← Κύπρος

Παναγιώτης Γεωργίου ν. Ανδρέας Ζησίμου, Αρ. Αγωγής 2087/2010, 26/6/2015

Παναγιώτης Γεωργίου ν. Ανδρέας Ζησίμου, Αρ. Αγωγής 2087/2010, 26/6/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2015:A113 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Κ. Κουνίδου Ε.Δ Αρ. Αγωγής 2087/2010 Μεταξύ: Παναγιώτης Γεωργίου, από την Πάφο Ενάγοντα Και Ανδρέας Ζησίμου, από την Πάφο Εναγόμενος ---------------------------------- ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 26.6.2015 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον ενάγοντα: κ. Μ. Μυτίδης για Παπαχαραλάμπους & Αγγελίδης ΔΕΠΕ Για τον εναγόμενο: κ. για Ανδρέας Π. Ερωτοκρίτου & Σια ΔΕΠΕ Α Π Ο Φ Α Σ Η Η υπόθεση αυτή αφορά τροχαίο ατύχημα, το οποίο επισυνέβη στις 8.8.2009 περί ώρα 04:00 στη οδό Ικάρου στην Κάτω Πάφο. Ο ενάγοντας, ο οποίος οδηγούσε την μοτοσυκλέτα με αρ. εγγραφής ΚΒΒ 325 συγκρούστηκε με το όχημα που οδηγούσε ο εναγόμενος με αρ. εγγραφής KJT

  1. O ενάγοντας αποδίδει ευθύνη για την πρόκληση του δυστυχήματος στον εναγόμενο και αξιώνει εναντίον του ειδικές και γενικές αποζημιώσεις για τις ζημιές που υπέστη. Με την υπεράσπιση του ο εναγόμενος, αρνείται την απαίτηση του ενάγοντα και ισχυρίζεται ότι το δυστύχημα επισυνέβη λόγω της αμελείας της και/ή συντρέχουσας αμέλειας του, και αξιοί απόρριψη της απαίτησης του. Για την απόδειξη της υπόθεσης του ενάγοντα κατέθεσαν 3 μάρτυρες, ο Αστ. 1788 Χρ. Λιασίδης (Μ.Ε.1), ο ενάγοντας (Μ.Ε.2) και ο εκτιμητής ζημιών μηχανοκίνητων οχημάτων Χρ. Σοφρωνίου (Μ.Ε.3). Ο εναγόμενος δεν κάλεσε μάρτυρες. Ως τεκμήρια στην υπόθεση κατά την ακροαματική διαδικασία κατατέθηκαν τα πιο κάτω:
  2. Πρόχειρο σχέδιο της σκηνής του δυστυχήματος (Τεκμήριο 1).
  3. Συμμετρικό σχέδιο της σκηνής του δυστυχήματος (Τεκμήριο 2).
  4. Γραπτές Καταθέσεις του εναγόμενου (Τεκμήρια 3 και 4).
  5. Γραπτές Καταθέσεις Suzan Hopwood (Τεκμήρια 5 και 6).
  6. Γραπτή κατάθεση ενάγοντα (Τεκμήριο 7).
  7. Γραπτή δήλωση του ενάγοντα (Μ.Ε.2), η οποία αποτέλεσε μέρος της κυρίως εξέτασης του (Τεκμήριο 8).
  8. Φωτογραφίες (Τεκμήρια 9,10, 14 και 16).
