος έτσι ώστε τα έξοδα της να μην επιδικαστούν υπέρ των επιτυχόντων διαδίκων. Συνεπώς εκδίδεται διαταγή επιδίκασης των εξόδων υπέρ των εναγομένων και εις βάρος των εναγόντων όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο μετά από την αποπεράτωση της αγωγής. Μ. Α. Ματθαίου Α. Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.