  9. Απόφαση ημερ. 14.4.2011 στην Ποινική Υπόθεση 20251/2009 (Τεκμήριο 11)
  10. Ιατρικά πιστοποιητικά Δρ. Χ Καμπούρη (Τεκμήρια 12 και 13)
  11. Έκθεση Μ.Ε. 3 ημερ . 14.12.2009 (Τεκμήριο 15). Συμφωνήθηκε και δηλώθηκε από τους συνηγόρους των διαδίκων ότι οι ειδικές αποζημιώσεις που υπέστη ο ενάγοντας, επί πλήρους ευθύνης, εξαιρουμένης της απώλειας απολαβών, είναι €.170.- Επίδικα θέματα με βάση και τις έγγραφες προστάσεις απομένουν προς εξέταση το ζήτημα της ευθύνης, οι τραυματισμοί, οι γενικές αποζημιώσεις και η απώλεια απολαβών του ενάγοντα. Τα γεγονότα τα οποία αποτελούν κοινό έδαφος των δύο πλευρών και δεν έχουν αμφισβητηθεί είναι τα ακόλουθα: Ο εναγόμενος στις 8.8.2009 περί ώρα 04:00, οδηγούσε την μοτοσυκλέτα με αρ. εγγραφής ΚΒΒ 325 στην οδό Ικάρου με κατεύθυνση την οδό Αγαπητικού και ο εναγόμενος, κατά την ίδια χρονική στιγμή, οδηγούσε στην ίδια πιο πάνω οδό το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής KJT 525 με αντίθετη κατεύθυνση προς την οδό Ιάσωνος. Τα δύο εξ αντιθέτου διερχόμενα οχήματα που οδηγούσαν ενάγοντας και εναγόμενος συγκρούστηκαν μεταξύ τους σε κάποιο σημείο της οδού Ικάρου κοντά στο κέντρο με την ονομασία Απόμερο. Αποτέλεσμα της σύγκρουσης ήταν ο τραυματισμός του ενάγοντα και η πρόκληση υλικών ζημιών τα δύο οχήματα. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες το δυστύχημα επισυνέβη καθώς και οι συνθήκες που επικρατούσαν στην σκηνή αμφισβητούνται μεταξύ των δύο πλευρών. Μαρτυρία ενάγοντα: Ο Μ.Ε
  12. Αστ. 1788 Χρ. Λιασίδης εξεταστής του δυστυχήματος κλήθηκε στην σκηνή και αφού προέβη σε μετρήσεις και κατέγραψε τα ευρήματα του ετοίμασε πρόχειρο σχέδιο της σκηνής (Τεκμήριο 1) στην βάση του οποίου ετοίμασε το συμμετρικό σχέδιο (Τεκμήριο 2). Σύμφωνα με τον Μ.Ε.1, το σημείο σύγκρουσης των δύο μηχανοκίνητων οχημάτων, είναι το σημείο Χ στα πιο πάνω τεκμήρια, στο οποίο κατέλεξε με βάση τα ευρήματα του στην σκηνή και με το οποίο συμφώνησε ο εναγόμενος αλλά όχι ο ενάγοντας. Ο Μ.Ε.1 κατά την μαρτυρία του περιέγραψε το σημείο του δρόμου και γενικά το μέρος που επισυνέβη το δυστύχημα, τις ζημιές και αναφέρθηκε σε άλλες σχετικές με το δυστύχημα που διερεύνησε διαπιστώσεις που ο ίδιος έκανε. Ο ενάγοντας (Μ.Ε.2), κατάθεσε γραπτή δήλωση (Τεκμήριο 8), δίδοντας την δική του εκδοχή για το πώς επισυνέβη το δυστύχημα και το πώς κινούνταν τα δύο οχήματα στον δρόμο. Εκδοχή του ενάγοντα, ο οποίος διαφωνεί με το σημείο σύγκρουσης Χ στα Τεκμήρια 1 και 2, στο οποίο κατέληξε ο Μ.Ε.1, είναι ότι τα δύο οχήματα συγκρούστηκαν μεταξύ τους στην δική του λωρίδα κυκλοφορίας αφού ο εναγόμενος εισήλθε εντός της λωρίδας που οδηγούσε και του απέκοψε την νόμιμη πορεία του. Σύμφωνα με τον ενάγοντα, η σύγκρουση έγινε στο σημείο Ε των Τεκμηρίων 1 και 2 και διαφώνησε με τις θέσεις του Μ.Ε.
  13. Περαιτέρω, ο ενάγων αναφέρθηκε στους τραυματισμούς του και στις επιπτώσεις στην ζωή του συνεπεία των τραυματισμών που υποστήριξε ότι ήταν αποτέλεσμα του δυστυχήματος. Ο Μ.Ε.3 στις 7.11.2009 προέβη σε έλεγχο των ζημιών του οχήματος του εναγόμενου, τις οποίες περιέγραψε και αναφέρθηκε στην κοστολόγηση και εκτίμηση που έκανε. Αγορεύσεις συνηγόρων: O συνήγορος του ενάγοντα εισηγείται στην γραπτή του αγόρευση, αναφορικά με το Τεκμήριο 11 που είναι η αθωωτική απόφαση στην ποινική υπόθεση που καταχωρήθηκε εναντίον του ενάγοντα, χωρίς να εισηγείται ότι είναι και δεσμευτική για το δικαστήριο ότι είναι άκρως διαφωτιστική. Ο μάρτυρας αστυνομικός, σύμφωνα με τον συνήγορο του ενάγοντα, δεν πρόσφερε καμιά βοήθεια στο Δικαστήριο πέραν από την υπόδειξη του σημείου σύγκρουσης, ενώ η μόνη μαρτυρία που υπάρχει για την πορεία της μοτοσυκλέτας είναι αυτή του ενάγοντα και η οποία επιβεβαιώνεται από την πραγματική μαρτυρία ήτοι από το τρίψιμο της μοτοσυκλέτας και την τελική της θέση. Σε ότι αφορά το ύψος των γενικών αποζημιώσεων που δικαιούται ο ενάγοντας, εισηγείται ο συνήγορος του, ότι θα πρέπει να ληφθούν υπόψη οι υποθέσεις Κική Ανδρέου, μέσω του Φυσικού πατέρα και κηδεμόνα της Ανδρέου Νικολάου ν. WILHELM JUNGUIRTH

(1995)1 AAΔ 431 και η υπόθεση HASAN CONTANTIN ν. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ
(2004)1 AAΔ
  1. Σύμφωνα με τον συνήγορο του εναγόμενου, η εκδοχή του ενάγοντα σχετικά με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινε το δυστύχημα στις 8.8/.009 βρίσκεται σε αντίθεση με την μαρτυρία του Μ.Ε1 αστυνομικού και την πραγματική μαρτυρία και ουσιαστικά αυτό που προσπάθησε ο ενάγων είναι να αμφισβητήσει την μαρτυρία μάρτυρα τον οποίο ο ίδιος κάλεσε. Αναφορικά με την πιο πάνω συμπεριφορά του ενάγοντα, παρέπεμψε το Δικαστήριο στα όσα λέχθηκαν στην υπόθεση Βαρβάρα Νικολάου ν. Στυλιανού Πολιτική Έφεση 412/2008 ημερομηνίας 11.10.2011 επί παρομοίου θέματος. Αναφορικά με τους τραυματισμούς του ενάγοντα εισηγείται ότι δεν υπάρχει ενώπιον του δικαστηρίου θετική μαρτυρία για αυτούς αλλά ούτε και ούτε οποιαδήποτε μαρτυρία που να δείχνει την συνάφεια τους με την σύγκρουση. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Κατά την ακροαματική διαδικασία είχα την ευκαιρία και παρακολούθησα με προσοχή τους μάρτυρες του ενάγοντα που κατέθεσαν ενόρκως. Παρακολούθησα τον τρόπο που αυτοί έδιδαν μαρτυρία, τις απαντήσεις τους, την συμπεριφορά και αντίδραση τους στο εδώλιο του μάρτυρα και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία τους. Παράγοντες που δύναται να ληφθούν υπόψη, χωρίς να είναι εξαντλητικού χαρακτήρα, τους οποίους και έλαβα υπόψη μου κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας, είναι η αμεσότητα των απαντήσεων, η σαφήνεια που αυτές περιείχαν, ο τρόπος με τον οποίο δίδονταν οι απαντήσεις από τους μάρτυρες και οι αντιφάσεις που υπήρξαν στις απαντήσεις τους. Σε σχέση με τις συνθήκες που επικρατούσαν στην σκηνή του δυστυχήματος μετά την σύγκρουση των δύο οχημάτων, κατάθεσε ο αστυνομικός εξεταστής του δυστυχήματος, μάρτυρας του ενάγοντα (Μ.Ε.1), όπως και πιο πάνω αναφέρω. Η μαρτυρία του Μ.Ε.1, δεν αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση αφού κατά το στάδιο της αντεξέτασης του, του υποβλήθηκαν μόνο διευκρινιστικού τύπου ερωτήσεις. Το σημείο σύγκρουσης των δύο οχημάτων στο οποίο κατέληξε ο Μ.Ε.1 με βάση τα ευρήματα του δεν αμφισβητήθηκε και το σύνολο της μαρτυρίας του παρέμεινε αναντίλεκτο συμπεριλαμβανομένων και των όσων κατέθεσε και αφορούσαν τα ευρήματα του στην σκηνή του δυστυχήματος και το συμπέρασμα του για το σημείο της σύγκρουσης των δύο οχημάτων. Σύμφωνα με τον πιο πάνω μάρτυρα και τα ευρήματα του στην σκηνή του δυστυχήματος, το σημείο σύγκρουσης των δύο οχημάτων είναι το σημείο Χ στα Τεκμήρια 1 και
  2. Το σημείο της σύγκρουσης εξήγησε βρίσκεται σύμφωνα με την πορεία της μοτοσυκλέτας από την αριστερή άκρια του δρόμου προς το κέντρο στα 4,10 μέτρα του δρόμου. Το πλάτος του δρόμου, σύμφωνα με τον μάρτυρα και τα Τεκμήρια 1 και 2, είναι 5,90 μέτρα και η μέση συνεπώς του δρόμου είναι στα 2,95 μέτρα. Ο Μ.Ε.1, ερωτηθείς από την συνήγορο του ενάγοντα, για το πώς κατάληξε στο πιο πάνω συμπέρασμα, δηλαδή σε σχέση με το σημείο της σύγκρουσης των δύο οχημάτων, ανάφερε, από τα θραύσματα γυαλιών της μοτοσυκλέτας που έπεσαν στον δρόμο μετά την σύγκρουση και από τα ίχνη γδαρσίματος στην άσφαλτο που προκλήθηκαν από την μοτοσυκλέτα. Επίσης, ο Μ.Ε.1, κατάθεσε ότι εντόπισε στην σκηνή πλησίον του σημείου σύγκρουσης ίχνη τροχοπέδησης (σημείο Γ και σημείο Δ στο Τεκμήριο 2) τα οποία αφού μέτρησε βρήκε ότι ταίριαζαν στο όχημα του εναγόμενου. Σύμφωνα με τον Μ.Ε.1, τα ίχνη τροχοπέδησης που βρήκε στη σκηνή είχαν κλήση προς τα αριστερά σύμφωνα με την πορεία του οχήματος του εναγόμενου και στην αντεξέταση του συμφώνησε ότι τούτο δείχνει προσπάθεια αποφυγής της σύγκρουσης. Ο Μ.Ε.1 μου έκανε πολύ καλή εντύπωση. Σε ότι αφορά τις ενέργειες και τις διαπιστώσεις που έκανε στην σκηνή, η μαρτυρία που γίνεται αποδεκτή από το δικαστήριο καθότι αυτή διέπετο από σαφήνεια και πληρότητα. Ο μάρτυρας υπήρξε ευθύς και άμεσος στις απαντήσεις του και παρέθεσε με σαφήνεια και ειλικρίνεια τα όσα διαπίστωσε κατά την άφιξη του στην σκηνή του δυστυχήματος. Ο μάρτυρας αυτός δεν πρόσθεσε τίποτε πέραν των δικών του ενεργειών και διαπιστώσεων που έκανε στην σκηνή και σχετίζονταν με την διερεύνηση του δυστυχήματος, ενδεικτικό της αμεροληψίας και του επαγγελματισμού που διαθέτει επί τη βάση του οποίου διερεύνησε το υπό κρίση δυστύχημα. Αποδέχομαι επίσης τα όσα ανέφερε και σχετίζονται με τις θέσεις που του παρουσιάστηκαν από τον εναγόμενο κατά την διερεύνηση του δυστυχήματος και από τον ενάγοντα σε μεταγενέστερο χρόνο, αφού ο ενάγοντας δεν παρέμεινε στην σκηνή αλλά μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου λόγω του τραυματισμού του. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει, ότι αποδέχομαι με βάση την δική του μαρτυρία και ως αληθή τα όσα του αναφέρθηκαν. Συνεπακόλουθα τα όσα ο Μ.Ε.1 έχει καταγράψει στα Τεκμήρια 1 και 2 αποτυπώνουν τόσο την σκηνή του δυστυχήματος καθώς και τα ευρήματα του στην σκηνή και αποτελούν την πραγματική μαρτυρία. Όπως έχει τονιστεί στην υπόθεση Κυριακίδου κα. ν. Νικολάου
(1993)1 ΑΑΔ 45, είναι πραγματική η μαρτυρία όταν προβάλει όπως υποδηλώνει ο όρος, από τα ίδια τα πράγματα και μόνο. Η πραγματική μαρτυρία, όπως έχει κατ΄ επανάληψη τονιστεί, συνιστά σταθερό οδηγό για την ιχνηλάτηση των περιστατικών του δυστυχήματος και γνώμονα για την κρίση της αξιοπιστίας των μαρτύρων. Όχι σπάνια, η αναστάτωση που επιφέρει στους οδηγούς η σύγκρουση οχημάτων, προκαλεί σύγχυση ως προς τα διαδραματιζόμενα με επακόλουθο ενίοτε ανακρίβειες στην μαρτυρία τους. Είναι γι΄αυτό που η πραγματική μαρτυρία παρέχει αμετακίνητη βάση για την αξιολόγηση των μαρτύρων και την εξαγωγή των αναγκαίων συμπερασμάτων για τα διαδραματισθέντα. (βλ. Ioannides ν. Kyriakou
(1998)1 CLR 639, Georgios Rrodromou Haloumias v. Police
(1970)2 CLR 486, Adamis & Another v. Eracleous
(1982)1 CLR 278, Teklima Ltd v. A.P. Lanitis Ltd and another
(1987)1 CLR 614, Γ. Στ. Κυριακίδου κα. ν. Σ. Νικολάου
(1993)1 ΑΑΔ 45, και Θεοφάνους ν. Αστυνομίας
(1990)2 ΑΑΔ 160). Με βάση την αξιόπιστη μαρτυρία του Μ.Ε.1 και την πραγματική μαρτυρία, στην οποία δίδω την βαρύτητα που πρέπει να της δίδεται, βρίσκω και καταλήγω ότι το σημείο σύγκρουσης, το οποίο, όπως και πιο πάνω αναφέρω δεν έχει αμφισβητηθεί από την υπεράσπιση, του οχήματος υπ΄αρ. KJT 525 που ο οδηγούσε ο εναγόμενος και της μοτοσυκλέτας υπ΄ αρ. KBB 325 που οδηγούσε ο ενάγοντας, είναι το σημείο Χ επί των Τεκμηρίων 1 και
  1. Για την πιο πάνω κατάληξη μου, πέραν της αξιόπιστης μαρτυρίας του Μ.Ε.1, έχω λάβει υπόψη μου τη πραγματική μαρτυρία, ήτοι τα θραύσματα γυαλιών της μοτοσυκλέτας του ενάγοντα τα οποία έπεσαν στον δρόμο συνεπεία της σύγκρουσης, τα ίχνη τροχοπέδησης που άφησαν στην άσφαλτο στο ίδιο σημείο οι μπροστινοί τροχοί του οχήματος του εναγόμενου τα οποία δείχνουν ότι ο εναγόμενος χρησιμοποίησε τα φρένα του για να αποφύγει την σύγκρουση και για τον ίδιο λόγο οδήγησε το όχημα του πιο αριστερά αλλά και από τις ζημίες που προκλήθηκαν κατά μήκος της δεξιάς πλευράς του οχήματος του εναγόμενου. Επίσης αποδέχομαι την εξήγηση που ο Μ.Ε.1, έδωσε ερωτηθείς σχετικά κατά την κυρίως εξέταση του, αναφορικά με τα ίχνη γδαρσίματος που βρέθηκαν στην άσφαλτο από την μοτοσυκλέτα του ενάγοντα και γιατί αυτά βρίσκονται σε απόσταση 3.20 μέτρα από το σημείο της σύγκρουσης. Ο Μ.Ε.1, ανάφερε ότι μετά την σύγκρουση με το όχημα στην δεξιά του πλευρά, η μοτοσυκλέτα έγειρε προς την άσφαλτο και με το τιμόνι και το αριστερό πατίδι του στόπερ της (στα οποία ανάφερε στην αντεξέταση του ότι είχαν άσφαλτο πάνω από την τριβή) διέγραψαν τα γδαρσίματα. Ο ενάγοντας, καταθέτοντας ως Μ.Ε.2, παρουσίασε διαφορετική εκδοχή από τον πιο πάνω μάρτυρα του αστυνομικό. Συγκριμένα, ο ενάγων υποστήριξε ότι το σημείο σύγκρουσης των δύο οχημάτων ήταν στην δική του λωρίδα κυκλοφορίας και ότι ο εναγόμενος του απέκοψε την νόμιμη αυτού πορεία με αποτέλεσμα να επέλθει η σύγκρουση των δύο οχημάτων. Σύμφωνα με τον ενάγοντα το σημείο σύγκρουσης είναι το σημείο Ε επί των Τεκμηρίων 1 και 2 και όχι το Χ του τοποθέτησε ο Μ.Ε.
  2. Η αποδοχή της μαρτυρίας του Μ.Ε.1 και το συμπέρασμα του δικαστηρίου σε σχέση με το σημείο της σύγκρουσης του οχήματος του εναγόμενου και της μοτοσυκλέτας του ενάγοντα είναι καταλυτικής σημασίας για την μαρτυρία του ενάγοντα και την εκδοχή ως προς τις συνθήκες κάτω από τις οποίες επισυνέβη το επίδικο δυστύχημα. Ο ενάγοντας, προσπάθησε με την μαρτυρία του να αμφισβητήσει την μαρτυρία μάρτυρα που ο ίδιος κάλεσε, τούτο, σύμφωνα με την υπόθεση Βαρβάρα Νικολάου (πιο πάνω) την οποία επικαλέστηκε και ο συνήγορος του εναγόμενου είναι ανεπίτρεπτο. Όπως λέχθηκε στην πιο πάνω υπόθεση, «Κάθε διάδικος δεσμεύεται από τη μαρτυρία των δικών του μαρτύρων και δεν δικαιούται να την αμφισβητεί». Συνεπώς, οι ισχυρισμοί που έχει προβάλει ο ενάγοντας με την μαρτυρία του και σχετίζονται με τις συνθήκες πρόκλησης του επίδικου δυστυχήματος, ειδικότερα οι ισχυρισμοί του που σχετίζονται με σημείο που έγινε η σύγκρουση και οι οποίοι βρίσκονται σε αντίφαση και αντίθεση με την μαρτυρία του Μ.Ε.1 αλλά και την πραγματική μαρτυρία δεν γίνονται αποδεχτοί και απορρίπτονται. Επίσης, θα πρέπει να αναφερθεί ότι ο Μ.Ε.1, κατάθεσε ότι, στο σημείο Ε των Τεκμηρίων 1 και 2 δεν ανευρέθηκαν θραύσματα από γυαλιά ή κάτι άλλο. Σε ότι αφορά τους τραυματισμούς του τούτο που αποδέχομαι είναι ότι ο ενάγων έχει υποστεί κάποιους είδους τραυματισμούς συνεπεία του ατυχήματος οι οποίο επεκτείνονται και αφορούν το δεξί του πόδι, οι οποίο όμως τραυματισμοί, το είδος και η έκταση τους, δεν έχουν αποδειχτεί, αφού ο ενάγων, δεν κάλεσε οιουσδήποτε ιατρούς να καταθέσουν ως μάρτυρες του και προς απόδειξη των τραυματισμών του. Τα ιατρικά πιστοποιητικά Τεκμήρια 12 και 13 κατατέθηκαν από τον ίδιο τον ενάγοντα με την προοπτική και την δήλωση του δικηγόρου του ότι θα παρουσιαστεί σχετική μαρτυρία από ιατρούς, πράγμα που δεν έγινε ποτέ. Συνεπώς, δεν μπορεί να δοθεί βαρύτητα στο περιεχόμενο των πιο πάνω τεκμηρίων όταν το πρόσωπο που τα έχει συντάξει δεν κατάθεσε ως μάρτυρας στο δικαστήριο για να το υποστηρίξει αλλά και να αντεξεταστεί από την υπεράσπιση. Καμία δικαιολογία δεν δόθηκε γιατί δεν κλήθηκε από τον ενάγοντα ο γιατρός που φέρεται ως το πρόσωπο που συνέταξε τα δύο πιο πάνω τεκμήρια. Ο Μ.Ε.3, εκτιμητής ζημιών μηχανοκίνητων κατέθεσε αναφορικά με τις ζημίες που προκλήθηκαν στο όχημα του εναγόμενου, και κλήθηκε από τον ενάγοντα στην προσπάθεια του ενισχύσει την δική του εκδοχή αναφορικά με τις συνθήκες και τον τρόπο της σύγκρουσης των δύο οχημάτων και τούτο ως συμπέρασμα που, σύμφωνα με την εκδοχή του ενάγοντα, προκύπτει και από το είδος και τον εύρος των ζημιών στο όχημα του εναγόμενου. Ο μάρτυρας κρίνεται αξιόπιστος και η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή άλλωστε να σημειωθεί ότι ούτε και αυτού του μάρτυρα αμφισβητήθηκε η μαρτυρία του κατά το στάδιο της αντεξέτασης όπου του υποβλήθηκαν διευκρινιστικού τύπου ερωτήσεις. Η μαρτυρία του Μ.Ε.3 δεν προσθέτει ούτε ενισχύει την εκδοχή του ενάγοντα. Το είδος των ζημιών, το μέγεθος τους και το κόστος επιδιόρθωσης του οχήματος του εναγόμενου δεν μπορούν από μόνα τους ως στοιχεία να ενισχύσουν την εκδοχή του ενάγοντα. Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση και τα γεγονότα της υπόθεσης αυτής, λαμβάνοντας υπόψη όλα όσα αφορούν το αστικό αδίκημα της αμέλειας του άρθρου 51 του Κεφ. 148, τα στοιχεία που συνθέτουν το αστικό αδίκημα της αμέλειας όπως τέθηκαν στην υπόθεση Στρατμαρκο Λτδ ν. Μιχαήλ
(1989)1 C.L.R. 453, το βασικό χαρακτηριστικό της αμέλειας που είναι η έλλειψη της προσήκουσας προσοχής την οποία ο δράστης όφειλε και μπορούσε στις δοσμένες περιστάσεις να καταβάλει για να μην προκαλέσει ζημιά στον πλησίον του, την έννοια του καθήκοντος επιμέλειας, το κριτήριο της αμέλειας και ότι η αμέλεια κρίνεται αντικειμενικά με γνώμονα τις αντιδράσεις ενός συνετού οδηγού ο οποίος χρησιμοποιεί τον δρόμο λελογισμένα και με συναίσθηση της ευθύνης για την ασφάλεια των άλλων που χρησιμοποιούν τον δρόμο ( βλ Άδωνης Αλεξάντρου ν. Αντρης Λεβέντη
(1996)1 Α.Α.Δ 420) καταλήγω στα ακόλουθα: Υπό τα περιστατικά της εξεταζόμενης υπόθεσης και λαμβάνοντας υπόψη ότι ο εναγόμενος οδηγούσε κανονικά και εντός της πορείας του, πράγμα που σημαίνει ότι δεν είχε παραβεί το καθήκον του ως οδηγός να είναι επιμελής αφού αυτή ήταν η υποχρέωση του και περαιτέρω, λαμβάνοντας υπόψη ότι ο ενάγοντας εισήλθε στην πλευρά του εναγόμενου, ο οποίος (εναγόμενος) αφού φαίνεται να αντιλήφθηκε την οδική συμπεριφορά του ενάγοντα, χρησιμοποίησε τα φρένα του προς αποφυγή της σύγκρουσης, τούτο καταδεικνύει η πραγματική μαρτυρία και παρά το ότι τελικά επήλθε η σύγκρουση των δύο οχημάτων, δεν βρίσκω ότι ο εναγόμενος είναι υπόλογος για αμέλεια και ούτε η συμπεριφορά του καταδεικνύει ότι δεν οδηγούσε με την δέουσα επιμέλεια. Αντίθετα ο ενάγοντας, κάτω από τις συνθήκες αυτές, αλλά και ο τρόπος ενέργειας του να εισέλθει στην αντίθετη λωρίδα κυκλοφορίας στην οποία ήταν εύλογο να προβλέψει ότι εντός αυτής θα κινούντο οχήματα με αντίθετη από αυτόν κατεύθυνση φανερώνει εκ μέρους του αμέλεια και απροσεξία. Είναι ο ενάγων που παραβίασε το καθήκον του και δεν έδειξε τόση φροντίδα για τον εαυτό του όση ένα λογικός άνθρωπος θα έδειχνε για την δική του ασφάλεια και των άλλων που χρησιμοποιούσαν τον δρόμο. Συνεπώς ήταν η συμπεριφορά του ενάγοντα που επέφερε την σύγκρουση και όχι αυτή του εναγόμενου ως ο ενάγοντας του καταλογίζει. Κατ΄ ακολουθία η διαπίστωση μου περί απουσίας αμελούς συμπεριφοράς του εναγόμενου οδηγεί την αγωγή σε αποτυχία και απόρριψη. Οι όποιοι τραυματισμοί του ενάγοντα έχουν επέλθει συνεπεία του δυστυχήματος, οι οποίοι δεν έχουν αποδειχτεί, και οι υλικές ζημιές, ήταν αποτέλεσμα της δικής του οδικής συμπεριφοράς και όχι του εναγόμενου. Η αγωγή απορρίπτεται. Τα έξοδα ακολουθώντας ο αποτέλεσμα, επιδικάζονται υπέρ του εναγόμενου και εναντίον του ενάγοντα, αυτά να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και να τεθούν στο Δικαστήριο για έγκριση. (Υπ.) Κ. Κουνίδου Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.